Reklama

Pracują dla swojej małej Ojczyzny

2017-05-17 09:44

Anna Skopińska
Niedziela Ogólnopolska 21/2017, str. 46-47

Archiwum autorki

O Niecieczy słyszał chyba każdy kibic piłki nożnej w Polsce. Niewielka, bo licząca niespełna 800 mieszkańców, miejscowość znana jest bowiem z klubu piłkarskiego występującego w Ekstraklasie. Ale nie tylko wyłaniający się spośród łanów zbóż i kukurydzy stadion piłkarski charakteryzuje tę miejscowość, jest jej wizytówką i tak naprawdę ją określa. Jest nią przede wszystkim rodzina, pokoleniowa, zakorzeniona tu od wielu lat, z wartościami tych Wyklętych i umiłowaniem swojej małej ojczyzny. Wyrośli z tego środowiska i są z nim związani, działają i pracują na rzecz lokalnej społeczności. I pokazują, że tak modne ostatnio hasło: „Odpowiedzialność społeczna” nie musi być tylko sloganem.

Pierwsza miłość – teatr

Tak naprawdę nie ma w Niecieczy niczego bez udziału i wsparcia państwa Witkowskich. I nawet nie wiadomo, kiedy to się zaczęło. Czy 32 lata temu, gdy pan Krzysztof po studiach na krakowskiej AGH postanowił rozpocząć tu swoją pierwszą pracę i założył firmę, czy może dużo wcześniej, gdy jego rodzice spotkali się na deskach miejscowego teatru amatorskiego. Czy może wtedy, gdy pan Kazimierz grał w miejscowej drużynie piłkarskiej, działał w AK czy pisał swoją książkę „Ojczyzna mała i duża”? A może wszystko ułożyło się naturalnie? Teraz to już chyba nieistotne – machina lokalnego patriotyzmu działa i wciąga kolejne pokolenie.

Bruk-Bet to firma rodzinna, prowadzona i założona przez Krzysztofa Witkowskiego, który w czasach późnego socjalizmu, mając przed sobą perspektywę pracy w szkole, postanowił spróbować robić to, czego się nauczył – technologii materiałów budowlanych ze specjalizacją betonów. – Wiedza zdobyta na studiach miała mi posłużyć w pierwszej w moim życiu pracy – mówi. Zaczynał od zera, mając jedynie chęci, wiele zapału i wyniesioną z domu pracowitość. Pomogła mu mama – pierwszy pracownik w firmie i pierwsza księgowa. A dziś? Firma zatrudnia ponad tysiąc osób, daje pracę mieszkańcom Niecieczy i okolicznych terenów, wciąż się rozwija, wdraża nowe technologie i podbija nowe rynki, krajowe i zagraniczne. Pomaga też innym – wielu podmiotom i osobom prywatnym, wspiera instytucje kościelne i świeckie. Pana Krzysztofa w pracy nadal wspiera mama, która zajmuje się funduszem świadczeń socjalnych. To do pani Marii ustawiają się kolejki ludzi po wsparcie, przychodzą setki listów, a ona robi wszystko, by każdemu dać po trochu. To jej zasługą są m.in. kolonie, nie tylko dla dzieci pracowników, ale też dla tych potrzebujących pomocy czy dla dzieci polonusów z Ukrainy i Białorusi. Ale nestorka rodu Witkowskich to przede wszystkim teatr. I to nie byle jaki teatr, bo obchodzący w minionym roku 100-lecie działalności. Bawi i integruje mieszkańców, wyciąga kolejne wielkie talenty i każdego roku czymś zaskakuje, jakąś premierą, która sprawia, że na twarzach wielu goszczą radość i uśmiech. Pani Maria za swoją działalność kulturalną, także przy prowadzeniu miejscowego chóru, została odznaczona przez prezydenta RP Andrzeja Dudę Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. A przecież ten teatr to także jej wielka miłość – tu przez lata występowała w sztukach swojego nieżyjącego już męża, który we Lwowie zrobił specjalny kurs reżyserski.

Reklama

Uratowana szkoła

Firma prowadzi także szkołę. Całkowicie bezpłatna katolicka szkoła i przedszkole przed laty zostały uratowane przed likwidacją. Szefową placówki, która wspaniale funkcjonuje, zatrudnia nauczycieli i wychowawców z dobrych tarnowskich szkół, oferuje dzieciom i młodzieży bezpłatną naukę i wiele zajęć pozalekcyjnych, jest Danuta Witkowska, żona pana Krzysztofa. To dzięki niej, silnej, ale też wrażliwej kobiecie, która prowadzi w Niecieczy sięgający swoimi tradycjami 1922 r. klub piłkarski – obecnie drużynę polskiej Ekstraklasy Bruk-Bet Termalikę Nieciecza, młodzież ma nieograniczony dostęp do nowoczesnych boisk treningowych i może rozwijać swoje talenty w tworzonej akademii piłkarskiej, dla której bazą jest szkoła, w której trenują też dzieci z okolic i z Tarnowa.

To właśnie sport jest wielkim konikiem pani Danuty. Gdyby nie jej upór i determinacja, jej twarda, ale też bardzo kobieca ręka, nie wiadomo, czy udałoby się awansować do Ekstraklasy. I choć wiązało się to z dużą inwestycją – budową stadionu według najwyższych europejskich standardów – to dali radę. I to jak! – Stadion został wybudowany w 4,5 miesiąca bez żadnych środków budżetowych – opowiada prezes Bruk-Betu Krzysztof Witkowski. – Został sfinansowany z pieniędzy prywatnych, naszej firmy – podkreśla. Dziś każdy mecz w Niecieczy gromadzi całe rodziny. Przychodzą młodzi i starsi, kobiety i mężczyźni, nawet w dniu meczu miejscowy proboszcz odprawia wcześniej Mszę św., by być „ze swoimi”’. I ci kibice z małej miejscowości pokazują innym, jak kulturalnie dopingować swoją drużynę i dobrze się bawić. Sami dbają o to, by panował porządek, by nie było przekleństw czy żadnych bijatyk. Zresztą kibice innych drużyn też to wiedzą – w Niecieczy jest klasa.

Chłopak z Niecieczy

Bruk-Bet jest w okolicy, ale nie tylko, znanym mecenatem kultury, sportu i edukacji. O tym zaangażowaniu w społeczność lokalną, o inicjowaniu wielu przedsięwzięć, o tym, jak rodzina mająca swoje korzenie i nieodcinająca się od nich, może pomóc w rozwoju swojej małej ojczyzny, najpiękniej opowiada córka pana Krzysztofa – Edyta. Młoda dziewczyna, po studiach, która w firmie zajmuje się fotowoltaiką (produkcją energii elektrycznej w module PV ze światła słonecznego), podkreśla, że jeśli się w czymś wyrasta, w jakimś środowisku, wśród wartości, to w mniejszym lub większym stopniu potem ma to przełożenie na dalsze życie człowieka. To sprawdza się w przypadku jej rodziny. Cieszy się, że uczestniczy w tworzeniu czegoś nowego, innowacyjnego, nie tak jeszcze popularnego, co pozwoli każdemu gospodarstwu domowemu, przedsiębiorstwu oszczędzać na rachunkach za prąd i da energię przyjazną środowisku. Wszystko dzięki modułom produkcji Bruk-Betu. Podkreśla, że firma nie korzysta z dotacji i że dba o najwyższą jakość produktów. – Na pewno fakt, że jesteśmy rodzinną firmą, od ponad 32 lat funkcjonującą na rynku, przemawia do wyobraźni inwestorów, gwarantując niezmienną jakość produktów, czego zabezpieczeniem są pomnażane aktywa firmy – mówi. Uśmiecha się, gdy opowiada o swoim tacie, który jest nie tylko prezesem potężnej firmy, ale przede wszystkim autorem nowych pomysłów i prekursorem kolejnych wyzwań. I osobą, która dba o najmniejszy szczegół. I choć córka tego nie powie, to osoby z zewnątrz zauważają to od razu – pan Krzysztof mimo sukcesu, jaki osiągnął, wspaniale rozwijającej się firmy, opartej w całości na polskim kapitale, jest ciągle tym samym chłopakiem z Niecieczy, który rozkręcał po studiach swoją pierwszą pracę, nie mając nic. I ta jego bezpośredniość, szczerość i serdeczność, ale też skromność, która charakteryzuje całą rodzinę, na pewno ujmuje nie tylko mieszkańców miejscowości, kontrahentów przyjeżdżających tu omawiać duże interesy, ale też ludzi, którzy tylko przez moment mają styczność z rodziną Witkowskich.

Wspólnie stworzyli rodzinną firmę, której sercem są: tata, dziadkowie, mama i to najmłodsze pokolenie – córka i 2 uczących się synów. Razem. Pokazali, że wytrwałością, pracą i zaangażowaniem można zrobić wiele, że z małego wsparcia sportu, edukacji i kultury powstało coś wielkiego. I że nieważne, gdzie się jest, na jakim etapie i stanowisku – trzeba słuchać ludzi obok.

Nad wejściem do gabinetu prezesa klubu Termalica widnieje błogosławieństwo od papieża Franciszka, dla drużyny. – Jesteśmy katolikami i naszą wiarę chcemy otwarcie okazywać, bo to jest dla nas bardzo ważne – mówi Krzysztof Witkowski. I to jest także to, co ujmuje – to nieoderwanie od korzeni. I wyniesione z domu wartości. Jakie? Bóg – Honor – Ojczyzna – podkreślają zgodnie pan Krzysztof i jego córka Edyta.

Czy zostaną wyjaśnione okoliczności śmierci polskiego kardynała?

2018-04-20 11:45

abd / Poznań (KAI)

Wniosek o wszczęcie śledztwa w sprawie śmierci kard. Augusta Hlonda złożył w IPN wicepostulator procesu beatyfikacyjnego prymasa Polski, chrystusowiec ks. Bogusław Kozioł. W rozmowie z KAI wyjaśnia, dlaczego okoliczności śmierci niezłomnego prymasa Polski do dziś budzą wątpliwości.

Archiwum

- Praktycznie już podczas pogrzebu kard. Hlonda pojawiła się pogłoska, że mógł on zostać otruty na zlecenie służb bezpieczeństwa. Były ku temu poważne przesłanki: jeszcze za życia Kardynała w czasie jego powojennych objazdów parafii w na północy Polski, służby bezpieczeństwa pozorowały wypadki z jego udziałem. Na szczęście nieskutecznie – wyjaśnia w rozmowie z KAI ks. Bogusław Kozioł SChr, wicepostulator procesu beatyfikacyjnego kard. Augusta Hlonda. Przypomina także o budzących wątpliwość okolicznościach śmierci ówczesnego prymasa Polski, której oficjalną przyczyną było, wg dokumentacji medycznej, zapalenie płuc, będące powikłaniem po ostrym zapaleniu wyrostka robaczkowego.

- Przed śmiercią Prymas dwukrotnie przeszedł operację. Już wówczas mówiono, że pierwsza z nich była niepotrzebna i przeprowadzono ją w następstwie postawienia błędnej diagnozy. Kard. Hlond pytał z resztą lekarzy na łożu śmierci: co panowie podacie jako powód mej śmierci? Tak, jakby zdawał sobie sprawę z ukrywanych faktów – przypomina wicepostulator.

Ks. Kozioł odwołuje się też do przeprowadzonej niedawno kwerendy w archiwach IPN. – Znalazłem kilka dokumentów agentów i współpracowników SB, którzy informują swoich przełożonych, że w środowiskach salezjańskich krąży pogłoska o rzekomym otruciu kard. Hlonda i proszą o zajęcie się tą sprawą. Ponadto, w artykule, opublikowanym w na jednym z polskich portali w ubiegłym miesiącu, przytoczone są fragmenty wypowiedzi represjonowanego ks. Józefa Zatora Przytockiego, który w wspomina, że w czasie jednego z przesłuchań miał usłyszeć od przesłuchującego go oficera: „po śledztwie tutaj zdechniesz. My sobie damy radę ze wszystkimi. Myśmy pomogli zdechnąć Hlondowi” - mówi chrystusowiec. Wicepostulator ufa, że jeśli IPN pozytywnie rozpatrzy złożony wniosek, przyszłe śledztwo być może pomoże rozwiać wątpliwości dotyczące przyczyny śmierci kard. Hlonda.

Obecnie proces beatyfikacyjny kard. Augusta Hlonda znajduje się na tzw. „etapie rzymskim”. W Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych złożono dokumentację zebraną w toku trwającego procesu. 9 marca 2017 r. odbyła się już dyskusja komisji teologów, która pozytywnie zaopiniowała heroiczność cnót i życia Kardynała. Natomiast 15 maja br. w Rzymie zbierze się z kolei komisja kardynałów i biskupów.

- Jeśli wyda ona, w co gorąco wierzymy, również pozytywną opinię, będzie to przedostatni krok w procesie beatyfikacyjnym. Ostatnim będzie podpisanie przez papieża dekretu o heroiczności cnót. Wówczas proces formalnie zostanie zakończony, a Kardynałowi będzie przysługiwał tytuł Czcigodnego Sługi Bożego. Do beatyfikacji potrzebny będzie jeszcze cud, o który się modlimy – wyjaśnia kapłan.

Jak dodaje, niedawno był badany w Niemczech przypadek domniemanego cudu zgłoszony ze środowiska polonijnego, jednak ze względu na brak dostatecznej dokumentacji, sprawa została odłożona. Obecnie dokumentowany jest też kolejny przypadek, tym razem ze Śląska.

22 października br. obchodzona będzie 70. rocznica śmierci kard. Hlonda. Z tej okazji podjęto szereg inicjatyw, mających na celu przybliżyć osobę Kardynała. Między innymi w Warszawie, w dniu śmierci kard. Hlonda, planowane są okolicznościowe wydarzenia: sesja naukowa w Sejmie oraz Msza św. sprawowana w warszawskiej archikatedrze. Jeszcze na wiosnę, wspólnie z Pocztą Polską przygotowywana jest emisja okolicznościowego znaczka pocztowego. Z kolei jesienią w Mysłowicach odbędzie się też konferencja naukowa poświęcona prymasowi.

- Opracowuję także dwie publikacje. Pierwsza z nich, zatytułowana „Myślałem o Was tyle razy”, przygotowywana jest przede wszystkim z myślą o nas, chrystusowcach, ponieważ kard. Hlond był naszym założycielem. Będzie to zbiór wszystkich jego myśli, pism, listów, które do nas skierował. Kolejną będzie stanowił zbiór jego nauczania do Polonii: korespondencja, przemówienia, homilie, listy – zapowiada ks. Kozioł.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Doczesne szczątki kard. Berana zostaną pochowane w Czechach

2018-04-21 12:03

pb (KAI/RadioPraga) / Rzym

Doczesne szczątki czeskiego kardynała Josefa Berana - symbolu sprzeciwu wobec reżimu komunistycznego - zostały zabrane z Bazyliki św. Piotra, w której spoczywały od 39 lat. W piątek wieczorem dotrarły do Pragi, gdzie23 kwietnia będą pochowane w katedrze św. Wita w Pradze.

Włodzimierz Rędzioch

Kardynał Beran, więzień niemieckich obozów koncentracyjnych w Terezinie i Dachau, arcybiskup Pragi w latach 1946-69, internowany w czasach komunistycznych, od 1965 r. mieszkał jako wygnaniec w Rzymie. Zmarł tam cztery lata później. Władze Czechosłowacji nie pozwoliły na jego pochówek w ojczyźnie. Dlatego decyzją papieża Pawła VI spoczął w podziemiach bazyliki św. Piotra.

Trumna z doczesnymi szczątkami kardynała po wyjęciu z grobu została 19 kwietnia wieczorem przewieziona do papieskiego kolegium czeskiego Nepomucenum w Rzymie, gdzie kard. Beran mieszkał i zmarł. Ceremonii towarzyszyła delegacja kościelna i państwowa z Czech, a także Czesi mieszkający w Wiecznym Mieście - niektórzy spośród nich uczestniczyli w pogrzebie kardynała w 1969 r.

Mszy św. w Nepomucenum przewodniczył 94-letni słowacki kardynał Jozef Tomko. W kazaniu biskup pomocniczy archidiecezji praskiej Zdeněk Wasserbauer, zaangażowany w proces beatyfikacyjny kard. Berana, przywołał wspomnienie jednego z jego współwięźniów z obozu koncentracyjnego w Dachau. - Kiedy w południe przerywano pracę, wszyscy więźniowie biegli, by stanąć w kolejce po jedzenie. Ale Beran szedł do kaplicy, by klęczeć przed Chrystusem i się modlić, ryzykując, że nie starczy dla niego jedzenia. Czy nie jest to najlepszy przykład wewnętrznej wolności? - pytał retorycznie hierarcha.

Przewodniczący delegacji państwowej, minister kultury Ilja Šmíd powiedział, że powrót kard. Berana do ojczyzny jest wielkim triumfem i zakończeniem jego przymusowej emigracji. Wyraził też przekonanie, że sprowadzenie zwłok kardynała do Czech pomoże poprawić relacje między czeskim społeczeństwem i Kościołem katolickim.

Ambasador Republiki Czeskiej przy Stolicy Apostolskiej Pavel Vošalík uważa, że sprowadzenie zwłok kardynała do ojczyzny może stać się inspiracją dla jego rodaków. - Historia kard. Berana zakończy się, ale jednocześnie będzie żywa jako doświadczenie, lekcja czy przesłanie, które weźmiemy ze sobą. Mam nadzieję, że ktoś pomyśli o tym, przed czym kardynał przestrzegał i za co cierpiał, i czy dotyczy to tylko przeszłości - stwierdził dyplomata.

W miejscu dotychczasowego grobu kard. Berana w podziemiach bazyliki watykańskiej umieszczona zostanie tablica pamiątkowa.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 11/12 2017

Reklama

Najczęściej czytane

Wiele stron internetowych, wykorzystuje pliki cookies (ciasteczka). Służą one m.in. do tego, by zagłosować w sondzie. Nowe przepisy zobowiązują nas do poinformowania o tym. Dalsze korzystanie z naszych stron bez zmiany ustawień przeglądarki będzie oznaczało, że zgadzasz się na ich wykorzystywanie.
Aby dowiedzieć się więcej, przeczytaj o Polityce plików cookies.

Rozumiem