Reklama

Rosiewicz wciąż modny

Andrzej Rosiewicz lubi zaskakiwać. Co kilka miesięcy słychać o nim z okazji nowych zaangażowanych piosenek. Wiosną zaskoczył piosenką „Cztery Tuski”. - Moje piosenki mnie niosą. Nie są to śpiewy tuzinkowe. Tematy są odświętne i wbrew pozorom ważne - mówi

Niedziela Ogólnopolska 37/2008, str. 30-31

Archiwum parafii Syberia

Andrzej Rosiewicz śpiewa: „Będzie u nas fajnie, będziemy mieć w Polsce drugą Irlandię” na melodię znaną z jego piosenki „Cztery Ziobra”, o Zbigniewie Ziobrze. Pochwałę partii Kaczyńskiego zastąpiły żarty z obecnej ekipy. Piosenka, w kilku wersjach, podbiła internet, można ją było usłyszeć w Radiu Maryja, z którym jest ostatnio kojarzony. Pewnie nie jest to jego wielki comeback, bo trudno się dziś przebić w świecie show-biznesu komuś takiemu jak Rosiewicz. Ale choćby wpisy na internetowych forach świadczą o tym, że wciąż jest lubiany i pamiętany. Może jest jak wino: im starszy, tym lepszy, ale największe triumfy święcił jednak w latach 70. i 80. Wtedy właśnie - bez żadnej przesady - cała Polska śpiewała jego piosenki: „Zenek blues”, „Najwięcej witaminy” i „Chłopcy radarowcy”. Dziś wciąż pisze, wydaje płyty, których jednak w zwykłych księgarniach raczej się nie kupi.

„My jesteśmy pszczółki trzy”

Jest artystą wszechstronnym: piosenkarzem, tancerzem, kompozytorem, tekściarzem, gitarzystą, choreografem. Ten absolwent Wydziału Melioracji Wodnych warszawskiej SGGW jako inżynier pracował tylko rok. - Żeby zostać showmanem, trzeba wcześniej być magistrem inżynierem - lubi żartować.
Zaczynał jako dziewięciolatek w zespole pieśni i tańca „Dzieci Warszawy”, potem grał i śpiewał z beatową kapelą „Pesymiści”, jazzową „Old Timers” i z „Asocjacją Hagaw”. Komponował, pisał teksty, grał, tańczył i śpiewał.
Dzięki piosence „Zenek blues” został osobowością roku festiwalu w Opolu w 1976 r. Wsparł go wtedy pisarz Stanisław Dygat, szef jury. O Zenku śpiewała wkrótce cała Polska. Dlatego, gdy w 1980 r. otrzymywał w Opolu pierwszą nagrodę za piosenkę „Najwięcej witaminy mają polskie dziewczyny”, był już sławny i wolno mu było więcej niż innym. A to w czasach aluzji i cenzury było ważne, kto wie nawet, czy nie najważniejsze. - Tam był taki akapit: „lecz jak czułbyś się w tym domu czystym, oczywistym, gdyby w kuchni, ktoś przy dziecku, mówił po niemiecku”. Chcieli zmienić, żeby nie denerwować towarzyszy z NRD, ale odpuścili - opowiadał po latach.
Chcieli mu też zakazać śpiewania „Bzy, bzy, bzy, my jesteśmy pszczółki trzy”. Śpiewanie o owadach, które chcą zbudować drugi ul, nie było rozsądne, gdy Edward Gierek budował drugą Polskę. - Dzięki pozie wesołka w kolorowej muszce byłem tolerowany i zapraszany na festiwale, ale już za granicę woleli mnie nie wypuszczać. Jeździli bezpieczni wykonawcy - Rodowicz, Skaldowie. O mnie się bali, że coś chlapnę - opowiadał.

„Michaił stroi nowy mir”

Kiedy w 1980 r. wybuchł karnawał „Solidarności”, on, jak wielu innych artystów, występował na solidarnościowych imprezach. Pisał zaangażowane piosenki, m.in. „Propagandę sukcesu” i „Graj Cyganie, graj”, a prasa dostrzegła nagle jego drugą twarz. - Fircyk i żartowniś pojechał wtedy na poważnie - oceniał sam po latach. Radiowym hitem w 1981 r. stali się jednak „Chłopcy radarowcy”, kpina z milicji, w rytmie krakowiaka.
Dzięki „Radarowcom” udawało mu się, jak opowiadał, nie płacić mandatów. Nie obrażali się milicjanci, lecz cenzorzy, którzy zakazali piosenki w stanie wojennym. Dopiero, gdy kilka lat temu Rosiewiczowi zabrali prawo jazdy (za rzekomą ucieczkę przed policją), dowiedział się, że nowe pokolenie radarowców nie zna już jego piosenki.
W 1987 r., z okazji pielgrzymki Jana Pawła II do Polski, napisał piosenkę „Rzecznik ludu”: „Odjechałeś od nas ojcze, odpłynąłeś w chmurach,/ zostawiłeś nas z panami w szarych garniturach./ Ty tam sobie do słoneczka wysoko, wysoko./ A my w dole, tu na ziemi, a my tu z macochą./ Zostań z nami, wysłanniku dobrej gwiazdy./ Zostań z nami, serca oczekują cudu./ Zostań z nami, bądź rzecznikiem ludu”.
Bardziej zapamiętano piosenkę „Wieje wiatr od Wschodu”, o tym, że „Michaił [Gorbaczow] stroi nowy mir”. W ZSRR trwała odwilż, a w Polsce panowała martwa cisza. - Okazało się, że rozpoczęła się walka w odpowiednich departamentach KC PZPR, czy można „Michała” puszczać - mówił.
Rok później zaśpiewał Gorbaczowowi, gdy ten przyjechał do Polski. Po koncercie próbował przypiąć gościowi wielką złotą muchę. Pokazała to telewizja, a wielu miało potem do niego pretensje, że adorował sowieckiego sekretarza.

Reklama

Dał się porwać fali

Na początku lat 90. Rosiewicz nagle zniknął. Nie było go ani w telewizji, ani w radiu, rzadko ktoś zapraszał go na koncert. Czuł się fatalnie, bo przez lata był gwiazdą pierwszej wielkości. Jakie czasy, tacy artyści, oceniał. - Dziś wystarczy siedzieć na sofie i bluzgać, by być gwiazdą - tłumaczył lokalnej gazecie.
Gdy jeden z producentów wpadł na pomysł, żeby przerobić na nową nutę kilka piosenek Rosiewicza, ten dał się porwać fali disco polo. Nie miał wyjścia, twierdzi dziś. „Chłopcy radarowcy” brzmieli współcześnie i znaleźli się na discopolowej liście przebojów.
- Niektórzy śpiewali „riki, tiki, tak”. Ja nie poszedłem w takie tanie rzeczy, lecz śpiewałem na muzycznych podkładach swoich dawnych piosenek - mówi. Znów go ludzie słuchali, bo śpiewał to, co chcieli słuchać.
Nic złego nie widział w tym Jan Pietrzak, dawny kolega i współpracownik Rosiewicza. - Próbował różnych rzeczy, bo musiał. W pewnym momencie skasowano go administracyjnie, tak samo jak mnie. Nie miał prawa wystąpić w telewizji Kwiatkowskiego. Artyści niepokorni w czasach PRL-u, w III RP mieli zniknąć ze sceny - mówi Pietrzak.
Kiedy dwa lata temu Rosiewicz pojawił się w TVP z propozycją programu „Oblicza Rosiewicza”, powitano i przyjęto go po królewsku, ale o konkretach nie było mowy. I nie ma ich do dziś. Ale to już od dawna go nie dziwi. - Ręce mi opadają, jak widzę, kogo się lansuje - mówił.

Afryka czeka

Gdy znikło disco polo, on zniknął razem z nim. Późno, po pięćdziesiątce, założył rodzinę, urodziło mu się troje dzieci - syn i bliźnięta. W życiu rodzinnym mógł się czuć spełniony. W zawodowym - nie. Odnalazł się kilka lat temu w Radiu Maryja.
- Śpiewam tam, gdzie mnie chcą - tłumaczył. Ot, zadzwonili do niego współpracownicy o. Tadeusza Rydzyka i zaproponowali występ. Nieprzypadkowo zadzwonili: śpiewał przecież także piosenki patriotyczne i opowiadał w nich o rzeczywistości w sposób, który o. Tadeuszowi odpowiadał.
- On się z tego wszystkiego śmieje, z tych bzdur, które się o nim wypisuje - mówił Rosiewicz o o. Tadeuszu. Miał okazję poznać innego Ojca Dyrektora, niż ten, którego opisują media. Zrobił nawet program „Afryka czeka na ojca Rydzyka” (gdy pojawiły się pogłoski, że Ojciec ma pojechać na misję), a o. Tadeusz nie obraził się.
Rosiewicza znów można było usłyszeć w radiu i zobaczyć w telewizji. Innej możliwości pokazania się nie miał. Puszczano jego hit sprzed lat „Pytasz mnie, co właściwie cię tu trzyma”. Ale także nowe, zaangażowane utwory, choćby „Mamo, ja chcę do Iraku”, krytykujący wyjazd naszych żołnierzy na wojnę.
Piosenki o Iraku nie zyskały popularności. - Na moje piosenki zaangażowane jest małe zapotrzebowanie, chyba dlatego, że są niepoprawne politycznie, a ja nie jestem tubą oficjalnych poglądów - przypuszcza. W 2004 r. w politykę próbował zaangażować się osobiście. Wystartował z prawicowej listy do Parlamentu Europejskiego. Bez powodzenia.
Gdy w 25. rocznicę polskiego Sierpnia chciał wystąpić na koncercie w Gdańsku, dostał kosza. - Woleli Jeana-Michela Jarre’a. Przyjechał, wziął pieniądze, parę fajerwerków było, ale czy rzucił na kolana? - zastanawiał się w wywiadzie.
1 maja wystąpił na Czerwonym Pikniku przed Pałacem Kultury w Warszawie. Wszystko zepsuła gwałtowna burza, ale jest zadowolony: choćby dlatego, że ludzie odśpiewali mu „Sto lat”.

Druga Irlandia

W ubiegłym roku sensacją stał się występ Rosiewicza na zjeździe PIS-u, a piosenka „Cztery Ziobra” stała się nieoficjalnym hymnem tej partii. - W CV piszę o sobie: Andrzej Rosiewicz, kiedyś podpora PRL-u, a teraz artysta IV RP i o. Rydzyka - żartował w jednym z nielicznych wywiadów 64-letni dziś artysta.
- Wróciłem ze Stanów, gospodarka miała 6 proc. wzrostu, a tu słyszałem dziwne komentarze polityków PO. Dlatego usiadłem i napisałem: „Kaczory to potwory [dla PO]” - mówił.
Czy artysta nie bał się, że ludzie włożą go do jednej szufladki z PiS-em? - Nie boję się, lubię wyrażać swoje zdanie - mówi Rosiewicz. O Zbigniewie Ziobrze napisał, bo - jak tłumaczył - to, co robił minister, bardzo mu się podobało.
Dlatego uważa, że „Jeszcze cztery Ziobra i Polska będzie dobra”, a ostatnio ironizuje, że „Wystarczą cztery Tuski, no i porządek pruski, a będzie u nas fajnie, będziemy mieć w Polsce Irlandię”. Druga wersja nawiązywała do deklaracji rządu o wprowadzeniu podatku liniowego. „Wystarczą cztery Tuski, a będziem zbierać puszki” - śpiewa.
Piosenka pojawiła się na płycie „IV Stańczyk RP”. - Jestem tym Stańczykiem, w duszy tak się czuję. Czuję się w pewnym sensie kontynuatorem tego historycznego Stańczyka - tłumaczył.
Irlandię docenił zresztą piosenką po odrzuceniu przez nią Traktatu Lizbońskiego. Uznaje to za ważne wydarzenie, które pokazuje, że zwykli ludzie też mają coś do powiedzenia i od nich też coś zależy. Irlandia to dla niego „Wyspa zielona, nadzieja wolności narodów”.
- To artysta z klasą i własnym stylem, bardzo twórczy człowiek. Lubię go, cenię i podziwiam - mówi o nim Jan Pietrzak. Lubią, cenią i podziwiają Rosiewicza słuchacze, skoro wciąż, od kilkudziesięciu już lat, przychodzą na jego występy.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Transmisja Mszy św. z kaplicy na Jasnej Górze

2020-03-23 13:11

[ TEMATY ]

Msza św.

Aby umożliwić osobom pozostającym w domu duchową łączność ze wspólnotą Kościoła, Tygodnik Katolicki "Niedziela" na swoim portalu niedziela.pl uruchamia transmisje Mszy św. z kaplicy Cudownego Obrazu na Jasnej Górze.

PROGRAM DNIA. Kaplica Cudownego Obrazu Matki Bożej.

Msze św. w dni powszednie: 6:00, 7:00, 7:30, 8:00 (j. łaciński), 9:30, 11:00, 15:30, 18:30;

Msze św. w soboty, niedziele i uroczystości: 6:00, 7:00, 8:00 (j. łaciński), 9:30, 11:00, 12:30, 14:00, 15:30, 17:00, 18:30, 20:00;

Zasłonięcie Cudownego Obrazu: 12:00 w dni powszednie, 13:30 w soboty, niedziele i uroczystości;

Odsłonięcie Cudownego Obrazu: 6:00 codziennie, 13:30 w dni powszednie, 14:00 w soboty, niedziele i uroczystości;

Godzinki ku czci Niepokalanego Poczęcia NMP: 5:30 codziennie; Różaniec: 16:00 w dni powszednie, 16:15 w niedziele i uroczystości;

Droga Krzyżowa: 16:45 w Wielkim Poście;

Apel Jasnogórski: 21:00 codziennie;

Nowenna do Matki Bożej Jasnogórskiej: 18:00 w każdą sobotę;

Akatyst z modlitwą o pokój dla świata: 20:00 w każdą sobotę;



CZYTAJ DALEJ

Przewodniczący Episkopatu w orędziu: obecny czas jest dla nas wszystkich wielkim wyzwaniem

2020-04-04 20:02

[ TEMATY ]

orędzie

abp Stanisław Gądecki

koronawirus

BP KEP

Abp Stanisław Gądecki

Ten szczególny czas jest dla nas wszystkich wielkim wyzwaniem. Wymaga on przede wszystkim roztropnych i odpowiedzialnych decyzji. Nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie. Przywołuję te słowa ewangelisty Łukasza, podczas gdy – razem z Niedzielą Palmową – rozpoczyna się tydzień zwany Wielkim, wspominający mękę, śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa - podkreślił w telewizyjnym orędziu przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski abp Stanisław Gądecki.

Publikujemy pełną treść orędzia:

Drodzy Telewidzowie, Umiłowani w Chrystusie Bracia i Siostry, Drodzy Rodacy w ojczyźnie i na obczyźnie, „Nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie” (Łk 21,28).

1.Przywołuję te słowa Ewangelisty Łukasza, podczas gdy – razem z Niedzielą Palmową – rozpoczyna się tydzień zwany Wielkim, wspominający mękę, śmierć i zmartwychwstanie Chrystusa. Te trzy dni – od wieczoru Wielkiego Czwartku aż do wieczoru Niedzieli Zmartwychwstania Pańskiego – są największym świętem naszej chrześcijańskiej wiary.

2. W tym szczególnym czasie Kościół katolicki w Polsce podziela niepokoje i cierpienia całego społeczeństwa. Z wielkim bólem przyjmujemy wiadomości o chorobie i śmierci osób zakażonych wirusem, umierających w oddaleniu od swoich bliskich. Modlimy się razem – kapłani, osoby życia konsekrowanego i wierni świeccy – o to, aby społeczne skutki epidemii (tj. kwarantanna, samotność, zawieszone zajęcia w szkołach i uczelniach, zatrzymanie życia kulturalnego, spowolnienie gospodarcze, niebezpieczeństwo bankructwa części przedsiębiorstw, widmo recesji, a co za tym idzie utrata miejsc pracy i źródła utrzymania) okazały się jak najmniej dotkliwe.

Jakże innym – wskutek pandemii i rygorów sanitarnych wprowadzonych przez rząd z jej przyczyny – będzie tegoroczny Wielki Tydzień. Wyludniły się nasze ulice, opustoszały kościoły. Po raz pierwszy od czasu wojny nie będziemy mogli celebrować wspólnie Liturgii Paschalnej. „Przestraszyliśmy się i zagubiliśmy – mówił kilka dni temu papież Franciszek. Podobnie jak uczniów z Ewangelii ogarnęła nas niespodziewana i gwałtowna burza. Uświadomiliśmy sobie, że jesteśmy w tej samej łodzi, wszyscy słabi i zdezorientowani, ale jednocześnie ważni, wszyscy wezwani do wiosłowania razem, wszyscy potrzebujący, by pocieszać się nawzajem”.

3. Na tej drodze – na której wierni zostali pozbawieni możliwości bezpośredniego dostępu do Eucharystii i sakramentów – obudziliśmy się nagle z głodem Eucharystii. Ci, którzy regularnie uczestniczyli we Mszach świętych, a nawet ci, którzy czynili to sporadycznie, poczuli się nieswojo. Wprawdzie mogą przyjmować Komunię duchową, ale nie są w stanie – ze względu na rygory sanitarne – uczestniczyć we Mszy świętej i Komunii sakramentalnej. Mogą oglądać i słuchać transmisje telewizyjne, internetowe radiowe, pokonując dzięki temu niewidzialne mury, ale to wszystko nie jest w stanie zastąpić bogactwa osobistych spotkań. Nie da się transmitować wiary, nadziei i miłości, przekazywanej przez żywą liturgię Kościoła.

4. Jak w obecnej sytuacji ma wyglądać wielkopostna spowiedź? Poza okolicznościami, gdzie możliwa jest indywidualna spowiedź, wytyczne księży biskupów przypominają o – wskazanej w Katechizmie – możliwości uzyskania odpuszczenia grzechów ciężkich w sytuacji niemożności przystąpienia do pojednania sakramentalnego. W takich okolicznościach trzeba – po rachunku sumienia – wzbudzić żal doskonały za grzechy oraz postanowienie sakramentalnego ich wyznania przy najbliższej sposobności. W ten sposób „od razu wrócisz do łaski Bożej” – mówi papież Franciszek.

5. Wyrażam mój najgłębszy szacunek tym wszystkim, którzy w tej trudnej sytuacji niosą pomoc drugiemu człowiekowi. Dziękuję pracownikom służby zdrowia, służbom odpowiedzialnym za nasze bezpieczeństwo, pracownikom handlu, transportu, służb komunalnym, wszystkim osobom tych zawodów, bez których nasze życie nie byłoby dzisiaj możliwe. Myślę też o pracownikach sektorów rządowych i samorządowych, o służbach mundurowych, harcerzach i wolontariuszach, o pracownikach organizacji pożytku publicznego, Ośrodków Pomocy Społecznej, Caritas Polska i Caritas diecezjalnych oraz parafiach i zakonach. Dziękuję wszystkim, którzy starają się – na różne sposoby – wychodzić z pomocą potrzebującym a także szpitalom.

6. Ten szczególny czas jest dla nas wszystkich wielkim wyzwaniem. Wymaga on przede wszystkim roztropnych i odpowiedzialnych decyzji. Takie decyzje musi teraz podejmować każdy z nas. Rządzący i politycy wszystkich obozów – aby biorąc pod uwagę prawo, a jednocześnie otaczającą nas rzeczywistość – jednoczyli się w wysiłkach dla dobra społeczeństwa. Odpowiedzialni za służby medyczne – aby jak najskuteczniej mogli pomóc osobom dotkniętym przez epidemię. Pracodawcy – aby chronili dobro powierzonych im pracowników oraz przedsiębiorstw. Rodzice – aby znaleźli sposoby połączenia życia zawodowego z opieką edukacyjną nad dziećmi. Każdy obywatel – aby odpowiedzialnie troszczył się o swoje i innych zdrowie, a jednocześnie solidarnie pomagał potrzebującym. Duszpasterze – aby umiejętnie towarzyszyli i wspierali każdego w jego aktualnych doświadczeniach. Obecny czas jest nam dany, ale jednocześnie zadany. W Kościele modlimy się o to, aby Duch Święty umacniał nas w dobrych decyzjach.

7. „Nie bądźcie przygnębieni, gdyż radość w Panu jest waszą ostoją” – pociesza nas prorok Nehemiasz (Ne 8,10). Wszystkich powierzam opiece naszego Zbawiciela; Tego, który „rozbudza prawdziwą siłę życia, która nie jest brakiem problemów, ale pewnością, że jest się kochanym”. Niech wstawiennictwo Matki Najświętszej, św. Jana Pawła i patronów naszej Ojczyzny pomoże nam godnie odpowiedzieć na wymagania obecnego czasu. Do wszystkich kieruję serdeczne słowa i wyrazy braterskiej więzi. Każdej i każdemu z Was życzę błogosławionych, duchowych owoców Wielkiego Tygodnia!

Abp Stanisław Gądecki Arcybiskup Metropolita Poznański Przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski Wiceprzewodniczący Rady Konferencji Episkopatów Europy (CCEE) Warszawa, dnia 4 kwietnia 2020 roku

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję