Piątek, 14 lipca. Św. Kamila de Lellis, prezbitera; św. Henryka, wsp. dow.

• Rdz 46, 1-7.28-30 • Ps 37(36), 3-4.18-19.27-28b.39-40 • Mt 10, 16-23

Jezus powiedział do swoich apostołów: «Oto Ja was posyłam jak owce między wilki. Bądźcie więc roztropni jak węże, a nieskazitelni jak gołębie. Miejcie się na baczności przed ludźmi. Będą was wydawać sądom i w swych synagogach będą was biczować. Nawet przed namiestników i królów będą was wodzić z mego powodu, na świadectwo im i poganom. Kiedy was wydadzą, nie martwcie się o to, jak ani co macie mówić. W owej bowiem godzinie będzie wam poddane, co macie mówić. Gdyż nie wy będziecie mówili, lecz Duch Ojca waszego będzie mówił przez was. Brat wyda brata na śmierć i ojciec syna; dzieci powstaną przeciw rodzicom i o śmierć ich przyprawią. Będziecie w nienawiści u wszystkich z powodu mego imienia. Lecz kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony. Gdy was prześladować będą w tym mieście, uciekajcie do innego. Zaprawdę powiadam wam: Nie zdążycie obejść miast Izraela, nim przyjdzie Syn Człowieczy».

Po wyborze dwunastu apostołów, Jezus przygotowuje ich do przyszłej działalności misyjnej. Będą w niej doświadczać różnego rodzaju przeciwności i prześladowań. Nauczyciel daje konkretne wskazówki, które mają im pomóc w dawaniu autentycznego, chrześcijańskiego świadectwa. Po pierwsze, wśród „wilków” muszą pozostać „owcami”. Nie mogą posługiwać się agresją, jakimikolwiek środkami perswazji i nacisku. Nie wolno na siłę (też wywierając presję psychiczną) „przymuszać” kogokolwiek do przyjęcia zasad Ewangelii. Nie wolno agresywnie narzucać swoich poglądów. W byciu „apostołem” nie można stać się „wilkiem”. Trzeba przy tym być roztropny jak wąż i nieskazitelny jak gołąb. W czasach Jezusa wąż był podziwiany za doskonały wzrok i umiejętność przewidywania niebezpieczeństw. Tę umiejętność węża trzeba wykorzystać w sensie duchowym. Mianowicie – ufność w Bożą opiekę musi iść w parze z roztropnością pozwalającą unikać niepotrzebnych sytuacji zagrożenia i cierpienia. Potrzebna jest też prostota gołębia, która symbolizuje wewnętrzną czystość i prawość, pozwalającą chrześcijaninowi z czystym sumieniem stawać do konfrontacji ze złem. Ten, kto ma czyste sumienie i trzyma się zasad moralnych, ten posiada większą siłę wewnętrzną i świadectwo jego życia mówi samo za siebie. Jezus przygotowuje też uczniów na prześladowania, które staną się okazją do dawania świadectwa. Chrystus obiecuje prześladowanym wsparcie Ducha Świętego, który będzie w takich sytuacjach przez nich „przemawiał”. Zapowiedź przyjścia Syna Człowieczego, którą słyszymy na końcu perykopy, nie dotyczy czasów ostatecznych, ale wydarzenia historycznego, którego uczniowie będą świadkami, mianowicie zburzenia Jerozolimy i Świątyni przez Rzymian w roku 70. Czy jestem świadomy, że jako chrześcijanin i ja jestem posłany, aby być wśród ludzi świadkiem Chrystusa? Poprzez swoją postawę – życie według Ewangelii w codziennych sytuacjach – staję się apostołem i misjonarzem, poprzez którego inni mogą doświadczać Boga. Tak będzie też dzisiaj. Niech mnie umacniają Słowa Chrystusa: Oto Ja was posyłam.

J.G.

WSZYSTKIE ROZWAŻANIA DOSTĘPNE W KSIĄŻCE "Żyć Ewangelią" DO KUPIENIA W NASZEJ KSIĘGARNI!