W dniu liturgicznego wspomnienia św. Ojca Pio, a także rocznicy ustanowienia w 1805 r. diecezji lubelskiej - 23 września - abp Stanisław Budzik konsekrował kościół św. Ojca Pio w Rudniku.

Parafia w miejscowości Rudnik na terenie gminy Wólka i w dekanacie Lublin -Wschód została erygowana dekretem abp. Józefa Życińskiego 1 grudnia 1999 r. Kościół, jako kaplica dojazdowa parafii św. Mikołaja w Lublinie, został wybudowany w latach 1986-1993 z inicjatywy i pod kierunkiem proboszcza ks. Czesława Paca, na działce ofiarowanej przez Helenę i Jana Mrozików. Pierwszym proboszczem nowej parafii został ks. Stanisław Duma, który przewodził wspólnocie do 2015 r. Obecnie proboszczem parafii jest ks. Zbigniew Gąbka.

Ćwierć wieku historii

Aby budowla stała się pełnym znakiem Chrystusa i domem Boga, niezbędna jest posługa poświęcenia jako znak wspierania wspólnoty, aby wydawała dojrzałe owoce pracy duchowej i materialnej. Witając podczas uroczystości metropolitę oraz licznie przybyłych księży i wiernych, członkowie Rady Duszpasterskiej powiedzieli: - „Księże Arcybiskupie, cieszymy się, że zechciałeś niejako spiąć klamrą starania co najmniej kilku pokoleń parafian, którzy nie szczędząc swoich modlitw i ofiar, sił i potu, wznosili ten dom Boży. To wewnętrzna potrzeba serc wiernych, by doprowadzić do tego, aby Bóg na stałe przebywał między naszymi domami i był ciągle w centrum naszego życia, sprawiła, że pod przewodnictwem ks. Czesława Paca, dzięki ofiarności państwa Heleny i Jana Mrozików, którzy ofiarowali działkę pod kościół, najpierw powstała tu mała, drewniana kaplica pw. Przemienienia Pańskiego”. Przed laty było wiele takich osób, które z różnych względów nie mogły regularnie docierać do macierzystego kościoła na Czwartku. - Świadectwem pragnień duchowych są ci, którzy po pośniku wychodzili, by pieszo zdążyć na Pasterkę do św. Mikołaja, albo jeszcze w nocy by zdążyć na Rezurekcję. Ogromną radością było dla nas to, że dzięki ofiarnej służbie duszpasterzy z wieloletnim proboszczem ks. Pacem, w niedziele i święta sprawowana tu była Eucharystia o godz. 14.00. Jednak kaplica była niewystarczająca. Budowę kościoła rozpoczęto w latach 1985-86, co nie było sprawą prostą w czasach poprzedniego ustroju politycznego; budowa trwała do 1993 r. głównie własnym systemem gospodarczym i dzięki łasce Bożej, a także zdolnościom gospodarczym, organizatorskim, ogromnemu autorytetowi, dobremu sercu i pracy ks. Paca, za którą jesteśmy wdzięczni - podkreślili parafianie. Jak przypomnieli, dla ok. 900 parafian, powierzonych opiece ks. Stanisława Dumy, dużym wsparciem była pomoc materialna i duchowa, wraz z zapleczem gospodarczo-kancelaryjnym, ks. Mariana Dumy i parafii Świętego Krzyża w Lublinie. - W latach swojej posługi uczyłeś nas osobistej odpowiedzialności za kościół, ten parafialny i Kościół powszechny - podziękowali pierwszemu proboszczowi ks. Stanisławowi Dumie parafianie; szczególnie wspominając piękne stajenki i Groby Pańskie, pasterki, rezurekcje i procesje, a przede wszystkim codzienne Msze św. oraz zastępy służby liturgicznej i grupy formacyjne, kierowane duchowością Ojca Pio. Od 2009 r. ks. Dumę w pracy duszpasterskiej wspierał, i nadal wspiera obecnego proboszcza ks. prof. Janusz Lekan z KUL.

Cierpliwa wierność

W homilii abp Stanisław Budzik nawiązał do przypowieści o ziarnie i siewcy oraz modlitwy liturgicznej dnia. - Błogosławieni, którzy w sercu dobrym i szlachetnym zatrzymują słowo Boże i wydają owoc dzięki swojej wytrwałości. Ziarnem jest słowo Boże, które pada na glebę naszych serc. Również w ziarnie tego słowa jest ukryta tajemnicza siła witalna, potrafiąc rozwinąć drzewo sięgające aż do nieba i rozpościerające się na wszystkie krańce ziemi. Drzewo to Kościół Chrystusowy. Aby się rozwinąć, ziarno słowa Bożego musi być przyjęte sercem pełnym wdzięczności i wiary. Żyzna gleba nie zapewnia jeszcze wzrostu, zasiew trzeba pielęgnować, usunąć osty i ciernie, aby dziki zwierz, zły duch czy zły człowiek, nie zniszczył tego, co zasiane - rozwijał myśl Ewangelisty ksiądz arcybiskup. Zachęcał do cierpliwości po to, aby zasiane dobro „przebiło skorupę ludzkiego egoizmu i zaczęło rosnąć ku słońcu”. - Nie wolno zwątpić, poddać się rozpaczy i załamać w trudnych momentach życia; nie wolno zwątpić w sukces parafii ani do końca potępić i przekreślić drugiego człowieka, gdyż nawet najmniejszy, śladowy element dobra ma w sobie zakodowany kierunek na rozwój, wzrost i wydanie owoców - powiedział. - Zdziwilibyśmy się, gdyby dane nam było zobaczyć, ile cudów dokonuje Boża łaska; ile autentycznego dobra dokonuje się w świecie, który oceniamy jako zły, bezwzględny i bezbożny, bo takim ukazują go skandale, wojny i nienawiść, które są lansowane. Ile świętości godnej wyniesienia na ołtarze jest w zwykłej, odzieranej nie raz z blasku dobra, codzienności - powiedział pasterz.

Arcybiskup Stanisław Budzik przywołał słowa św. Jana Pawła II, który w 2003 r. ogłosił patrona parafii w Rudniku świętym, oraz słowa o. Pio: „Boski Budowniczy, przez ustawiczne ciosy zbawczego dłuta i dokładne wygładzanie, stara się przygotować kamienie, z których wznosi wieczną budowlę, jak śpiewa Kościół święty. Każda dusza, przeznaczona do wiecznej chwały, może nazwać siebie najwłaściwszym kamieniem. Budowniczy osiąga owo wygładzanie przez ciosy młota i dłuta, cierpienie. Ojciec Niebieski postępuje tak z niebieskimi duszami, które już wybrał, dzięki Jego najwyższej mądrości i Opatrzności”. Metropolita wskazał na świętych jako znaki Boga dla czasów, w których żyją i działają. Takim świętym był pokorny zakonnik Ojciec Pio, który zadziwił cały świat życiem oddanym bez reszty modlitwie, słuchaniu sióstr i braci, zwiastowaniu Bożego Miłosierdzia w sakramencie pokuty. Dlatego dostrzegano w nim żywy obraz Chrystusa cierpiącego i zmartwychwstałego, „na którego twarzy jaśniał blask zmartwychwstania, a ciało naznaczone stygmatami było świadectwem tej paschalnej więzi”. - Św. Pio jest i dzisiaj znakiem wiary, bo liczni powracają dzięki niemu na drogę prawdy, uczą się modlić (kilka tysięcy grup modlitewnych na świecie), kształtują duchowo. Uczmy się od niego wierności Chrystusowi ukrzyżowanemu, naśladujmy jego wytrwałość w modlitwie, łączmy troskę o dusze z wrażliwością na ludzkie cierpienia, a swoje cierpienia z Męką Zbawiciela. Zaufajmy Miłosierdziu Bożemu i bądźmy miłosierni, jak Ojciec niebieski jest miłosierny, albowiem „miłosierni, miłosierdzia dostąpią” - zaapelował ksiądz arcybiskup. Jak przypomniał, św. Ojciec Pio zainicjował dom ulgi w cierpieniu i pokazał, że Boże cuda dokonują się przez nasze czyny miłosierdzia, solidarność, ofiarną służbę siostrom i braciom. - Wyjednaj nam spojrzenie wiary, zdolne rozpoznać natychmiast w ubogich i cierpiących twarz samego Jezusa. Wspieraj nas w godzinie walki i próby, a jeżeli upadniemy, spraw, abyśmy zaznali radości sakramentu przebaczenia i pojednania. Przekaż nam pełne czułości nabożeństwo do Maryi, Matki Jezusa i naszej Matki - modlił się pasterz.

Po wieczny laur

Zgodnie z obrzędem konsekracji świątyni, abp Stanisław Budzik poświęcił wodę, wiernych i wnętrze świątyni. Po homilii dokonał namaszczenia i okadzenia ołtarza oraz przekazał światło jako znak żywej wiary i Bożego błogosławieństwa. Współkonsekrującymi byli posługujący obecnie i w poprzednich latach księża, a o porządek ceremonii dbał ks. Grzegorz Bogdański. Szczególnie pięknym darem parafian była oprawa muzyczna uroczystości. Z wdzięcznością za uroczystość konsekracji oraz budowę kościoła i wspólnoty wiernych, parafianie modlili się, aby „nigdy nie spoczęli na laurach, ale po laur wieczny nadal biegli; by w dobrych zawodach występując, bieg ukończyli, wiarę ustrzegli, a na ostatku otrzymali wieniec sprawiedliwości w Bożym Miłosierdziu”.

Fotorelacja na https://www.facebook.com/profile.php?id=100079880112212