Gdy opadnie wielka woda, konieczny będzie solidny rachunek sumienia tej władzy, a co za nim idzie wyciągnięcie wniosków i pociągnięcie do odpowiedzialności tych, którzy zawiedli. Nie dało się uniknąć żywiołu, ale można było zminimalizować straty i przygotować mieszkańców na to, co nieuchronne. Wyszło już na jaw, że Komisja Europejska ostrzegała, meteorolodzy ostrzegali, a władze w Polsce wprowadzały obywateli w błąd, z premierem na czele. Zamiast już na początku września ostrzegać i informować – były zapewnienia, że „nie ma powodów do paniki”. Dziś powodów do dymisji jest kilka. Przede wszystkim nieprzygotowanie zbiorników retencyjnych na przyjęcie fal powodziowych, nie spuszczanie wody, „bo złote algi”, wypowiedzi premiera z 13 września, gdy nasz sąsiad, premier Czech już był po pierwszych konsultacjach kryzysowych z lokalnymi władzami. Do tego dochodzi odpowiedzialność samorządów i zbyt późna reakcja wojewodów na zagrożenie.

Zamiast tego mamy przedstawienie, nadawane na żywo posiedzenia sztabów, gdzie z oczywistych względów nikt nie wskaże palcem co nie zadziałało i co mogło wyglądać inaczej. Zamiast troski o interes obywateli, mamy ogólnokrajowe chuchanie na premiera, żeby broń Boże, nic nie było na niego. Co jest źródłem tego stanu rzeczy? Podejście do państwa. Tu podział rysuje się krystaliczny. Z jednej strony szacunek do państwa i przywiązanie do systemu politycznego, gdzie państwo chroni i służy, z drugiej wygaszanie, likwidowanie, decentralizowanie i generalna „udręka” w zarządzaniu krajem, której wymownym symbolem są słowa premiera, który przed wyborami – nie wiedząc, że jest nagrywany – żalił się prezenterce TVN24, że będzie musiał siedzieć w polskim Sejmie. „Demotywuje mnie świadomość, że będę musiał kandydować” wzdychał w sierpniu 2022 roku Donald Tusk, a teraz gdy już wystartował w wyborach, zdobył mandat, a nawet pełnię władzy, to okazuje się, że nie tylko nie podołał, ale nie zamierza nawet wyciągnąć żadnych wniosków z tego, co nie zadziałało. Zamiast tego mamy uciszanie opozycji, szantażowanie mieszkańców, że jak będą narzekać, to władza się za nich weźmie i zaklinanie rzeczywistości, coraz brutalniej kontrastuje z realiami „uśmiechniętej Polski”.