24 sierpnia br. w Drohiczynie, w kościele Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny odbył się VI Diecezjalny Przegląd Chórów Parafialnych. Na program spotkania złożyły się: Msza św., której przewodniczył ks. Ryszard Zalewski, a kazanie wygłosił ks. prał. dr Zbigniew Rostkowski; prezentacja zespołów, a w niej 30-minutowy koncert Chóru Muzyki Kameralnej przy par. Podwyższenia Krzyża św. w Hajnówce oraz agapa, przygotowana przez proboszcza katedralnego, ks. Ryszarda Zalewskiego.
W Przeglądzie wzięło udział 10 zespołów: Połączony chór parafii hajnowskich Podwyższenia Krzyża Świętego i Świętych Cyryla i Metodego; gościnnie - wokalny zespół młodzieżowy z Warszawy, działający przy Wilanowskim Klubie Młodzieżowym; Chór Muzyki Kameralnej przy par. Podwyższenia Krzyża św. w Hajnówce; Chór par. św. Andrzeja Boboli w Siemiatyczach; Chór par. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Siemiatyczach; Chór par. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Chojewie; Chór par. św. Anny w Sterdyni; Chór konkatedralny z Sokołowa Podlaskiego; Chór par. Miłosierdzia Bożego w Bielsku Podlaskim; Chór par. Świętej Trójcy w Ciechanowcu.
Tak jak zawsze, podczas Mszy św. połączone chóry - ok. 250 osób - wykonały wielogłosowo: Ave Regina, Hymn św. Franciszka - O Najwyższy Dobry, Ave Verum, Głoś imię Pana. Większość grup śpiewaczych znamy z regularnego uczestnictwa w Przeglądach. Na specjalną uwagę zasługuje udział Chóru Muzyki Kameralnej przy par. Podwyższenia Krzyża Świętego w Hajnówce, który dał 30-minutowy koncert. Zespół ten, prowadzony przez Ewę Barbarę Rafałko, wykładowcę dyrygentury w Akademii Muzycznej w Białymstoku urzeka pięknem brzmienia, różnorodnością dynamiki, ekspresją, szerokim i w dodatku niełatwym - w sensie wykonawczym - repertuarem. W swojej krótkiej, bo zaledwie czteroletniej historii zdobył już kilka cennych nagród na festiwalach w Polsce a także za granicą.
Dziękuję serdecznie wszystkim, którzy pomagali w przygotowaniu Przeglądu oraz wzięli udział w tym spotkaniu: księżom sprawującym Eucharystię, staroście z Siemiatycz, Janowi Zalewskiemu i burmistrzowi Drohiczyna, Wojciechowi Borzymowi za ufundowanie nagród w postaci partytur chóralnych wszystkim zespołom, ks. Ryszardowi Zalewskiemu za przygotowanie agapy i wreszcie wszystkim dyrygentom, organistom i chórzystom za przybycie i wspólną modlitwę.
Zapraszam także inne zespoły chóralne z terenu naszej diecezji do wzięcia udziału w następnych Przeglądach.
Nie musimy obawiać się, że święte czasy jubileuszy „spowszednieją”. One nie są po to, by nas nieustannie zachwycać, ale by nadawać poprawną orientację sercu - wskazał bp Krzysztof Nykiel w rozmowie z mediami watykańskimi w kontekście rozpoczętego Roku Świętego Franciszka. O tym, że miłosierdzie przekracza granice ludzkiej sprawiedliwości, odpust nie jest „automatem do łask”, radości Kościoła i zagrożeniu „inflacją świętości” mówił regens Penitencjarii Apostolskiej.
Penitencjaria Apostolska, zgodnie z wolą Papieża Leona XIV, wydała dekret o udzieleniu odpustu zupełnego w Roku Świętego Franciszka, który przypada na 800. rocznicę jego śmierci.O jakie dokładnie warunki chodzi? Czym w istocie jest odpust zupełny i dla kogo jest on przeznaczony?
Abp Adrian Galbas ustanowił nowego wizytatora nauczania religii oraz koordynatora ds. katechezy osób ze szczególnymi potrzebami edukacyjnymi. Metropolita warszawski wręczył dekrety podczas spotkania opłatkowego dla katechetów.
Ks. Grzegorz Czernek, wikariusz parafii św. Franciszka z Asyżu w Izabelinie, został mianowany wizytatorem nauczania religii w rejonie centralnym w Kurii Metropolitalnej Warszawskiej.
Opowiadanie stoi na progu nowej epoki. Dawid wraca do Siklag, a z pola bitwy przychodzi posłaniec z rozdartą szatą i ziemią na głowie. Tak Biblia opisuje człowieka dotkniętego śmiercią. Przynosi znaki władzy: koronę i naramiennik Saula. Znaki królewskie zmieniają właściciela, a Dawid nie traktuje ich jak łupu. Rozdziera szaty, płacze i pości aż do wieczora. Żałoba obejmuje Saula, Jonatana i poległych Izraela. Potem rozbrzmiewa pieśń żałobna (qînâ). Otwiera ją wołanie o „ozdobie Izraela” zabitej na wyżynach. Hebrańskie (haṣṣəḇî) niesie sens splendoru, czegoś drogiego i kruchego. Refren „Jakże polegli mocarze” oddaje hebrajskie (’êk nāpelû gibbōrîm) i spina pamięć całego narodu. Dawid nie pozwala, aby wieść stała się pieśnią triumfu w miastach Filistynów. W pochwałach dla Saula i Jonatana nie ma pochlebstwa. Jest uznanie prawdy: byli złączeni w życiu i w śmierci, szybsi niż orły i mocniejsi niż lwy. Słowo „mocarze” (gibbōrîm) obejmuje tu odwagę i odpowiedzialność za lud. Dawid pamięta także dobro, które Izrael otrzymał za Saula, szczególnie bezpieczeństwo i dostatek. W końcu głos staje się osobisty. Dawid opłakuje Jonatana jak brata i mówi o miłości „przedziwnej”. Ta przyjaźń wyrasta z przymierza i wierności. Tekst ukazuje królewskość Dawida zanim otrzyma tron. Objawia się w panowaniu nad odwetem i w czci dla pomazańca Pana, także podczas jego prześladowania. Dawid nie buduje swojej przyszłości na upokorzeniu poprzednika. Wypowiedziany żal oczyszcza przestrzeń władzy i uczy, że królowanie zaczyna się od słuchania Boga, a nie od gromadzenia łupów.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
