Reklama

Dom Sióstr Służebniczek Starowiejskich w Łopusznie

Wychowały kilka pokoleń

2013-05-09 14:52

Katarzyna Dobrowolska
Edycja kielecka 19/2013, str. 4-5

W. D.
Tylko modlitwa i budowanie osobistej relacji z Jezusem przez Eucharystię jest gwarancją na to, by powołanie było wciąż świeże i nowe

Nie robiły nic niezwykłego. Od początku mieszkały w skromnym domu obok kościoła, modliły się, katechizowały, przez jakiś czas prowadziły ochronkę dla dzieci, zajmowały się zakrystią, ogrodem, pomagały na plebanii. Świadectwo takiego życia sióstr służebniczek musiało mieć jednak jakąś wielką siłę przyciągania. Chyba tym właśnie należy tłumaczyć fakt, że do klasztorów wstępowały dziesiątki dziewczyn z terenów Łopuszna i okolic, porzucając marzenia o mężu, rodzinie, dzieciach i wybierając życie konsekrowane. Kiedy w 1970 r. parafia przeżywała uroczystość peregrynacji Kopii Obrazu Jasnogórskiego, na uroczystości przybyły niemal wszystkie siostry pochodzące z parafii - było ich aż czterdzieści jeden. - Ostatnie powołanie jest z ubiegłego roku - mówi s. Jadwiga Bączar - przełożona Domu

Pierwsze siostry służebniczki do Łopuszna przybyły 10 września w 1951 r. Były to s. Serafina Ciesielka i s. Imelda Drewnicka. Proboszcz ks. kan. Aleksander Jankowski wielokrotnie zwracał się z prośbą do zarządu Zgromadzenia o przysłanie sióstr. Wiele młodzieży i dzieci z rozległej parafii potrzebowało pilnie katechezy. Zanim komunistyczne władze oświatowe wyrzuciły religię ze szkół, siostry nauczały jej w szkołach w Józefinie i Snochowicach, jeździły do Antonielowa oddalonego o siedem kilometrów, Korczyna, Dobrzeszowa i Piotrowca. Komunikacja między tymi miejscowościami w tamtych czasach praktycznie nie istniała, toteż siostry radziły sobie na własną rękę: jeździły na furmankach, rowerami, chodziły pieszo. Setki dzieci przygotowywały do Pierwszej Komunii Świętej, uczyły modlitwy, pogłębiały wiarę młodego pokolenia. Zimą było dużo trudniej, mróz i śnieg wydłużały drogę. Z chwilą wyrzucenia katechezy ze szkół zorganizowano punkty w domach prywatnych, w których warunki były dużo skromniejsze. Tak siostry kontynuowały pracę aż do momentu powrotu lekcji religii do szkół. Odtąd siostry pracują w normalnych warunkach.

Całe życie dla katechezy

Obecnie wspólnotę w Łopusznie tworzą trzy siostry: s. Jadwiga Bączar - przełożona, s. Maria Łuszczyńska i emerytowana s. Maria Tworzydło. - Przez czterdzieści pięć lat katechizowałam dzieci i młodzież. Pracowałam w Krakowie, Skawinie, Stopnicy. Zawsze byłam aktywna i energiczna - mówi s. Jadwiga. Uczyła religii dzieci, więc wiązało się to z systematycznymi przygotowaniami do Pierwszej Komunii Świętej, wdrażała je i uczestniczyła z nimi w nabożeństwach październikowych i majowych. Z dziećmi i młodzieżą spędzała lato na wyjazdach i różnych rekolekcjach. Wcześniej trzeba było wszystko zorganizować i dopilnować, aby wypoczynek mógł przebiegać bezpiecznie i ciekawie. Posługa wśród dzieci i młodzieży pochłaniała jej większość czasu. Wychowała kilka pokoleń, a niektórych uczniów pamięta do dziś. - Czasem idę ulicą i spotykam moich uczniów, już dorosłych rodziców z dziećmi. Nawet imiona potrafię sobie skojarzyć, choć upłynęło wiele czasu. Niektórzy poznają mnie, kłaniają się, wspominają katechezę... - opowiada.

Do Łopuszna niedaleko Kielc przybyła rok temu. To dość krótki czas, ale już zdążyła się zaklimatyzować. Jako emerytowana siostra, a zarazem przełożona Domu opiekuje się zakrystią i świątynią. Praca daje jej dużo satysfakcji i radości. Siostra trzyma pieczę nad czystością bielizny ołtarzowej. Wszystko musi być pięknie przygotowane do Mszy św. Dba o wystój kościoła, nadzoruje dyżury czystości w kościele, ponieważ mieszkańcy sami sprzątają i przygotowują świątynię na niedzielną Mszę św. Od Wielkanocy w kościele można podziwiać kwiatowe dekoracje s. Jadwigi. Ołtarz główny, ambona i ołtarze boczne otaczają dziesiątki azalii, które siostra troskliwie pielęgnuje, by zdobiły jak najdłużej kościół.

Reklama

Siostra przełożona bardzo chwali współpracę z ks. proboszczem Jakusikiem oraz ze wszystkimi księżmi z parafii. Siostry czują się częścią tej wspólnoty, uczestniczą we wszystkich uroczystościach i w życiu Kościoła. Za pośrednictwem księży nauczających religii organizują spotkania formacyjne dla dziewcząt w gimnazjach i liceach, opowiadając o zgromadzeniu i posłudze służebniczek. Mogą dzielić się świadectwem wiary, przekazywać im najważniejsze wartości. Te spotkania owocują wspólnymi wyjazdami dziewcząt i sióstr na rekolekcje np. do Staniątek, gdzie służebniczki mają swój Dom. Jeszcze do niedawna uczestniczyła w nich spora grupa dziewcząt, teraz - choć klasy są mniej liczne - zawsze znajduje się kilka chętnych.

Nigdy nie wiesz, gdzie Pan Bóg cię postawi

Mówi pochodząca z Łopuszna s. Maria Łuszczyńska, która pracowała już w różnych miejscach. Ważnym doświadczeniem dla niej była jedenastoletnia posługa na Ukrainie, w Krasiłowie wśród Polaków. - Wcale nie byłam przygotowana do wyjazdu. Kiedy usłyszałam, że jadę, byłam zaskoczona. - Jak to ja? Przecież nie znam języka. A jednak taka była decyzja Matki Przełożonej. Kiedy dotarła na miejsce, okazało się, że jest wiele pracy, zrozumiała szybko, że jest po prostu potrzebna tym ludziom, zwłaszcza Polakom tęskniącym za ojczyzną - zesłańcom, którzy nie mogli powrócić do Polski, i ich potomkom. Posługiwała razem z s. Elżbietą - pochodzącą z Łopuszna w parafii Ojców Kapucynów, w której w czasach komunistycznych kościół przemianowano na dom pioniera. Na terenach Ukrainy, gdzie komunizm zebrał swoje wielkie żniwo, ludzie potrzebują Boga. Chodziły więc do chorych i samotnych, organizowały katechezy dla Polaków, ale nie tylko. - Na nabożeństwa do tutejszej parafii przychodzili Polacy, ale i Ukraińcy, a nawet nieochrzczeni. Bywało, że chrzest przyjmowali pod 60-ciu latach życia - opowiada. Kościół dźwigał się po latach prześladowań. Tutejsi ludzie cieszyli się, że świątynia jest odbudowywana, chętnie pomagali przy wielu pracach. Mimo różnych trudów, siostra jest przekonana, że nie był to stracony czas. Teraz dzieło się rozwija. W 2002 roku s. Jadwiga powróciła do Polski i do rodzinnego Łopuszna. Uczy katechezy w miejscowej szkole podstawowej, ale także za pozwoleniem Siostry Przełożonej Zgromadzenia opiekuje się swoimi schorowanymi rodzicami, którzy są już w podeszłym wieku.

Recepta na świeżość powołania

Służebniczki są częścią historii Łopuszna, sama obecność sióstr musiała wywierać na młodych dziewczętach duże wrażenie, ponieważ parafia od lat cieszy się z wielu powołań zakonnych. Samych służebniczek w tym gronie jest aż szesnaście. Pracują m.in.: w USA, RPA i na Filipinach, gdzie siostry mają swoje domy. Obok tego służebniczki starowiejskie mają swoje placówki w Malawi, Tanzanii, Rzymie, na Ukrainie i w Rosji, w Zambii. Na całym świecie posługuje obecnie 1200 sióstr służebniczek starowiejskich.

- Tylko modlitwa i budowanie osobistej relacji z Jezusem przez Eucharystię jest gwarancją na to, by powołanie było wciąż świeże i nowe. Bez niej wcześniej czy później powołanie zwiędnie - podkreśla s. Jadwiga Bączar. Dlatego siostry starają się zawsze dziękować Bogu za dar powołania do życia konsekrowanego i prosić o wytrwanie w obranej drodze. Modlitwę zaczynają wcześnie rano w skromnej kaplicy na poddaszu domu, gdzie znajdują się także relikwie ojca założyciela bł. Edmunda Bojanowskiego. W ciągu dnia mają czas na medytacje, Liturgię Godzin, Różaniec. Intencji nigdy nie brakuje, ponieważ do Domu Sióstr pukają różni ludzie, prosząc je o modlitwę czy duchowe wsparcie. - Nie ma dnia, abym nie odebrała jakiegoś smsa z prośbą o modlitwę z mojej poprzedniej placówki - przyznaje Siostra Przełożona. W kaplicy sióstr raz w miesiącu sprawowana jest Msza św. W codziennej Eucharystii siostry uczestniczą w kościele razem z parafianami. Bardzo ważne w formacji są także stałe, odbywające się raz w miesiącu dni skupienia dla sióstr i doroczne rekolekcje.

Cztery gałęzie z jednego pnia

Zgromadzenie Sióstr Służebniczek Najświętszej Marii Panny Niepokalanie Poczętej zostało założone przez Sługę Bożego Edmunda Bojanowskiego (1814-1871) 3 maja 1850 r. Był ziemianinem z Wielkopolski, człowiekiem wielu talentów (kochał filozofię i literaturę, sam pisał i prowadził działalność wydawniczą, wydawał m.in. czasopismo „Pokłosie”, z którego dochód przeznaczał dla sierot). Ze wszystkich talentów, jakimi Bóg go obdarował, wybrał służbę najuboższym, zwłaszcza zaniedbanym, porzuconym sierotom wiejskim i zainicjował dla nich pierwsze ochronki. Opiekunkami miały być młode dziewczęta po formacji. Ochronki miały dawać wiejskim dzieciom od najmłodszych lat opiekę duchową, wpajać zasady moralne, uczyć dobra i pokazywać wartości chrześcijańskie i patriotyczne, co w czasach zaborów było bardzo potrzebne. Wkrótce Bojanowski stał się kierownikiem duchowym młodych dziewcząt pragnących poświęcić swoje życie Bogu. Mimo różnych trudności, już za życia Założyciela zgromadzenie rozwijało się w Wielkopolsce, Galicji, na Śląsku i w Królestwie Polskim. Kiedy zaborca zakazał działalności siostrom, zgromadzenie zostało podzielone, a z niego wyodrębniły się cztery autonomiczne zgromadzenia: służebniczki starowiejskie, dębickie, śląskie i wielkopolskie. Wśród najważniejszych zadań zgromadzenia siostry wymieniają: służenie bliźnim najbardziej potrzebującym pomocy duchowej czy materialnej, zwłaszcza dzieciom, ubogim i chorym. Wierne charyzmatowi Założyciela i otwarte na aktualne potrzeby Kościoła służebniczki zajmują się pracą wychowawczą wśród dzieci i młodzieży, katechizacją, podejmują dzieła charytatywne wśród chorych i ubogich - nie wykluczając innych form prac apostolskich zgodnych z duchem zgromadzenia.

Tagi:
zakon zakonnica zgromadzenie zakony

Kard. Braz de Aviz o wyzwaniach życia konsekrowanego

2019-07-17 16:02

vaticannews / Watykan (KAI)

Podstawowym wyzwaniem życia konsekrowanego jest dziś formacja. Na tym polu wiele się jeszcze musi zmienić – uważa kard. João Braz de Aviz. Podkreśla on, że formacja zakonna musi być procesem, drogą i wymaga wiele uwagi, odpowiedzialności, słuchania, a także umiejętności przebaczenia.

Archiwum Trapistek z Vitorchiano

Prefekt watykańskiej Kongregacji ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego przebywał w tych dniach w Paragwaju. Wziął tam udział w ogólnokrajowym spotkaniu osób konsekrowanych, które zgromadziło przedstawicieli 90 zgromadzeń zakonnych. Dzieląc się doświadczeniami z tego wydarzenia, kard. Braz de Aviz podkreślił potrzebę dobrego rozeznania własnego charyzmatu, aby zobaczyć, co jest w nim istotne i powinno być zachowane, a co ma znaczenie drugorzędne, jest związane z osobą założyciela i może zostać zaniechane.

Nawiązując do dyskusji o celibacie, brazylijski purpurat podkreślił, że ślub czystości jest jednym z filarów życia konsekrowanego i na pewno nie można z niego zrezygnować. Do życia w celibacie trzeba być jednak powołanym. Kard. Braz de Aviz zachęcił też zgromadzenia zakonne do pogłębionej refleksji na temat klerykalizmu. Jest to tym ważniejsze, że w życiu konsekrowanym kapłaństwo nie jest najważniejsze.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Kambodża: młodzi zafascynowani rodzicami św. Teresy z Lisieux

2019-09-17 18:37

vaticannews.va / Phnom Penh (KAI)

Pomimo ogromnych różnic kulturowych i wielkiego dystansu czasowego małżeństwo świętych Zelii i Ludwika Martin przemówiło do katolików Kambodży z wielką mocą. Rodzice Teresy z Lisieux ukazują piękno i moc rodziny, która ma czas na Boga i stawia Go w centrum swego życia. Zwraca na to uwagę bp Olivier Schmitthaeusler, zwierzchnik Kościoła katolickiego w tym azjatyckim kraju. To właśnie z jego inicjatywy odbyła się tam peregrynacja relikwii małżeństwa Martin.

Karolina Mysłek

Francuski biskup misyjny podkreślił, że Kambodża potrzebuje dziś jasnych wzorców. Rodzina została tam bowiem dogłębnie rozbita przez krwawe rządy komunistycznej dyktatury.

- Rodziny poszukują dziś wzorców. Pamiętajmy, że społeczeństwo Kambodży jest dość młode, ponad 60 proc. mieszkańców to młodzi poniżej 20 roku życia. I oni szukają wzorców, ale nie mogą ich znaleźć u rodziców, którzy doświadczyli dyktatury, żyli w czasach ludobójstwa lub zaraz po nim, kiedy po prostu trzeba było przeżyć, odtworzyć na nowo rodzinę, powracając do wartości religijnych i kulturalnych. Robili, co się dało, z dnia na dzień. Dziś natomiast rodziny są nastawione na wpływy XXI w., kiedy matki muszą pracować, dzieci wychowują się u dziadków – mówi Radiu Watykańskiemu wikariusz apostolski Phnom Penh. – Rodzina Martin ukazuje nam natomiast inny model. Podczas tej peregrynacji staraliśmy się poznawać jej codzienne życie. Rodzina jak wiele innych, a przy tym niezwykła, bo znalazła swe szczęście i moc w miłości Boga. Postawili Boga w centrum swego życia, potrafili przyjąć każde życie, które dał im Pan, z Bogiem stawiali czoła różnym próbom. Myślę, że dla młodych katolików w Kambodży jest to silna zachęta, by założyć rodzinę katolicką, która żyje z Panem i Go kocha.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Gorzów Wlkp.: obchody 80. rocznicy napaści Związku Radzieckiego na Polskę

2019-09-17 21:28

wm / Gorzów Wlkp. (KAI)

Mszą św. na cmentarzu komunalnym przy Pomniku Ofiar Stalinizmu w Gorzowie Wielkopolskim zainaugurowano obchody 80. rocznicy napaści Związku Radzieckiego na Polskę oraz Dnia Sybiraka. Eucharystii przewodniczył bp senior diecezji zielonogórsko-gorzowskiej Paweł Socha, obecny był także kapelan Sybiraków ks. Henryk Jacuński.

Marian Sztajner/Niedziela

W uroczystości uczestniczyli mieszkańcy miasta, uczniowie, delegacje stowarzyszeń i poczty sztandarowe. Wszyscy - Spotkaliśmy się, by wspólnie wyrazić szacunek i pamięć wobec Sybiraków – mówili zgromadzeni kresowianie.

Bp Socha w homilii przypomniał rys historyczny napaści Związku Radzieckiego na Polskę, kiedy to Armia Czerwona łamiąc pakt o nieagresji zawarty między Polską a Rosją Sowiecką w 1932 r. wkroczyła na tereny Rzeczypospolitej. Przypomniał o włączeniu ziem polskich do Związku Radzieckiego z ich mieszkańcami. Potem mówił o masowych wywózkach Polaków na nieludzka ziemię i o zamordowanych oficerach i urzędnikach na Wschodzie. – Tak się składa, że dziś Kościół obchodzi wspomnienie Zygmunta Szczęsnego Felińskiego, abp. Warszawy, który napisał do cara bardzo wymowny list o prawie Polaków do wolności i za to został wywieziony na Syberię – wspomniał kapłan.

- Modlimy się za tych wszystkich, którzy w okrutnych warunkach byli wyrzucani z domów a potem w zimnie, mrozie, wywiezieni do niewolniczej pracy – mówił bp Socha, następnie zadając pytanie: co dzisiaj jest najważniejsze? Miłość czy nienawiść? Prawda czy kłamstwo? Kontynuował - że w obliczu tamtych wydarzeń te pytania są bardzo ważne i ciągle powracają.

Hierarcha wiele miejsca poświęcił znaczeniu miłości. - Człowiek jest odmienny od innych stworzeń, żyje dzięki miłości, dobroci, tkliwości i współczucia. Odrzucenie tych wartości, to przekreślenie swej natury i swego człowieczeństwa. Człowiek, który wykreślił miłość, dobroć oraz prawdę ze swego życia, jest karłem samego siebie. Po prostu się odczłowiecza. W miłości człowiek odnajduje swoją wielkość, godność i wartość człowieczeństwa – podkreślał bp Socha.

Z okazji 30. rocznicy reaktywowania działalności Związku Sybiraków w Gorzowie – prezydent Wójcicki w liście skierowanym do działaczy związku podziękował za pielęgnowanie pamięci o latach cierpień na „nieludzkiej ziemi”.

- To właśnie oni, swoją postawą życiową i pracą, włożoną w tworzenie godnego życia na Ziemi Lubuskiej po powrocie z Syberii, każdego dnia udowadniają swoją miłość i przywiązanie do Ojczyzny -  Polski – mówił prezydent Gorzowa Wlkp. Jacek Wójcicki, zaznaczając, że prawdziwy przekaz o tamtych czasach jest najlepszą lekcją patriotyzmu, pozwalającym kolejnym pokoleniom zrozumieć dramatyzm syberyjskich wydarzeń.

- To dzień znaczący dla wszystkich Sybiraków. Tym bardziej, że to już 79 lat jak rozpoczęto eksterminację ludności z Kresów Wschodnich. To oni przyjechali do Ojczyzny po latach niewoli… z mową ojczystą i z pacierzem na ustach i tu, na tych ziemiach budowali swoją nową małą ojczyznę – wspominała Maria Dratwińska, prezes Oddziału i Koła Związku Sybiraków w Gorzowie. Uroczystości na Cmentarzu Komunalnym w Gorzowie zakończył apel pamięci, salwa honorowa i złożenie kwiatów.

W tym samym dniu w Wojewódzkiej i Miejskiej Bibliotece Publicznej otwarta została wystawa obejmująca zbiór fotografii, dokumentów, książek, plakatów i pamiątek, które przekazali Sybiracy. Wystawę otworzył dyr. biblioteki Sławomir Szenwald.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem