W dniach poniedziałek, 2 października, w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach, rozpoczęło się triduum przed uroczystością św. Siostry Faustyny. Msze św. o godzinie 17.00 celebruje i okolicznościowe kazania głosi ks. Zbigniew Bielas, rektor łagiewnickiego Sanktuarium.
Ks. Bielas rozpoczynając poniedziałkową homilię zaprosił wiernych na drogę rozważań opartą na trzech cnotach boskich nazywanych też teologalnymi: wierze, nadziei i miłości. Przypomniał, że nazywane są „boskimi”, ponieważ mają w Bogu swoje źródło, odnoszą się bezpośrednio do Boga i dla ludzi są drogą, „którą bezpośrednio osiągamy Boga”.
- Wierzyć w Boga i wierzyć Bogu – to podstawowe rozróżnienie, które pojawia się na pierwszych stronach Katechizmu. Dziś stojąc przy grobie św. Faustyny i wpatrując się w przykład jej życia postawmy sobie pytania: jaka jest nasza wiara? - mówił i dodawał:
Wiara nie jest dla Siostry Faustyny jedynie przyjęciem za pewnik tego co głosi Kościół. Często używa ona określenia „wiara żywa”, które ma dla niej znaczenie czysto praktyczne. Jest to bowiem takie spojrzenie na otaczającą ją codzienną rzeczywistość, które odnajduje w niej Boga i Jego wolę. „Wiara żywa” pozwala dostrzec słowo Boże w radach przypadkowego spowiednika, zobaczyć Jezusa w trudnym, czy nawet świadomie wyrządzającym jej przykrość bliźnim, uznać uciążliwą pracę za szansę złożenia Bogu ofiary dla dobra innych. Pomaga też przetrwać chwile oschłości i pokus.
Reklama
Rektor Sanktuarium Bożego Miłosierdzia ukazał jak wiarę w swoim życiu przeżywała św. Siostra Faustyna. Spojrzał na jej dzieciństwo i życie, aż do momentu, gdy pojechała do Warszawy, by wstąpić do zgromadzenia.
Kończąc homilię kapłan przytoczył fragment z „Dzienniczka” św. Siostry Faustyny:
„Pragnę żyć duchem wiary, przyjmuję wszystko, co mnie spotka, że mi to podaje miłująca wola Boża, która szczerze pragnie mojego szczęścia, a więc przyjmę wszystko, co mi Bóg ześle, z poddaniem i wdzięcznością, nie zważając na głos natury ani podszepty miłości własnej. Przed ważniejszą czynnością na chwilę zastanowię się, jaki ona ma związek z życiem wiecznym, co jest powodem głównym w jej przedsięwzięciu: czy chwała Boża, czy jakieś dobro duszy własnej, czy dobro innych dusz. Jeżeli serce mi powie - tak, wtenczas będę nieugięta w wykonaniu danej czynności, nie zważając na żadne przeszkody ani ofiary; nie dam się odstraszyć od powziętego zamiaru, wystarcza mi, że poznam, że jest miły Bogu. A przeciwnie, jeżeli poznam, że dane czynności nie mają nic wspólnego z powyższym wyrażeniem, będę się starała podnieść je do sfer wyższych przez dobrą intencję. A jeżeli poznam, że coś wypływa z miłości własnej - przekreślam ją w samym zaczątku”. /Dz. 1549/
- Prośmy dziś o dar żywej wiary – abyśmy potrafili przetrwać największe trudności, abyśmy byli świadkami wiary dla innych – powiedział ks. Bielas.
W czwartek – 05 października - w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach będzie uroczystość św. Faustyny Kowalskiej. Msze święte w Kaplicy Klasztornej, w której znajduje się grób Apostołki Bożego Miłosierdzia, będą o godz. 6.30, 17.00 i 19.00, Msze święte w Bazylice w porządku niedzielnym. W uroczystość św. Faustyny można uzyskać w Bazylice odpust zupełny.
W tym dniu od 10.00 do 18.30 będzie możliwość nawiedzenia celi św. Siostry Faustyny. Wieczorne czuwanie modlitewne w czwartek rozpocznie się w Kaplicy Klasztornej o 21.00, a zakończy o 22.45 -– w godzinie odejścia do domu Ojca Niebieskiego Siostry Faustyny, które miało miejsce 85 lat temu – 5 października 1938 roku.
W Niedzielę Miłosierdzia Bożego otwarte są wszystkie możliwe zdroje łask. Warto zrobić krok wiary i przekroczyć bramy miłosierdzia
Kapłan ze specjalną monstrancją z Jezusem eucharystycznym, adorowanym w drodze przez pielgrzymów – tak wyglądało czoło pieszej pielgrzymki, która 30 kwietnia wyruszyła z hałcnowskiego sanktuarium w Bielsku-Białej do sanktuarium Miłosierdzia Bożego w krakowskich Łagiewnikach. Tegoroczna pielgrzymka – pod hasłem nawiązującym do słów z Dzienniczka s. Faustyny „Ona da ci moc” (Dz. 1489) – organizowana jest po raz siódmy. Tematem rozważań w drodze jest Eucharystia.
Podczas Mszy św. polowej przy hałcnowskiej bazylice bp Roman Pindel zaapelował w homilii, by powracać do fundamentalnych pytań o wartość życia, „które zostało ocalone przez Jezusa umierającego na krzyżu”. Trawestując słowa znanego filmowego bohatera, szeregowca Ryana, który chciał wiedzieć, czy zasłużył na to, co go spotkało, duchowny podkreślił, jak wielkim darem jest miłość Boga, dająca życie wieczne.
Ten piękny tekst Ewangelii wg św. Łukasza, wielokrotnie przytaczany w okresie wielkanocnym, jest odzwierciedleniem przeżyć nie tylko Apostołów, ale chyba też każdego z nas. Choć droga uczniów trwała zaledwie jeden dzień, to fragment ten często jest streszczeniem całego naszego życia i relacji między nami a Jezusem. Każdy z nas ma swoje plany i oczekiwania. Niejednokrotnie chcemy układać życie po swojemu. Często jednak nic z tego nie wychodzi. Nieraz nawet rozmawiamy o swoich planach z Jezusem, przypominając Mu, że to nasza wola ma się wypełniać, a nie Jego. Im bardziej stawiamy na siebie, tym bardziej jesteśmy tym zaślepieni i nie dostrzegamy Chrystusa. Im bardziej dochodzą do głosu mój egoizm i moja pycha, tym mniej dostrzegam Jezusa. Jak mówi Ewangelista, „oczy ich były jakby przesłonięte, tak że Go nie poznali”. Gdy idziemy przez życie, czasem nam się wydaje, że Boga nie ma obok nas. Problem jednak jest nie w tym, czy On jest, ale w tym, czy umiem Go dostrzec. Bóg, idąc koło nas, nie chce się chować, ale cierpliwie czeka, aż będziemy gotowi, aby z Nim rozmawiać. Zanim jednak zaczniesz do Niego mówić, najpierw Go posłuchaj. Uczniowie wyrazili swoje, powiedzielibyśmy, bolączki związane ze śmiercią Jezusa, swoje oczekiwania i nadzieje, rozumiane, oczywiście, po swojemu. Rzeczywistość zweryfikowała ich patrzenie dość okrutnie. Do ich dobrze ułożonego planu na życie dochodzi jeszcze głos kobiet, mówiących, że miały widzenie aniołów, którzy zapewniali, iż Jezus żyje. Mimo że doświadczyli w wielu cudach Jego nadprzyrodzonej mocy, w zmartwychwstanie uwierzyć nie mogli. Może nawet byli już pogodzeni ze śmiercią Jezusa, ponieważ wiadomość o tym, że żyje, wywołała w nich niepokój. Jakby Jezus nie chciał ich zostawić w spokoju, ale ciągle czymś zaskakiwał. Jak tylko coś już się ułożyło, pogodziliśmy się z czymś, pojawia się kolejna „trudność”. Czasem nam się wydaje, że jesteśmy blisko Boga, i pewnie tak bywa. Apostołowie byli blisko Niego. Ale przychodzi dzień refleksji, w którym i sam Jezus nami „potrząśnie”, może, mówiąc delikatnie: „o nierozumni”, a czasem i mocniej. Zacznij w końcu wierzyć – wierzyć naprawdę. Zmartwychwstanie to nie bajka, to rzeczywistość; nieśmiertelność jest rzeczywistością przygotowaną dla każdego z nas. Po co jesteś uczniem Jezusa? Właśnie po to, aby żyć wiecznie. Spójrz: od początku, od Mojżesza, przez wszystkich proroków o to właśnie chodzi Bogu, byś uwierzył w życie wieczne. Życie, które daje wiara w Jezusa Chrystusa Zmartwychwstałego. Gdzie dokonuje się jej uobecnienie i jednocześnie budzi się nadzieja na jej dopełnienie? W Chrystusie obecnym w Eucharystii. Choć wielu teologów spiera się o to, czy w Emaus była Eucharystia, czy nie, to Apostołowie poznali Go przy łamaniu chleba. W zbliżaniu się do Chrystusa przychodzi nieraz moment ciemności, wtedy Apostołowie wołali – a i my wraz z nimi wołamy: „Zostań z nami, Panie, gdyż ma się ku wieczorowi i dzień się już nachylił”. Doświadczamy całkowitej niemocy i ciemności umysłu, serca i wiary i wołamy: PANIE! Eucharystia rozjaśnia nasz umysł i nasze serce. To podczas niej rozeznajemy wszystko to, co nas dotyka i czego doświadczamy. W Eucharystii wracamy do momentu, w którym zrodziła się nasza wiara. Do momentu, kiedy zagubiliśmy istotę relacji z Bogiem. Do Jeruzalem. Do wspólnoty, do braci, do tych, którzy także, tak jak my, powiedzą: „Pan rzeczywiście zmartwychwstał”.
Redakcja Tygodnika Katolickiego "Niedziela" odbiera nagrody Feniks
Tygodnik Katolicki „Niedziela” otrzymał „Małego Feniksa Specjalnego 2026” w roku bardzo wymownym, pełnym symboliki, bo w roku 100-lecia istnienia. Natomiast w kategorii „Publicystyka/Eseistyka” wyróżnienie otrzymała książka „Wiara w niełatwych czasach” autorstwa abp. Andrzeja Przybylskiego, wydana przez Instytut Niedziela.
Przetrwała wojnę, cenzurę i próby uciszenia. Przez sto lat mówiła do Polaków, gdy nie było wielu innych głosów. Dziś „Niedziela” odbiera nagrodę za coś więcej niż historię.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
