Poniedziałek, 16 września. Wspomnienie świętych męczenników Korneliusza, papieża, i Cypriana, biskupa

• 1 Kor 11, 17-26.33 • Ps 40 (39)• Łk 7, 1-10

Gdy Jezus dokończył wszystkich swoich mów do ludu, który się przysłuchiwał, wszedł do Kafarnaum. Sługa pewnego setnika, szczególnie przez niego ceniony, chorował i bliski był śmierci. Skoro setnik posłyszał o Jezusie, wysłał do Niego starszyznę żydowską z prośbą, żeby przyszedł i uzdrowił mu sługę. Ci zjawili się u Jezusa i prosili Go usilnie: «Godzien jest, żebyś mu to wyświadczył – mówili – kocha bowiem nasz naród i sam zbudował nam synagogę». Jezus przeto wybrał się z nimi. A gdy był już niedaleko domu, setnik wysłał do Niego przyjaciół z prośbą: «Panie, nie trudź się, bo nie jestem godzien, abyś wszedł pod dach mój. I dlatego ja sam nie uważałem się za godnego przyjść do Ciebie. Lecz powiedz słowo, a mój sługa będzie uzdrowiony. Bo i ja, choć podlegam władzy, mam pod sobą żołnierzy. Mówię temu: „Idź”, a idzie; drugiemu: „Chodź”, a przychodzi; a mojemu słudze: „Zrób to”, a robi». Gdy Jezus to usłyszał, zadziwił się i zwracając się do tłumu, który szedł za Nim, rzekł: «Powiadam wam: Tak wielkiej wiary nie znalazłem nawet w Izraelu». A gdy wysłani wrócili do domu, zastali sługę zdrowego.

„Panie nie trudź się, bo nie jestem godzien, abyś wszedł pod dach mój”. W tym oto wyznaniu urzeka nas postawa setnika, rzymskiego żołnierza, prozelity. Jak dowiadujemy się z kart Ewangelii, był on pogańskim dowódcą. Ta pełna miłości, szczera postawa ujmuje nas za serce, ponieważ ten człowiek interesował się swoimi podwładnymi. Kiedy zauważył, że dla swojego sługi już po ludzku nie ma ratunku, wyznał wiarę w Boga. To w Jezusie rozpoznał Pana i bez namysłu prosił Go o interwencję. W ten sposób wyprzedza pokorą i wiarą tych, którzy dotychczas go kształtowali i prowadzili. Jak sam twierdził, nie był godzien przyjęcia Syna Bożego pod swój dach. Ta jego troska o zdrowie podwładnego kazała mu nie ustawać i sięgnąć po ostateczne środki. Jezus szybko docenił jego wiarę i starania. To dzięki głębokiej ufności i determinacji setnika, jego chory sługa został uzdrowiony. Również i dzisiaj, podczas każdej Mszy Świętej, zanim przyjmujemy ciało i krew Pana Jezusa do swojego serca, przypominamy sobie słowa setnika. Niech jego postawa będzie dla nas wzorem i zaproszeniem do pokornej postawy wobec Boga. Jaka jest moja ufność w Bogu? Czy pamiętam o tych, którzy przekazali mi wiarę i czy modlę się za nich?

M.S.

ROZWAŻANIA NA ROK 2025 SĄ JUŻ DOSTĘPNE! DO KUPIENIA W NASZEJ KSIĘGARNI!: "Żyć Ewangelią 2025".