Piątek, 22 marca. Wielki Post

• Jr 20, 10-13 • Ps 18 • J 10, 31-42

Żydzi porwali kamienie, aby Jezusa ukamienować. Odpowiedział im Jezus: «Ukazałem wam wiele dobrych czynów pochodzących od Ojca. Za który z tych czynów chcecie Mnie ukamienować?» Odpowiedzieli Mu Żydzi: «Nie chcemy Cię kamienować za dobry czyn, ale za bluźnierstwo, za to, że Ty będąc człowiekiem uważasz siebie za Boga». Odpowiedział im Jezus: «Czyż nie napisano w waszym Prawie: „Ja rzekłem: Bogami jesteście?” Jeżeli Pismo nazywa bogami tych, do których skierowano słowo Boże – a Pisma nie można odrzucić – to jakżeż wy o Tym, którego Ojciec poświęcił i posłał na świat, mówicie: „Bluźnisz”, dlatego że powiedziałem: Jestem Synem Bożym? Jeżeli nie dokonuję dzieł mojego Ojca, to Mi nie wierzcie. Jeżeli jednak dokonuję, to choćbyście Mnie nie wierzyli, wierzcie moim dziełom, abyście poznali i wiedzieli, że Ojciec jest we Mnie, a Ja w Ojcu». I znowu starali się Go pojmać, ale On uszedł z ich rąk. I powtórnie udał się za Jordan, na miejsce, gdzie Jan poprzednio udzielał chrztu, i tam przebywał. Wielu przybyło do Niego, mówiąc, iż Jan wprawdzie nie uczynił żadnego znaku, ale że wszystko, co Jan o Nim powiedział, było prawdą. I wielu tam w Niego uwierzyło.

Dzisiaj mamy przed sobą jedną z wielu dyskusji Jezusa z Żydami. Żydzi chcą Go ukamienować, ponieważ nie mogą zaakceptować tego, co im mówi, i oskarżają Go o udawanie Boga. Jezus jest dla nich surowy, ale w dobrej intencji, aby zrozumieli swoje złudzenia, uwierzyli w Niego i przyjęli Go jako Mesjasza. Jezus broni się przed Żydami swoimi czynami i traktuje to, co robi, jako argument, że naprawdę jest Synem Bożym, bo gdyby nie był, nie mógłby dokonywać takich czynów. Ale oni nadal tego nie akceptują – chcą Go ukamienować. Jezus często znajduje się w sytuacjach, w których konfrontując tych, o których mówi z prawdą – o sobie lub o nich – napotyka opór. Może nas to zaskoczyć, ale dziś zadajmy sobie pytanie, jak radzimy sobie w sytuacjach, gdy stajemy twarzą w twarz z prawdą o sobie. Tylko my i Bóg znamy prawdę o nas w pełnym tego słowa znaczeniu. Wszyscy inni wiedzą tylko to, co im objawiamy. Każda próba sumienia jest spotkaniem z prawdą o nas samych, a w niej stajemy wobec tego, jakimi jesteśmy ludźmi. Bardzo ważne jest to, co robimy z prawdą o sobie. Możemy ją stłumić i udawać, że jej nie słyszymy lub nie widzimy, ale także może nam ona pomóc wzrastać w świętości. Jakim jestem człowiekiem? Jakim jestem wierzącym, jakim jestem wobec Boga i bliźniego?

S.H.

ROZWAŻANIA NA ROK 2024 DOSTĘPNE W KSIĄŻCE "ŻYĆ EWANGELIĄ". DO KUPIENIA W NASZEJ KSIĘGARNI!