Prawo kanoniczne jest terminem technicznym używanym w podwójnym znaczeniu. W pierwszym - jest zespołem norm, jakimi rządzi się Kościół katolicki, spośród których część jest pochodzenia Bożego, a część kościelnego. Zebrany został przede wszystkim w Kodeksie Prawa Kanonicznego z 1983 r. W drugim znaczeniu prawo kanoniczne jest dyscypliną naukową, zwaną kanonistyką, oznaczającą metodyczne, logiczne i systematyczne poznawanie ustaw kościelnych.
Prawo kanoniczne
Reklama
Realizacja obydwu znaczeń, czyli procesy stosowania i poznawania prawa, w dużej mierze zależy od nauczania, sposobu wykładania tej dziedziny wiedzy i od powagi studiów kanonistycznych. Nie można pominąć także historycznego wkładu prawa kanonicznego w europejską kulturę prawną oraz akceptacji autonomicznego, kościelnego porządku prawnego przez współczesne państwa i społeczność międzynarodową. Prawo kanoniczne, jako dyscyplina naukowa, wykładane jest w ośrodkach uniwersyteckich całego świata, nie tylko na uczelniach kościelnych, ale także państwowych. W Katolickim Uniwersytecie Lubelskim Jana Pawła II studium prawa kanonicznego funkcjonuje od początku jego istnienia. Od 1918 r. wychowuje i kształci polską młodzież, spośród której wiele osób, takich jak kard. Stefan Wyszyński, należy do grona jego wybitnych absolwentów. Dlatego też należy „rozumieć i (…) kochać prawo kanoniczne, biorąc pod uwagę jego istotną konieczność i formy praktycznego zastosowania: społeczeństwo bez prawa byłoby społecznością pozbawioną praw. Prawo jest warunkiem miłości” (Benedykt XVI, List do seminarzystów, 18 października 2010 r.).
Nie inaczej jak tylko z miłości do prawa kanonicznego można odczytywać ideę, jaka kierowała organizatorami drugiej edycji Ogólnopolskiego Konkursu Prawa Kanonicznego, jak również studentami - zawodnikami biorącymi w nim udział.
Tegoroczny finał konkursu odbył się 21 marca 2012 r. w Auli Jana Pawła II Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Reprezentacja Instytutu Prawa Kanonicznego na Wydziale Prawa, Prawa Kanonicznego i Administracji KUL-u, w składzie: Magdalena Lenart, Sylwia Tyl, Paweł Zając, zajęła pierwsze miejsce, tym samym powtórzyła sukces sprzed roku. W klasyfikacji indywidualnej spośród wszystkich uczestników biorących udział w konkursie zwycięstwo odniosła studentka KUL-u - Magdalena Lenart, drugie miejsce zajął Paweł Zając (KUL), trzecie - Grzegorz Marciniak (UKSW).
Organizatorami konkursu były: Wydział Prawa Kanonicznego UKSW, Koło Naukowe Cywilistów WPK UKSW oraz Koło Naukowe „Utriusque Iuris” WPK UKSW. Patronat nad konkursem sprawowali: Rada Prawna Konferencji Episkopatu Polski, Rektor UKSW, Dziekan WPK UKSW oraz Stowarzyszenie Kanonistów Polskich.
Uprawnione do udziału w konkursie były uczelnie państwowe oraz prywatne, prowadzące naukę prawa kanonicznego w randze katedry, instytutu lub wydziału, reprezentowane przez wyłonioną w drodze eliminacji na poziomie danej uczelni reprezentację, którą stanowili świeccy studenci oraz ich opiekunowie. Do finału zakwalifikowały się drużyny z następujących ośrodków naukowych: UKSW (Adrianna Rzeszot, Grzegorz Marciniak, Radosław Zawadzki, ks. dr hab. Henryk Stawniak, prof. UKSW - opiekun); Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie (Malwina Głażewska, Ewelina Rzeczuch, Joanna Rybicka-Ziarko, dr Justyna Krzywkowska - opiekun) oraz KUL-u (Magdalena Lenart, Sylwia Tyl, Paweł Zając, mgr lic. Anna Słowikowska - opiekun).
Finał konkursu
Materiałem obowiązującym podczas finału konkursu była Księga IV Kodeksu Prawa Kanonicznego - Uświęcające zadanie Kościoła: kanony wprowadzające oraz część I: Sakramenty (kan. 834-1165). Konkurs składał się z trzech etapów.
Największą liczbę punktów w klasyfikacji drużynowej uzyskała reprezentacja IPK KUL, zajmując tym samym pierwsze miejsce w II Ogólnopolskim Konkursie Prawa Kanonicznego, drugie miejsce zajęli studenci Wydziału Prawa Kanonicznego z UKSW, natomiast trzecie - studenci z UWM.
Organizatorzy konkursu wyznaczyli precyzyjne cele dla podejmowanego dzieła. Wśród nich wymienili: pogłębianie wiedzy z zakresu prawa kanonicznego, rozwijanie u studentów umiejętności rozwiązywania problemów, szerzenie świadomości prawnej oraz integrację środowisk akademickich. Dobrana na tegoroczną edycję problematyka sakramentów, przez które wyraża się i wzmacnia wiara, oddawany jest Bogu kult i dokonuje się uświęcenie człowieka, pozostaje w korelacji z papieskim wezwaniem: „Prawo kanoniczne jest ukierunkowane na zbawienie dusz i ma na celu przede wszystkim to, aby dzięki łasce Bożej, którą człowiek otrzymuje w sakramentach, ludzie żyli jako święci i jako święci umierali” (Pius XII, 24 czerwca 1939 r.).
Szkaplerz to najpopularniejsza obok Różańca świętego forma pobożności maryjnej. Historia szkaplerza sięga góry Karmel w Ziemi Świętej, kiedy to duchowi synowie proroka Eliasza prowadzili tam życie modlitewne. Było to w XII wieku. Z powodu prześladowań ze strony Saracenów bracia Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel przenieśli się do Europy i dali początek zakonowi zwanemu karmelitańskim.
W południowej Anglii w Cambridge mieszkał pewien bogobojny człowiek - Szymon Stock, generał zakonu, który dostrzegając grożące zakonowi niebezpieczeństwa, modlił się gorliwie i błagał Maryję, Najświętszą Dziewicę, o pomoc. Pewnej nocy, z 15 na 16 lipca 1251 r., ukazała mu się Najświętsza Panienka w otoczeniu aniołów. Szymon otrzymał od Maryi brązowy szkaplerz i usłyszał słowa: „Przyjmij, Synu najmilszy, szkaplerz Twego zakonu jako znak mego braterstwa, przywilej dla Ciebie i wszystkich karmelitów. Kto w nim umrze, nie zazna ognia piekielnego. Oto znak zbawienia, ratunek w niebezpieczeństwach, przymierze pokoju i wiecznego zobowiązania”. Od tamtej pory karmelici noszą szkaplerz, czyli dwa prostokątne skrawki wełnianego sukna z naszytymi wyobrażeniami Matki Bożej Szkaplerznej i Najświętszego Serca Pana Jezusa, połączone tasiemkami. Słowo „szkaplerz” pochodzi od łacińskiego słowa „scapulae” (plecy, barki) i oznacza szatę, która okrywa plecy i piersi. Papież Pius X w 1910 r. zezwolił na zastąpienie szkaplerza medalikiem szkaplerznym.
Do wielkiej Rodziny Karmelitańskiej chcieli przynależeć wielcy tego świata - królowie, książęta, możnowładcy, ale i zwykli, prości ludzie. Dzięki papieżowi Janowi XXII - temu samemu, który wprowadził święto Trójcy Świętej i wyraził zgodę na koronację Władysława Łokietka - szkaplerz stał się powszechny. Papież miał objawienia. Matka Boża przyrzekła szczególne łaski noszącym pobożnie szkaplerz karmelitański. A Ojciec Święty ogłosił te łaski światu chrześcijańskiemu bullą „Sabbatina” z dnia 3 marca 1322 r. Bulla mówiła o tzw. przywileju sobotnim. Szczególne prawo do pomocy ze strony Maryi w życiu, śmierci i po śmierci mają ci, którzy noszą szkaplerz. Jest to niejako suknia Maryi, czyli znak i nieomylne zapewnienie macierzyńskiej opieki Matki Bożej. Kto nosi szkaplerz karmelitański, ten otrzymuje obietnicę, że dusza jego wkrótce po śmierci będzie wyzwolona z czyśćca. Stanie się to w pierwszą sobotę miesiąca po śmierci. Oczywiście, pod warunkiem, że ta osoba nosiła szkaplerz w należytym duchu i żyła prawdziwie po chrześcijańsku, zachowała czystość według stanu i modliła się modlitwą Kościoła.
Jan Paweł II pisał do przełożonych generalnych Zakonu Braci NMP z Góry Karmel i Zakonu Braci Bosych NMP z Góry Karmel, że w znaku szkaplerza zawiera się sugestywna synteza maryjnej duchowości, która ożywia pobożność ludzi wierzących, pobudzając ich wrażliwość na pełną miłości obecność Maryi Panny Matki w ich życiu. „Szkaplerz w istocie jest «habitem» - podkreślał Ojciec Święty. - Ten, kto go przyjmuje, zostaje włączony lub stowarzyszony w mniej lub więcej ścisłym stopniu z zakonem Karmelu, poświęconym służbie Matki Najświętszej dla dobra całego Kościoła. Ten, kto przywdziewa szkaplerz, zostaje wprowadzony do ziemi Karmelu, aby «spożywać jej owoce i jej zasoby» (por. Jr 2, 7) oraz doświadczać słodkiej i macierzyńskiej obecności Maryi w codziennym trudzie, by wewnętrznie się przyoblekać w Jezusa Chrystusa i ukazywać Jego życie w samym sobie dla dobra Kościoła i całej ludzkości” (por. Formuła nałożenia szkaplerza).
Papież Polak od wczesnych lat młodości nosił ten znak Maryi. I zawsze zaznaczał, jak ważny w jego życiu był czas, gdy uczęszczał do kościoła na Górce (Karmelitów) w Wadowicach. Szkaplerz przyjęty z rąk o. Sylwestra nosił do końca życia. (Szkaplerz św. Jana Pawła II znajduje się w klasztorze Karmelitów w Wadowicach.) W orędziu z okazji jubileuszu 750-lecia szkaplerza karmelitańskiego pisał, że szkaplerz „staje się znakiem przymierza i wzajemnej komunii między Maryją i wiernymi, a w rezultacie konkretnym sposobem zrozumienia słów Jezusa na krzyżu do Jana, któremu powierzył swą Matkę i naszą duchową Matkę”.
Matka Boża, kończąc swe objawienia w Lourdes i w Fatimie, ukazała się w szatach karmelitańskich jako Matka Boża Szkaplerzna. Wszystkie osoby noszące szkaplerz karmelitański mają udział w duchowych dobrach zakonu karmelitańskiego. Ten, kto go przyjmuje, zostaje na mocy jego przyjęcia związany mniej lub bardziej ściśle z zakonem karmelitańskim. Rodzinę Karmelu tworzą następujące kręgi osób: zakonnicy i zakonnice, Karmelitańskie Instytuty Życia Konsekrowanego, Świecki Zakon Karmelitów Bosych (dawniej zwany Trzecim Zakonem), Bractwa Szkaplerzne (erygowane), osoby, które przyjęły szkaplerz i żyją jego duchowością w różnych formach zrzeszania się (wspólnoty lub grupy szkaplerzne) oraz osoby, które przyjęły szkaplerz i żyją jego duchowością, ale bez żadnej formy zrzeszania się. Do obowiązków należących do Bractwa Szkaplerznego należy: przyjąć szkaplerz karmelitański z rąk kapłana; wpisać się do księgi Bractwa Szkaplerznego; w dzień i w nocy nosić na sobie szkaplerz; odmawiać codziennie modlitwę zaznaczoną w dniu przyjęcia do Bractwa; naśladować cnoty Matki Najświętszej i szerzyć Jej cześć.
Modlitwa do Matki Bożej Szkaplerznej
O najwspanialsza Królowo nieba i ziemi! Orędowniczko Szkaplerza świętego! Matko Boga! Oto ja, Twoje dziecko, wznoszę do Ciebie błagalne ręce i z głębi serca wołam do Ciebie: Królowo Szkaplerza, ratuj mnie, bo w Tobie cała moja nadzieja.
Jeśli Ty mnie nie wysłuchasz, do kogóż mam się udać?
Wiem, o dobra Matko, że Serce Twoje wzruszy się moim błaganiem i wysłuchasz mnie w moich potrzebach, gdyż Wszechmoc Boża spoczywa w Twoich rękach, a użyć jej możesz według upodobania.
Od wieków tak czczona, najszlachetniejsza Pocieszycielko utrapionych, powstań i swą potężną mocą rozprosz cierpienie, ulecz, uspokój mą zbolałą duszę, o Matko pełna litości! Ja wdzięcznym sercem wielbić Cię będę aż do śmierci. Na twoją chwałę w Szkaplerzu świętym żyć i umierać pragnę. Amen.
„Bądźcie gotowi przyjąć od Afryki to, co może ona jeszcze zaoferować znużonemu Zachodowi: świadectwo żywej wiary i wartość rodziny, które mogą pomóc Europie na nowo odkryć swój logos” – powiedział w Parlamencie Europejskim kard. Robert Sarah, zwracając się do Europy i całego Zachodu.
Jak podaje Vatican News, gwinejski purpurat przybył do brukselskiej siedziby parlamentu europejskiego na zaproszenie grupy deputowanych ECR, którzy zorganizowali spotkanie, mające na celu podjęcie refleksji nad relacjami europejsko-afrykańskimi. W wydarzeniu wziął udział także abp Bernardito Auza – nuncjusz apostolski przy Unii Europejskiej.
Tym wyrokiem chronię społeczeństwo przed panem - powiedział w czwartek sędzia Maciej Mitera, uzasadniając wyrok 20 lat więzienia dla Łukasza Żaka, sprawcy śmiertelnego wypadku na Trasie Łazienkowskiej w Warszawie z września 2024 r.
Śródmiejski sąd rejonowy w Warszawie skazał w czwartek na 20 lat więzienia Łukasza Żaka, sprawcę śmiertelnego wypadku na Trasie Łazienkowskiej z września 2024 r. W ustnym uzasadnieniu wyroku sędzia Maciej Mitera podkreślił, że do wypadku doprowadziło działanie z premedytacją Żaka.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
