Reklama

Prawdziwy kryzys dopiero przed nami

Marian Miszalski
Niedziela Ogólnopolska 13/2010, str. 32

Dług publiczny Polski sięga prawie 680 miliardów złotych (patrz internetowy „zegar długu publicznego”), a sama jego roczna obsługa wymaga już 33 miliardów złotych. Pod rządami PO i PSL deficyt budżetowy skoczył gwałtownie do niebezpiecznego poziomu prawie 55 miliardów złotych... A że przykład idzie z góry, czy może raczej -„ryba psuje się od głowy”, niebezpiecznie zadłużają się i samorządy. Jakaś dziwna, nieodpowiedzialna dyrektywa „carpe diem” albo „po nas choćby potop” zdaje się przyświecać takiej finansowej polityce. Nie jest to, rzecz jasna, żadna oficjalna dyrektywa unijna, ale wynika to z warunków naszego akcesu do UE i z polityki „Brukseli” (mówimy: Bruksela - rozumiemy: Berlin) wobec nowo przyjętych krajów, b. „demoludów”, zapóźnionych w rozwoju wskutek trwającej prawie 50 lat „strojki socjalizma”. I tak np. na lata 2007-2014 „Bruksela” przyznała Polsce „fundusze pomocowe” w wysokości 270 miliardów złotych, ale na dziś wykorzystaliśmy zaledwie 7 proc. tej kwoty, czyli ok. 18 miliardów. Te fundusze pomocowe miały „wyrównywać poziom cywilizacyjny” między starymi a nowymi członkami UE, ale... przyparty kiedyś do muru przez niemieckich dziennikarzy, dociekających, skąd Niemcy wezmą tyle pieniędzy na „wsparcie nowych członków UE” - kanclerz Schroeder oświadczył zagadkowo i uspokajająco, że „obiecać nie znaczy jeszcze dać”... I rzeczywiście: ta tzw. pomoc unijna obwarowana jest bardzo wyśrubowanymi warunkami jej udzielenia, bardzo trudnymi do spełnienia przez podmioty gospodarcze b. „demoludów”, w dodatku poddającymi ewentualne inwestycje brukselskiej kontroli. Innymi słowy: o tym, które polskie inwestycje dostaną „pomoc unijną”, a które nie dostaną, decyduje „Bruksela” (Berlin) i, jak można się domyślać (casus: polskie stocznie!) - w jej decyzjach sporą rolę odgrywa pytanie: czy są to inwestycje konkurencyjne dla starych członków UE, czy nie... Po wtóre - ta „pomoc unijna” wymaga zaangażowania tzw. środków własnych.
A że biedne b. „demoludy” nie mają pieniędzy, państwa te oraz ich samorządy zapożyczają się na różne sposoby (kredyty, obligacje), by tę pomoc unijną uzyskać. Zaciągane pożyczki prowadzą na końcu - poprzez rozmaite łańcuszki finansowe - do wierzycieli: wielkich, międzynarodowych lichwiarzy i spekulantów finansowych, sprawców słynnego kryzysu, albo do europejskich instytucji finansowych, bazujących głównie na... podatkach ściąganych od obywateli.
Przyglądając się temu procesowi, trudno oprzeć się wrażeniu, że słynna i nagłaśniana propagandowo „pomoc unijna” wcale nie likwiduje ani nie ogranicza różnic gospodarczych i cywilizacyjnych między starymi a nowymi członkami UE, ale niebezpiecznie powiększa te różnice - właśnie poprzez gwałtownie i niebezpiecznie narastające zadłużenie tych drugich, będące de facto narastającym gwałtownie zadłużeniem ich obywateli. Już dziś na każdego statystycznego Polaka przypada ok. 20 tysięcy złotych długu, którego ani nie zaciągał osobiście, ani na którego zaciągnięcie osobiście zgody nie wyrażał. Nie można w nieskończoność spłacać rosnących długów (odsetki!) nowymi zaciąganymi pożyczkami, od których zresztą też przecież płacić trzeba odsetki... Gdy więc niektórzy ekonomiści ostrzegają, że skutki niedawnego „kryzysu” dotkną Polskę, kraj peryferyjny dla gospodarki światowej, z opóźnieniem, ale dotkliwiej - warto wsłuchać się w ich głos. Zwłaszcza że zarówno rosnący dług publiczny, jak i deficyt budżetowy - ale także bezrobocie (przekracza już 13 proc.!) i postępująca drożyzna (rosną szybko nie tylko ceny usług, ale i żywności, i wielu artykułów przemysłowych, w tym źródeł energii) potwierdzają zasadność tych ostrzegawczych głosów. Dodajmy i tę najnowszą informację: ok. 60 proc. firm kontrolowanych przez Państwową Inspekcję Pracy nie płaci lub nie płaci terminowo pensji pracownikom...
Ci, którzy wywołali „kryzys” - spekulanci ze wschodniego wybrzeża Ameryki, wielkie banki - spadli na „cztery łapy”, gdyż przy pomocy usłużnej im władzy przerzucili koszty „ratowania gospodarki” (prawie bilion dolarów) na niewinnych obywateli-podatników i ich dzieci, nawet te jeszcze nie- narodzone, a już obciążone „długiem do spłacenia”. W UE „uratowano się” niewiele mniejszą kontrybucją, nałożoną na niewinnych unijnych podatników i następne pokolenie.
Wiele wskazuje, że chytrzy Grecy („Jeden Żyd oszuka 10 Polaków, jeden Ormianin 10 Żydów, a jeden Grek 10 Ormian” - słyszałem w Niemczech takie powiedzenie...), mimo członkostwa w UE, nie dali sobie narzucić oszukańczych brukselskich „eurostandardów” i uprawiając „kreatywną” księgowość po swojemu, dla własnego dobra i we własnym narodowym interesie wykorzystywali unijną „pomoc finansową”. Przyłapani przez brukselskich biurokratów na „kreatywnej księgowości”, nie poniosą jednak żadnych konsekwencji: teraz cała UE musi zrzucić się na Grecję, żeby nie zawalił się „brukselski socjalizm”... Naszych polityków z PO i PSL nie stać nawet na grecki wariant obrony własnej gospodarki: posłusznie i bezwolnie brniemy w rozkręcającą się monstrulanie spiralę zadłużenia (i drożyzny), którego kosztów, jak się wydaje, na nikogo już nie przerzucimy: poniesie je wyjątkowo boleśnie każda polska rodzina i następne pokolenie. Za brak odwagi i charakteru u polityków naród płaci zawsze wysoką cenę. q

Reklama

Zbigniew Boniek nie będzie prezesem PZPN

2019-10-18 09:51

wpolityce.pl

Temat kandydatury na moją trzecią kadencję prezesa PZPN na ten moment nie istnieje. Musimy wybrać nowego prezesa Polskiego Związku Piłki Nożnej, bo tak stanowi prawo polskie i przy tym zostańmy - mówi prezes PZPN Zbigniew Boniek. Właśnie trwa w Warszawie zjazd PZPN

youtube.com

Prawo polskie zabrania kandydowania trzeci raz na stanowisko prezesa związku, a Bońkowi w październiku 2020 roku kończy się druga kadencja.

Moim zdaniem, to środowisko powinno wybierać prezesów. O tym nie powinni decydować politycy, a delegaci. Jest jednak ustawa, która obowiązuje, ale uważam, że to chory punkt w tej ustawie — przyznał Boniek.

Prezes powiedział, że nie zamierza kandydować w przyszłym roku na kolejną kadencję, bo szanuje prawo.

W październiku przyszłego roku kończę prezesurę i mam nadzieję, że na tym fotelu usiądzie ktoś, kto będzie ulepszał związek — zakończył popularny Zibi.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Abp Jędraszewski o in vitro: nie wszystko, co jest technicznie możliwe, jest moralnie dozwolone

2019-10-18 20:52

Biuro Prasowe Archidiecezji Krakowskiej / Kraków (KAI)

- Problem jest bardzo złożony z punktu widzenia etycznego i moralnego. Podejście czysto techniczne do spraw związanych z tajemnicą życia jest upraszczające, a wiąże się z naszą odpowiedzialnością za życie drugiego człowieka - mówił abp Marek Jędraszewski podczas comiesięcznych „Dialogów”, które w październiku odbyły się w krakowskiej Bazylice św. Michała Archanioła i św. Stanisława Biskupa w Krakowie. Tematem spotkania było: „In vitro – dlaczego nie wolno, skoro żyją ludzie, którzy się tak poczęli?”.

Adam Bujak/Archidiecezja Krakowska

Metropolita w wygłoszonej na początku katechezie zaznaczył, że omawiane zagadnienie jest niezwykle trudne. Księga Rodzaju mówi, że człowiek został stworzony na Boży obraz i podobieństwo, a fakt posiadania potomstwa jest błogosławieństwem i szczęściem. Nawiązał do płaszowskiego Sanktuarium Matki Bożej Błogosławionego Macierzyństwa, dodając, że powstało ono z niezwykle istotnego powodu. - Ludzie przybywają tam i modlą się o łaskę posiadania dzieci. Są przypadki, że dziecko staje się szczęściem małżonków, często po wielu latach oczekiwania – mówił abp Jędraszewski.

Hierarcha podkreślił, że metoda in vitro wiąże się z brutalną ingerencją w organizm kobiety i selekcją embrionów. - Pojawia się poważny problem etyczno-moralny. Co zrobić z tymi poczętymi dziećmi? Zamrozić? Jak długo mogą one w tym stanie istnieć? Czy po jakimś czasie będzie można ponownie z tego embrionu skorzystać, wszczepiając je w łono tej samej kobiety? – stawiał pytania abp Jędraszewski i zwracał uwagę, że zdrowie dzieci poczętych metodą in vitro jest dużo bardziej zagrożone niż poczętych naturalnie. Hierarcha wspomniał także o istnieniu syndromu „po in vitro”, gdy osoby poczęte tą metodą stawiają sobie pytania o swoje rodzeństwo, które zostało poczęte, a nie urodziło się.

Metropolita zaznaczył, że z punktu widzenia nauki Kościoła, metoda in vitro jest niezgodna z moralnością katolicką, ale człowiek, który dzięki niej się urodził zasługuje na pełny szacunek.

- Możliwości techniczne, jakie związane są z rozwojem współczesnej medycyny, pozwalają na to, żeby mogły począć się dzieci metodą in vitro, ale tutaj chciałbym wrócić do podstawowej zasady, o której wielokrotnie mówił Jan Paweł II spotykając się z naukowcami: - Nie wszystko, co jest technicznie możliwe, jest moralnie dozwolone – mówił abp Jędraszewski odwołując się do podstawowej zasady, o której wielokrotnie wspominał Jan Paweł II spotykając się z naukowcami. - Niewątpliwie, rozwój techniki i jej najrozmaitszych przejawów wskazuje na potęgę człowieka. Nie znaczy to, że mając takie możliwości, może on ze wszystkich godnie korzystać lub wykorzystywać je do swoich celów – podkreślał metropolita krakowski.

W drugiej części „Dialogów” abp Jędraszewski odpowiadał na pytania nadesłane drogą mailową. Odnosząc się do problemu niespełnionego pragnienia macierzyństwa Arcybiskup odwołał się do koncepcji człowieka kard. Karola Wojtyły, przedstawionej w książce „Osoba i czyn”, wg której człowiek spełnia się przez swoje dobre czyny. Człowieka od zwierząt odróżnia fakt, że jest istotą wolną – „mogę coś, ale nie muszę – nie jestem zdeterminowany, mogę wybierać”. - Wolność jest autentyczna, kiedy wybieram to, co jest moralnie dobre – cytował kard. Wojtyłę abp Jędraszewski podkreślając, że autentyczna wolność polega na podporządkowaniu się prawdzie, co z kolei realizuje się poprzez podporządkowanie właściwie ukształtowanemu sumieniu. - Wielkość człowieka polega na tym, że idzie za głosem swojego sumienia – zwracał uwagę metropolita krakowski.

Za kard. Wojtyłą abp Jędraszewski zwrócił uwagę na trzy ludzkie popędy – seksualny, samozachowawczy i rozrodczy. - Chodzi o to, żeby te dynamizmy nie działały w nas w sposób ślepy, czysto instynktowny, ale żeby były podporządkowane sumieniu i temu, co ono podpowiada, jak te popędy wykorzystać (…). Chodzi o to, żeby tym dynamizmom tkwiącym w naszej cielesności nadać jakąś wyższą, prawdziwie ludzką treść” – mówił hierarcha i dodawał, że naturalne pragnienie do bycia rodzicem – matką i ojcem – jest absolutnie zrozumiałe, ale można je ukierunkować np. w stronę adopcji.

- Szczęście jest darem, a nie prawem – mówiła pani Maria, która zabrała głos jako pierwsza w części pytań na żywo. Odnosząc się do sytuacji małżonków, którzy zmagają się z problemem niepłodności zwróciła uwagę, że „to, że my w czymś nie widzimy sensu, nie znaczy, że to sensu nie ma, bo każdemu zdarzeniu sensu nadaje Pan Bóg”. - To, że każdy z nas chce być szczęśliwy, to jest oczywiste. Ale prawdą jest także i to, że za wszelką ceną do szczęścia nie można dążyć. Zawsze trzeba zapytać, czy to, co jawi mi się jako szczęście, a wcale nie jest pewne, że szczęściem będzie, nie jest równocześnie powodem krzywdy dla drugiego człowieka. Na pewno nie wolno nam krzywdzić drugiego człowieka, bo to wynika z przykazania miłości – komentował abp Jędraszewski

Na pytanie o tzw. adopcję prenatalną, czyli możliwość przyjmowania zarodków przechowywanych w bankach embrionów abp Jędraszewski przyznał, że nie ma jednoznacznej odpowiedzi i że nie dają jej też współczesne dyskusje teologiczne.

Co powiedzieć ludziom, którzy zreflektowali się, że obok ich narodzonego dziecka są jeszcze inne, które zmarły w trakcie procedury in vitro, albo są jeszcze zamrożone? – pytała pani Weronika. - Otworzyć się na Boże miłosierdzie. Umieć nazwać zło, które się stało złem i za nie żałować – odpowiadał abp Jędraszewski i radził, aby tacy rodzice stawali się świadkami własnych doświadczeń, mówili o tym problemie, przestrzegali przed nim innych i bronili dla ich dobra. Metropolita apelował, aby stawać przy takich osobach, okazywać im szacunek, modlić się z nimi, ale nie mówić, że to nie jest problem. - Kłamstwo nigdy nie wyzwala.

Prawda wyzwala. I to nie prawda abstrakcyjna, ale prawda, którą jest Chrystus. On wyzwala. On mówi: nie grzesz więcej, nie wracaj do tego grzechu, pomagaj innym, bądź solidarny w dobrym – podkreślał hierarcha. Abp Jędraszewski zaznaczył także, że mówienie o tym, iż in vitro jest metodą leczenia niepłodności to kłamstwo. - To jakby bajpas – obchodzi się problem możliwości poczęcia w sposób sztuczny, techniczny (…). Niepłodność pozostaje – podkreślał hierarcha zwracając uwagę na sposób leczenia niepłodności, który jest ciągle mało popularny, a niebudzący zastrzeżeń moralnych i zgodny z naturą człowieka, czyli naprotechnologię.

Dziś medycyna nie dysponuje możliwością przygotowania w czasie procedury in vitro tylko jednego zarodka, bez „produkcji” nadliczbowych embrionów. Ale nie można wykluczyć, że kiedyś tak się stanie. Jakich argumentów używać wówczas? – padło kolejne pytanie. - Chrześcijaństwo zawsze będzie musiało mówić to, co zostało wyrażone także w encyklice Humanae vitae jako przejaw głębokiego namysłu nad prawdą o człowieku wynikającą z objawienia i z tradycji, że życie małżeńskie jest błogosławione przez Boga, a to zakłada, że Pan Bóg błogosławi ludzkiej miłości kobiety i mężczyzny i błogosławi potomstwu, które jest owocem tej miłości. Kto to przyjmie – przyjmie, kto odrzuci – odrzuci. Ale chrześcijanie muszą być gotowi, aby tej prawdy bronić jednoznacznie, do końca – odpowiadał abp Jędraszewski.

Na pytanie br. Augustyna o wskazówki dla duszpasterzy, którzy spotykają się z osobami poczętymi in vitro, albo rodzicami, którzy zdecydowali się na tę metodę abp Jędraszewski odwołał się do nauczania Jana Pawła II. Praktycznie we wszystkich papieskich dokumentach i wystąpieniach widoczny jest ten sam schemat: Pan Bóg, godność osoby ludzkiej, rodzina, naród. Metropolita krakowski zwrócił uwagę, że jeśli Pan Bóg jest fundamentem, to człowiek w Nim odnajduje fundament swojej osobistej godności i chce żyć tak, aby zasłużyć na Jego błogosławieństwo w życiu małżeńskim i rodzinnym. A dzięki temu na koniec tworzy się zdrowy naród. - Ale jeśli pęka fundament, to wszystko inne zaczyna tracić swój sens, zaczyna się chaos i nieszczęścia – mówił hierarcha i dodawał, że różnego rodzaju nakazy i zakazy stawiane przez Pana Boga nie są po to, aby pokazał swoją władzę wobec nas, ale są wyrazem Jego ojcowskiej miłości. - To wszystko jest dla naszego dobra, byśmy byli - na miarę możliwości życia w tym świecie – szczęśliwymi – zakończył abp Jędraszewski.

„Dialogi” to cykl tematycznych spotkań abp. Marka Jędraszewskiego z wiernymi, ale także ze wszystkimi zainteresowanymi. To okazja do rozwiania wątpliwości i lepszego poznania Kościoła oraz jego Pasterza. Spotkania rozpoczynają się od sondy ulicznej na wybrany w danym miesiącu temat, a następnie metropolita odpowiada na pytania – zarówno te, które zostały wcześniej nadesłane i te, które zadawane są na bieżąco. 14 listopada o godz. 20.15 w Kolegiacie św. Anny w Krakowie odbędą się kolejne „Dialogi” na temat: „Piękno seksualności. Porozmawiajmy o wielkim darze”. Szczegóły na stronie dialogi.pl.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem