Poznań, Łódź, Szczecin czy też Warszawa… co łączy te miasta? Oj, wiele można by wymieniać… a wśród nich odbywające się Marsze dla Życia. A to wszystko za sprawą grupy studentów, absolwentów, którzy wzięli sobie dosłownie do serca tegoroczne hasło roku duszpasterskiego: „Otoczmy troską życie” i postanowili działać, nie przechodząc obojętnie.

Jak to się zaczęło…

Pomysł poznańskich Marszy dla Życia zainicjował nasz główny organizator - Marcin Grześkowiak, przy wsparciu ks. Pawła Pacholaka i Fundacji „Głos dla Życia”. Nastąpiła więc zachęta do udziału w 1. Marszu dla Życia.
Pamiętam, jak z ideą Marszu zapoznałam się podczas jednej ze studenckich Mszy św. u św. Stanisława Kostki na Winiarach. W czasie ogłoszeń wystąpiła Ewa Grześkowiak, przedstawiając plan, przebieg, cel Marszu. I wówczas zrodziła się myśl: Dlaczego nie? W końcu nadarza się okazja, by stanąć w obronie życia, dać coś z siebie, zrobić jakiś krok, nie stać, przyglądając się bezczynnie.

Przebieg, symbolika

Rozpoczęła się więc marszowa przygoda. Przygotowania do Marszu pierwszego, potem drugiego, trzeciego itd. Każdy inny, a jednak ten sam. Odbywały się z rana, w południe, wieczorem, zawsze poprzedzone były Mszą św. Podczas niej zapalano płomień w lampie naftowej, by później nieść go na przedzie Marszu tuż obok ludzi ubranych w białe koszulki. To wszystko stanowi symbolikę wyrażającą niewinność, nadzieję dostrzeżenia tego najmniejszego, bezbronnego, chcącego żyć. Marszowi towarzyszyło milczenie. Można stwierdzić, że w tych czasach to nietypowe. Idąca w ciszy rzesza ludzi. Przecież teraz wszystko wyraża się krzykiem! Skandując, klaszcząc, śpiewając, wołając, hałasując… Krzyczysz, bo chcesz być zauważony. A tu… milczysz. Mimo to jesteś widoczny. To jest piękne! Ty, ten niewyrażający głośno swoich poglądów, pobudzasz do myślenia. Nikt nie musi skupiać się nad hasłami okrzyków, transparentów, bo ich po prostu nie ma. Warte podkreślenia jest i to, że Marsze zaczynały się i kończyły modlitwą. Nasza małość krążyła wokół myśli: „Wszystko mogę w Tym, który mnie umacnia”.

W grupie moc

Dzisiejszy świat ciągle napędzany gonitwą, biegiem, przepychaniem, walką… A tu: zatrzymanie się, przenikająca cisza, harmonia, jestestwo. Stawiasz sobie pytanie: co ja, jednostka, mogę zrobić, ile mogę dać?
Uczestnicząc w Marszach, solidaryzujesz się z tymi, których też powyższe pytanie dręczy. Integrujesz się z myślącymi podobnie jak Ty; wyrażasz swoje poparcie. Czujesz siłę, brak poczucia osamotnienia, bo w końcu obok Ciebie idzie ktoś, kogo może i nie znasz, nie wiesz, skąd jest, co robi, a jednak wiesz, że w kwestii życia jest na TAK. Nie musisz się bać bronić tych najmniejszych, niewinnych. Jesteś w grupie stworzonej z jednostek, a w niej jest siła, ogromny potencjał! A jakże nam go dziś potrzeba.

Życiu TAK - wyraź to!

Walczmy! My, szczęściarze, my, którzy możemy po prostu żyć, my, którzy mamy wolność wyboru. Dajmy coś z siebie! Wstawmy się za tymi, którzy walczyć nie mogą, nie mają prawa. Ich krzyk jest niemy. Pomóżmy! Jeśli nie jest nam obojętne życie - począwszy od tego najmniejszego, wyraźmy to! Ceńmy każde jestestwo! Ono jest tyle warte, co nasze!
Okazją do wyrażenia swojego TAK dla życia jest uczestnictwo w ostatnim już - 9. Marszu dla Życia, który odbędzie się 22 listopada. W tym dniu bowiem minie 266. dzień od momentu rozpoczęcia cyklu Marszy - tyle samo, ile trwa rozwój dziecka w łonie matki. Marsz będzie wychodził z dziewięciu parafii, w których zostaną odprawione Msze św. o godz. 18.00, by później dotrzeć na plac Adama Mickiewicza i usłyszeć bicie serca.
Zapraszamy do udziału! Nie może Ciebie zabraknąć! Szczegóły, informacje na: www.marszdlazycia.blogspot.com.