Niedawno ks. Tomasz Jegierski pokazywał autorowi Warszawę. Deszczowa aura nie sprzyjała zwiedzaniu, ale 61-letni Kanadyjczyk był wyjątkowo zdeterminowany. Chodził po ulicach Starego Miasta. Był na terenie getta i w wielu innych miejscach. Ze szczególną uwagą zwiedzał zwłaszcza te części miasta, które opisywał w swoich książkach na wiele lat przed przyjazdem do Polski.
- Zasiadając do pisania, miałem za sobą badania historyczne. Pod ręką natomiast stare przewodniki po Warszawie. Odbyłem również wiele rozmów z moimi przyjaciółmi z Polski, którzy przeżyli II wojnę światową w Warszawie - powiedział pisarz na spotkaniu z czytelnikami w klasztorze Ojców Dominikanów na Starym Mieście. - Tak długo myślałem o Warszawie, że samo miasto nie wywołało we mnie szoku. Niemniej oglądanie tych miejsc, gdzie ludzie zetknęli się z tak kolosalnym złem, że nadal odbiera nam ono mowę, wywołało na mnie wielkie wrażenie - mówił O’Brien wyraźnie przejęty.

Wybaczenie i miłość

W Warszawie toczy się akcja powieści pt. „Dom Sophii”. Tytułowy dom jest księgarnią prowadzoną przez Pawła Tarnowskiego. Ten marzyciel i niespełniony malarz ukrywa się wśród książek. One dały mu schronienie po wypełnionym rozczarowaniami pobycie w Paryżu. A po wybuchu wojny „Dom Spohii” stał się azylem chroniącym bohatera powieści przed szaleństwem rozpętanym przez Niemców.
Jednak któregoś dnia do księgarni wchodzi młody Żyd, który właśnie uciekł z getta i jest ścigany przez Niemców. Tarnowski daje mu schronienie. Robi to - jak sam przyznaje - bez namysłu. A wszystko jest przeciw tej decyzji: natura stroniącego od ludzi samotnika, bieda, w jakiej żyje księgarz, oraz zagrożenie własnego życia wynikające z ukrywania ściganego. Racjonalne argumenty okazują się jednak mało istotne wobec spotkania z drugim człowiekiem. To nieoczekiwane spotkanie nadaje sens życiu Tarnowskiego. A dla autora książki jest pretekstem do ukazania takich wartości, jak człowieczeństwo i wiara. Wybaczenie i miłość.

Humanistyczna tyrania

W „Domu Sophii” David Szafer jest nie tylko uciekinierem. Poznajemy go także jako ważnego polityka izraelskiego, który po wojnie ściga niemieckich zbrodniarzy. Szafer to także bohater najgłośniejszej książki O’Briena - „Ojciec Eliasz. Czas Apokalipsy”. To właśnie po wydaniu tej powieści niektórzy zaczęli mówić o pisarzu, że jest prorokiem. Inni natomiast zaczęli nazywać O’Briena fanatykiem. Skąd takie oceny?
Fabuła „Ojca Eliasza…” mówi o zadaniu, jakie papież zleca nawróconemu na chrześcijaństwo Szaferowi. Ma on przekonać prezydenta zjednoczonej Europy, aby wycofał się z planów zniszczenia Kościoła. W trakcie misji o. Elisz obserwuje upadek wiary w narodach europejskich. Letni katolicyzm to nie tylko przypadłość zwykłych ludzi, ale także hierarchów. Część biskupów zamiast gorliwości i lojalności wobec papieża wybiera sojusz z postępową władzą. A współcześni politycy manipulują ludźmi, odcinając ich od chrześcijańskich korzeni.
Zło rozprzestrzenia się na Starym Kontynencie, ale ludzie tego nie dostrzegają. Władcy nie są bowiem jak kiedyś tyranami, lecz demokratycznie wybranymi przywódcami. A totalitarne wartości, które propagują, są skrywane za hasłami poprawności politycznej, praw człowieka, obrony mniejszości. Jednocześnie z przestrzeni publicznej rugowane są wartości chrześcijańskie, osłabiana jest rodzina.
Zdaniem pisarza, głównym problem naszej cywilizacji jest „miękki totalitaryzm”. Jemu poświęcił także trzecią wydaną u nas powieść - „Dziennik zarazy”. Jej bohater Nathaniel Delaney jest bezkompromisowym człowiekiem. Wydaje gazetę krytykującą rząd. I choć jego pismo ma mało odbiorców, to i tak dziennikarz musi uciekać, bo ktoś zaczyna nastawać na niego i jego rodzinę.
- Napisałem tę książkę jako ostrzeżenie, ale nie przewidziałem, jak szybko wydarzenia będą rozwijały się w tym kierunku. W moim kraju prawo ingeruje w rodzinę i pod byle pretekstem odbierane są rodzicom dzieci. Z kolei homoseksualni działacze ciągają po sądach zwykłych ludzi, w tym księży i biskupów, za to, że ci ostatni mówią prawdę o nieuporządkowanym charakterze aktów homoseksualnych - powiedział „Niedzieli” O’Brien.

Chrześcijanin na Zachodzie

Według osób biorących udział w warszawskim spotkaniu z pisarzem, O’Brien okazał się także prorokiem w książce „Ojciec Eliasz. Czas Apokalipsy”. A dowodzi tego ostatni wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, który nakazał ściągnąć krzyże we włoskich szkołach.
A co z fanatyzmem, który również przypisywany jest pisarzowi? - Fanatyzm to wykorzystywanie religii do czynienia przemocy. Ja natomiast jak każdy chrześcijanin mam obowiązek niesienia słowa od Boga - mówi pisarz. Z kolei ks. Tomasz Jegierski, który nie tylko jest przewodnikiem Kanadyjczyka po Polsce, ale także tłumaczem jednej z książek, dodaje: - Powieści Michaela to nie powieści o przyszłości, lecz przewodniki walki duchowej, w której żyją chrześcijanie na Zachodzie. W Polsce może jeszcze tych zagrożeń tak wyraźnie nie widać, lecz czy na pewno ich nie ma?