W Stanisławce, niewielkiej wiosce leżącej na pograniczu dwóch parafii: Łazisk i Horyszowa Polskiego, 4 czerwca br., odbyła się niecodzienna uroczystość odsłonięcia tablicy pamiątkowej ku czci poległych żołnierzy Armii Krajowej, wmurowanej w ścianę tutejszej kaplicy. Tablicę tę ufundowali Wacław Sędłak i Henryk Dedko.

W uroczystościach wzięli udział przedstawiciele władz powiatowych na czele z Krzysztofem Gałaszkiewiczem (radnym powiatu) oraz władz gminnych z dr Kajetanem Protasem, wójtem gminy Sitno oraz radni gminy na czele z przewodniczącym rady Władysławem Marczukiem. Na początku uroczystości wszystkich gości powitał wójt gminy Sitno, który oddał głos płk. Bolesławowi Sobieszczańskiemu, który w krótkim referacie przedstawił historię Armii Krajowej i jej główne osiągnięcia na tym terenie.

Szybki rozwój oddziałów Armii Krajowej związany był po części ze wzmożoną akcją wysiedleńczą prowadzoną na przełomie lat 1942/43 przez Niemców. Dowództwo Armii Krajowej widząc ogrom spustoszeń dokonywanych przez nieprzyjaciela postanowiło wzmocnić akcje odwetowe przeciwko Niemcom, tworząc w styczniu 1943 r. jeden z wielu w owym czasie leśnych oddziałów bojowych. W skład tego oddziału wchodziło 90 żołnierzy z gminy Skierbieszów, Nowa Osada i Kotlice. Oddział został skoncentrowany w lesie żukowskim. Podzielono go na trzy plutony. Dowódcą całości był Piotr Złomaniec, ps. "Podlaski". 25 stycznia otrzymali oni rozkaz wymarszu do Lasowiec. Pomimo zachowywanej ostrożności wieści o przemarszu i pobycie oddziału w Lasowcach doszły do Niemców stacjonujących w Zwierzyńcu, Krasnobrodzie i Józefowie, a nawet w Zamościu. Dalszy więc pobyt stał się niebezpieczny. Komendant Obwodu Zamość AK Stanisław Prus wydał rozkaz opuszczenia przez oddział Lasowiec i udania się do Górecka Starego. Dowódca oddziału "Podlaski" na odprawie odbytej 4 lutego o godz. 11.00 zadecydował, że wymarsz nastąpi tego samego dnia o godz. 15.00. W tym czasie patrole donosiły o koncentracji Niemców w okolicy leśniczówki Kruglik, na szosie Józefów-Zamość i Bondyrzu. Spokojny wymarsz oddziału okazał się już niemożliwy. Niemcy zaatakowali oddział z trzech stron. Uzbrojenie partyzantów było bardzo słabe. Po długiej walce partyzantom zaczynało brakować amunicji. We wszystkich plutonach straty w ludziach były znaczne. Padł rozkaz wycofania się. Każdy z plutonów wycofywał się na swoją rękę. Po wycofaniu się partyzantów Niemcy podpalili zabudowania Lasowiec. Na placu boju pozostało 33 martwych partyzantów i 8 mieszkańców wioski. Wśród poległych byli: Antoni Cisło, Bolesław Grzesiuk, Tadeusz Szady, Adam Marzec, Kazimierz Myszak, Władysław Śmieciuszewski, Władysław Surmacz, Piotr Grudzień, Wiktor Naklicki, Tomasz Sobieszczański i Władysław Piróg. Oprócz nazwisk żołnierzy poległych pod Lasowcami na pamiątkowej tablicy znalazły się nazwiska pomordowanych przez okupanta mieszkańców okolicznych wiosek. W wyniku działań okupanta życie stracili: Józef Jan Sendłak, Stanisław Sędłak, Antoni Sędłak, Czesław Sitarz, Apoloniusz Szady, Kazimierz Gruszka, Zygmunt Obst, Bolesław Cwener, Witold Oleszczuk, Stanisław Oleszczuk, Euzebiusz Leńczuk, Bronisława Szozda, Filona Szozda.

Po referacie rozpoczęła się Msza św., którą celebrował ks. Krzysztof Radyk, wikariusz parafii Horyszów Polski. Liturgię uświetniała swoją obecnością orkiestra dęta ze Zwierzyńca oraz liczne, kombatanckie, poczty sztandarowe. W trakcie okolicznościowego kazania ks. Leszek Oberda, proboszcz parafii Horyszów Polski, nawiązał do trzech słów wypisywanych na sztandarach Armii Krajowej: Bóg, Honor i Ojczyzna. Szczególny nacisk położył na słowach "honor Polaków", którego bronili walczący o wolność Ojczyzny żołnierze. "Fakt, że Polacy od wieków hasło ´honor´ umieszczali w kontekście słów: ´Bóg i Ojczyzna´, świadczy, że w duchu kultury chrześcijańskiej zawsze źródło swej godności i praw upatrywali w Bogu. Natomiast jako rzeczywistość, w obliczu której owa godność i prawa mają się spełniać, uznawali Ojczyznę. W imię honoru Polacy nieustannie zmagali się ze słabością i lękiem ufając, że dobro ostatecznie musi zwyciężyć nad złem" - mówił w trakcie swego wystąpienia Kaznodzieja.

Po kazaniu nastąpiło uroczyste poświęcenie i odsłonięcie pamiątkowej tablicy, a po Mszy św. dalszy ciąg uroczystości.