Reklama

Kajakiem z Krakowa do Bałtyku

Wyprawa z nurtem Wisły pomogła dwóm śmiałkom w sutannach poznać prawdziwe oblicze królowej polskich rzek i odkryć, że oglądane z tej perspektywy znane miejsca wyglądają zupełnie inaczej niż z perspektywy drogi. Patronem wyprawy był Jan Paweł II, a stałą lekturą - jego książka „Pamięć i tożsamość”

Niedziela Ogólnopolska 28/2009, str. 36

Cisza wieczornych biwaków na niezliczonych pustych wyspach wiślanych była urzekająca i niezapomniana
Ks. Andrzej Caputa

Dzień 3

Z wolna wysuwam się ze śpiwora dopiero dziesięć minut po… szóstej! Na szczęście jest jasne, żywe słońce, które znów świeci prosto w nasze wejście do namiotu. Ufam, że ta jasność wkrótce pobudzi nas do życia. Pierwsze kroki kieruję ku kajakom. Sprawdzam każdą rysę na dnie. Martwię się zwłaszcza tą najgrubszą. Przyglądam się jej z bliska. Próbuję się uspokoić. Rysa jest, ale nie ma dzięki Bogu pęknięcia.
Rozpoczynając spływ, widzimy na tafli wiślanej zbliżający się do nas mały… „wodny tort”. Okazuje się, że jest to nic innego, jak najzwyczajniejszy styropianowy ślad po tradycji puszczania wianków świętojańskich.
Kiedy przepływamy pod mostem w Szczucinie, zauważam na mapie, w całkiem niedalekiej odległości od Wisełki, miejscowości o nazwach „Wadowice Górne” i „Wadowice Dolne”. To oczywiście, niemal automatycznie, wywołuje we mnie skojarzenie najpierw z samą osobą Ojca Świętego Jana Pawła II, a później z jego licznymi kajakarskimi przygodami.
Rozglądając się wokół, zauważamy po prawej stronie rzeki kolejny krzyż. Niemal automatycznie szeptam „Wieczny odpoczynek”. Opanowuje mnie nastrój zadumy: Ileż to istnień ludzkich pochłonęły już wody wiślane? Ile osób ginie nad Wisłą rokrocznie?
Przed szesnastą jesteśmy opodal Połańca. Mijamy kutry i barki o nazwach „Paweł”, „Helena”, „Kraków”, „Soła”. Barki te wypełnione są trzciną, która będzie użyta do umacniania brzegów. Wisła w tej okolicy jest coraz bardziej rozlana. To już naprawdę szeroki akwen. Około szesnastej dostrzegamy dwie biało-czerwone „skarpety” strzelające w niebo. Chodzi o kominy elektrowni wodnej w Połańcu. Nie ma na tym odcinku mostu. Funkcjonuje tylko prom z różnej wysokości podjazdami wykorzystywanymi w zależności od stanu wody.
Koło elektrowni jesteśmy mniej więcej za godzinę. Czujemy, że nurt nagle znacznie przyspiesza. Jest jakby trochę nieswojo. Co będzie dalej? W ostatniej chwili udaje się nam ominąć żelazne umocnienia.
Okazuje się, że na wysokości elektrowni został utworzony sztuczny stopień wodny. Po drugie - tuż nad wodą - nie wiadomo po co - przeciągnięta została linka stalowa. Po trzecie - widać z góry, iż tworzą się tam wiry. I wreszcie po czwarte - dowiadujemy się od strażnika zakładowego, że rok temu przepływający tędy kajakarze mieli prawdziwie traumatyczne przeżycia. Jedna z osób o mało nie utonęła. Dlaczego? O co w tym wszystkim chodzi? Dlaczego nie ma bezpieczniejszego miejsca do spływu?
Dzięki życzliwości panów z ochrony elektrowni mogę z nimi wjechać na teren strzeżony i osobiście zobaczyć to najbardziej niebezpieczne miejsce. Po dłuższej analizie stwierdzam, że chyba damy radę. Rzeczywiście nurt obniża się i są wiry, ale na szczęście owa stalowa linka jest na tyle wysoko nad lustrem wody, że nie będzie chyba konieczne pochylanie się czy wręcz przyjmowanie w kajaku pozycji leżącej. Zanim odepchniemy się od brzegów zatoczki, w której zacumowaliśmy z tak dużym trudem, zakładamy kapoki. Spontanicznie zapinamy je na sobie nieco mocniej. Mamy niezłego pietra.
Kiedy jesteśmy na wysokości elektrowni, płyniemy dwa, trzy metry od brzegu po prawej stronie. Nurt z lewej strony obmywa metalowe, zardzewiałe osłony. Wiemy, że woda jest pod nimi wciągana w te złowrogo ryczące turbiny. Nie trudno sobie wyobrazić co by się stało, gdyby ktoś został tam wessany.

Dzień 4

Około wpół do jedenastej, kiedy już mamy zamiar wystartować do kolejnego etapu spływu, zaczyna mżyć. Nieco później robi się na szczęście ciepło. Jesteśmy w kurtkach przeciwdeszczowych, więc można powiedzieć, że robi się nam nawet za ciepło.
Wisła nadal urzeka licznymi wysepkami. Obydwaj coraz lepiej „czytamy” rzekę. Raz po raz wykorzystujemy nieco szybszy nurt, włączając się w bieg Wisły, która znacznie przyspiesza zaraz za kamiennymi falochronami. Czuć wówczas kołysanie oraz lekkie kręcenie spowodowane powstającymi tamże wirami. Nie wydaje się to jednak być zbyt groźne, gdyż na tym odcinku rzeki wiry są jeszcze stosunkowo niewielkie.
Dopływając do Tarnobrzega, najpierw widzimy wysokie wieże kościołów. Patrząc na lokalizację tego miasta, dochodzimy do wniosku, że w zasadzie mieszkańcy ani tym bardziej radni nie interesują się Wisłą. Jedynie wędkarze wiedzą, że w Wiśle można już łowić ryby. Jak się wkrótce przekonamy, całkiem inaczej mają się sprawy w Sandomierzu, który Wisłę traktuje jak partnera.
Przed Sandomierzem wpatrujemy się w inteligentną konstrukcję umocnień brzegowych. Misterna robota. Zbudowanie takich umocnień z pali, kamieni i krzewów musiało na pewno kosztować dużo wysiłku. Teraz z pewnością spełnia swoje zadanie, gdyż po jakimś czasie dodatkowo obrasta zaroślami i dlatego jest w stanie wytrzymać napór wody podczas powodzi.
Za Sandomierzem rozciągają się dziwne góry. Noszą nazwę Gór Pieprzowych. I wyglądają faktycznie jak duże ziarna pieprzu. Przy zachodzącym akurat słońcu ich widok wywołuje we mnie skojarzenie z rzymskim Awentynem. Gdyby jeszcze tylko były porośnięte innym rodzajem drzew - typu włoskiego. Obrazek byłby wówczas niemal identyczny.
Czwartkowy etap spływu kończymy na piaszczystej skarpie przy ujściu, a właściwie w samym ujściu Sanu do Wisły. Słucham audycji radiowej o tym, co stało się w Wielkiej Brytanii. Chodzi o zamachy bombowe. Chwilę rozmawiamy na ten temat, ale wkrótce zmęczenie bierze górę. Jeśli chodzi o „Pamięć i tożsamość”, to wielokrotnie podczas dnia myślałem nad tym trudnym problemem istnienia dobra i zła. Co Papież miał na myśli, mówiąc, że Bóg dopuścił miarę zła oraz że miara dobra jest zawsze większa. Przerasta mnie ten temat. Owszem, czuję na przykład, że przebaczenie to dobro większe od zła, ale inne wątki myśli papieskiej w tym rozdziale są dla mnie jeszcze za trudne.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

KGP: Jeśli ktoś otrzyma paczkę z nieoznakowanymi nasionami, niech się skontaktuje z policją

2020-08-05 09:22

[ TEMATY ]

niebezpieczeństwo

zagłada

nasiona

tvp.info

Do tej pory nie otrzymaliśmy zgłoszeń dotyczących przesyłek z Chin, zawierających nieoznakowane nasiona. Jednak jeśli ktoś takie nasiona otrzyma, proszony jest o kontakt z policją - powiedział PAP rzecznik Komendy Głównej Policji insp. Mariusz Ciarka.

Państwowa Inspekcja Ochrony Roślin i Nasiennictwa poinformowała kilka dni temu na swojej stronie internetowej o tym, że w ostatnim czasie pojawiają się informacje dotyczące przesyłek z Chin, zawierających nieoznakowane nasiona. "Początkowo takie paczuszki pojawiły się w Stanach Zjednoczonych, następnie dotarły do Europy, a w końcu i do Polski" - przekazano w komunikacie.

Inspekcja wskazała również, że osoby które otrzymają taką przesyłkę powinni zgłosić tę sprawę albo na policję albo do zespołu zarządzania kryzysowego, działającego przy Wojewodzie.

W rozmowie z PAP rzecznik Komendy Głównej Policji insp. Mariusz Ciarka podkreślił, że do tej pory policjanci nie otrzymali zgłoszeń dotyczących przesyłek z nieoznakowanymi nasionami z Chin. "Niemniej jednak, jeżeli ktoś otrzyma taką przesyłkę proszony jest o kontakt osobisty lub telefoniczny z najbliższą jednostką policji lub z Państwową Inspekcją Ochrony Roślin i Nasiennictwa" - zaznaczył policjant.

Według zaleceń inspekcji w przypadku otrzymania paczki zawierającej nieoznakowane nasiona i jej otwarciu, należy nasiona zniszczyć. "Z punktu zachowania bezpieczeństwa fitosanitarnego, najprostszą i możliwą także do samodzielnego wykonania metodą jest spalenie tych nasion (najlepiej w piecu domowym lub kominku, ewentualnie metalowym pojemniku np. wiaderku, aby zachować również warunki bezpieczeństwa przeciwpożarowego" - napisano.

"Absolutnie nie należy takich nasion +wysiewać na próbę+. Nasiona o nieznanym pochodzeniu, a co najważniejsze, o nieznanym statusie fitosanitarnym, mogą być źródłem nowych, nie występujących dotychczas w kraju/w UE agrofagów szkodliwych dla roślin. Takie organizmy (np. szkodniki, grzyby, bakterie wirusy i in.) stanowią potencjalne zagrożenie dla roślin uprawianych i rosnących w naturze na danym obszarze i przy korzystnych warunkach do rozwoju oraz braku naturalnych wrogów/czynników ograniczających, mogą zadomowić się, powodując straty gospodarcze i środowiskowe" - podkreślono w komunikacie Państwowej Inspekcji Ochrony Roślin i Nasiennictwa.
(PAP)

Autor: Bartłomiej Figaj

bf/ lena/

CZYTAJ DALEJ

Argentyna: zmarła jedna z pierwszych “Matek z Plaza de Mayo”

2020-08-05 18:20

[ TEMATY ]

Argentyna

kyasarin/pixabay.com

W wieku 96 lat zmarła 3 sierpnia Celina „Queca” Zeigner de Kofman – jedna z założycielek stowarzyszenia „Matki z Plaza de Mayo”.

Była ona jedną z 14 matek, które 30 kwietnia 1977 roku wzięły udział w pierwszym marszu milczenia na Plaza de Mayo (Plac Rewolucji Majowej) w Santa Fe w północnej Argentynie, upominając się w ten sposób o wyjaśnienie losów członków swych rodzin, zaginionych w czasie dyktatur wojskowych w latach 1976-83. „Queca" Kofman, której 23-letni syn Jorge Oscar zaginął w czerwcu 1975 w mieście Tucumán, powołała do życia grupę w swym mieście.

„Matki z Plaza de Mayo” w każdy czwartek chodziły w milczeniu przez pół godziny wokół placu, a ich białe chustki z imionami zaginionych stały się symbolem oporu i walki o sprawiedliwość. Początkowo wyśmiewano je, nazywając "szalonymi", z czasem jednak ich działalność zaczęła spotykać się z coraz większym uznaniem i szacunkiem, stając się symbolem walki o wolność i prawa człowieka. Trwało to aż do zakończenia rządów wojskowych w 1983.

Oblicza się, że w czasie dyktatur wojskowych, trwających – z przerwami – prawie 20 lat, zaginęło bez wieści ok. 30 tysięcy ludzi. Prawie wszyscy oni byli torturowani, a większość została zamordowana. Dopiero z czasem okazało się, że systematyczne "znikanie" przeciwników politycznych było częścią wojny prowadzonej z własnym narodem przez argentyńskich wojskowych. Do dziś wyjaśniono tylko nieliczne przypadki, a ten rozdział historii Argentyny ciągle nie doczekał się należytego opracowania.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję