Ukwiecony maj, najpiękniejszy miesiąc roku, poświęcony jest Matce Bożej - Jej czci i uwielbieniu. Bo dusza człowieka chyba najpiękniej umie w tym czasie wyrazić swoją miłość, wiarę i nadzieję. Do poprzedniego numeru „Niedzieli” dołączyliśmy niewielki dodatek, zachęcający Czytelników do licznego włączania się w nabożeństwa majowe, zawierający tekst Litanii Loretańskiej oraz teksty kilku pięknych pieśni maryjnych. Forma litanii obejmuje liczne, jakże uzasadnione, tytuły, którymi „ozdabiana” jest Matka Najświętsza, a pieśni nawiązują do naszej pięknej tradycji. I nic nie wie o Kościele polskim ten, kto nigdy nie modlił się w maju do Maryi tą litanią i pieśnią.
Maj - miesiąc pełen wiosennej zieleni, kwiatów, pełen przyrody, która rozwija się w tym czasie niezwykle szybko. Majowe słońce i deszcz sprawiają, że wszystko radośnie budzi się do życia. To jedno wielkie święto młodości, wyraz tryumfu życia nad śmiercią. Wszystko to składamy w hołdzie Matce pięknej miłości, najpiękniejszej z niewiast, bo przez Boga samego wybranej na Matkę Jego Syna, naszej Pani i Królowej.
„Królowo Polski, módl się za nami” - to wezwanie jest tak chętnie wymawiane przez Polaków. Maryja - Pani naszej ziemi, Władczyni naszych serc, Ktoś, do kogo się pielgrzymuje, zwraca z modlitwą błagalną i dziękczynną, w Kim pokłada się nadzieję... Jest wiele tytułów, które kornie składamy u stóp Matki Najświętszej, która od zarania dziejów Polski była bardzo blisko naszego narodu. Jej śpiewało rycerstwo „Bogurodzica Dziewica...”, są też inne wspaniałe hymny, w dużej części własność żołnierza polskiego. Maryja stale przewijała się przez nasze zamyślenie, przez serca chłopców i dziewcząt, małżeństw, rodzin... Jak życiodajna woda, która płynie raz cicho, raz głośniej, ale jest zawsze obecna. Była i jest w naszej rodzimej kulturze, która poświęca Jej najpiękniejsze strofy poezji, najpiękniejsze świątynie, która ogrzewa się Jej ciepłem i blaskiem. Nie wyobrażamy sobie Polaka, który nie zna wizerunku Matki Bożej Częstochowskiej. Jasnogórski obraz Maryi spotkać można nie tylko w naszych domach, ale także wśród Polonii dalekiej Ameryki czy innych krajów świata. Bardzo wiele jest też parafii pod Jej wezwaniem.
3 maja - uroczystość Królowej Polski - w Częstochowie to data rozpoczynająca swoisty sezon pielgrzymowania. Przybywają wtedy do Maryi, „zachęcone” również słońcem i przyrodą, rzesze wiernych. Do tak niedawna jeszcze podczas uroczystej Sumy na Szczycie Jasnogórskim swoje homilie głosił sługa Boży kard. Stefan Wyszyński. Padały stąd słowa mądre, pełne Bożej nauki, słowa nadziei i pociechy dla ludu, który żył w okowach reżimu. Wieczorem zaś tego dnia Mszę św. odprawiał zwykle i głosił kazanie kard. Karol Wojtyła, późniejszy Jan Paweł II. Na to nabożeństwo przychodzili - i dzieje się tak do dziś - szczególnie częstochowianie. Częstochowa żyła niejako w klamrze tych dwóch wielkich Polaków: kard. Wojtyły, który z radością przybywał z Krakowa do Sanktuarium Jasnogórskiego, i wielkiego Prymasa Tysiąclecia, który obrał sobie Jasną Górę na miejsce swojego szczególnego przepowiadania.
To wszystko bardzo mocno tkwi jeszcze w naszych sercach i w naszym zamyśleniu. Wspominamy także wielu znanych Polaków, którzy przybywali do tego świętego miejsca. Ślady ich obecności tutaj, ich modlitwy i zawierzenia to liczne wota, które tu pozostawili, oraz cenne pamiątki ofiarowane do Jasnogórskiego Skarbca. Jasna Góra - pełna Matki Bożej i jednocześnie pełna rozmodlonych pielgrzymów... Młode pokolenie winno kontynuować wspaniałe tradycje pielgrzymkowe maturzystów, młodzieży akademickiej, ludzi różnych stanów i zawodów, także miasta Częstochowy i archidiecezji częstochowskiej. Rozpoczęcie sezonu pielgrzymkowego jest więc ważnym punktem w naszej kulturze religijnej i w duszpasterstwie.
Praktykowanie wiary uskrzydla nas, napełnia siłą i nadzieją. Religia ma bowiem to do siebie, że daje człowiekowi sens życia, daje nadzieję i pozwala podnieść się ze słabości. Życie oświetlone Bożą mądrością i łaską staje się jaśniejsze i wartościowe. To wszystko szczególnie uwypukla maj, pełen liryki i poezji, ale też radosnego realizmu. Jak nasi praojcowie przybywali do Maryi na klęczkach i trwali na modlitwie, sprawiając, że budowała się nasza narodowa tożsamość, tak czyńmy to i dziś, na początku XXI wieku. Słuchamy czasami opinii osób, które chciałyby budować inny świat, inną Europę, inną Polskę. Oczywiście, doceniamy nowoczesność, ale nie możemy stracić korzeni, tego, z czego wyrastaliśmy, dzięki czemu postępowaliśmy w rozwoju, budowaliśmy naszą tożsamość i życiową mądrość.
To myśli, które powinny nam towarzyszyć w tych dniach, oraz propozycje, których nie możemy odrzucić. Jak mawiali kardynałowie Stefan Wyszyński i Karol Wojtyła, wielki nasz Papież - musimy zachować „wszystko, co Polskę stanowi”.