Świadectwo żony

Był poniedziałek, 30 czerwca 2008 r. Gdy wróciłam z pracy, zawiesiłam obrazek Pana Jezusa na ścianie, nad telewizorem. Pamiętam słowa, które wtedy powiedziałam: „Mam nadzieję, że Ty, Panie Jezu, kiedyś zwyciężysz”.
Mój mąż był niewolnikiem oglądania różnych programów telewizyjnych. W pracy ściągał z Internetu filmy, a gdy wracał do domu na sobotę i niedzielę, to wieczorem włączał je i oglądał do późna w nocy.
Robił nam zakupy, opłacał rachunki i zawsze, dzięki Bogu, starczało nam pieniędzy. Jednak bardzo mnie bolało, że nie chciał z nami szczerze rozmawiać, często obrażał się na mnie i potrafił się nie odzywać nawet przez dwa tygodnie. Zawsze ja wyciągałam do niego pierwsza rękę na zgodę. Czułam, że się od siebie oddalamy i wiedziałam, że to będzie źle wpływać na nasze dzieci. Codziennie odmawiałam Koronkę do Miłosierdzia Bożego o nawrócenie mojego męża oraz wieczorem z dziećmi modliłam się na różańcu.
Postanowiłam raz w miesiącu zamawiać Mszę św. o nawrócenie mojego męża i odmawiać w każdy wtorek Koronkę do św. Michała Archanioła. Trzy lata temu, w sierpniu pojechaliśmy całą rodziną do Lichenia, do Matki Bożej Licheńskiej, Bolesnej Królowej Polski. Z Lichenia wyruszyliśmy do Częstochowy na Jasną Górę, do Matki Bożej Częstochowskiej. Po tej trzydniowej pielgrzymce poczułam, jakby Matka Boża naładowała mi akumulatory - dodała siły i odwagi do dalszej walki duchowej o mojego męża. We wrześniu kupiłam książkę pt.: „Modlitwy do Matki Boskiej Płaczącej z Syrakuz o nawrócenie i przemianę życia”. Znalazłam w niej Nowennę do Matki Boskiej Płaczącej i odmawiałam ją.
Był już listopad. W imieniny Janusza - mojego męża, przypadało wspomnienie Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny. Została odprawiona Msza św. o przemianę życia dla nas. W sobotę, 22 listopada, po południu mąż wrócił z pracy, ale zupełnie odmieniony. Dostałam od niego róże, gdy wszedł do domu, nie włączył telewizora, tylko kazał zrobić cały dzbanek herbaty. Usiadł z nami przy stole i rozmawialiśmy.
Następnego dnia była uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata. Poszliśmy do kościoła na Mszę św., po której było wystawienie Najświętszego Sakramentu i adoracja. Widziałam ukradkiem, że mąż zasłonił sobie twarz rękami, jakby płakał. Gdy wyszliśmy z kościoła, powiedział, że w domu opowie mi, co przeżył podczas adoracji. Oto świadectwo dane przez mojego męża: „Byłem na Mszy św. z żoną i z córeczką w kościele pw. Najświętszej Maryi Panny, w naszej parafii, w Życzynie. Pod koniec Mszy św. przypomniały mi się słowa, które wczoraj powiedziała moja żona: «Prawdopodobnie zły duch zaćmił mi umysł»”.

Renata

Oczekujemy na listy pod adresem:
„Niedziela”, ul. 3 Maja 12
42-200 Częstochowa.
Na kopercie należy napisać: „Listy”
redakcja@niedziela.pl