Reklama

Wiadomości

Starość, jaka ona jest?

W opinii społecznej utarło się, że starość rozpoczyna się wraz z odejściem na emeryturę. Nic bardziej mylnego. Emerytura to czas, by wreszcie zająć się swoimi sprawami, spełnić marzenia i beztrosko realizować pasje. Emeryci powinni być weseli. W jesieni życia winni być twórczy i pełni entuzjazmu, a także ze spokojem patrzeć w przyszłość.

Starość nie musi kojarzyć się z samotnością lub z etatem babci niańki. - Wszystko zależy od nas samych - mówi pani Teresa. - Wcześniej drżałam na samą myśl o odwiedzinach syna i synowej. Sprzątałam, gotowałam, piekłam smakołyki. Pewnego razu byłam bardzo zmęczona, bolała mnie głowa, synowa nie pomogła mi zrobić nawet herbaty. Powiedziałam dość! Oni nie doceniają moich starań. Zmieniłam się. Przecież ich wizyta to nie jest wielkie święto i nic się nie stanie, kiedy nie będzie ciasta na stole. Ten dodatkowy czas, wcześniej wykorzystywany na sprzątanie, poświęcam sobie. Nie tylko mam większy szacunek do samej siebie, ale w oczach syna i synowej czuję się silniejszą kobietą.

Co tu robi Ciechocinek?

- Obiegowo traktuje się kobiety dojrzałe. A przecież wiek nie jest żadną granicą. Nawet po sześćdziesiątce należy z radością myśleć o życiu. Wszystko przede mną - należy mówić. Trzeba czerpać z życia radość i więcej skupiać się na sobie - mówi p. Jadwiga Till.
- Co tu robi Ciechocinek? - takie pytanie usłyszała pani Jadwiga, kiedy pierwszy raz pojawiła się na siłowni. Dziś jest tam witana przyjaźniej. Emeryci na siłowni, gdzie ćwiczą kulturyści i młodzi ludzie? Osoby starsze zaczynają łamać utarte konwenanse. - Ruch jest życiem, życie jest ruchem - taką zasadę wyznaje pani Jadwiga, i kiedy wstaje rano, dzień rozpoczyna gimnastyką. Przed lustrem powtarza: - Jestem najważniejsza - to dewiza kolejnego dnia życia i każdego następnego. Kiedy my szanujemy siebie, inni ludzie szanują nas. Ważne są ćwiczenia i koordynacja ruchowa, to wpływa na nasze samopoczucie. - Dużo chodzę, maszeruję. Kocham morze, uwielbiam spacery wzdłuż plaży - wyznaje. Rytuałem stała się pobudka o 6 rano i spacery brzegiem morza. - Dzięki temu nie zażywam leków od kilku lat - dodaje.
Czas odejścia na emeryturę był czasem radości. Wówczas pani Jadwiga poświęciła się pomocy przy wychowywaniu wnuczki. Dużo czytała, rozwiązywała krzyżówki, ale to było za mało. Spotkała wspaniałych ludzi w Związku Niewidomych, z którym sympatyzuje do dziś. Później obserwowała, jak działa komitet tworzący Uniwersytet Trzeciego Wieku. Dziś jest wiceprezesem.
Pani Jadwiga oczekuje od młodych ludzi jedynie zrozumienia. - Młodość szybko przemija - podkreśla. - Przecież emeryci także kiedyś byli młodymi ludźmi.
Pani Jadwiga pisze wiersze. - Chwyciłam za długopis, ale powinnam dostojnie pisać swoje myśli i wizje piórem - opowiada o swojej twórczości. - Mam przy tym wytchnienie i radość. Poruszam fakty ludzkiego losu, które są nierozerwalnie związane z życiem, miłością i śmiercią. Ale jestem anonimowym egzemplarzem. Piszę dla siebie, czasem tylko dzielę się z przyjaciółmi. W wierszach zastanawiam się nad sensem istnienia. Zadaję sobie pytania o kwestie dotyczące życia i natury człowieka. Życie zaskakuje nas i nie oszczędza. To dlatego wypowiadając się przez wiersze, spowiadam się i wyjaśniam. Oczyszczam się wewnętrznie. Zapisując wypowiedzi, coś tworzę. Tak właśnie rodzi się to słowo pisane żarliwie, gwałtownie, namiętnie, pełne znaków zapytania. I wykrzykników z dedykacją dla ukochanych wnuczek, by oceniły życie babci. Uważam, że w życiu liczą się odwaga, pasja i marzenia. A najbardziej odwaga wprowadzania marzeń w życie. Świat, który dzięki komputeryzacji staje się płaski, stawia przed nami coraz to nowe wyzwania. Trzeba temu sprostać. Ale warto mieć coś tylko dla siebie i zajmować się tym, co sprawia radość i zadowolenie. To mi daje Uniwersytet Trzeciego Wieku - dlatego działam i łamię konwenanse - dodaje pani Jadwiga.

Spełnione marzenia

Pani Jagoda wraz ze swoim mężem Ryszardem do Przedborowej przeprowadzili się z Wrocławia w 2009 r. Tu znaleźli swoje miejsce na ziemi, korzystając z nowego życia, które - zaczyna się po sześćdzięsiesiątce - jak mówi pani Jagoda. Dziś oboje nie wyobrażają sobie życia w mieście. - Na emeryturze tylko na wsi - mówią. Zerwali też ze standardowym obrazem emeryta w mieście, siedzącego w oknie i obserwującego otaczający świat. Pełni życia i energii do działania kupili własne 800 m2, bo los jest przekorny - jak mówi pani Jagoda. Dom miał być malutki nieopodal lasu, w naszych górach, bo są przyjazne i dla wszystkich.
W 2006 r. pani Jagoda ukończyła kurs agroturystyczny. W nowym miejscu też prowadzi agroturystykę pod pięknym szyldem: „Zajazd Sielska Kraina”. Dom remontowany jest stopniowo. Dekoratorką wnętrz jest pani Jagoda, kuchnię urządziła w stylu wiejskim, jeden z pokoi w stylu pałacowym, każde z pomieszczeń ma swoją nazwę. Każda rzecz w tym domu posiada duszę, nie znalazła się w nim przypadkowo. Pani Jagoda wyszukuje bibeloty i meble na najróżniejszych targach staroci, w antykwariatach, w sklepach z meblami stylowymi, a później wszytko ze sobą zestawia, tworząc całość i dopełnienie. Pan Ryszard większość prac remontowych przeprowadził sam. To złota rączka, wstaje o świcie i zabiera się do swoich zadań. Do tego jeszcze jest przykładnym mężem i pomaga żonie w codziennych obowiązkach.
Pani Jagoda to miłośniczka literatury. Działa w radzie sołeckiej. Szybko z mężem zaaklimatyzowali się w nowym środowisku. - Ludzie są zżyci ze sobą, każdy się zna - opowiadają. To jeden z aspektów, który tak bardzo urzeka w wiejskim życiu.
Małżeństwo ma troje dzieci, dwóch synów i córkę, a także czworo wnuków. Którzy często odwiedzają dziadków i mają przygotowane dla siebie pokoje.

Reklama

Uniwersytet Trzeciego Wieku

To wspaniałe, że osoby w kwiecie wieku chcą działać, chcą się realizować. Emerytura to doskonały czas na samorealizację, na znalezienie chwil dla siebie, to czas, w którym można pomyśleć wyłącznie o sobie.
- Oczywistą sprawą jest, że działalność tego typu boryka się z najróżniejszymi problemami, których jest wiele - mówi p. Grażyna Kwiecińska, prezes UTW. Przeciwności, jakie napotyka na drodze, może wymieniać jednym tchem, nie to jest jednak ważne. Najważniejsi są studenci, którzy chcą uczestniczyć w zajęciach, dla których jest to wielka radość. Te zajęcia aktywują ich do działania. Pomimo swego wieku chcą chodzić na najróżniejsze fakultety, dzielą się swoimi pasjami, odnajdują inne, mają towarzystwo, z którym lubią się spotykać, wspólnie rozwiązują problemy, jakie na ich drodze stawia życie. Uniwersytet kładzie duży nacisk na kulturę. Odbywają się wyjazdy do teatru, opery, organizowane są spotkania i wieczorki poetyckie. Postawiono na sprawność ruchową i umysłową, a co za tym idzie, na pełną aktywację seniorów.
W trakcie mojego spotkania z panią prezes do siedziby uniwersytetu zaglądnęły studentki. Pomimo przerwy wakacyjnej i letniej pory w domu jakoś jest tak smutno, więc za zajęciami tęskni się. Pani Danuta i Jadwiga zadowolone z działalności uniwersytetu opowiadały o początkach, o zajęciach, problemach i radościach, jakie niesie za sobą wiek emerytalny, i inicjatywach, w jakich uczestniczą. - Pracujemy z pasją i społecznie - podkreśliła pani Jadwiga - mamy dużo motywacji do działania. Uśmiechnięte twarze i zadbane sylwetki obu pań świadczą o kondycji, jaką się cieszą, a którą wspierają w trakcie najrozmaitszych zajęć.

Związki i stowarzyszenia

Ludzie starsi są aktywowani w rozmaity sposób. Sami także tworzą koła zainteresowań i stowarzyszenia. Pani Ola młodość spędziła na Syberii. Dziś działa w Związku Sybiraków. - Kiedy my umrzemy, to znaczy moje pokolenie, nikt nie będzie pamiętał o wydarzeniach, które odcisnęły piętno na tych, którzy byli świadkami II wojny światowej.
Pani Ola opowiada nie tylko swoim wnukom i prawnukom o tym, co spotkało ją na Syberii. Opowiadała także swoim uczniom, bo była nauczycielką. Dziś opowiada o tym w swoich przejmujących wierszach i na różnego rodzaju spotkaniach dotyczących tamtych wydarzeń.
Pan Jan z kolei jest Kresowiakiem. Wraz z zaprzyjaźnionym księdzem odtwarzają historię rodzinnej miejscowości położonej nieopodal Lwowa. Szukają starych fotografii, dokumentują historię wsi, kiedy jeszcze należała do Polski. Szukają dawnych mieszkańców, spisują wspomnienia. - Zawsze marzyłem o tym, by pisać. Wcześniej nie było na to czasu. Pracowałem jako księgowy. Kiedy tylko odszedłem na emeryturę, zacząłem się poświęcać dla społeczeństwa. Wystartowałem w wyborach na radnego, później założyłem lokalną gazetę. Czasem pisuję do czasopism pszczelarskich, bo pszczoły to moja pasja. Chcę poszerzać swoją wiedzę, dużo czytam i szukam coraz to nowych inspiracji - wyznaje.

Moherowa babcia? To nie ja!

Pani Zofia chodzi do kościoła każdego dnia. Mieszka na wsi, więc nie ma możliwości zapisać się na Uniwersytet Trzeciego Wieku, jednak cały czas jest w ruchu. Znajduje czas dla siebie, dla domu i dla koleżanek. - Lubię się ładnie ubrać, spotkać z koleżankami i poplotkować. Wcale nie jestem moherem - jak mówią w telewizji - denerwuje się. - Chodzę do kościoła. Bóg jest ważny w moim życiu i w życiu mojej rodziny, i to nie jest żaden wstyd. PKS u nas na wsi nie kursuje w wakacje, bo dzieci do szkoły nie jeżdżą, więc z wyjazdem do miasta jest problem. Mąż boi się wsiadać za kierownicę, bo nie jeździ już tak dobrze jak dawniej, nie widzi. Nie proszę go, żeby mnie woził do miasta. Wcale nie jest prawdą, że tam jest więcej rozrywek - mówi. Pani Zofia należy do Róż Różańcowych, udziela się w radzie parafialnej, należy do Koła Gospodyń Wiejskich, a także śpiewa w wiejskim zespole ludowym. - Nasza wieś ma niewiele ponad 800 mieszkańców, a rozrywek u nas pod dostatkiem - mówi. - Trzeba tylko chcieć i nie zamykać się w domu. Nie jestem moherem, jak na swój wiek jestem całkiem młodzieżowa - mówi szeptem i puszcza oczko.
Nie trzeba bać się starości. Starość to naturalna kolej rzeczy, ostatni przystanek w życiu człowieka, ostatni etap jego rozwoju. Nie jest jednak początkiem końca i wielką tragedią, od której trzeba się uchronić na wszelkie możliwe sposoby. Człowiek powinien z godnością i dumą nosić zmarszczki na twarzy, bo to nie jest przekleństwo, to oznaka doświadczenia, zrozumienia i życiowej mądrości. Starość to czas, w którym człowiek powinien skupić się na sobie. Wszystko, co miał zrobić dla innych, już wykonał. Pracował, wychowywał dzieci, później wnuki. Teraz nadeszła pora na podróże, nieograniczony czas na oddanie się pasji bądź po prostu spędzanie życia na odpoczywaniu.

2012-09-20 07:28

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Ustawa o trzynastej emeryturze podpisana

[ TEMATY ]

prezydent

emeryci

emerytura

Andrzej Duda

Igor Smirnow/KPRP

Ustawa o dodatkowym rocznym świadczeniu dla emerytów i rencistów została uroczyście podpisana przez Prezydenta Andrzeja Dudę. Oznacza to, że większość seniorów już w kwietniu otrzyma dodatkowe świadczenie. Emerytura Plus wesprze domowe budżety ok. 9,8 mln emerytów i rencistów.

Zgodnie z ustawą świadczenie będzie wypłacane w wysokości najniższej emerytury obowiązującej od 1 marca roku, w którym wypłacane jest dodatkowe świadczenie. W 2020 r. to 1200 zł brutto.

– Realizujemy to, co bardzo istotne w każdym praworządnym państwie, które chce, aby jego gospodarka była ukształtowana na zasadzie społecznej gospodarki rynkowej; chcemy, by każde pokolenie było w należyty sposób zabezpieczone – mówił Prezydent podczas uroczystości w Żyrardowie. Podkreślał, że bardzo istotna jest kwestia sprawiedliwego podziału dóbr.

Odnosząc się do przyjętego przez rząd projektu dotyczącego czternastej emerytury, Prezydent zapowiedział podpisanie ustawy. – Jeżeli trafi do mnie, a wierzę w to głęboko, że trafi, możecie Państwo być spokojni, że także i to świadczenie zostanie podpisane, dlatego że ono jest polskim emerytom zwyczajnie potrzebne. Zawsze powtarzam: dla mnie jest bardzo ważne, najważniejsze to, żeby moim Rodakom podnosił się poziom życia – powiedział. Poinformował ponadto, że obecnie trwają prace nad dodatkowymi programami dla seniorów w zakresie ochrony zdrowia.

„Trzynastki” wypłacone zostaną osobom pobierającym emerytury i renty w systemie powszechnym, emerytury oraz renty rolników, emerytury i renty służb mundurowych, emerytury pomostowe, świadczenia i zasiłki przedemerytalne, renty socjalne, renty strukturalne, nauczycielskie świadczenia kompensacyjne, rodzicielskie świadczenia uzupełniające oraz renty inwalidów wojennych i wojskowych.

Po uroczystości Prezydent spotykał się z seniorami uczestniczącymi w Międzypokoleniowym Dniu Aktywności.

CZYTAJ DALEJ

Watykan: Kościół będzie miał 4 nowych błogosławionych

2020-05-27 14:03

[ TEMATY ]

beatyfikacja

pixabay.com

Ojciec Święty upoważnił Kongregację Spraw Kanonizacyjnych do opublikowania 8 dekretów, w tym 2 o cudzie oraz dwóch o męczeństwie (do beatyfikacji).

Dwa dekrety dotyczą osób szeroko znanych: założyciela Rycerzy Kolumba, ks. Michała McGivney, oraz Pauliny Jaricot, założycielki Dzieła Rozkrzewiania Wiary.

Ks. Michał J. McGivney urodził się 12 sierpnia 1852 roku w rodzinie irlandzkich imigrantów w Waterbury w stanie Connecticut a jego rodzicami byli Patrick McGivney oraz Mary McGivney. Był najstarszym synem spośród liczącego 13 osób rodzeństwa (w tym 6 z nich zmarło we wczesnym dzieciństwie). Jego ojciec pracował w Waterbury jako formierz. Uczył się w lokalnej szkole, ale przerwał naukę w wieku 13 lat, aby pracować przy młynie w fabryce mosiądzu jako rozdrabniacz. W wieku 16 lat Michael rozpoczął naukę w seminarium znajdującym się w Saint-Hyacinthe. Zmarł w wieku 38 lat na zapalenie płuc. W 1882 roku założył Rycerzy Kolumba jako stowarzyszeni wzajemnej pomocy i formacji w wierze katolickiej. Dzisiaj są oni międzynarodową organizacją katolickich mężczyzn. Działają w kilkunastu państwach świata i gromadzą w swoich szeregach ponad 1,95 miliona członków. Obecni są także w Polsce i liczą ponad 5,5 tys. członków działających w 105 radach na terenie 28 diecezji. Zasadami Rycerzy Kolumba są miłosierdzie, jedność, braterstwo i patriotyzm.

Proces beatyfikacyjny został zainaugurowany w roku 1996, a 15 marca 2008 r. Benedykt XVI zatwierdził dekret o heroiczności cnót Sługi Bożego.

Paulina Jaricot urodziła się 22 lipca 1799 r. w Lyonie we Francji, jako córka bogatego przemysłowca. W rodzinie otrzymała staranne wychowanie religijne. W wieku 17 lat podjęła prosty sposób życia i zapragnęła służyć Bogu. Złożyła prywatny ślub czystości. Zaczęła odwiedzać biedne lyońskie rodziny, rozdając im jałmużnę. Gorąco kochała Jezusa ukrytego w Najświętszym Sakramencie i z gronem dziewcząt w swoim wieku założyła Stowarzyszenie Wynagrodzicielek Najświętszego Serca Pana Jezusa. Codziennie adorowały Jezusa Eucharystycznego.

Z korespondencji ze swoim bratem, uczącym się w seminarium duchownym w Paryżu, i z listów misjonarzy Paulina dowiedziała się o niezwykle trudnej sytuacji finansowej na misjach i tragicznej sytuacji dzieci w Chinach, które umierały z głodu. Myśl ta nie dawała jej spokoju. Zaczęła więc szukać pomocy. Wtedy właśnie ujawnił się jej geniusz organizacyjny. Utworzyła koła, w które chętnie zaangażowały się robotnice zakładu przemysłowego, odkładając drobne sumy z tygodniowych zarobków. Z dziesiątek kół wyłaniały się nowe koła i rosły w setki, tworząc fundusz na działalność misyjną Kościoła i rozkrzewianie wiary.

Kiedy Paulina miała 23 lata, jej dzieło, już w pełnym rozkwicie, przeszło pod zarząd Specjalnej Rady i wówczas podjęła inną, duchową formę wspierania Dzieła. Otoczyła je modlitwą różańcową. W ten sposób powstał Żywy Różaniec.

Dziełu modlitewnemu Pauliny Jaricot udzieliło poparcia wielu biskupów oraz generał Zakonu Dominikanów, który w 1836 r. przyłączył Stowarzyszenie Żywego Różańca do dominikańskiej Rodziny Różańcowej. Papież Grzegorz XVI wydał breve aprobujące stowarzyszenie. Objęło ono najpierw Lyon, potem całą Francję, a wreszcie inne kraje. Róże Różańcowe istnieją w parafiach na całym świecie do dziś, obejmując modlitwą miesięczne intencje misyjne, które papież wyznacza na każdy rok.

Tymczasem wobec pogarszającej się sytuacji społecznej we Francji Paulina zaczęła szukać systemu rozwiązania problemu zubożałych rodzin robotniczych. Cały swój majątek zainwestowała w budowę gmachu, który miał być idealnym ośrodkiem przemysłowym, gdzie robotnicy z rodzinami mieli cieszyć się pracą roztropnie kierowaną i sprawiedliwie wynagradzaną. Inwestycja upadła wskutek oszustwa nieuczciwych ludzi. Paulina do końca życia spłacała długi, pogrążona w ubóstwie, chorobie i całkowitym opuszczeniu.

Odeszła do Boga 9 stycznia 1862 roku ze słowami: Boże mój, wybacz im i obdarz błogosławieństwem, na miarę cierpień, jakie mi zadali…

Założone przez Paulinę Jaricot Dzieło Rozkrzewiania Wiary już po trzech latach liczyło 2 tys. członków. Od 1922 r. ma ono status Dzieł Papieskich; dzisiaj obecne jest w 144 krajach całego świata. Natomiast koła Żywego Różańca po kilku latach działania liczyły ponad milion uczestników. Choć Paulina uważała się tylko „za zapałkę wzniecającą ogień”, to jednak stała się założycielką jednego z największych misyjnych dzieł w Kościele.

Proces beatyfikacyjny Pauliny Jaricot otwarty został w 1910 r., heroiczność jej cnót ogłoszona została przez papieża św. Jana XXIII w 1963 r.

Kolejne dwa dekrety dotyczą autentyczności męczeństwa (do beatyfikacji).

Włoskich cystersów z opactwa Casamari, zabitych przez wojska napoleońskie w 1799 roku – Symeona Cardon i 5 towarzyszy oraz włoskiego franciszkanina (Zakon Braci Mniejszych), Kosmy Spessotto zabitego w Nikaragui w 1980 roku. Spessotto – podobnie jak arcybiskup San Salvador Óscar Romero – wypowiedział się przeciwko niesprawiedliwości ze strony junty Salwadoru. Otrzymał szereg pogróżek śmierci. Został zabity przed mszą świętą w 1980 roku. Starania o jego beatyfikację rozpoczęła się w 1999 roku za papieża Jana Pawła II, który nazwał go Sługą Bożym.

CZYTAJ DALEJ

Pokazywał i uczył nas jedności

2020-05-29 00:30

[ TEMATY ]

kard. Stefan Wyszyński

archikatedra warszawska

beatyfikacja kard. Wyszyńskiego

Łukasz Krzysztofka/Niedziela

Kard. Wyszyński doskonale wiedział, że jeśli Kościół da się podzielić, nie przetrwa czasu próby – powiedział kard. Kazimierz Nycz w homilii w czasie Mszy św. w 39. rocznicę śmierci Prymasa Tysiąclecia w archikatedrze warszawskiej.

Uroczystą, koncelebrowaną Eucharystię pod przewodnictwem metropolity warszawskiego odprawiło kilkudziesięciu kapłanów diecezjalnych i zakonnych. Wśród nich ks. Bronisław Piasecki, kapelan prymasa Wyszyńskiego i świadek jego ostatnich dni. We Mszy św. uczestniczyli alumni warszawskiego seminarium duchownego, siostry zakonne, poczty sztandarowe, członkowie Archikonfraterni Literackiej, przedstawiciele ruchów i stowarzyszeń katolickich oraz wierni z warszawskich parafii, a także pielgrzymi z Zuzeli – rodzinnej miejscowości Prymasa Tysiąclecia.

Kard. Nycz w homilii podkreślił, że jeszcze pięć miesięcy temu wszyscy spodziewaliśmy się, iż za kilka dni będziemy zgromadzeni na beatyfikacji na pl. Piłsudskiego, podobnie jak w czasie pierwszej pielgrzymki Jana Pawła II czy wielkiego pogrzebu Prymasa trzy dni po jego śmierci. – Te nadzieje nie zostały przekreślone. Znalazły one swoje wzmocnienie w tym niespodziewanym czasie, który Bóg dał nam wszystkim, abyśmy się lepiej przygotowali do beatyfikacji kard. Wyszyńskiego – mówił.

– To wydarzenie, które po ludzku prymasowi Wyszyńskiemu się należy, jest potrzebne również nam, abyśmy zgromadzeni raz jeszcze mogli wyśpiewać wielkie „Te Deum” Kościoła i narodu polskiego za wielkie życie Prymasa. Nie traćmy nadziei i trzymajmy dzień 28 maja w naszych sercach, bo jest zarezerwowany na liturgiczne wspomnienie kard. Wyszyńskiego – zaznaczył metropolita warszawski.

Hierarcha przypomniał, że obecny okres w roku liturgicznym jest “czasem, gdy Jezus prowadzi nas do Wieczernika i modli się za wszystkich, którzy dzięki słowu apostołów w Niego uwierzą”. – My także jesteśmy zaproszeni do Wieczernika. Jezus modli się również za nas. Jesteśmy owocem świadectwa i wiary apostołów. W Wieczerniku, do którego nas przyprowadza słyszymy „aby byli jedno”- podkreślił kard. Nycz i wskazał na jedność wewnątrz Trójcy Świętej jako wzór jedności ludzi między sobą.

Metropolita warszawski zwrócił uwagę, że dla Prymasa wołanie i troska o jedność były ważnym wymiarem pasterskiej działalności, nie tylko w kontekście ekumenicznym. – Chodziło o jedność Kościoła w Polsce, targanego próbą podzielenia. Prymas Wyszyński wiedział, że jeśli Kościół da się podzielić, to nie przetrwa czasu próby.

- Kard. Wyszyński wiedział, że za wypowiedziane w 1953 r. „non possumus” będzie czekało go więzienie. Ale w pewnym sensie uważał, że to błogosławiony czas, który pozwolił mu głosić Ewangelię w zupełnie nowy sposób – zauważył kard. Nycz i dodał, że uwięzienie sprawiło, iż nie tylko urósł autorytet Prymasa wśród ludzi Kościoła i systemu, ale dzięki internowaniu mógł wiele spraw przemodlić, przemyśleć i złożyć ofiarę ze swojego cierpienia. Właśnie wtedy bowiem powstały Jasnogórskie Śluby Narodu Polskiego, Wielka Nowenna i wiele inicjatyw związanych z Tysiącleciem Chrztu Polski. – Trzy lata uwięzienia to jeden z najważniejszych momentów życia Prymasa – mówił kard. Nycz.

Przypomniał także, że drogi życia Prymasa Tysiąclecia zeszły się drogami kard. Karola Wojtyły. – Z tego spotkania i pięknej współpracy narodził się wybór Karola Wojtyły na papieża. Czasami banalizujemy trochę te relacje dwóch wielkich Polaków, mówiąc, że Karol Wojtyła był w cieniu Prymasa, a później Prymas w cieniu Papieża, ale to naprawdę nie o to chodzi. Tam nie było żadnych cieni, ale blask dwóch wielkich ludzi Kościoła. Oni byli niezwykle komplementarni względem siebie. Bardzo kochali Kościół i Matkę Najświętszą – mówił metropolita warszawski

Kard. Nycz zachęcił do modlitwy o owoce beatyfikacji kard. Wyszyńskiego, aby za rok móc spotkać się w archikatedrze przy jego relikwiach. Podkreślił ponadto, że wśród tych owoców są klerycy archidiecezji warszawskiej, z których dwudziestu będzie w najbliższą sobotę wyświęconych na kapłanów. – To spora liczba, jak na obecne czasy, dlatego mamy za co Bogu dziękować. Przez wstawiennictwo Jana Pawła II i kard. Wyszyńskiego módlmy się, aby we wszystkich polskich seminariach nie brakowało powołań – zaapelował.

Po Mszy św. kapłani przeszli procesyjnie do kaplicy z grobem Prymasa Tysiąclecia, gdzie odczytano fragment Ślubów Jasnogórskich i odśpiewano Apel Jasnogórski.

Ostatnim punktem uroczystości rocznicowych był wykład prof. Krzysztof Koehlera pt. „Wizja obchodów Tysiąclecia Chrztu Polski”. Prelegent podkreślił, że prymas Wyszyński dochodzi do idei Millenium, kiedy jest uwieziony i rzucony w samotność. Pierwszym, przełomowym momentem było ułożenie 8 grudnia 1953 r. aktu osobistego oddania się Matce Bożej w niewolę. – Sam będąc w niewoli, Prymas poświęca wszystko Maryi i „transcenduje” niewolę fizyczną, zgadzając się na bezwarunkowe rozporządzanie sobą – mówił prof. Koehler.

Również Śluby Jasnogórskie, będące analogią do Ślubów Lwowskich króla Jana Kazimierza, a także nawiązanie do bohaterskiej obrony Jasnej Góry, symbolizującej obronę chrześcijańskiego ducha narodu miały jeszcze ściślej zjednoczyć naród polski z Maryją. – Peregrynacja kopii obrazu Matki Bożej Częstochowskiej była jak zamek błyskawiczny, który zszywa naród. Prymasowi leżało na sercu budowanie wspólnoty narodowej – podkreślił prof. Koehler i dodał, że kard. Wyszyński z Janem Pawłem II doskonale zdawali sobie sprawę, jak bardzo niebezpieczne może być rozłączanie polskości od katolicyzmu. - Bez pogłębiania wiary Polacy się rozproszą – zaznaczył.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wspierają nas

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję