Reklama

Takie będą rzeczpospolite

Krzysztof Fil
Edycja przemyska 42/2002

Wyłonili się z czeluści jakiejś bramy. Przeszli przez podcienia i zatrzymali się na obrzeżach Rynku. Mieli nie więcej jak po osiemnaście lat. Niepewny krok, wyszmelcowana odzież i zmięte, szare twarze mówiły wszystko. - A tu co za impreza? - zachrypiał jeden z nich na widok kilkusetosobowej grupy rozśpiewanej młodzieży, która okupowała przemyski Rynek. Przez pewien czas obserwowali radosną manifestację wyrażoną pieśnią religijną, gestem wzniesionych ku niebu rąk, tanecznym korowodem, wreszcie publiczną deklaracją zawierzenia Bogu. - Mnie to nie bierze, idziemy stąd. - Jak chcesz zgodził się kompan, ale to, co widziałem, nie jest głupie i ma sens. W głosie zabrzmiała nutka refleksji, szacunku i zazdrości.
W niedzielę 29 września wspólnoty i grupy modlitewne, w ramach Dni Kultury Chrześcijańskiej po raz kolejny spotkały sie w Przemyślu. W piątek i w sobotę dziewczęta i chłopcy wzięli udział w konkursie poezji i muzyki religijnej, niedziela zaś kończyła trzydniową pielgrzymkę godziną świadectw na przemyskim Rynku oraz uroczystą Mszą św. w archikatedrze. Na placu zebrało się kilkuset młodych ludzi, reprezentujących Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży, Ruch Apostolstwa Młodzieży, Ruch Światło Życie, Szkołę Nowej Ewangelizacji, wspólnoty oazowe, duszpasterstwo harcerzy. Byli wśród nich kapłani, siostry zakonne, opiekunowie i wychowawcy. Z grupą harcerzy przybyła komendantka Hufca Ziemi Przemyskiej Ewa Leśniak. Spotkaniu przewodniczył ks. Tadeusz Biały. Trudno było przewidzieć, że udział w tym spotkaniu może dostarczyć tylu wzruszeń. Nie sposób być obojętnym, gdy widzi się spontaniczną radość, wzajemną serdeczność i więź braterską. Gdzieś w tłumie odnajdywały się zawarte kiedyś przyjaźnie, wracały wspomnienia z pielgrzymich szlaków, obozów i biwaków. A potem byli jak wspólna pieśń, jak dotyk dłoni, jak jedno serce. Jedno, bo rozpalone tą samą Bożą iskrą. Rozpoznali swe młode życie i dokonali wyboru. W publicznie złożonych świadectwach opowiadali o swych doświadczeniach, o życiu powierzchownym, pustym i pełnym rozczarowań. Aż wreszcie na ich drodze stanął Chrystus. Spotkali Go w drugim człowieku, spotkali Go we wspólnocie. I nagle dostrzegli pozory tego świata, a także prawdę największą. Mówiła o tym Magda, Ewa, Paweł, mówili inni.
O 11.30 w archikatedrze odbyła się uroczysta Msza św. Homilię do zgromadzonej młodzieży wygłosił abp Józef Michalik. "Drodzy, młodzi przyjaciele... Pielgrzymka inaugurująca rok pracy formacyjnej w grupach eklezjalnych rozpoczyna czas, który powinien posiadać pewne cechy. Pierwszą z nich jest formacja ludzka i humanitarna. Uznająca za dobre i piękne to, co w nas jest z człowieka... Rozpoznając prawdę o sobie, dostrzegam nie tylko to, co we mnie wartościowe, lecz widzę także swoje wady. Drugim warunkiem formacji eklezjalnej jest wiara... Trzeba się modlić tak długo, aż poczujesz, że stajesz się inny, aż zauważysz, że Bóg jest blisko, że jest w każdym człowieku, nawet w tym, który odszedł od Niego... Trzecią cechą formacji jest apostolstwo. Zapał ewangelizacyjny będzie przypominał każdemu, że jestem Jezusowi potrzebny, że jestem potrzebny, by przekazać światło, które pochodzi od Niego. Aby mówić o Jezusie, trzeba coś o Nim wiedzieć, trzeba Go spotkać, trzeba znać".
Na koniec Mszy św. odbyła się ceremonia przekazania światła. Młodzi ludzie z różnych wspólnot podchodzili do Księdza Arcybiskupa, a On wręczał im zapalone świece symbolizujące światło Ducha Świętego, światło Ewangelii, które oni wypełniając misję apostolską, mieli zanieść do swych środowisk.
Zdawać by się mogło, że ruszyła jakaś złowroga lawina. Z medialnych przekazów coraz częściej wyłania się obraz zdegenerowanej młodzieży, która morduje, kradnie, gwałci. Obniża się wiek młodocianych przestępców. Przekraczane są wszelkie bariery. Statystyki biją na alarm, a prawo w wielu przypadkach jest bezsilne. Moim celem nie jest dokonywanie analizy przyczyn tej patologii, z wyjątkiem stwierdzenia, że dewaluacja tradycyjnych norm moralnych i degradacja rodziny leżą pewnie u podstaw zjawiska. Chciałbym powiedzieć, że na szczęście istnieje inna młodzież i jej szeregi wciąż rosną. Staje się alternatywą dla postaw i modelu życia ich rówieśników, którzy relatywizm moralny i szybkie zaspokojenie potrzeb bez względu na cenę uważają za normę. Nie podejmuję próby wartościowania młodzieży, gdyż wierzę, że cała jest wartościowa i dobra. Różnica tkwi jedynie w odległości, jaka ich dzieli od Boga. Ci z pierwszych stron gazet i kronik policyjnych może od Niego odeszli, może nie mieli przykładu i o Nim zapomnieli, a może Go jeszcze wcale nie spotkali. Pewnie dlatego błądzą, chwytają jakieś atrapy, które świat podrzuca, oszukani i bezbronni. Nie potrafią odczytać znaku, nie widzą, że ktoś ciągle wychodzi naprzeciw i czeka. Tym właśnie trzeba pomóc, pokazać, zadziwić przykładem. Sądzę, że jest to ogromne zadanie, a także obowiązek młodzieży, która usłyszała głos i poszła za Nim. Noszą dumnie krzyże na piersiach i radość w sercach. Czasem spotka ich kpina, że tacy święci, niewinni, że choć stąpają po ziemi, to tak jakby byli w niebie. Tymczasem jest to wspaniała młodzież, która wcale nie rezygnuje, a z atrybutów młodości. Chcą się bawić, chcą kochać, tańczyć i uprawiać sport. Są tylko życiowo mądrzejsi mądrością, która daje obcowanie z Bogiem. Wtedy łatwiej odróżnić dobro od zła, prawdę od fałszu i dostrzec autentyczne piękno.
Kasia jest studentką. "Żyję w świecie takim, jaki jest. Mam swoich znajomych, którzy preferują łatwy styl życia w każdej jego sferze. Mimo to nie rezygnuję z nich. Żeby mieć wpływ na kogoś, nie można się odwracać. Trzeba z nim żyć. Rozumiem ich problemy i wiem, że oni cały czas szukają. Ciągle od siebie wymagam, a przez własne świadectwo znajduję u nich szacunek. Myślę, że uda mi się pomóc".
"Chciałabym założyć rodzinę i mieć dzieci - mówi Aneta. Z moim mężem próbowałabym dociec istoty małżeństwa. Ostatecznie jednak zrobię, jak zdecyduje Bóg. Jeżeli obdarzy mnie powołaniem, bez wahania pójdę za nim. Gdybym wówczas wyszła za mąż to ani ja, ani on nie bylibyśmy szczęśliwi. Uważam, że trzeba dawać żywy przykład, a same deklaracje nie wystarczą. Dlatego zajmuję się niepełnosprawnymi".
Bogusia uważa, że pierwsza musi dotrzeć do ludzi, pierwsza szukać kontaktu i rozmawiać. Oni do niej nie przyjdą, boją się ośmieszenia i odtrącenia przez środowisko.
Są dostrzegani, coraz częściej pytani o specyfikę wspólnoty, przez swoją konsekwencję budzą wśród rówieśników szacunek, a nawet podziw. Działają w zorganizowanych wspólnotach młodzieży, które są naturalnym zapleczem Akcji Katolickiej. Tworzy się zatem ruch społeczny zdrowy moralnie i adekwatny do nowych wyzwań. Kto stanie w obronie naszych korzeni, kto lepiej zadba o chrześcijańską tożsamość narodu w perspektywie integracji z Unią Europejską, która w swej konstytucji pomija Boga, a chrześcijaństwo spycha na margines.
Jedną z takich wspólnot jest Ruch Apostolstwa Młodzieży. Powstał w 1974 r. w archidiecezji krakowskiej z inicjatywy kard. Karola Wojtyły. Na teren archidiecezji przemyskiej trafił w 1984 r. Ruch zmierza do przygotowania młodzieży ku świadomemu i dojrzałemu życiu wiarą, osobistemu i wspólnotowemu. Zasadniczym celem procesu formacji w RAM jest przygotowanie młodych do udziału w trzech funkcjach Jezusa Chrystusa: kapłańskiej, prorockiej i królewskiej, zarówno w życiu rodzinnym, sąsiedzkim, zawodowym i kościelnym. Dokonuje się przez pogłębienie osobistego życie wewnętrznego i więzi z Bogiem, poszerzenie wiedzy religijnej, pobudzenie świadomości, odpowiedzialności apostolskiej, wdrożenie w umiejętność pełnienia uczynków miłości bliźniego. Na ulotce informacyjnej RAM widnieje motto wypowiedziane przez Ojca Świętego: "To od was będzie zależało Trzecie Tysiąclecie". Od 1994 r. obowiązki moderatora RAM pełni ks. Jan Mazurek oraz Teresa Lorenz. Zapytałem ks. Jana, czy RAM jest potrzebny, skoro istnieją inne wspólnoty. "Bogactwo Kościoła wyraża się bogactwem wspólnot, które tworzą parafie, stowarzyszenia, ruchy. Jeżeli zostanie odkryta potrzeba takiej właśnie pomocy Kościołowi czy budowania Kościoła, wówczas rodzą się różne idee. Nasz Ruch pięknie się rozwija. Przez 18 lat istnienia animatorami zostało ponad sześciuset członków. Od wielu lat organizujemy co roku formacyjne rekolekcje dla ponad 1500 dzieci i młodzieży. W diecezji istnieje kilkadziesiąt grup, które działają w różny sposób. Jedne bardziej liturgicznie, inne trzeźwościowo i charytatywnie. W moim odczuciu RAM błogosławi Pan Bóg, bo co roku przybywa młodzieży, która szuka sposobu na realizację swych ideałów. Powinnością dorosłych, począwszy od władz państwowych, skończywszy na rodzicach, jest tworzenie im warunków realizacji. Zostaliśmy oficjalnie uznani przez Kościół i Arcybiskupa. Mamy swoje gwarantowane synodem archidiecezji prawa. Współpracujemy z samorządami miasta i gmin. Teresa Lorenz podkreśla, że współpraca znacznie lepiej układa się na terenie gminy. Dodaje również, że w archidiecezji do Ruchu należy kilka tysięcy młodych. - Jestem przekonana, że każdy wybiera taką wspólnotę i taką działalność, w której najlepiej się realizuje i czuje. Pytana o sens integracji Ruchów, uważa, że choć integracja daje siłę, to jednocześnie zatraca bogactwo indywidualności. Koordynatorem duszpasterstw młodzieżowych archidiecezji jest ks. Tadeusz Biały. Niektórzy mówią o nim, że za swój zapał, werwę i miłość do młodzieży skazany jest na wieczną młodość.
"Troska o młodzież inspiruje nas do podejmowania wciąż nowej twórczości duszpasterskiej, która - mamy nadzieję - pomoże młodemu człowiekowi odkryć piękno Kościoła i obecnego w Kościele Zmartwychwstałego Pana.
Mamy nadzieję, że wielu młodych odkryje w Kościele swoją Ojczyznę, że Kościół będzie ich świadomym wyborem i będą dumni, że należą do Kościoła katolickiego i potwierdzą to nieprzeciętną postawą życiową".

Reklama

Symbole i zwyczaje Adwentu

Małgorzata Zalewska
Edycja podlaska 49/2002

Bóg w swojej wielkiej miłości do człowieka dał swego Jednorodzonego Syna, który przyszedł na świat by dokonać dzieła odkupienia ludzi. Jednak tę łaskę każdy z nas musi osobiście przyjąć. Zadaniem Kościoła jest przygotowanie ludzi na godne przyjęcie Chrystusa. Kościół czyni to, między innymi, poprzez ustanowienie roku liturgicznego. Adwent rozpoczyna nowy rok kościelny. Jest on pełnym tęsknoty oczekiwaniem na Boże Narodzenie, na przyjście Chrystusa. Adwent to okres oczyszczenia naszych serc i pogłębienia miłości i wdzięczności względem Pana Boga i Matki Najświętszej.

Bożena Sztajner

Wieniec adwentowy

W niektórych regionach naszego kraju przyjął się zwyczaj święcenia wieńca adwentowego. Wykonywany on jest z gałązek iglastych, ze świerku lub sosny. Następnie umieszczone są w nim cztery świece, które przypominają cztery niedziele adwentowe. Świece zapalane są podczas wspólnej modlitwy, Adwentowych spotkań lub posiłków. W pierwszym tygodniu adwentu zapala się jedną świecę, w drugim dwie, w trzecim trzy, a w czwartym wszystkie cztery. Wieniec wyobraża jedność rodziny, która duchowo przygotowuje się na przeżycie świąt Bożego Narodzenia.

Świeca roratnia

Świeca jest symbolem chrześcijanina. Wosk wyobraża ciało, knot - duszę, a płomień - światło Ducha Świętego płonące w duszy człowieka.
Świeca roratnia jest dodatkową świecą, którą zapalamy podczas Rorat. Jest ona symbolem Najświętszej Maryi Panny, która niesie ludziom Chrystusa - Światłość prawdziwą. W kościołach umieszcza się ją na prezbiterium obok ołtarza lub przy ołtarzu Matki Bożej. Biała lub niebieska kokarda, którą jest przepasana roratka mówi o niepokalanym poczęciu Najświętszej Maryi Panny. Zielona gałązka przypomina proroctwo: "Wyrośnie różdżka z pnia Jessego, wypuści się odrośl z jego korzeni. I spocznie na niej Duch Pański..." (Iz 11, 1-2). Ta starotestamentalna przepowiednia mówi o Maryi, na którą zstąpił Duch Święty i ukształtował w Niej ciało Jezusa Chrystusa. Jesse był ojcem Dawida, a z tego rodu pochodziła Matka Boża.

Roraty

W Adwencie Kościół czci Maryję poprzez Mszę św. zwaną Roratami. Nazwa ta pochodzi od pierwszych słów pieśni na wejście: Rorate coeli, desuper... (Niebiosa spuśćcie rosę...). Rosa z nieba wyobraża łaskę, którą przyniósł Zbawiciel. Jak niemożliwe jest życie na ziemi bez wody, tak niemożliwe jest życie i rozwój duchowy bez łaski. Msza św. roratnia odprawiana jest przed świtem jako znak, że na świecie panowały ciemności grzechu, zanim przyszedł Chrystus - Światłość prawdziwa. Na Roraty niektórzy przychodzą ze świecami, dzieci robią specjalne lampiony, by zaświecić je podczas Mszy św. i wędrować z tym światłem do domów.
Według podania zwyczaj odprawiania Rorat wprowadziła św. Kinga, żona Bolesława Wstydliwego. Stały się one jednym z bardziej ulubionych nabożeństw Polaków. Stare kroniki mówią, że w Katedrze na Wawelu, a później w Warszawie przed rozpoczęciem Mszy św. do ołtarza podchodził król. Niósł on pięknie ozdobioną świecę i umieszczał ją na lichtarzu, który stał pośrodku ołtarza Matki Bożej. Po nim przynosili świece przedstawiciele wszystkich stanów i zapalając je mówili: "Gotów jestem na sąd Boży". W ten sposób wyrażali oni swoją gotowość i oczekiwanie na przyjście Pana.

Adwentowe zwyczaje

Z czasem Adwentu wiąże się szereg zwyczajów. W lubelskiem, na Mazowszu i Podlasiu praktykuje się po wsiach grę na ligawkach smętnych melodii przed wschodem słońca. Ten zwyczaj gry na ligawkach związany jest z Roratami. Gra przypomina ludziom koniec świata, obwieszcza rychłe przyjście Syna Bożego i głos trąby św. Michała na Sąd Pański. Zwyczaj gry na ligawkach jest dość rozpowszechniony na terenach nadbużańskim. W niektórych regionach grano na tym instrumencie przez cały Adwent, co też niektórzy nazywali "otrembywaniem Adwentu". Gdy instrument ten stawiano nad rzeką, stawem, lub przy studni, wówczas była najlepsza słyszalność.
Ponad dwudziestoletnią tradycję mają Konkursy Gry na Instrumentach Pasterskich (w tym także na ligawkach) organizowane w pierwszą niedzielę Adwentu w Muzeum Rolnictwa im. ks. Krzysztofa Kluka w Ciechanowcu. W tym roku miała miejsce już XXII edycja tego konkursu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Wspomnienie Matki Bożej Loretańskiej

2019-12-10 07:24

brewiarz.pl

Kult Matki Bożej Loretańskiej wywodzi się z sanktuarium domu Najświętszej Maryi Panny w Loreto. Jak podaje tradycja, jest to dom z Nazaretu, w którym Archanioł Gabriel pozdrowił przyszłą Matkę Boga i gdzie Słowo stało się Ciałem.

Monika Książek

Sanktuarium w Loreto koło Ankony (we Włoszech) jest pierwszym maryjnym sanktuarium o charakterze międzynarodowym i stało się miejscem modlitw wiernych. Wewnątrz Domku nad ołtarzem umieszczono figurę Matki Bożej Loretańskiej, przedstawiająca Maryję z Dzieciątkiem na lewej ręce. Rzeźba posiada dwie charakterystyczne cechy: jedna dalmatyka okrywa dwie postacie, a twarze Matki Bożej i Dzieciątka mają ciemne oblicza. Pośród kaplic znajdujących się w bazylice warto wspomnieć Kaplicę Polską, ozdobioną freskami w latach 1920-1946, przedstawiającymi dwa wydarzenia z historii Polski: zwycięstwo Jana III Sobieskiego pod Wiedniem oraz cud nad Wisłą.

Zobacz także: Litania Loretańska do Najświętszej Maryi Panny

2000 lat temu w ciepłym klimacie Palestyny ludzie znajdowali schronienie w grotach wykuwanych w skałach. Czasem dobudowywano dodatkowe pomieszczenia. I tak pewnie postąpili Joachim i Anna, bo ich dom znajdował się obok groty, zbyt małej dla powiększającej się rodziny. Już pierwsi chrześcijanie otaczali to skromne domostwo opieką i szacunkiem. Między innymi cesarzowa Helena w IV w. zwiedziła je, pielgrzymując po Ziemi Świętej, i poleciła wznieść nad nim świątynię. Obudowany w ten sposób Święty Domek przetrwał do XIII w., chociaż chroniący go kościół był parokrotnie burzony i odbudowywany.

Gdy muzułmanie zburzyli bazylikę chroniącą Święty Domek, sam Domek przetrwał, o czym świadczą wspomnienia pielgrzymów odwiedzających w tym czasie Nazaret. Jednak po 1291 r. brakuje już świadectw mówiących o murach tego Domku. Kilka lat później domek Maryi "pojawił się" we włoskim Loreto. Dało to pole do powstania legendy o cudownym przeniesieniu Świętego Domku przez anioły.

Okazało się, że legenda ta wcale nie jest taka daleka od prawdy. W archiwach watykańskich znaleziono dokumenty świadczące o tym, że budynek z Nazaretu został przetransportowany drogą morską przez włoską rodzinę noszącą nazwisko Angeli, co po włosku znaczy aniołowie. Cała operacja przeprowadzona była w sekrecie ze względu na niespokojne czasy i strach o to, by cenny ładunek nie wpadł w niepowołane ręce. Była to na tyle skomplikowana akcja, że bez udziału Opatrzności i wojska anielskiego wydaje się, że była nie do przeprowadzenia. Nie od razu przewieziony budynek znalazł się w Loreto. Trafił najpierw do dzisiejszej Chorwacji, a dopiero po trzech latach pieczołowicie złożono go w całość w lesie laurowym, stąd późniejsza nazwa Loreto. Nie ulega też wątpliwości, że to ten sam Domek. W XIX w. prowadzono szczegółowe badania naukowe, które w pełni potwierdziły autentyczność tego bezcennego zabytku.

Do Loreto przybywali sławni święci, m.in. Katarzyna ze Sieny, Franciszek z Pauli, Ignacy Loyola, Franciszek Ksawery, Franciszek Borgiasz, Ludwik Gonzaga, Karol Boromeusz, Benedykt Labre i Teresa Martin.

Jest to miejsce szczególnych uzdrowień i nawróceń. Papież Leon X w swojej bulli wysławiał chwałę tego sanktuarium i proklamował wielkie, niezliczone i nieustające cuda, które za wstawiennictwem Maryi Bóg czyni w tym kościele.

Ciekawa jest także historia papieża Piusa IX i jego uzdrowienia, które zawdzięcza właśnie Matce Bożej z Loreto. Według historyków, młody hrabia Giovanni Maria Mastai-Ferretti już od wczesnego dzieciństwa poświęcony był Dziewicy Maryi. Jego rodzice wraz z dziećmi każdego roku jeździli do Świętego Domu. Początkowo ich syn miał być żołnierzem broniącym Stolicy Apostolskiej. Zachorował jednak na epilepsję. Lekarze przepowiadali bliski koniec. Jednak za namową papieża Piusa VIII postanowił poświęcić się całkowicie służbie Bożej. Odbył pielgrzymkę do Loreto, aby błagać o uzdrowienie. Ślubował tam, że jeśli otrzyma tę łaskę, wstąpi w stan kapłański. Gdy Święta Dziewica wysłuchała go, po powrocie do Rzymu został księdzem, mając 21 lat.

To właśnie papież Pius IX ogłosił światu dogmat o Niepokalanym Poczęciu. "Oprócz tego, że został mi przywrócony wzrok, to jeszcze ogarnęło mnie ogromne pragnienie modlitwy. To było największe wydarzenie w moim życiu, bo właśnie w tym miejscu narodziłem się z łaski i Maryja odrodziła mnie w Bogu, gdzie Ona poczęła Jezusa Chrystusa".

Warto pamietać, że rejon Marchii Ankońskiej, gdzie leży Loreto, był w lipcu 1944 r. wyzwolony spod władzy hitlerowców przez 2. Korpus Polski pod dowództwem gen. Andersa. Bitwa o Loreto i później bitwa o Ankonę to wielki sukces militarny Polaków w ramach tzw. Kampanii Adriatyckiej. Włosi byli wdzięczni Polakom za uchronienie najcenniejszych zabytków, w tym Domku Loretańskiego. W Loreto, u stóp bazyliki, znajduje się polski cmentarz wojenny, gdzie pochowanych jest ponad 1080 podkomendnych gen. Władysława Andersa. Natomiast wewnątrz bazyliki jest polska kaplica. W jej ołtarzu widać portrety polskich świętych: św. Jacka Odrowąża, św. Andrzeja Boboli i św. Kingi.

Z Loreto związana jest też Litania Loretańska do Najświętszej Maryi Panny, która rozbrzmiewa również w polskich kościołach i kapliczkach każdego roku, zwłaszcza podczas nabożeństw majowych. Mimo że w historii powstało wiele litanii maryjnych, to powszechnie i na stałe przyjęła się właśnie ta, którą odmawiano w Loreto. Została ona oficjalnie zatwierdzona przez papieża Sykstusa V w 1587 r.

Wnętrze kościoła w polskim Loretto. Święty Domek w Loreto stał się wzorem do urządzania podobnych miejsc kultu w całym chrześcijańskim świecie. Również w Polsce wybudowano kilka Domków Loretańskich (znane miejsca to Gołąb, Głogówek, Warszawa-Praga, Kraków, Piotrkowice, Bydgoszcz).

Bardzo znane jest sanktuarium maryjne w Loretto niedaleko Wyszkowa. Jego początki sięgają 1928 roku. Wówczas bł. Ignacy Kłopotowski, założyciel Zgromadzenia Sióstr Loretanek i ówczesny proboszcz parafii Matki Bożej Loretańskiej w Warszawie, zakupił od dziedzica Ziatkowskiego duży majątek - Zenówkę nad Liwcem w pobliżu Warszawy. 27 marca 1929 roku zmieniono urzędową nazwę miejscowości na Loretto, nawiązując w ten sposób bezpośrednio do Sanktuarium Świętego Domku Matki Bożej w Loreto.

Na początku była tu tylko skromna kapliczka w lesie. Z uwagi na wzrastającą liczbę wiernych przychodzących na nabożeństwa, konieczne było wybudowanie dużej kaplicy poświęconej Matce Bożej Loretańskiej. Mimo utrudnień ze strony PRL-owskich władz, prace rozpoczęto w 1952 roku. Pierwsza Msza św. została odprawiona 19 marca 1960 roku. Prace nad wykończeniem kaplicy trwały przez wiele lat.

Ostateczny wystrój nadał kaplicy artysta Jerzy Machaj, a jej poświęcenia dokonał 19 lutego 1984 r. ks. bp Jerzy Modzelewski. Początkowo kaplica była pod wezwaniem Matki Bożej Różańcowej. W 1981 roku sprowadzono z Włoch wierną kopię figury Matki Bożej Loretańskiej. Od tej pory kaplica znana jest pod wezwaniem Matki Bożej Loretańskiej. Obecnie w polskim Loretto mieści się klasztor sióstr loretanek i dom nowicjatu, dom dla osób starszych pod nazwą "Dzieło Miłości im. ks. Ignacego Kłopotowskiego", domy rekolekcyjne, wypoczynkowe i kolonijne. Sanktuarium to jest celem pielgrzymek nie tylko z okolicznych dekanatów i parafii. Odpust w Loretto odbywa się w niedzielę po święcie Narodzenia Matki Bożej, czyli po 8 września. Wierni modlą się przed figurą Matki Bożej Loretańskiej i przy grobie bł. ks. Ignacego Kłopotowskiego.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem