Reklama

Posługa misyjna jest mi bardzo droga

2017-03-16 08:02

Władysław Burzawa
Edycja kielecka 12/2017, str. 1, 6

ARC
Biskup Jan Piotrowski chrzci afrykańskie dziecko

Z biskupem Janem Piotrowskim rozmawia Władysław Burzawa

WŁADYSŁAW BURZAWA: – W lutym przebywał Ksiądz Biskup z wizytą duszpasterską na Wybrzeżu Kości Słoniowej. Ta misyjna podróż wpisuje się w ważne wydarzenia przeżywane przez lokalną wspólnotę.

BP JAN PIOTROWSKI: – „Tam, gdzie jest biskup, tam jest Kościół”. Kościół afrykański, a w nim Kościół na Wybrzeżu Kości Słoniowej ma swoich biskupów, ale powodów mojej wizyty było kilka. Jestem członkiem Komisji Episkopatu Polski ds. Misji. Misjami zajmowałem się przez długie lata z urzędu jako dyrektor krajowy Papieskich Dzieł Misyjnych w Polsce oraz jako członek Kongregacji Ewangelizacji Narodów. Rzeczywistość posługi misyjnej jest mi bardzo droga, więc cieszę się, że mogłem odwiedzić naszych misjonarzy z ziemi świętokrzyskiej, ale także innych polskich misjonarzy pracujących na Wybrzeżu Kości Słoniowej. W tym roku mija 25 lat istnienia parafii św. Jana Ewangelisty w Buyo, którą tworzył ks. Antoni Sokołowski (później przez kilka lat proboszcz w Proszowicach), a od ubiegłego roku na nowo misjonarz na Wybrzeżu Kości Słoniowej, w diecezji San Pedro. W Buyo od ośmiu lat, z wielkim zaangażowaniem duszpasterskim kontynuuje to dzieło ks. Andrzej Zawadzki, kapłan z naszej diecezji. Kształci on katechetów, ewangelizuje, odwiedza wioski, bo taka jest natura pracy misyjnej. Czasem warunki tej posługi są bardzo trudne, choćby z racji tropikalnego klimatu, kiepskich dróg i wszechobecnej malarii. Przy okazji podróży uczestniczyłem w spotkaniach i wspólnych celebracjach Mszy św. z biskupem diecezji San Pedro Jean Jacques Koffi Oi Koffi, a także z przewodniczącym Konferencji Episkopatu Wybrzeża Kości Słoniowej biskupem Alexis Touably Youlo z diecezji Agboville.

– Jako chrześcijanie jesteśmy wezwani, by wspierać ewangelizację na misjach. Z jakimi wyzwaniami wiąże się praca misyjna w Afryce?

– Kościół i społeczeństwo w Afryce tworzą młode wspólnoty, mają nieco ponad sto lat. Duże zasługi ewangelizacyjne ma tutaj Stowarzyszenie Misji Afrykańskich, które było niejako pionierem wypraw misyjnych do tej części Afryki. Ewangelizacja rozpoczęła się tutaj pod koniec XIX wieku. W pierwszej stolicy tego kraju Grand Bassam, odwiedzając dawną katedrę i cmentarz można było zauważyć, jakie misjonarze ponieśli ofiary. Umierali w bardzo młodym wieku na żółtą febrę, na malarię oraz na inne choroby. Generalnie społeczność tego kraju jest jeszcze młoda, co jest powodem nadziei na rozwój kraju w jego różnych regionach. Zryw niepodległościowy na kontynencie afrykańskim przypada na początek lat 60. ubiegłego wieku, wtedy to Wybrzeże Kości, dawna kolonia francuska uzyskało niepodległość i rozpoczęło kształtowanie własnej państwowości. Trzeba jednak pamiętać, że te społeczności są bardzo zróżnicowane etnicznie. Cały wysiłek tworzenia narodu jest wielkim wyzwaniem, by z tych ludzi uczynić jeden naród, szanując ich w swojej różnorodności. Czasem trzeba pokonać niejako mityczną barierę więzów krwi, które są silniejsze niż wszystko inne. Bardzo często mieszkańcy Afryki odwołują się do swoich zasad plemiennych, do swojej tożsamości plemiennej i swoich obyczajów. Z tego powodu w wielu krajach i na Wybrzeżu Kości Słoniowej nie brakuje różnych niepokojów z racji dominacji jednego plemienia nad drugim czy nawet lęków, jakie się rodzą, jeśli jedni czy drudzy dochodzą do władzy. Mieszkańcy WKS potrzebują formacji duchowej, od rządu oczekują postępu cywilizacyjnego, dróg, mostów, prądu, wody. W pewien sposób praca misjonarza wpisuje się w zaspokojenie tych podstawowych potrzeb. Jeśli bowiem ewangelizacja jest prawdziwa, nie pomija człowieka w jego ziemskich potrzebach. Ojciec Święty Paweł VI w adhortacji „Evangelii nuntiandi” przypomniał, że misja ewangelizacyjna obejmuje całego człowieka z jego ciałem i duszą. Stąd towarzyszy nam świadomość – mnie jako biskupowi misjonarzowi, Kościołowi kieleckiemu, wszystkim osobom, które zajmują się misjami (również panu redaktorowi, chociażby przez akcję związaną z budową studni w Afryce czy z pomocą dzieciom i młodzieży), że pomoc w wymiarze materialnym misjom powinna być naszą wspólną troską. Nawet jeśli nasze działania bywają czasem punktowe, niewielkie i mogą być różnie oceniane, to czynione z miłością dają się rozpoznać, ponieważ pozostawiają trwały ślad. Myślę, że w przestrzeni misyjnej Kościoła i w dziele ewangelizacji czy to w naszej diecezji, czy w Polsce – tam, gdzie się sieje nawet niewielkie ziarenka przysłowiowej gorczycy, one zawsze pozostają zasiewem, który ma w sobie ewangeliczną dynamikę wzrostu.

– Czy my, zasobni Europejczycy, znamy Afrykę i zdajemy sobie sprawę, z jakimi problemami borykają się jej mieszkańcy?

– Dysponujemy mediami, dzięki którym możemy poznać odległe kraje i kontynenty. Mamy internet, telewizję, czasopisma (również misyjne). Jednak aby zrozumieć Afrykę, trzeba się zwrócić ku niej „duszą i ciałem”, aby ją odkryć w jej potrzebach i detalach, w tym, co cieszy, i w tym, co boli tamtejszych ludzi. Ja osobiście misjami zajmuję się już ponad 30 lat, ale zawsze odkrywam coś nowego i moja ostatnia podróż przez dwa tygodnie w upale, w trudzie dała mi ogromną satysfakcję. Cieszę się ze spotkania z ludźmi, z posługi wśród nich. Udzieliłem sakramentu chrztu wielu dzieciom, spowiadałem, głosiłem Słowo Boże, wchodziłem w kontakt z ludźmi, byłem z nimi przy stole, przy posiłku. Wracając jednak do potrzeb Afrykańczyków, zasadniczo Europejczycy nie mają interesu, by im pomagać, ponieważ dla wielkich korporacji liczy się zysk, a nie człowiek. Widać to w różnych obszarach: eksploatacji drewna, surowców naturalnych i mineralnych. Gdyby rządzący w Afryce, zwłaszcza politycy, nie byli podatni na korupcję, lepiej by się powodziło mieszkańcom. Być może to, co powiem, jest okrutne, ale w wielu krajach Afryki nawet za pięćset lat nie będzie żyło się tak, jak choćby w dzisiejszej Polsce. Ogromne braki są w infrastrukturze w zachodniej części Wybrzeża Kości Słoniowej, gdzie w miejscowości Djouroutou podjął pracę w nowo erygowanej placówce ks. Antoni Sokołowski. Czas przejazdu kilkudziesięciu, a czasami nawet kilku kilometrów liczy się godzinami, nie ma wody, prądu, opieki zdrowotnej i szkół. Dlatego w tych wyzwaniach, które stoją przed misjonarzami, towarzyszy im Kościół kielecki i ludzie dobrej woli. Jestem wdzięczny wiernym naszej diecezji za ofiary, za ten ewangeliczny „wdowi grosz”, ponieważ jest on bardzo potrzebny misjonarzom podejmującym trud ewangelizacji.

– Papież Franciszek zachęca nas do głoszenia Ewangelii. Przeżywamy właśnie rok liturgiczny, którego wezwaniem są słowa „Idźcie i głoście”. Jak my możemy zostać misjonarzami?

– Odpowiedź jest prosta i znajdujemy ją w nauczaniu św. Jana Pawła II, a szczególnie w misyjnej encyklice „Redemptoris missio”, gdzie Święty Papież przypominana nam, że na mocy sakramentu chrztu św. wszyscy jesteśmy misjonarzami. W każdym więc ochrzczonym jest ogromny potencjał, aby na różane sposoby dzielić się wiarą, a wiara umacnia się tylko wtedy, gdy jest przekazywana. Po latach nasz Święty z Krakowa dodał w liście apostolskim „Novo millennio ineunte”, że misje nie są sprawą specjalistów, ale zadaniem całego Ludu Bożego.

Tagi:
wywiad

Czy jesteście powołani do niepłodności?

2018-05-22 12:23


Edycja wrocławska 17/2018, str. IV-V


Małgorzata Trawka: – Oktawa Wielkanocna w tym roku była dla Was szczególnym momentem, w Waszej rodzinie pojawiło się nowe życie.

Bernadetta: – W Oktawie Wielkanocnej zadzwoniła do nas pani z ośrodka adopcyjnego i zapytała, czy jesteśmy gotowi na odrobinę szaleństwa, ponieważ jest dziecko, które urodziło się z końcem marca, w Wielkim Tygodniu. I pytanie, czy bylibyśmy zainteresowani, by je poznać, jego akta, historię, spotkać się z nim i dowiedzieć czegoś więcej. Powiedzieliśmy: tak, chcemy się spotkać. To jest noworodek, nie jest wolny prawnie. To jest dziecko, które zostało w szpitalu po urodzeniu. Matka biologiczna złożyła pismo, że chce dziecko oddać do adopcji. Po sześciu tygodniach tę decyzję musi potwierdzić w sądzie. To jest troszeczkę niespodzianka, nie wiemy, jak się skończy, ale jesteśmy poddani woli Bożej. Liczymy na to, że będziemy mogli dziecko adoptować, ale jeżeli Pan Bóg zaplanował inaczej, to po prostu przez te sześć tygodni damy mu tyle miłości, ile możemy.

Krzysztof: – Cała procedura przy noworodkach jest szybka. Na decyzję mieliśmy jeden dzień, następnego byliśmy go zobaczyć, a kilka dni później był już z nami.

– W którym momencie pozwalacie sobie na stwierdzenie: „To jest nasze dziecko”?

K: – Zdecydowanie już w tej chwili. Tym bardziej, że czekaliśmy na naszego maluszka rok i cztery miesiące. To jest nasze wymodlone dzieciątko.

B: – Z naszą starszą córką było tak, że potrzebowałam trzech tygodni, by oswoić się z myślą, że jestem mamą, że mam córkę. Potrzebowałam czasu, żeby tę więź nawiązać. Wydaje mi się, że tym razem idzie dużo szybciej.

– Kiedy poczuliście się powołani do zorganizowania i poprowadzenia rekolekcji dotykających problemu niepłodności?

K: – Należymy do ruchu Equipes Notre-Dame. Wiosną 2017 r. byliśmy na rekolekcjach naszej wspólnoty małżeńskiej o komunikacji w małżeństwie współprowadzonych przez ks. Gabriela Pisarka, sercanina, który na co dzień pracuje w Kluczborku. Podczas jednego z posiłków zaczęliśmy rozmawiać z księdzem o naszej historii i może trochę zbyt śmiało zapytałem, czy na rekolekcjach albo warsztatach dla małżeństw prowadzonych przez sercanów poruszany jest temat trudności z zajściem w ciążę, niepłodności itp. I ks. Gabriel powiedział, że nie ma takich tematów, i zachęcił: to zróbmy coś.

– Czy te rekolekcje są adresowane do małżonków, którzy wprawdzie mają już swoje dziecko, ale jednocześnie doświadczają trudności w poczęciu następnego?

K: – Rekolekcje są dla małżeństw sakramentalnych, to jest jedyny podstawowy warunek. Mogą to być małżeństwa, które mają dzieci i dalej nie mogą naturalnie począć. Adresujemy je do małżeństw, które są na każdym etapie zmagania się z trudnościami z poczęciem, czy to jest pół roku starania się, czy kilka lat, czy to jest już któryś rok leczenia niepłodności, czy któryś rok oczekiwania na adopcję, czy któryś rok, gdy ona jest zdrowa, on jest zdrowy, a dalej mimo wszystko nie ma potomstwa.

– A jak Wy odbieraliście sytuację, że nie możecie mieć dzieci?

B: – Przeszliśmy drogę, która może nie jest idealna, ale typowa. Zaczęło się od decyzji, że staramy się o dziecko i skoro wszystkim innym naokoło wychodzi to dosyć szybko, to z nami będzie tak samo, bo dlaczego by nie? Staramy się jeden miesiąc, drugi, trzeci i kolejny, ciągle nic. I w pewnym momencie pojawiały się pytania, wątpliwości i myśl, że może należałoby się przebadać. Ja się badałam i Krzysiu też, no i wyniki nie były dobre. Zaczął się okres leczenia, ale nie przynosiło ono oczekiwanych skutków. Była medycyna niekonwencjonalna, testy owulacyjne, dużo modlitwy, pas św. Dominika, różne sposoby... W pewnym momencie pojawił się bunt, foch na Pana Boga: Panie Boże, my jesteśmy Tobie wierni już długie lata, jesteśmy wobec Ciebie fair, a Ty z nami postępujesz niesprawiedliwie. Obiecałeś: „Bądźcie płodni, rozmnażajcie się”, a u nas tego nie widać. I był okres głębokiego dołu i załamania, i patrzenia z zazdrością na inne pary, które spodziewają się dziecka, albo prowadzą wózek. I były myśli naprawdę nieżyczliwe w stosunku do tych osób, bo też czuliśmy, że zasługujemy na dzieci.

K: – W Piśmie Świętym jest napisane: „Jeśli dwaj z was na ziemi zgodnie o coś prosić będą, to wszystkiego użyczy im mój Ojciec, który jest w niebie” (Mt 18,19). To zdanie nas buntowało. To była masakra.

B: – Jak jedno z nas było w dole, to drugie ciągnęło ku górze i odwrotnie, tak na wymianę, a w pewnym momencie oboje byliśmy w dołku. Jednej niedzieli modliliśmy się w kościele po Mszy św. i wtedy łzy leciały strumieniami. Wychodzimy z kościoła, patrzymy, stoi przed wejściem Kuba, nasz znajomy, i mówi, że właśnie powstaje ekipa Notre-Dame, może byśmy chcieli przyjść na takie niezobowiązujące spotkanie, by się więcej dowiedzieć. Myślałam wtedy, po co nam to, przecież przeżywamy dół i mamy inne problemy. Ale okazało się, że jak już poszliśmy, to był to początek wspaniałej przygody z Panem Bogiem. Wsparcie, jakie zaczęliśmy dostawać w naszej ekipie, bardzo nam pomogło. Niedługo potem okazało się, że jest miejsce na wcześniejszy kurs adopcyjny i sprawy potoczyły się szybko.

– Słyszymy czasami o rekolekcjach dla bezpłodnych małżeństw, w których dominująca wydaje się być modlitwa o uzdrowienie. Temat tych rekolekcji może sugerować, że akcent jest położony na akceptacji niemożliwości bycia biologicznymi rodzicami.

B: – Akcent stawiamy na działanie. Widzimy wokół siebie wiele par, które, mówiąc kolokwialnie, bardzo się guzdrają, gubią, tkwią w marazmie, trzymając się kurczowo jednego rozwiązania, np. jednego lekarza, i to nie przynosi efektów. Są nieszczęśliwi, stoją w miejscu. My chcemy, żeby z tego miejsca ruszyli. Chcemy ich zaprosić do zaufania Panu Bogu, żeby działa się Jego wola w czasie, jaki On chce, i w sposób, w jaki On chce.

K: – Doświadczyliśmy tego, że łatwo jest popaść w stagnację i czekać na cud. Nasz przykład: zaczynamy się starać, mijają kolejne miesiące i nie wiemy, co zrobić. Później, gdy chcemy się zbadać, kobieta wie, gdzie pójść, bo badanie ginekologiczne jest dosyć naturalnym sposobem. Ale mężczyzna? Żeby zbadać swoje nasienie? Jeszcze w sposób zgodny z moralnością katolicką? To jest trudne i nie wiadomo, gdzie pójść, kogo zapytać. To jest pierwszy krok, trzeba odwagi, żeby zacząć rozmawiać. Gdy dostaje się wyniki poniżej normy, to jest kolejny cios, gdy słyszę, że najlepiej jest pójść na in vitro lub spróbować inseminacji, do których nasza wiara i Kościół mają jednoznaczne stanowisko: nie. Idziemy z wynikami do jednego ginekologa, drugiego, większość nie wie, jak do tego podejść. Specjalistów naprotechnologii nawet we Wrocławiu jest bardzo mało, a leczących mężczyzn prawie wcale. I dalej trwa się w dole, nostalgii. Te rekolekcje są również po to, żeby pokazać konkretne miejsca, w których można otrzymać pomoc. Nie jesteśmy ekspertami, ale chcemy podzielić się naszym doświadczeniem.

B: – Nie chcemy robić reklamy adopcji. Chcemy pokazać drogi wyjścia, na które Pan Bóg otwiera serce.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Festiwalowe déjà vu

2018-05-21 20:48

Piotr Iwicki

Wielkimi krokami zbliża się tegoroczny Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu. To jego 55 edycja, niestety organizatorzy nie wyciągnęli wniosków z tego co wydarzyło się roku temu. A nieumiejętność pobierania nauki z historii, bywa w skutkach bolesna. Do tegorocznego festiwalu zakwalifikowano piosenkę, której towarzyszy jawnie antyklerykalny teledysk.

rsunshine/pixabay.com

Przed rokiem do konkursu premiera zakwalifikowano piosenkę zespołu Dr Misio „Pismo”, jawnie antyklerykalną. Kiedy organizatorzy wykluczyli ją z programu festiwalu, ruszyła lawina, którą określono jednym słowem: bojkot.

Festiwal ostatecznie nie odbył się w planowanym terminie, zaistniałą wręcz moda na negowanie jego linii programowej, artyści jeden po drugim, odmawiali stawienia się na opolskiej scenie. Ostateczni festiwal przeniesiono na wrzesień. Wydawał się, że w tym roku wszyscy będą podwójnie czujni, aby do podobnej wpadki nie doszło. I co? Nic z tego. Jest jeszcze gorzej. Zakwalifikowana do konkursu debiutów piosenka „Siła kobiet” zespołu Girls on Fire, to hymn czarnych protestów, piosenka wpisana w strajk kobiet i działania o charakterze proaborcyjnym (oczywiście pod hasłami równouprawnienia i prawa o decydowaniu o własnym życiu) . Kto oglądał teledysk do tej piosenki, musi pukać się w głowę, zadając pytanie, czy kwalifikujący ją do festiwalowego konkursu w ogóle zmierzyli się z tą materią? Czy zadali sobie trud obejrzenia kadrów pełnych wulgarnych gestów, a w warstwie antyklerykalnej tak ostrych, że wspomniany Dr Misio to przysłowiowe małe Miki na tle propozycji Girls on Fire. Obok prowokujących haseł, gestów środkowego palca w rozmaitych kadrach pojawia się na ekranie przebrana za biskupa kobieta z krzyżem na sutannie z prezentująca szkic żeńskiego układu rozrodczego, w którym jeden z elementów jajowodu ułożony jest w ludzką dłoń z charakterystycznym środkowym placem pokazującym. Ale nie to jest szczytem cynizmu, bezczelności, antyklerykalnej prowokacji. Trwający około pół sekundy kadr pokazuje tego samego „biskupa” z drucianym wieszakiem w dłoni. Tu kod myślowy jest prosty. Druciany wieszak to symbol podziemia aborcyjnego, do którego kobiety w opinii lewackich środowisk, wpychane są poprzez drakońską ustawę o ochronie życia poczętego. Przesłanie tego ujęcia jest jednoznaczne. Inna sprawa, że wspomniany wieszak w rozmaitych obok środkowego palca to ulubiony element tego teledysku.

I tak tylnymi drzwiami czarny protesty, manifestacje KOD-u wchodzą sobie na medialny rynek w dodatku dzięki festiwalowi organizowanemu przez nadawcę publicznego – Telewizję Polską. Co więcej, fragmenty tego videoclipu już pojawiły się na ekranach telewizorów w TVP. I wówczas świetnie zdawano sobie sprawę, z siły rażenie kadrów antyklerykalnych, bowiem – jak choćby w Teleexspressie, ucięto go dokładnie na kilka chwil przed pojawieniem wspomnianych kadrów z „biskupem”. Co zatem stało się teraz, że nagle piosenka trafia mimo to do festiwalowego programu w aurze nieformalnego hymnu marszów KOD-u, „parasolek” i polskiej edycji strajku kobiet?

Tu do głosu dochodzą medialne spekulacje. Jedne mówią, że ktoś gra przeciwko prezesowi TVP i chce powtórzyć ubiegłoroczny scenariusz: wycofanie piosenki, protesty artystów, skandal. Inni, że tym razem Jacek Kurski nie ugnie się i pozostawi piosenkę w festiwalowym programie, tłumacząc, że na tym polega pluralizm. To oczywiście musi w sposób naturalny wzbudzić gniew milionów katolików, dla których towarzyszące piosence antyklerykalne kadry godzą w ich uczucia. Na to nie może pozostać głucha „centrala”, bowiem środowiska konserwatywne to filar elektoratu PiS. I wreszcie sam prezes w zaciszu gabinetu na ul. Woronicza będzie musiał zmierzyć się z pytaniem: przypadek czy prowokacja? W pierwszy trudno uwierzyć, choćby z racji na ubiegłoroczne wydarzenia. To uprawdopodabnia scenariusz, że ktoś zagiął na Kurskiego parol. A ta teoria ma wielu admiratorów. Wszak kochamy spiskowe teorie dziejów. Selekcji artystów dokonywała Rada Artystyczna powołana przez Telewizję Polską i Miasto Opole. Jedno jest pewne, szefa publicznej telewizji ktoś wystawił na strzał ku zdumieniu nawet antyrządowych mediów. Przed nim trudna decyzja, być może więcej decyzji. A festiwal za 3 tygodnie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Dekalog w obrazach -zaproszenie do Muzeum Monet i Medali

2018-05-22 19:48


Wernisaż wystawy 26 maj 2018 r. (sobota) godz. 18.00
Muzeum Monet i Medali Jana Pawła II
ul. Jagiellońska 67/71 Częstochowa

W programie m.in.:
projekcja filmu „Iskra Dekalogu”
przypomnienie o muzycznym projekcie „Dekalog”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem