Reklama

Kajakiem z Krakowa do Bałtyku

Ks. Piotr Gąsior
Niedziela Ogólnopolska 28/2009, str. 36


Cisza wieczornych biwaków na niezliczonych pustych wyspach wiślanych była urzekająca i niezapomniana
Ks. Andrzej Caputa

Wyprawa z nurtem Wisły pomogła dwóm śmiałkom w sutannach poznać prawdziwe oblicze królowej polskich rzek i odkryć, że oglądane z tej perspektywy znane miejsca wyglądają zupełnie inaczej niż z perspektywy drogi. Patronem wyprawy był Jan Paweł II, a stałą lekturą - jego książka „Pamięć i tożsamość”

Dzień 3

Z wolna wysuwam się ze śpiwora dopiero dziesięć minut po… szóstej! Na szczęście jest jasne, żywe słońce, które znów świeci prosto w nasze wejście do namiotu. Ufam, że ta jasność wkrótce pobudzi nas do życia. Pierwsze kroki kieruję ku kajakom. Sprawdzam każdą rysę na dnie. Martwię się zwłaszcza tą najgrubszą. Przyglądam się jej z bliska. Próbuję się uspokoić. Rysa jest, ale nie ma dzięki Bogu pęknięcia.
Rozpoczynając spływ, widzimy na tafli wiślanej zbliżający się do nas mały… „wodny tort”. Okazuje się, że jest to nic innego, jak najzwyczajniejszy styropianowy ślad po tradycji puszczania wianków świętojańskich.
Kiedy przepływamy pod mostem w Szczucinie, zauważam na mapie, w całkiem niedalekiej odległości od Wisełki, miejscowości o nazwach „Wadowice Górne” i „Wadowice Dolne”. To oczywiście, niemal automatycznie, wywołuje we mnie skojarzenie najpierw z samą osobą Ojca Świętego Jana Pawła II, a później z jego licznymi kajakarskimi przygodami.
Rozglądając się wokół, zauważamy po prawej stronie rzeki kolejny krzyż. Niemal automatycznie szeptam „Wieczny odpoczynek”. Opanowuje mnie nastrój zadumy: Ileż to istnień ludzkich pochłonęły już wody wiślane? Ile osób ginie nad Wisłą rokrocznie?
Przed szesnastą jesteśmy opodal Połańca. Mijamy kutry i barki o nazwach „Paweł”, „Helena”, „Kraków”, „Soła”. Barki te wypełnione są trzciną, która będzie użyta do umacniania brzegów. Wisła w tej okolicy jest coraz bardziej rozlana. To już naprawdę szeroki akwen. Około szesnastej dostrzegamy dwie biało-czerwone „skarpety” strzelające w niebo. Chodzi o kominy elektrowni wodnej w Połańcu. Nie ma na tym odcinku mostu. Funkcjonuje tylko prom z różnej wysokości podjazdami wykorzystywanymi w zależności od stanu wody.
Koło elektrowni jesteśmy mniej więcej za godzinę. Czujemy, że nurt nagle znacznie przyspiesza. Jest jakby trochę nieswojo. Co będzie dalej? W ostatniej chwili udaje się nam ominąć żelazne umocnienia.
Okazuje się, że na wysokości elektrowni został utworzony sztuczny stopień wodny. Po drugie - tuż nad wodą - nie wiadomo po co - przeciągnięta została linka stalowa. Po trzecie - widać z góry, iż tworzą się tam wiry. I wreszcie po czwarte - dowiadujemy się od strażnika zakładowego, że rok temu przepływający tędy kajakarze mieli prawdziwie traumatyczne przeżycia. Jedna z osób o mało nie utonęła. Dlaczego? O co w tym wszystkim chodzi? Dlaczego nie ma bezpieczniejszego miejsca do spływu?
Dzięki życzliwości panów z ochrony elektrowni mogę z nimi wjechać na teren strzeżony i osobiście zobaczyć to najbardziej niebezpieczne miejsce. Po dłuższej analizie stwierdzam, że chyba damy radę. Rzeczywiście nurt obniża się i są wiry, ale na szczęście owa stalowa linka jest na tyle wysoko nad lustrem wody, że nie będzie chyba konieczne pochylanie się czy wręcz przyjmowanie w kajaku pozycji leżącej. Zanim odepchniemy się od brzegów zatoczki, w której zacumowaliśmy z tak dużym trudem, zakładamy kapoki. Spontanicznie zapinamy je na sobie nieco mocniej. Mamy niezłego pietra.
Kiedy jesteśmy na wysokości elektrowni, płyniemy dwa, trzy metry od brzegu po prawej stronie. Nurt z lewej strony obmywa metalowe, zardzewiałe osłony. Wiemy, że woda jest pod nimi wciągana w te złowrogo ryczące turbiny. Nie trudno sobie wyobrazić co by się stało, gdyby ktoś został tam wessany.

Dzień 4

Około wpół do jedenastej, kiedy już mamy zamiar wystartować do kolejnego etapu spływu, zaczyna mżyć. Nieco później robi się na szczęście ciepło. Jesteśmy w kurtkach przeciwdeszczowych, więc można powiedzieć, że robi się nam nawet za ciepło.
Wisła nadal urzeka licznymi wysepkami. Obydwaj coraz lepiej „czytamy” rzekę. Raz po raz wykorzystujemy nieco szybszy nurt, włączając się w bieg Wisły, która znacznie przyspiesza zaraz za kamiennymi falochronami. Czuć wówczas kołysanie oraz lekkie kręcenie spowodowane powstającymi tamże wirami. Nie wydaje się to jednak być zbyt groźne, gdyż na tym odcinku rzeki wiry są jeszcze stosunkowo niewielkie.
Dopływając do Tarnobrzega, najpierw widzimy wysokie wieże kościołów. Patrząc na lokalizację tego miasta, dochodzimy do wniosku, że w zasadzie mieszkańcy ani tym bardziej radni nie interesują się Wisłą. Jedynie wędkarze wiedzą, że w Wiśle można już łowić ryby. Jak się wkrótce przekonamy, całkiem inaczej mają się sprawy w Sandomierzu, który Wisłę traktuje jak partnera.
Przed Sandomierzem wpatrujemy się w inteligentną konstrukcję umocnień brzegowych. Misterna robota. Zbudowanie takich umocnień z pali, kamieni i krzewów musiało na pewno kosztować dużo wysiłku. Teraz z pewnością spełnia swoje zadanie, gdyż po jakimś czasie dodatkowo obrasta zaroślami i dlatego jest w stanie wytrzymać napór wody podczas powodzi.
Za Sandomierzem rozciągają się dziwne góry. Noszą nazwę Gór Pieprzowych. I wyglądają faktycznie jak duże ziarna pieprzu. Przy zachodzącym akurat słońcu ich widok wywołuje we mnie skojarzenie z rzymskim Awentynem. Gdyby jeszcze tylko były porośnięte innym rodzajem drzew - typu włoskiego. Obrazek byłby wówczas niemal identyczny.
Czwartkowy etap spływu kończymy na piaszczystej skarpie przy ujściu, a właściwie w samym ujściu Sanu do Wisły. Słucham audycji radiowej o tym, co stało się w Wielkiej Brytanii. Chodzi o zamachy bombowe. Chwilę rozmawiamy na ten temat, ale wkrótce zmęczenie bierze górę. Jeśli chodzi o „Pamięć i tożsamość”, to wielokrotnie podczas dnia myślałem nad tym trudnym problemem istnienia dobra i zła. Co Papież miał na myśli, mówiąc, że Bóg dopuścił miarę zła oraz że miara dobra jest zawsze większa. Przerasta mnie ten temat. Owszem, czuję na przykład, że przebaczenie to dobro większe od zła, ale inne wątki myśli papieskiej w tym rozdziale są dla mnie jeszcze za trudne.

Tymoteusz Szydło złożył prośbę do papieża o przeniesienie do stanu świeckiego

2019-12-11 07:16

dg / Warszawa (KAI)

- Obecnie moja reputacja jako księdza jest zdruzgotana przez plotki i domysły. Z bólem stwierdzam też, że nie udało mi się pokonać kryzysu wiary i powołania. W tej sytuacji nie pozostało mi nic innego, jak złożyć w kurii diecezji bielsko-żywieckiej prośbę skierowaną do Ojca Świętego o przeniesienie mnie do stanu świeckiego, by uregulować moją pozycję kanoniczną i nie pozostawać w konflikcie sumienia - napisał Tymoteusz Szydło w oświadczeniu przesłanym Katolickiej Agencji Informacyjnej przez jego pełnomocnika, adwokata Macieja Zaborowskiego z Kancelarii Kopeć Zaborowski Adwokaci i Radcowie Prawni.

diecezja.bielsko.pl

Tymoteusz Szydło w oświadczeniu przekazanym Katolickiej Agencji Informacyjnej przez jego pełnomocnika, adwokata Macieja Zaborowskiego, napisał, że do publikacji czuje się zmuszony przez krzywdzące spekulacje, towarzyszące dopuszczalnej przez prawo kanoniczne zgodzie biskupa bielsko-żywieckiego na to, by udał się na urlop. "W ostatnich miesiącach przeżywałem głęboki kryzys wiary i powołania. Z bólem przyznaję, że z czasem zacząłem tracić sens mojej posługi i coraz częściej nachodziły mnie myśli o odejściu ze stanu duchownego. Po głębszym namyśle postanowiłem jednak dać sobie jeszcze jedną szansę i poprosiłem o kilka miesięcy urlopu, by poukładać swoje życie duchowe. Uznałem, że będzie to uczciwe w stosunku do Wiernych, wobec których zawsze starałem się sprawować posługę szczerze i z przekonaniem" - wyjaśnia T. Szydło.

– W tamtym okresie nie uważałem, że powinienem informować opinię publiczną o moich rozterkach duchowych. Uznałem, że nie jestem osobą publiczną i że mam prawo do prywatności. Wydawało mi się, że najlepszym wyjściem będzie odsunięcie się od posługi i przemyślenie wszystkiego w spokoju. Niestety ten czas przyniósł jeszcze więcej zamętu. Plotki, na mój temat podsycane przez media goniące za sensacją, właściwie uniemożliwiły mi refleksję. Co bardzo dla mnie bolesne, zainteresowanie tematem podsycały również osoby blisko związane z Kościołem, poprzez wielokrotne wracanie do domysłów na mój temat. Mam świadomość, że rozpoznawalność, której nigdy nie chciałem, jest związana z funkcjami, które pełni moja Mama – napisał w oświadczeniu.

Przyznaje, że w kontaktach z mediami popełniał błędy, zwłaszcza nie sprzeciwiając się próbom kojarzenia go z konkretną opcją polityczną i dając się uwikłać w wydarzenia sprzyjające takim opiniom.

– Obecnie moja reputacja jako księdza jest zdruzgotana przez plotki i domysły. Z bólem stwierdzam też, że nie udało mi się pokonać kryzysu wiary i powołania. W tej sytuacji nie pozostało mi nic innego, jak złożyć w kurii diecezji bielsko-żywieckiej prośbę skierowaną do Ojca Świętego o przeniesienie mnie do stanu świeckiego, by uregulować moją pozycję kanoniczną i nie pozostawać w konflikcie sumienia. Jednocześnie oświadczam, że to moja ostatnia wypowiedź w tej sprawie. Nie zamierzam więcej zabierać głosu i bardzo proszę o uszanowanie tej decyzji - wyjaśnia, prosząc media o uszanowanie prywatności i zaprzestanie publikacji jego temat.

Przeprosił także osoby, które czują się zawiedzione jego decyzją, "zwłaszcza moją rodzinę, przyjaciół, znajomych, przełożonych, współpracowników, parafian z Przecieszyna, Osieka, Buczkowic i Oświęcimia, a także wszystkich, którzy w jakikolwiek sposób czują się dotknięci lub zgorszeni".

– Mam nadzieję, że to oświadczenie ostatecznie przetnie wszelkie spekulacje oraz plotki na temat mojego klienta i pozwoli mu dalej normalnie żyć - powiedział w rozmowie z KAI adwokat Maciej Zaborowski, pełnomocnik Tymoteusza Szydło.

Oświadczenie dotyczące prośby o przeniesienie do stanu świeckiego

Wobec narastających spekulacji dotyczących mojego urlopu, na który otrzymałem zgodę od biskupa bielsko-żywieckiego, czuję się zmuszony zabrać głos. Chciałbym przeciąć w ten sposób krzywdzące spekulacje, które poza mną dotykają przede wszystkim moich bliskich a także osoby postronne. W ostatnich miesiącach przeżywałem głęboki kryzys wiary i powołania. Z bólem przyznaję, że z czasem zacząłem tracić sens mojej posługi i coraz częściej nachodziły mnie myśli o odejściu ze stanu duchownego. Po głębszym namyśle postanowiłem jednak dać sobie jeszcze jedną szansę i poprosiłem o kilka miesięcy urlopu, by poukładać swoje życie duchowe. Uznałem, że będzie to uczciwe w stosunku do Wiernych, wobec których zawsze starałem się sprawować posługę szczerze i z przekonaniem.

Biskup bielsko-żywiecki przyjął prośbę o urlop, co jest dopuszczalne w ramach prawa kanonicznego. W tamtym okresie nie uważałem, że powinienem informować opinię publiczną o moich rozterkach duchowych. Uznałem, że nie jestem osobą publiczną i że mam prawo do prywatności. Wydawało mi się, że najlepszym wyjściem będzie odsunięcie się od posługi i przemyślenie wszystkiego w spokoju. Niestety ten czas przyniósł jeszcze więcej zamętu. Plotki, na mój temat podsycane przez media goniące za sensacją, właściwie uniemożliwiły mi refleksję. Co bardzo dla mnie bolesne, zainteresowanie tematem podsycały również osoby blisko związane z Kościołem, poprzez wielokrotne wracanie do domysłów na mój temat. Mam świadomość, że rozpoznawalność, której nigdy nie chciałem, jest związana z funkcjami, które pełni moja Mama. Oczywiście dziś zdaję sobie sprawę, że sam także popełniłem szereg błędów w kontaktach z mediami, zwłaszcza tuż po święceniach, kiedy nie oponowałem, gdy próbowano skojarzyć mnie z określoną opcją polityczną. Nigdy nie było to moim celem ani ambicją, jednak zabrakło mi siły woli, by zaprotestować przeciwko publikacjom na mój temat. Co gorsza, dałem się uwikłać w wydarzenia, które mogły zostać błędnie odczytane jako udzielenie poparcia politycznego. Przez następne lata mojej posługi unikałem mediów i protestowałem prywatną drogą przeciw publikacjom na mój temat.

Obecnie moja reputacja jako księdza jest zdruzgotana przez plotki i domysły. Z bólem stwierdzam też, że nie udało mi się pokonać kryzysu wiary i powołania. W tej sytuacji nie pozostało mi nic innego, jak złożyć w kurii diecezji bielsko-żywieckiej prośbę skierowaną do Ojca Świętego o przeniesienie mnie do stanu świeckiego, by uregulować moją pozycję kanoniczną i nie pozostawać w konflikcie sumienia. Jednocześnie oświadczam, że to moja ostatnia wypowiedź w tej sprawie. Nie zamierzam więcej zabierać głosu i bardzo proszę o uszanowanie tej decyzji.

Żałuję, że moja historia potoczyła się w ten sposób, ale mimo wszystko mam nadzieję, że uda mi się poukładać życie na nowo. W tym miejscu mogę jedynie prosić media o uszanowanie mojej prywatności i zaprzestanie publikacji na mój temat. Zdaję sobie sprawę, że moja decyzja jest bolesna dla wielu osób, ale nie mogę postąpić inaczej. Przepraszam wszystkich, których zawiodłem, zwłaszcza moją rodzinę, przyjaciół, znajomych, przełożonych, współpracowników, parafian z Przecieszyna, Osieka, Buczkowic i Oświęcimia, a także wszystkich, którzy w jakikolwiek sposób czują się dotknięci lub zgorszeni.

Tymoteusz Szydło

Bielsko-Biała, 10.12.2019

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Ks. Adrian Józef Galbas SAC – biskupem pomocniczym diecezji ełckiej

2019-12-12 12:37

KAI

Ks. Adrian Józef Galbas SAC, prowincjał Księży Pallotynów w Poznaniu został mianowany przez Ojca Świętego Franciszka biskupem pomocniczym diecezji ełckiej. Decyzję Papieża ogłosiła dziś w południe Nuncjatura Apostolska w Polsce.


Ks. Adrian Józef Galbas SAC

Biskup nominat Adrian Józef Galbas ma 51 lat. Jest doktorem teologii duchowości. Studiował też dziennikarstwo. W czasie dotychczasowej posługi pełnił m.in. funkcję prefekta alumnów w Wyższym Seminarium Duchownym Księży Pallotynów w Ołtarzewie. Był też proboszczem parafii pw. św. Wawrzyńca w Poznaniu oraz radcą prowincjalnym. Od 2011 roku pełni funkcję przełożonego prowincjalnego pallotyńskiej Prowincji Zwiastowania Pańskiego z siedzibą w Poznaniu.

Ks. Adrian Józef Galbas SAC, urodził się 26 stycznia 1968 roku w Bytomiu. W 1987 roku został przyjęty do Stowarzyszenia Apostolstwa Katolickiego. W latach 1987-1993 studiował w Wyższym Seminarium Duchownym w Ołtarzewie. Śluby wieczyste złożył 10 września 1993 roku w Zakopanem, a 7 maja 1994 r. roku w Ołtarzewie został wyświecony na kapłana.

Ks. Adrian Józef Galbas SAC od 1994 do 1995 r. był wikariuszem w parafii św. Michała Archanioła w Łodzi. W latach 1995 – 1998 studiował na KUL-u teologię oraz komunikacje i dziennikarstwo. W latach 1998-2002 pełnił funkcje prefekta w Wyższym Seminarium Duchownym w Ołtarzewie., a od 2002 do 2005 był radcą w zarządzie Prowincji Zwiastowania Pańskiego w Poznaniu. W latach 2002 – 2003 był też sekretarzem ds. Apostolstwa w Częstochowie. W 2003 roku został proboszczem parafii św. Wawrzyńca w Poznaniu i był nim do 2011 roku. Jednocześnie od 2008 do 2011 roku pełnił także funkcję radcy w zarządzie Prowincji Zwiastowania Pańskiego w Poznaniu.

Ks. Adrian Józef Galbas SAC w 2012 roku otrzymał tytuł doktora teologii na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Od 2011 roku jest prowincjałem Prowincji Zwiastowania Pańskiego w Poznaniu.

BP KEP

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem