Reklama

Gdy deszcz nie pada w Cisnej

Katarzyna Woynarowska
Niedziela Ogólnopolska 40/2011, str. 24-25

Janusz Grzech
Bieszczady jesienią

Abp Józef Michalik, metropolita przemyski, wspomina, jak to przy każdej okazji Jan Paweł II wypytywał go o ludzi i miejsca, które kiedyś poznał. Podczas ostatniego spotkania z biskupami polskimi Ojciec Święty miał powiedzieć: „Wszystko pięknie, ale chciałbym odwiedzić jeszcze dwa miejsca… Obydwa są w Bieszczadach”.
O jakich miejscach wtedy myślał, nie wiadomo, jednak tamtejsi ludzie poczuli się zobowiązani, by obecność Jana Pawła II w Bieszczadach jakoś upamiętnić. Karol Wojtyła darzył bowiem te leśne góry wielkim uczuciem. - A są to góry niełatwe do okiełznania - twierdzi wójt gminy Cisna Renata Szczepańska.
Urszula Własiuk, autorka książek o miejscach, które odwiedzał podczas swych wędrówek Ojciec Święty, twierdzi, że powojenne Bieszczady odkrywał Karol Wojtyła ze swoimi studentami niczym pionier. W latach 50. XX wieku chodzili po górach, posługując się starymi mapami, siekierami karczując ścieżki. Mijali wyludnione, spalone wsie, których dzisiaj trudno szukać na mapie, porzucone zdewastowane cerkwie. W tamtych czasach żywność (czytaj: wyłącznie chleb) dowożono raz w tygodniu do kilku zaledwie miejsc. Całe zaopatrzenie potrzebne podczas wędrówki musieli więc nosić ze sobą.
Urszula Własiuk powiada, że Karol Wojtyła odwiedzał Cisną kilka razy. Janusz Rieger, który był uczestnikiem tych wędrówek, pamięta wyprawę w 1952 r. i nocleg w cerkwi w Cisnej w 1953 r., która wówczas służyła za skład siana. W 1956 r. trasa wiodła z Komańczy przez Cisną dziwnymi pętlami do Jabłonki. W siąpiącym deszczu poszli aż na Łopiennik. Jan Babecki wspomina o biwakach w pobliżu Cisnej, skąd wyruszali na penetrowanie mniej znanych rejonów Bieszczad. Karol Wojtyła był tu w 1960 r., szedł wtedy na Smerek. Najczęściej chodzili popularnym także dziś czerwonym szlakiem. Do Cisnej właśnie. Jedziemy tam, by znaleźć m.in. odpowiedź na pytanie: Co ich tutaj ciągnęło? Co znajdowali w tych niemal wyludnionych, półdzikich górach? W ich tajemniczości i niedostępności…
Dzisiaj w Cisnej, wsi zasobnej i nowoczesnej, mówi się coraz głośniej o wytyczeniu tam specjalnego szlaku, który będzie nosić imię Jana Pawła II. Wspomniany wcześniej szlak czerwony nie może nim być, ponieważ ma już dwóch patronów: marszałka Piłsudskiego i Kazimierza Sosnowskiego. W Bieszczadach są już szlaki nazywane papieskimi. Znaczą je wyprawy, w których brał udział Karol Wojtyła. Bytność w Bieszczadach przyszłego Papieża upamiętnia kamienny głaz położony na niewielkim wzniesieniu niedaleko kościoła św. Stanisława w Cisnej. Zdaniem miejscowych, to jednak za mało.
- Zależy nam, by szlak ten połączył trzy sąsiadujące ze sobą gminy. To znacznie podniesie rangę przedsięwzięcia - dopowiada pani wójt.
Bieszczady są ciągle turystycznie niedoceniane, chociaż Polacy w badaniach nad „polską marką” wskazali, obok Gdyni, Łodzi, Krakowa, właśnie Bieszczady - jako jedyne „markowe” polskie góry.
Szlaki turystyczne są własnością PTTK, a ich wytyczanie wcale nie jest tanim przedsięwzięciem. Gmina nie ma możliwości wyasygnowania ze swego budżetu kwoty ok. 40 tys. zł na opracowanie i oznakowanie trasy. Szlak papieski to inicjatywa o charakterze kulturalnym, a w polskiej rzeczywistości kultura ciągle znajduje się na ostatnim miejscu. Gmina nie ma jednak zamiaru załamywać rąk i pisze podanie o wsparcie do Małopolskiego Urzędu Marszałkowskiego.
Szlak, zdaniem pomysłodawców, powinien zaczynać się w Komańczy. To symbolicznie włączyłoby w projekt osobę Prymasa Tysiąclecia. Ludzie przy okazji zobaczyliby miejsce odosobnienia kard. Wyszyńskiego. Potem przeszedłby w czerwony szlak, z tym, że konieczne są zejścia do okolicznych wsi. W sumie 8 godzin marszu, więc niewielu piechurów wytrzyma taki maraton. Do niedawna jeszcze w Wetlinie mieszkała rodzina, którą w czasie wędrówek odwiedzał Karol Wojtyła ze studentami. Takich miejsc w Bieszczadach jest dużo więcej.

Gmina w bieszczadzkiej Galilei

I istniejąca już trasa papieska, i głaz upamiętniający obecność Karola Wojtyły w tych stronach to zasługa wspomnianej już Renaty Szczepańskiej, wójta gminy Cisna. Wielu spotkanych przez nas ludzi mówi o niej: - Daj, Boże, każdej gminie w Polsce takiego wójta, jakiego my mamy!
Najłatwiej opisać panią wójt przy pomocy trzech liter „e”: energiczna, elokwentna i ekspansywna. Pytana o swój największy sukces, odpowiada bez dłuższego zastanowienia: zmiany w mentalności tutejszych ludzi. A przecież sporo się tu zmieniło, co widać gołym okiem: nowe drogi, wyremontowana szkoła, Gminne Centrum Kultury i Ekologii, niemal zlikwidowana strefa ubóstwa. Dla pani wójt jednak największą zmianą jest ta, która zaistniała w ludzkich głowach, budząc inicjatywę, pracowitość i pomysłowość miejscowych ludzi. Od komunistycznych deputatów i premii za „śniegowe” po kapitalistyczną operatywność i inwencję. Jeszcze dokładniej? Gdy Renata Szczepańska obejmowała urząd w Cisnej, było 400 miejsc noclegowych - teraz jest 4 tys., z nieustanną tendencją wzrostową. Nadgraniczna gmina Cisna, znana wielu Polakom jedynie z deszczu w piosence Krystyny Prońko, dziś przyciąga ludzi młodych, wykształconych, wiążących swoją przyszłość z tym miejscem na ziemi. Oto jedna z takich historii.
- Znaleźliśmy tu swój kawałek nieba - opowiadają nam Iza i Piotr Tuniewiczowie z Sosnowego Dworku w Krzywym k. Cisnej. Ich historia to opowieść o odwadze spełniania marzeń. Dwoje mieszkańców Elbląga, dobrze już „ulokowanych” w życiu, z krótkim przystankiem zawodowym w Lublinie, decyduje się na porzucenie dotychczasowego życia, by w bieszczadzkiej głuszy stworzyć dom dla gości. Nie hotel, nie pensjonat, ale właśnie dom…
W tym domu - gdzie pachnie domowe jedzenie, za oknem płowieją połoniny, hoduje się konie, a dzieci i psy są mile widzianymi gośćmi - ks. prof. Henryk Witczyk, jeden z najlepszych polskich biblistów, profesor KUL-u, szef Polskiego Dzieła Biblijnego, wymarzył sobie warsztaty, które rozkochają Polaków w czytaniu Pisma Świętego. Najpierw na niewielką, kameralną skalę, potem na większą, bo kto wie, może uda się wśród zielonych wzgórz, a jesienią malowanych złotem i purpurą stworzyć Centrum Duchowości - taką bieszczadzką Galileę? Trzeba jednak przekonać ludzi, że można połączyć chodzenie po górach z czytaniem i rozważaniem słowa Bożego - i że obie te czynności świetnie się uzupełniają. Na początek zaproszenie na takie warsztaty mają otrzymać moderatorzy Dzieła Biblijnego z całej Polski. Bieszczady są specyficznym miejscem i przyciągają nietuzinkowych ludzi. Spotyka się takich co krok, jak choćby Ela i Marcin Grzechowie - właściciele kawałka góry i kolejnego spełnionego marzenia - pensjonatu „Grzechowisko”, z którego okien roztacza się widok zapierający dech w piersi, czy Alek z Gdyni, gospodarz miejscowej karczmy, w której chętnie koncertują najlepsi polscy jazzmani.

Reklama

Historia pewnej cerkwi

Niewielu wie, że Cisna to bodaj najbardziej ekumeniczna gmina w Polsce. Wspólnocie prawosławnych żyje się tu dobrze. Gmina dba o ich dawne cmentarze, o świątynie, które komuniści podczas akcji „Wisła” kazali zburzyć do fundamentów. Świetnym przykładem takiej współpracy jest właśnie cerkiewka w Łopiennej. Cerkiew ta stała onegdaj, czyli przed II wojną światową, we wsi, która liczyła 4 tys. dusz. Po 1945 r. wszystkich jej mieszkańców wysiedlono - od niemowląt po starców. A świątynię, która kryła cudowny wizerunek Matki Bożej, zniszczono. Na szczęście obraz udało się ulokować w niedalekim Polańczyku, gdzie do dziś odbiera należną cześć. W każdym razie po cerkwi w Łopiennej niewiele pozostało. I tak zarastała pokrzywą i perzem przez dziesiątki lat, ale od czego są ludzie pokroju wójta Renaty Szczepańskiej i szefa Stowarzyszenia Przewodników Turystycznych „Karpaty”? Tak zapalili oni do pomysłu odbudowy cerkwi rzymskich katolików, że ci targając z dołu kamienie, zaprawę i dachówki - a jest to kawałek drogi pod górę - świątynię, co dawniej cerkwią była, pięknie odbudowali. Teraz miejsce to upodobali sobie też nowożeńcy, którzy co rusz ślubują tutaj dozgonną miłość. Przysłuchuje się temu bieszczadzki Chrystus - przepiękna rzeźba, wykonana z jednego pnia drzewa. A Jezus, jak każdy tutejszy wędrowiec, ma kij w dłoni i chlebak na ramieniu. Abp Józef Michalik, który lubi przyjeżdżać do Cisnej, wcielił kapliczkę do terenu miejscowej parafii.
- Jakby tak Jana Pawła II ogłosić patronem polskich turystów... - proponuje nagle pani wójt w momencie, gdy akurat stoimy w ciszy starych dębów otaczających cerkiew w Łopiennej.

Warto tu wracać

Warto tu być. W spokoju i tajemniczości tych leśnych ostępów odnajduje się i mistykę, i wytchnienie dla znękanych duszy i ciała. Bo Bieszczady są specyficzne, mają rację ci, którzy tak mawiają. Kluczowe dla tych gór słowo to przestrzeń - aż się chce głębiej i głębiej wciągać balsamiczne tutejsze powietrze i gapić, jak wiatr przegania mgły znad Wetliny. Dlatego trzymamy kciuki za Renatę Szczepańską, która walczy, by Bieszczad nie zagracić dziesiątkami letniskowych chałupek. Niech nie zwycięży tu komercja, bo będzie to koniec Bieszczad, które tak ukochał Karol Wojtyła i tylu po nim…

Reklama

Święty Mikołaj - „patron daru człowieka dla człowieka”

Ks. Paweł Staniszewski
Edycja łowicka 49/2004

6 grudnia cały Kościół wspomina św. Mikołaja - biskupa. Dla większości z nas był to pierwszy święty, z którym zawarliśmy bliższą znajomość. Od wczesnego dzieciństwa darzyliśmy go wielką sympatią, bo przecież przynosił nam prezenty. Tak naprawdę zupełnie go wtedy jeszcze nie znaliśmy. A czy dziś wiemy, kim był Święty Mikołaj? Być może trochę usprawiedliwia nas fakt, że zachowało się niewiele pewnych informacji na jego temat.

pl.wikipedia.org

Wyproszony u Boga

Około roku 270 w Licji, w miejscowości Patras, żyło zamożne chrześcijańskie małżeństwo, które bardzo cierpiało z powodu braku potomka. Oboje małżonkowie prosili w modlitwach Boga o tę łaskę i zostali wysłuchani. Święty Mikołaj okazał się wielkim dobroczyńcą ludzi i człowiekiem głębokiej wiary, gorliwie wypełniającym powinności wobec Boga.
Rodzice osierocili Mikołaja, gdy był jeszcze młodzieńcem. Zmarli podczas zarazy, zostawiając synowi pokaźny majątek. Mikołaj mógł więc do końca swoich dni wieść dostatnie, beztroskie życie. Wrażliwy na ludzką biedę, chciał dzielić się bogactwem z osobami cierpiącymi niedostatek. Za swoją hojność nie oczekiwał podziękowań, nie pragnął rozgłosu. Przeciwnie, starał się, aby jego miłosierne uczynki pozostawały otoczone tajemnicą. Często po kryjomu podrzucał biednym rodzinom podarki i cieszył się, patrząc na radość obdarowywanych ludzi.
Mikołaj chciał jeszcze bardziej zbliżyć się do Boga. Doszedł do wniosku, że najlepiej służyć Mu będzie za klasztornym murem. Po pielgrzymce do Ziemi Świętej dołączył do zakonników w Patras. Wkrótce wewnętrzny głos nakazał mu wrócić między ludzi. Opuścił klasztor i swe rodzinne strony, by trafić do dużego miasta licyjskiego - Myry.

Biskup Myry

Był to czas, gdy chrześcijanie w Myrze przeżywali żałobę po stracie biskupa. Niełatwo było wybrać godnego następcę. Pewnej nocy jednemu z obradujących dostojników kościelnych Bóg polecił we śnie obrać na wakujący urząd człowieka, który jako pierwszy przyjdzie rano do kościoła. Człowiekiem tym okazał się nieznany nikomu Mikołaj. Niektórzy bardzo się zdziwili, ale uszanowano wolę Bożą. Sam Mikołaj, gdy mu o wszystkim powiedziano, wzbraniał się przed objęciem wysokiej funkcji, nie czuł się na siłach przyjąć biskupich obowiązków. Po długich namowach wyraził jednak zgodę uznając, że dzieje się to z Bożego wyroku.
Biskupią posługę pełnił Mikołaj ofiarnie i z całkowitym oddaniem. Niósł Słowo Boże nie tylko członkom wspólnoty chrześcijańskiej. Starał się krzewić Je wśród pogan.
Tę owocną pracę przerwały na pewien czas edykty cesarza rzymskiego Dioklecjana wymierzone przeciw chrześcijanom. Wyznawców Jezusa uczyniono obywatelami drugiej kategorii i zabroniono im sprawowania obrzędów religijnych. Rozpoczęły się prześladowania chrześcijan. Po latach spędzonych w lochu Mikołaj wyszedł na wolność.
Biskup Mikołaj dożył sędziwego wieku. W chwili śmierci miał ponad 70 lat (większość ludzi umierała wtedy przed 30. rokiem życia). Nie wiemy dokładnie, kiedy zmarł: zgon nastąpił między 345 a 352 r. Tradycja dokładnie przechowała tylko dzień i miesiąc tego zdarzenia - szósty grudnia. Podobno w chwili śmierci Świętego ukazały się anioły i rozbrzmiały chóry anielskie.
Mikołaj został uroczyście pochowany w Myrze.

Z Myry do Bari

Wiele lat później miasto uległo zagładzie, gdy w 1087 r. opanowali je Turcy. Relikwie Świętego zdołano jednak w porę wywieźć do włoskiego miasta Bari, które jest dzisiaj światowym ośrodkiem kultu św. Mikołaja. Do tego portowego miasta w południowo-wschodniej części Włoch przybywają tysiące turystów i pielgrzymów. Dla wielu największym przeżyciem jest modlitwa przy relikwiach św. Mikołaja.

Międzynarodowy patron

Biskup z Myry jest patronem Grecji i Rusi. Pod jego opiekę oddały się Moskwa i Nowogród, ale także Antwerpia i Berlin. Za swego patrona wybrali go: bednarze, cukiernicy, kupcy, młynarze, piekarze, piwowarzy, a także notariusze i sędziowie. Jako biskup miasta portowego, stał się też patronem marynarzy, rybaków i flisaków. Wzywano św. Mikołaja na pomoc w czasie burz na morzu, jak również w czasie chorób i do obrony przed złodziejami. Opieki u niego szukali jeńcy i więźniowie, a szczególnie ofiary niesprawiedliwych wyroków sądowych. Uznawano go wreszcie za patrona dzieci, studentów, panien, pielgrzymów i podróżnych. Zaliczany był do grona Czternastu Świętych Wspomożycieli.

Święty zawsze aktualny

Od epoki, w której żył św. Mikołaj, dzieli nas siedemnaście stuleci. To wystarczająco długi czas, by wiele wydarzeń z życia Świętego uległo zapomnieniu. Dziś wiedza o nim jest mieszaniną faktów historycznych i legend. Trudno jednak oprzeć się wrażeniu, że nawet w fantastycznie brzmiących opowieściach o św. Mikołaju tkwi ziarno prawdy.
Święty Mikołaj nieustannie przekazuje nam jedną, zawsze aktualną ideę. Przypomina o potrzebie ofiarności wobec bliźniego. Pięknie ujął to papież Jan Paweł II mówiąc, że św. Mikołaj jest „patronem daru człowieka dla człowieka”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Betlejem w Polsce 2019/2020 zabrzmi inaczej niż dotychczas

2019-12-09 12:03

Materiał prasowy

To była głośna noc. Najgłośniejsza w dziejach świata... Potem nic nie było już takie, jak wcześniej. Historia zaczęła pisać się na nowo.

Materiał prasowy

Od tamtego czasu, co roku w tę noc miliony ludzi na całym świecie zwraca swoje myśli w stronę Betlejem. Także my spotykamy się dzisiaj, by wspólnie i głośno – z potrzeby serca i z całej mocy - wyśpiewać świąteczną radość.

KUP BILET

Głos Betlejem w Polsce 2019/2020 zabrzmi inaczej niż dotychczas. Artyści opowiedzą dzieje Bożego Narodzenia z osobistej perspektywy. Wyśpiewają swoje historie, w których odbija się pięknym refleksem ten wyjątkowy dla człowieka czas przyjścia na świat Bożego Syna. To będzie koncert na wiele strun - od polskich kolęd po najpiękniejsze pieśni Bożonarodzeniowe z całego świata, od balladowych po rockowe brzmienia. Zabierzemy Was w daleką podróż dookoła świata, ale echo tej podróży wybrzmi także w osobistych i współcześnie napisanych utworach. To będzie głośna noc...

To będzie koncert na wiele głosów – na scenie pojawi się dwudziestu wykonawców.

Do artystów dołączymy ze śpiewem my - widzowie. Każdy z nas ze swoimi emocjami i doświadczeniami. Z własną historią. Z całego serca i bardzo głośno powitamy Jezusa, który przychodzi nas pojednać i zbawić. Tak osobiste głosy będą rozlegać się donośnie – z całą siłą wiary w sprawczą moc Bożego Narodzenia. Stworzymy razem największy w Polsce chór kolędników, którzy niosą pomoc potrzebującym. To nie będzie cicha noc...

Betlejem w Polsce zabrzmi tym głośniej, z im większym odzewem spotka tegoroczna akcja charytatywna Ambasador Miłosierdzia.

Bo jak co roku: GRAMY i POMAGAMY!

Głośno. Coraz głośniej... Na całą Polskę!

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem