Reklama

Kawa, łyżki i różańce

2015-02-26 13:20

Katarzyna Jaskólska
Edycja zielonogórsko-gorzowska 9/2015, str. 4-5

Aleksandra Bielecka
Klerycy zachęcają do zainteresowania się misjami

1 marca w kościołach przeprowadzana jest ogólnopolska zbiórka pieniężna do puszek na rzecz dzieła pomocy misjonarzom „Ad Gentes”. Potrzeb w krajach misyjnych jest wiele, więc każda złotówka ma znaczenie. Wiedzą o tym zwłaszcza ci, którzy w pomoc misją angażują się przez cały rok, jak choćby klerycy z Paradyża zrzeszeni w Kole Misyjnym

Koło spotyka się raz w tygodniu i, jak mówi jego lider Maciej Chorążyczewski, skupia się na trzech obszarach działalności: – Pierwszym jest wsparcie modlitewne misji – zwykle spotykamy się w jednej z kaplic i odmawiamy jakąś krótką modlitwę, np. dziesiątkę Różańca. Drugim polem naszego działania jest wsparcie finansowe misji. I to realizujemy na różne sposoby. Jakiś czas temu na przykład w ramach akcji AdoMis składaliśmy się na wsparcie kilku kleryków na Madagaskarze, w Peru. Nasze pieniądze przekazujemy osobom, które są związane z misjami bezpośrednio, więc jesteśmy pewni, że trafiają, gdzie trzeba. Jeżeli chodzi o trzeci obszar naszych działań, to jest to formacja stała. W tym roku doszliśmy do wniosku, że będziemy to robić w formie comiesięcznych spotkań, na których będziemy omawiali różne aspekty misyjne. Planujemy rozmawiać o „Redemptoris missio”, o działalności misyjnej Kościoła powszechnego, o gazetach misyjnych, a wszystko po to, żeby wiedzieć, jak mówić ludziom o misjach, żeby informować, że przestrzenią misji nie jest tylko Afryka, ale również Ameryka Południowa, Azja, Kanada Północna.

Uczą się dzielić

W seminarium działa kilka wspólnot, w których można się formować, więc Koło Misyjne nie jest jedyną możliwością. Co w nim jest takiego, że przyciąga? – Poszerzamy tu swoją wiedzę o misjach. A każdy ksiądz powinien mieć taką wiedzę; mamy zresztą na wykładach taki przedmiot jak misjologia. Uczymy się tu dzielenia. Między innymi dzielenia się modlitwą. Bycie w tym kole uczy regularnej modlitwy, bo jednak spotykamy się co tydzień. Ja modlę się w tych intencjach również w wakacje, chociaż wtedy grupa spotkań nie ma – tłumaczy Wojciech Lisiewicz. – Uczymy się również regularnej pomocy finansowej. Współcześnie dużym problemem jest przywiązanie do pieniędzy, a jednym ze sposobów walki z tym jest takie samoopodatkowanie się. Od każdej kwoty, którą otrzymujemy, możemy odprowadzać jakiś procent. Cele, na które mogą pójść te pieniądze, są różne, a my akurat wybieramy misje.

Marcin Krzyżanowski dodaje: – W ramach bycia w kole przygotowujemy się też do przyszłej pracy duszpasterskiej w parafii – tam będziemy mogli zakładać koła misyjne, zachęcać do odpowiedzialności za misje, mówić ludziom, że to są ważne sprawy.

Reklama

Sklepik misyjny

Póki co w ramach promocji misji i zbierania funduszy klerycy prowadzą sklepik misyjny. Jego asortyment stale się zmienia, aktualnie na stanie znajdują się np. drewniane łyżki, malowane kartki czy różańce (wszystko to ręczna robota!). – Nasz sklepik promujemy szczególnie podczas dni otwartej bramy, przy okazji odpustu albo kiedy spodziewamy się wizyty jakiejś większej grupy pielgrzymów. Ale jeśli ktoś przyjedzie tak po prostu w ciągu roku, również może się do nas zgłosić, a my udostępnimy nasz sklepik – wyjaśnia Maciej Chorążyczewski. – Nasze „towary” pochodzą z różnych źródeł. Część kupujemy, część dostajemy od s. Anuncjaty, która pracuje w Kamerunie, część od sióstr mieszkających w Pniewach, a część robimy sami. Był taki czas, kiedy robiliśmy ikony. To była praktycznie praca od podstaw – cięliśmy deski, opalaliśmy je, malowaliśmy i wreszcie naklejaliśmy obrazek, w tym wypadku była to reprodukcja ikony Jezus z przyjacielem. Robiliśmy też różańce, do których przymocowane były hebanowe krzyżyki, które otrzymaliśmy z misji. Różańce zresztą robimy do tej pory, różnymi metodami.

W sklepiku w tej chwili dostępne są dwa rodzaje różańców – plecione i z koralików. – Różańców nie robimy sami od podstaw, kupujemy hurtowo elementy. Trzeba się pilnować przy tej pracy, żeby liczba paciorków się zgadzała – mówi Marcin Krzyżanowski. Do historii przeszedł już różaniec z sześcioma dziesiątkami. W takim wypadku można oczywiście spruć i naprawić, ale bywa, że takie dzieło zostawia się na pamiątkę.

Z ciekawszych rzeczy – sklepik rozprowadzał kiedyś nawet kawę misyjną, która miała całkiem spore wzięcie.

Żeby coś zostało

Nie tylko modlitwa, składki i formacja – coś tez trzeba zostawić dla następców. Sebastian Pytlik właśnie próbuje reaktywować kronikę Koła Misyjnego. – Z materiałów, które się zachowały, wynika, że Koło Misyjne w seminarium istnieje od 1994 r., a taką przynajmniej datą jest opatrzony pierwszy wpis w starej kronice. Była to lista osób zaangażowanych w działalność koła, opiekunem był ks. Zygmunt Zapaśnik – opowiada. – Z tamtej kroniki wynika, że koło zajmowało się podobnymi akcjami jak my teraz. Notowano najciekawsze wydarzenia, np. w 2006 r. z klerykami spotkał się bp Krzysztof Białasik, misjonarz, który niedługo po przyjęciu sakry biskupiej odwiedził swoje dawne seminarium. Te stare wpisy zostaną przeniesione do nowej kroniki, żeby nic nie przepadło.

Konkretne doświadczenie

Działalność w kole już zaczyna powoli owocować. – Kiedy spotkaliśmy się z o. Lucą Bovio, sekretarzem krajowym Papieskiej Rady Misyjnej, mówił nam o apostolstwie chorych. I to bardzo się nam przydało podczas praktyk w szpitalu czy hospicjum. Chorzy chętnie słuchali o tym, że mogą ofiarować swoje cierpienia w intencji misji. Wielu z nich modli się już w różnych potrzebach Kościoła i niektórzy po naszych rozmowach zdecydowali, że będą modlić się też za misjonarzy – mówi Maciej Chorążyczewski.

Niektórzy zetknęli się z działalnością na rzecz misji dopiero w seminarium, ale są i tacy, którzy przyszli tu z konkretnymi doświadczeniami. – Katecheta w mojej szkole prowadził akcję adopcji dziecka na odległość. Chętni co miesiąc wpłacali po złotówce, to przez cały rok szkolny wynosiło w sumie 10 zł od osoby. To nas zbytnio nie obciążało, a jednak uczyło dzielenia się tym, co mamy – opowiada Sebastian Pytlik. – Później podobna inicjatywa zrodziła się w parafialnym KSM, wspieraliśmy wtedy jednego chłopca. Dostawaliśmy stamtąd listy i zdjęcia, więc był między nami kontakt, ta pomoc była konkretna, nie w ciemno. Tamtejsze dzieci nie mają wygórowanych potrzeb. To głównie przybory szkolne, zeszyty, podręczniki.

To obowiązek

Złośliwi mogliby zapytać, po co angażować się w działania na drugim końcu świata, skoro u nas mamy wystarczająco dużo potrzebujących. – Wszystkim nie pomożemy. Potrzeby są i potrzeby będą – mówi Wojciech Lisiewicz – ale ludzie w takiej chociażby Afryce nie mają zbyt wielkiej pomocy. W Polsce jest dużo organizacji państwowych i kościelnych, które zajmują się działalnością charytatywną, więc tu, na miejscu, jakąś pomoc udaje się zwykle zorganizować. W krajach misyjnych jest trudniej. Dlatego myślę, że pomoc im to nasz obowiązek.

Tagi:
misje seminarium

Reklama

Nie ustajemy w działaniach dla misji

2019-04-03 10:09

Władysław Burzawa
Edycja kielecka 14/2019, str. IV

To nie do wiary. Jak zwykły papier może zmienić czyjeś życie. Za setki ton przekazanej przez diecezję makulatury powstały już cztery studnie w Afryce. „Są miejsca na świecie, gdzie woda jest na wagę złota i nie jest wcale dobrem oczywistym. Takim właśnie krajem jest Czad i takim miejscem m. in. jest Boudamassa, która liczy na Waszą pomoc” – napisał misjonarz ks. Piotr Skraba z serca Afryki, który wraz z całą społecznością również czeka na studnię. Takie słowa motywują nas do działania, w nadziei że i tym razem uda się realnie pomóc setkom mieszkańców Afryki

ARC
Woda w Afryce jest na wagę złota

Pięć lat temu w diecezji kieleckiej rozpoczęliśmy projekt „Makulatura na Misje”. Pierwsze kontenery ustawiliśmy przed kościołami w Kielcach, później pojawiły się w różnych parafiach naszej diecezji. W ciągu tych kilku lat zebraliśmy ponad 400 ton makulatury. Całość środków uzyskanych ze sprzedaży papieru przekazaliśmy misjonarzom pracującym w Afryce, by tam wybudowali studnie, z których korzystają tysiące osób. Pierwsze studnie, które dofinansowaliśmy, to studnie w Republice Środkowej Afryki w Siboye – Pougol II i Kowone w parafii Ndim. Pracują tam ojcowie franciszkanie. Kolejną studnię wybudowaliśmy w Czadzie w miejscowości Ndjamena, oraz w parafii Bousso, tam opiekę duszpasterską od lat sprawuje ks. Piotr Skraba. W listach przysyłanych do nas wciąż prosi o pomoc w budowie studni, które dla mieszkańców Afryki są synonimem życia. Właśnie otrzymaliśmy kolejną prośbę. „Tak wiele mówi się czasami w superlatywach o dialogu religijnym z muzułmanami. O poszukiwaniu wspólnych wartości i życiu w pokoju i zgodzie... Niestety wspólnota chrześcijan prosząca o budowę studni, o której chciałem Wam napisać, nie doświadcza tego rodzaju dialogu. Chrześcijanie w wiosce Boudamassa, która liczy kilka tysięcy osób, są raczej spychani na margines przez większość muzułmańską, a na pewno w większości przypadków są traktowani kompletnie obojętnie. Nie inaczej ma się sprawa z wodą pitną” – informuje w liście ks. Skraba.

Woda nie dla wszystkich

Wprawdzie w pobliżu są studnie głębinowe, ale należą one do muzułmanów, i ich liczba jest niewystarczająca, ponieważ w okolicy żyje wiele tysięcy osób. „Chrześcijanie nie posiadają swoich studni, dlatego muszą dogadywać się z właścicielami już funkcjonujących studni, co w wielu przypadkach prowadzi do ich dyskryminacji. Woda w większych ilościach jest im odmawiana... albo stosuje się specjalne stawki, wyższe niż te dla pozostałych. Niejednokrotnie trzeba czekać godzinami w kolejce przy takiej liczbie osób po większą ilość wody. Bardzo często to zadanie powierza się dzieciom, kiedy kobiety zajmują się przygotowaniem posiłku w domu”. My, europejczycy, którzy mamy prawie wszystko na wyciągnięcie ręki, nie zdajemy sobie sprawy z tego jak wielkim cierpieniem jest brak wody. Ks. Piotr pisze: „Za każdym razem, kiedy odprawiam tam Mszę św. chrześcijanie pytają mnie, czy coś wiadomo już odnośnie do budowy nowej studni dla nich, bo cierpią niesamowicie... Jak na razie odpowiadałem im, żeby jeszcze cierpliwie czekali, modlili się i mieli jeszcze trochę sił, ale ich sytuacja jest nie do pozazdroszczenia. Budowa studni w ich wspólnocie ogromnie podniesie ich poziom życia, ale też i poczucie godności, że nie zostali zostawieni sami sobie przez Kościół. Dodatkowo niedaleko tego miejsca, gdzie ma być wybudowana studnia, jest szkoła, gdzie dzieci uczą się obecnie, nie mając nawet wody, którą mogłyby gasić pragnienie w spiekocie czadyjskiego dnia. Woda tuż obok zmieni całkowicie tę nienormalną sytuację”. Tak, studnia zmieni tę sytuację, ponieważ właśnie przelaliśmy kilkanaście tysięcy złotych na konto misji, aby wybudować tam studnię. To wszystko dzięki Wam, drodzy Państwo, którzy do naszych kontenerów wrzuciliście, chociaż jeden kilogram makulatury. W Boudamassa w ciągu kilku miesięcy powstanie nowa studnia.

Używana odzież też pomoże

Czytając takie listy, w których misjonarze rozpaczliwie proszą o pomoc, postanowiliśmy rozszerzyć projekt zbiórki surowców wtórnych. W naszej diecezji do tej pory zbieraliśmy makulaturę i elektrośmieci. Na początku kwietnia przed każdym kościołem w Kielcach ustawiliśmy żółte kontenery na odzież. Można do nich wrzucać niepotrzebną nam odzież, której możemy „dać drugie życie”. Uzyskane ze sprzedaży ubrań pieniądze zostaną przeznaczone na budowę kolejnych studni. Zbiórkę ubrań będziemy prowadzić nie tylko w Kielcach, ale w całej diecezji, w podobny sposób jak to robimy zbierając elektrośmieci. Do każdej parafii, która będzie chciała wziąć udział w naszym projekcie, wyślemy samochód, aby odebrać zgromadzoną odzież. Szczegóły akcji podamy, gdy zostanie opracowany dokładny plan.

Elektrośmieci, zbiórka od 24 kwietnia

Przygotowujemy się do zbiórki elektrośmieci w całej diecezji. Nasz projekt rusza 24 kwietnia. Na początku odbierać będziemy zużyty sprzęt elektryczny w kieleckich parafiach, później w całej naszej diecezji. W tym roku elektrośmieci odbierać będziemy we wtorki, środy i czwartki. Pracownicy firmy, która zaangażowana jest w naszą, akcję zrobią wszystko, by w ciągu tych trzech dni odebrać zgromadzony sprzęt. Jeśli by było go więcej, to odbiór nastąpi najpóźniej w piątek, tak, aby w soboty nie było nigdzie przed żadnym kościołem elektrycznych odpadów. Aby tak się stało, nasza akcja została rozłożona w czasie, co pozwoli na odbiór zużytego sprzętu w wyznaczonym w harmonogramie terminie. Uzyskane ze zbiórki środki zostaną przeznaczone na pomoc naszym misjonarzom na Wybrzeżu Kości Słoniowej. W ubiegłym roku pieniądze ze sprzedaży elektrośmieci przekazaliśmy na budowę kliniki okulistycznej na Jamajce, gdzie pracuje kielecki misjonarz ks. Bzinkowski. Klinika już działa i przyjmuje chorych pacjentów.

Dziękujemy za Państwa pomoc dla naszych misjonarzy i ludzi mieszkających w krajach Trzeciego Świata, którzy czekają na nasze wsparcie. Jak widać możemy im pomóc właśnie w taki prosty sposób, wystarczy przekazać na ten cel rzeczy, które są nam już niepotrzebne, zużyty papier, stary sprzęt elektryczny, a teraz zużyte ubrania. Tysiące ludzi czekają na naszą pomoc.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Wielki Czwartek - nasącz modlitwą...

2019-04-18 01:56

Agnieszka Bugała

Wielki Czwartek ze służebnicą Bożą s. Leonią Nastał

pixabay

Święte Triduum to dni wielkiej Obecności i... Nieobecności Jezusa. Tajemnica Wielkiego Czwartku – z ustanowieniem Eucharystii i kapłaństwa – wciąga nas w przepastną ciszę Ciemnicy. Wielki Piątek, po straszliwej Męce Pana, zostawia nas nagle samych na środku drogi. Zapada cisza, która gęstnieje. Mrok, w którym nie ma Światła. Wielka Sobota – serce nabrzmiewa od strachu, oczekiwanie zadaje ból fizyczny. Wróci? Przyjdzie? Czy dobrze to wszystko zrozumieliśmy? Święte Triduum – dni, których nie można przegapić. Dni, które trzeba nasączyć modlitwą i trwaniem przy Jezusie.

Kiedy w nocy w Wielki Czwartek pojmano Jezusa w Ogrodzie Oliwnym, Apostołowie przestraszyli się i uciekli. Zostawili Go samego, dlatego Ewangelie nie wspominają nic o torturach Jezusa wycierpianych w nocy. Co wtedy przeżywał? Co się działo w otchłani więzienia? Łaskę poznania i wtajemniczenia w grozę tej nocy otrzymała s. Leonia Nastał, służebniczka Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej, dziś służebnica Boża. Oto słowa Jezusa, które zanotowała w dzienniku duchowym „Uwierzyłam Miłości”:

„Noc w lochu więziennym. Co i ile tam cierpiałem, okryte jest również mrokiem tajemnic. Nie miałem tam świadka, który by patrzył na moje bóle, męki i cierpienia. (...) Siepacze wtrącili Mnie, po przesłuchaniu u arcykapłanów żydowskich, do więzienia, ale nie zostawili Mnie tam samego. Rozpoczęli ze Mną straszliwą igraszkę wśród ciemności nocnych. Siepacze ustawili się w kątach lochu i odrzucali Mnie jeden drugiemu z całej mocy, jak się odrzuca piłkę. Kiedy im się uprzykrzył ten rodzaj zabawy, chwycili Mnie za ręce i, ciągnąc w przeciwne strony, próbowali swoich sił moim kosztem. Równocześnie inni siepacze wbijali ostre iglice w moje ciało. Ile omdlewających bólów cierpiałem wówczas. Wreszcie rzucili Mnie na ziemię. Jeden z siepaczy stanął na mojej głowie, inny na piersiach, a jeszcze inny na nogach, i cisnęli Mnie do ziemi całą siłą swojego ciężaru. Przechodzili przeze Mnie (...). Byli i tacy, którzy usiłowali wyłamywać poszczególne palce moich rąk, uderzali głową moją o słup kamienny. Jakaś zaciekłość, iście szatańska, popychała tych nieszczęśników do coraz to nowych okrucieństw i znęcania się nad bezbronną ofiarą. W Sercu moim panowała w czasie tych katuszy niczym niezmącona słodycz, dobroć, litość dla biednych ludzi. Nie wydałem ani jednej skargi, ani jednego wyrzutu niewdzięczności. Usiłowałem wpłynąć swoją łaską na ich dusze, ale serca ich były już zatwardziałe. Nie chcieli sobie odmówić przyjemności, jaką znajdowali w katowaniu Mnie. Milczałem wówczas…”

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Msza św. Krzyżma w katedrze wrocławskiej

2019-04-18 17:33

Anna Majowicz

Dla nas Wielki Czwartek to dzień, w którym wracamy do początków. Bez względu na to, ile minęło od naszych święceń kapłańskich, stajemy w tym miejscu, w którym większość z was przyjmowała ten właśnie sakrament, by po raz kolejny wypowiedzieć przed Bogiem: ,, Oto jestem” – przypomniał kapłanom abp Józef Kupny. Metropolita wrocławski przewodniczył w katedrze wrocławskiej Mszy św. Krzyżma, podczas której wspólnie z księżmi odnowił przyrzeczenia kapłańskie.

Anna Majowicz
Abp Józef Kupny wlewa wonności do oleju i przyrządza krzyżmo
Zobacz zdjęcia: Msza św. Krzyżma w katedrze wrocławskiej

Hierarcha w homilii zwrócił uwagę na dwa słowa, które stanowią fundamentalną podstawę kapłańskiej posługi: ,,słuchaj” i ,,kochaj”. – Pan Jezus mówi nam, byśmy słuchali Słowa Bożego i kochali Boga całym sercem, umysłem, duszą i mocną. Ze wszystkich sił – pokreślił metropolita wrocławski. - Słuchaj i kochaj. Proszę dziś razem z wami Boga, by dał nam wystarczająco dużo siły i łaski, by te słowa nie pozostały jedynie jakąś teorią. Niech staną się żywe w historii każdego z nas. Niech staną się żywe w naszym wrocławskim Kościele – nauczał.

Posłuchaj całej homilii:

https://drive.google.com/file/d/1tTz0WnL_gprbdpaCUTaNXRmu8TvSGdxW/view?usp=sharing

W trakcie Eucharystii abp Józef Kupny pobłogosławił olej katechumenów i dokonał konsekracji krzyżma.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem