Reklama

To nie Polska nazwała cię zdrajcą…

Wiesław Jan Wysocki
Niedziela Ogólnopolska 30/2012, str. 16-17

Józef Szaniawski, wykładowca w toruńskiej Wyższej Szkole Kultury Społecznej i Medialnej i na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, w ostatnim okresie wydaje autorskie „opera magnum” - monumentalne dzieła, które wnoszą w naszą świadomość historyczną brzemiennego i ożywczego ducha.

Pierwsza taka edycja

Ostatnim takim dziełem jest księga albumowa, licząca ponad 270 stron wielkiego formatu, o płk. Ryszardzie Kuklińskim. Wprawdzie autor szczerze napisał, że to wydanie piąte, ale dzieło tego typu jest faktycznie oryginalne i może uchodzić za... pierwszą edycję. Niebanalnym zaś faktem jest, że przedmowę do dzieła skreślili trzej nietuzinkowi i bardzo różnej miary ludzie - abp Sławoj Leszek Głódź, min. Radosław Sikorski, prywatnie antykomunista, i Wiktor Suworow (wł. Władimir Bogdanowicz Rezun), b. oficer GRU, na którego Moskwa nałożyła anatemę wraz z wyrokiem śmierci wciąż obowiązującym, czyli antykomunista „pełną gębą”. Już to zderzenie nakazuje uznanie i poważanie dla publikacji, ale są też zgoła inne walory.
Dzieło Szaniawskiego jest wciąż żywotnym pytaniem o wiarygodność naszego kraju, pytaniem o cnotę czy występek założycielski III Rzeczypospolitej. Wszak z największą powagą i akceptacją osobiście przyjmuję - jak czyni to wiele osób w naszym kraju - za absolutnie prawdziwe słowa Wojciecha Jaruzelskiego, wciąż pozostającego generałem WP, słowa wyzywające: „Jeżeli przywróci się cześć, honor i uniewinni Kuklińskiego - to znaczy, że to my nie mamy czci, honoru - i że to my jesteśmy winni”. Może to jedyne prawdziwe słowa, jakie ów namiestnik Wschodu wypowiedział, i jaka szkoda, że nikt z grona elit politycznych prawdziwości tych słów nie docenił. Może tak było łatwiej załgać nieuchronną potrzebę wyboru wizji Polski. Powszechne zaś zrozumienie dla akceptacji wyboru Rosji przez Jaruzelskiego i jego bezwarunkowa serwilistyczna służba jej aż do dziś (tak ocenia go choćby, patrzący na polskie sprawy z dystansem, prof. Norman Davies) oraz wstrzemięźliwość wobec wyboru przez Kuklińskiego USA jako sojusznika jest zapewne pochodną syndromu „homo sovieticus”, na którym - na nieszczęście dla nas - rozwinęła się III RP. Kukliński nie chciał być sowietnikiem jak Jaruzelski i jego działanie było wyłącznie misją dla Polski, za co - po ludzku sądząc - zapłacił wielką cenę, i to nie w wymiarze materialnym. Dlaczego zatem wciąż gdzieś unosi się zatęchłe pobłażanie dla generała WRON-y, „pacyfikatora” Wybrzeża i najeźdźcy Czechosłowacji? Czyżby Jakub Szela naszych czasów wciąż był politycznie powabny?! I skąd ta fascynacja Rosją jako imperium zła i jego „fruktami” w postaci Jaruzelskich?! Dlaczego redaktor jednej, podobno najważniejszej, gazety, „mającej zawsze rację”, insynuuje Pułkownikowi niskie pobudki, a były prezydent twierdzi wprost, że Kukliński zdradził? Jaki wstrząs moralny jest potrzebny, by społeczeństwo z jego elitami politycznymi otrząsnęło się z traumy zauroczenia czy ukąszenia przez komunizm? Papieski głos z czerwca 1979 r.: „Niech zstąpi Duch Twój i odnowi oblicze ziemi! Tej ziemi!” - byłby zbyt słaby?!

Szpieg, ale jaki!

Przecież płk Kukliński - doceniony członkostwem honorowym przez Kongres Polonii Amerykańskiej i przez Światowy Związek Żołnierzy AK, honorowy Góral Zakopanego, honorowy Górnik kopalni „Wujek”, członek rzeczywisty Związku Więźniów Politycznych Skazanych na Karę Śmierci, wyróżniony przez „Żołnierzy Wyklętych”, nagrodzony honorowym obywatelstwem Krakowa i Gdańska, podziwiany przez Władimira Bukowskiego i Władimira Rezuna, szlachetnych Rosjan - zdaje się mówić, że oblicze ziemi zmieniło się, choć prawda, że nie dla… wszystkich. I to dlatego dziś wielu ludzi kultury, polityki, innych obszarów życia publicznego mówi wprost o kłamstwie założycielskim III RP, zwłaszcza że gros „ojców-założycieli” po obu stronach politycznego mebla założycielskiego, czyli „okrągłego stołu”, miało jednoznacznie negatywny stosunek do płk. Kuklińskiego. Nie na darmo śp. Janusz Kurtyka wskazywał bliskość środowisk antylustracyjnych i potępiających Pułkownika.
Jedni nazwali go „pierwszym polskim oficerem w NATO”, który „uratował honor polskiego żołnierza”, ale „drudzy wpływowi” powielali opinie „poP-ów”, czyli pełniących obowiązki Polaków; ci ostatni zaś krzyczeli i krzyczą o zdradzie i pozostają mocno wpływowi. W ostatnim okresie służba i walka o Polskę to - niestety - coraz częściej samotna, bardzo samotna, wręcz osamotniona misja. Pozostaje tylko imperatyw wewnętrzny czy też przymus moralny, który kreuje - jak w przypadku płk. Kuklińskiego - „virtus militari”. Najtrafniejsze chyba w tej kwestii odniesienie zrobił ks. prał. Józef Maj już po śmierci Pułkownika, gdy przywołał replikę oskarżanego o… szpiegostwo na rzecz Austrii Józefa Piłsudskiego; ten ostatni z trybuny sejmowej ze spokojem wycedził: „Wolałem być szpiegiem niż nikczemnikiem”.

Reklama

Paradoksy historii

Spór o płk. Kuklińskiego ma kilka płaszczyzn - polityczną, prawną, historyczną, społeczną, moralną… ale zawsze finalizuje się w sporze o Polskę.
Edward Moskal, prezes Kongresu Polonii Amerykańskiej, miał prawo się dziwić (było to w 1997 r.): „Fakt, że sprawa Pułkownika nie została dotychczas sensownie rozwiązana, z jednej strony świadczy o sile postkomunistycznej koalicji rządzącej Polską, a z drugiej - o słabości III Rzeczypospolitej, która dotychczas nie potrafiła wyzwolić się z myślowych stereotypów minionego, komunistycznego okresu”. Po 15 latach słowa te brzmią podobnym oskarżeniem. „Dobro i zło, prawda i kłamstwo, wolność i zniewolenie - kiepsko nam w III RP poszło oddzielenie tych pojęć. III RP ma wobec Kuklińskiego niespłacony dług” - pisał ongiś rzeczowo ówczesny naczelny „Wprost” Tomasz Lis.
Nie sposób pominąć opinii Zbigniewa Herberta, „jedynego sprawiedliwego” wśród literackiej masy uwiedzionych lub przymuszonych do kolaboracji z reżimem, który w liście otwartym do Lecha Wałęsy, podówczas prezydenta, pisał: „Argument, że pułkownik Kukliński był zdrajcą w myśl obowiązujących w PRL praw, jest formalnie słuszny, ale całkowicie absurdalny, gdyż musielibyśmy wyrzucić z podręczników szkolnych nazwiska Pułaskiego, Traugutta, Piłsudskiego…”. Adresat, też bohater - tyle że ryzykujący li tylko podarciem spodni przy przełażeniu przez płot - jednak nie zrozumiał lub był przewidujący, bo oto doczekaliśmy się wyrzucania z podręczników Pułaskiego, Traugutta…
Sam płk Kukliński skromnie, ale chyba oddając istotę rzeczy, powiedział: „Ja uważam, że sprawy pułkownika Kuklińskiego nie ma. Jest tylko pytanie, jaka Polska i czyja Polska”. Tylko na to pytanie odpowiedzieć musi sobie każdy z nas! Szaniawski, pisząc kolejną książkę o płk. Kuklińskim, pisze wciąż o Polsce, o nas, kim jesteśmy i dokąd zmierzamy, zapatrzeni w paneuropejski spleen i karceni za każde zerknięcie w przeszłość. Może to też swoisty skowyt historii, że przypomina to nam właśnie Józef Szaniawski, były więzień polityczny, skazany na 15 lat za… zdradę, więziony długo jeszcze jak miała się skończyć PRL.
Dzisiaj pomnik nagrobny płk. Kuklińskiego od 2004 r. na warszawskich Powązkach Wojskowych, na skraju Alei Zasłużonych (miejsce wybrane osobistą decyzją prezydenta Warszawy Lecha Kaczyńskiego), jest miejscem symbolicznej, bo na kwiaty i światła, kontestacji wizji Polski, tej z „22 lipca”, w imię Tej z „11 Listopada”.

Virtuti Militari dla płk. Kuklińskiego

Publikacja dzieła Józefa Szaniawskiego zbiegła się z akcją tegoż o uhonorowanie płk. Ryszarda Kuklińskiego najwyższym polskim orderem wojennym - Krzyżem Virtuti Militari. Wcześniej zabiegał o to prof. Zbigniew Brzeziński. Wniosek obecny poparty m.in. przez mjr. Stanisława Oleksiaka, prezesa Zarządu Głównego ŚZŻAK, adresowany do prezydenta RP i szefów Wojska Polskiego, będzie sprawdzianem dzisiejszej misji Polski. A przecież na dobrą sprawę byłoby to tylko potwierdzenie „nadania” płk. Kuklińskiemu tego orderu przez ppłk. rez. Ludwika Koniora, żołnierza I Dywizji im. T. Kościuszki, walczącego m.in. pod Lenino i Studziankami. Ppłk Konior własny, zdobyty na froncie, Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari oddał płk. Kuklińskiemu. Twierdził bowiem, że „... prawdziwym bohaterem jest człowiek, który w czasie względnego pokoju (...) zdecydował się na wielkie ryzyko zagrażające jego życiu i podjął walkę w obronie Ojczyzny przed ostatecznym rozbiorem. Postanowił złamać przysięgę wierności władzom Polski Ludowej, które nie były prawdziwie polskie, i zdecydował się pracować z przyjaciółmi przeciw naszym wrogom”. Godna szacunku logika żołnierska; czy taka będzie też logika polityków?
Maria Czarska, córka legendarnego gen. Emila Fieldorfa, napisała w liście otwartym: „Pułkownika Kuklińskiego zaliczam do tych bohaterów Polski Podziemnej, którzy walczyli o niepodległą Ojczyznę i którzy jak mój ojciec byli skazywani na śmierć i mordowani za patriotyzm przez komunistów na służbie Rosji sowieckiej”. Jak bardzo dziś takie dopowiedzenia „bez znieczulenia” nie są lubiane na salonach.

Do myślących samodzielnie

I bynajmniej nie na salony, pełne medialnej poprawności, powinna trafić książka Józefa Szaniawskiego, ale do polskich domów - i nie bójmy się przepłaconych kpiarzy - do prawdziwie polskich domów, gdzie używa się do myślenia własnego rozumu i sumienie też ma się własne.
Może najlepszą konkluzją dla tego szkicu o dziele Szaniawskiego będzie opinia wyrażona przez płk. Jana Święcickiego, lekarza: „Testament Lenina nie został spełniony. Płomień rewolucji nie ogarnął Europy Zachodniej”. Na drodze stanęli w różnym czasie i okolicznościach dwaj wybitni Polacy - marszałek Józef Piłsudski i pułkownik Ryszard Kukliński. Obaj oni pozostają w kręgu żarliwych zainteresowań Józefa Szaniawskiego. Ten żar serca warto podzielić… i trwać, i starać się, i mieć nadzieję. Za Janem Pietrzakiem, który po pamiętnym 10 kwietnia 2010 r. zapisał w księdze pamiątkowej Muzeum płk. Kuklińskiego, mieszczącym się (też dzięki śp. prezydentowi Lechowi Kaczyńskiemu) na warszawskim Starym Mieście, znamienne słowa: „Panie Pułkowniku! Coraz trudniej nam śpiewać: ŻEBY POLSKA BYŁA POLSKĄ. Ale staramy się nadal!”.

* * *

Prof. dr hab. Wiesław Jan Wysocki jest wykładowcą na UKSW w Warszawie

Józef Szaniawski, „Pułkownik Kukliński. Polska samotna misja”, wyd. V, uzupełnione i rozszerzone, Exlibris, Warszawa 2012.

Reklama

Kiedy obowiązuje post?

Ks. Ryszard Kamiński
Edycja płocka 9/2003

Bożena Sztajner

Moi rodzice opowiadali mi, że kiedyś w okresie Wielkiego Postu wypalano nawet garnki, żeby nie została w nich ani odrobina tłuszczu. Dziś praktyka postu w Kościele jakby złagodniała. Przykazanie kościelne mówi o czasach pokuty, ale pozostaje problem, jak rozumieć te "czasy pokuty". Czy 19 marca, w czasie Wielkiego Postu, można zawrzeć sakrament małżeństwa z weselem? Czy w piątek można iść na dyskotekę? Czy w Adwencie można się bawić? Czy post nadal obowiązuje w Kościele?

Czwarte przykazanie kościelne, które dotyczy tych spraw, brzmi: "Zachowywać nakazane posty i wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych, a w okresach pokuty powstrzymywać się od udziału w zabawach". Wydaje się, że najważniejszym wyrażeniem w tak sformułowanym przykazaniu jest słowo "pokuta". Katechizm Kościoła Katolickiego precyzuje, że chodzi tutaj o pokutę wewnętrzną, która polega na nawróceniu serca, przemianie postaw, radykalnej zmianie całego życia na lepsze. To jest podstawowa, prawdziwa wartość pokuty, jej sedno. Takiej pokuty oczekuje od chrześcijanina Pan Bóg i Kościół. Chrześcijanie są zobowiązani do jej praktykowania cały czas. Ponieważ jednak różnie z tym bywa w ciągu kolejnych dni i miesięcy, Kościół ustanowił dni i okresy pokuty, gdy koniecznie należy praktykować czyny pokutne, które wspomagają nawrócenie serca.
Jakie są te czyny pokutne? Wykładnia do omawianego przykazania podana przez Sekretarza Generalnego Episkopatu Polski wylicza: "modlitwa, uczynki pobożności i miłości, umartwienie przez wierniejsze pełnienie obowiązków, wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych i post". Czas zaś pokuty, określony przez czwarte przykazanie, to poszczególne piątki całego roku i Wielki Post. We wszystkie piątki całego roku oraz w Środę Popielcową i Wigilię Bożego Narodzenia (o ile nie przypada wtedy IV niedziela Adwentu), obowiązuje chrześcijanina powstrzymanie się od spożywania pokarmów mięsnych, gdy ukończył on 14 rok życia. Zaleca się jednak, aby także młodsze osoby wprowadzać do tej praktyki, nie czekając aż osiągną one 14 lat. Warto jeszcze dodać, że według Konstytucji Apostolskiej Paenitemini zakaz spożywania pokarmów mięsnych nie oznacza zakazu spożywania nabiału i jaj oraz przyprawiania potraw tłuszczami zwierzęcymi.
Prymas Polski (to także ważne) udzielił dyspensy od obowiązku powstrzymania się od potraw mięsnych w piątki wszystkim, którzy stołują się w zakładach zbiorowego żywienia, gdzie nie są przestrzegane przepisy postne, a także takim osobom, które nie mają możności wyboru potraw, a muszą spożywać to, co jest dostępne do spożycia. Dyspensa ta nie dotyczy jednak Wielkiego Piątku, Środy Popielcowej i Wigilii Bożego Narodzenia. Zatem w te trzy dni obowiązuje w każdych okolicznościach powstrzymanie się od spożywania potraw przyrządzonych z mięsa.
Po wyjaśnieniu wymagań IV przykazania kościelnego w odniesieniu do wstrzemięźliwości od pokarmów mięsnych, zwróćmy uwagę na "nakazane posty" w tym przykazaniu. Post może być jakościowy i ilościowy. Ten pierwszy dotyczy niespożywania określonych pokarmów, np. mięsa. Ilościowy zaś polega, według wyżej wspomnianej Konstytucji Apostolskiej, na spożyciu jednego posiłku dziennie do syta i dopuszcza możliwość przyjęcia "trochę pokarmu rano i wieczorem". Taki post obowiązuje wszystkich wiernych między 18 a 60 rokiem życia w Środę Popielcową i w Wielki Piątek. Należy tutaj powtórzyć wcześniej napisane słowa, że ci, którzy nie mają 18 lat, właściwie od dzieciństwa powinni być wychowywani do spełniania tej praktyki. Błędem byłoby stawianie tego wymagania dopiero od wieku pełnoletności. Racje wydają się oczywiste i nie ma potrzeby ich przywoływania w tym miejscu.
Gdy chrześcijanin podlega uzasadnionej niemożności zachowania wstrzemięźliwości w piątek, powinien podjąć inne formy pokuty (niektóre z nich zostały przytoczone wcześniej). Natomiast post ilościowy i jakościowy w dwa dni w roku: Wielki Piątek i Środę Popielcową, powinien być koniecznie zachowywany. Winien rozumieć to każdy chrześcijanin, nawet ten, który słabo praktykuje wiarę. Dyspensa Księdza Prymasa, o której wspomniałem wcześniej, nie dotyczy zachowania postu w te dwa dni roku. Ci zaś, którzy z niej korzystają, powinni pomodlić się w intencji Ojca Świętego, złożyć ofiarę do skarbonki z napisem "jałmużna postna", lub częściej spełniać uczynki miłosierdzia.
Jeszcze kilka słów o zabawach. Powstrzymywanie się od udziału w nich obowiązuje we wszystkie piątki roku i przez cały Wielki Post, łącznie z dniem św. Józefa (19 marca) - jeśli wtedy trwa jeszcze Wielki Post. Adwent nie został zaliczony do czasów pokuty, dobrze jednak byłoby w tym czasie powstrzymać się od udziału w zabawach, zachowując starą i dobrą polską tradycję - Adwent trwa bardzo krótko, a karnawał jest tak blisko. W Adwencie zaś - co staje się coraz powszechniejszą praktyką - jest wiele spotkań opłatkowych, które mają inny charakter. Warto je upowszechniać i pozostawać w radosnym, pełnym nadziei oczekiwaniu na przyjście Zbawiciela w tajemnicy Bożego Narodzenia.

Od marca 2014 r. obowiązuje nowa wersja IV przykazania kościelnego

Przeczytaj także: Nowa wersja IV przykazania kościelnego - powstrzymanie się od zabaw tylko w Wielkim Poście
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Historyczny triumf Polek

2019-12-13 20:36

Zespół wPolityce.pl

Marlena Karwacka i Urszula Łoś wygrały sprint drużynowy podczas zawodów o Puchar Świata w kolarstwie torowym w australijskim Brisbane. Drugie miejsce w zmaganiach mężczyzn w tej konkurencji zajęli Krzysztof Maksel, Mateusz Rudyk i Maciej Bielecki.

wPolityce.pl/youtube TEL-KAB Telewizja Kablowa Pruszków
Urszula Łoś

Karwacka i Łoś, rekordzistki Polski (32,791), miały najlepszy czas w kwalifikacjach (33,189), a w pierwszej rundzie wygrały z Ukrainkami Ołeną Starikową i Liubow Basową. W finale Polki minimalnie zwyciężyły Rosjanki Jekaterinę Rogową i Anastazję Wojnową, choć obu parom zapisano jednakowy wynik - 33,029.

Z kolei Rudyk, Bielecki i Patryk Rajkowski kwalifikacje zakończyli na czwartej pozycji, a w pierwszej rundzie Biało-czerwoni, już z Makselem w miejsce Rajkowskiego, okazali się lepsi od zespołu z Trynidadu i Tobago. W finale uzyskali 45,408 i byli wyraźnie słabsi od Japończyków, do których stracili prawie dwie i pół sekundy.

Wcześniej w wyścigu drużynowym Daria Pikulik, Nikol Płosaj, Katarzyna Pawłowska i Łucja Pietrzak miały ósmy czas kwalifikacji, ale w pierwszej rundzie uległy reprezentantkom Francji. Zostały sklasyfikowane na ósmej pozycji. Zwyciężyły Australijki, które w finale pokonały ekipę Nowej Zelandii.

W rywalizacji mężczyzn w tej konkurencji również najlepsi okazali się reprezentanci gospodarzy, a drugie miejsce zajęła Nowa Zelandia. Polacy nie startowali.

Zawody w Brisbane to przedostatnia runda o PŚ. Ostatnia odbędzie się w kanadyjskim Milton 24-26 stycznia.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem