Reklama

„KTÓŻ JAK BÓG…”

Oto kapłan wielki - śp. kardynał Stanisław Nagy

Słowa: „Miałem szczęście” słyszymy albo wypowiadamy, kiedy przydarzyło się nam coś dobrego, dzięki czemu jesteśmy bogatsi wewnętrznie, radośni. Takich wydarzeń w życiu każdego człowieka jest wiele. Odnosząc się do Ewangelii, można by powiedzieć, że mieli szczęście młodzieńcy, którzy pewnego dnia spotkali na swej drodze wspaniałego Rozmówcę, którym był Jezus Chrystus. Zauroczeni Jego osobą, poszli za Nim, niejednokrotnie przelewając swą krew.

Podobnie dzieje się i w naszym życiu. Oto przychodzi moment, że poznajemy człowieka, który okazuje się dla nas osobą znaczącą, niejako przez przypadek wchodzimy w środowiska czy struktury, które naznaczają swoim klimatem całe nasze życie. Bo mieliśmy szczęście spotkać wspaniałego człowieka, wspaniałych ludzi. Tak było pewnie ze Środowiskiem Jana Pawła II. Kontakt z Karolem Wojtyłą rzutował na życie wielu młodych ludzi, toteż niejedna grupa zawiązała się przy późniejszym Papieżu i pięknie pracuje do dziś. Ci ludzie są obecnie pięknymi świadkami wiary, imponującymi niezależnością myślenia, odwagą i wiernością ideałom.

Reklama

Ciekawie o swojej bliskości z bł. Janem Pawłem II wypowiadał się, dziś już świętej pamięci, kard. Stanisław Nagy. Gdy został podniesiony do godności kardynalskiej, swoją relację z Ojcem Świętym określał słowem bliskość. Niezwykle skromny i pokorny, w swoich wypowiedziach nie śmiał nazywać się przyjacielem Jana Pawła II, a przecież nim był. Bo i dla Jana Pawła II kard. Nagy był człowiekiem wyjątkowym. Ojciec Święty potrzebował jego ogromnej wiedzy i kompetencji, a kard. Nagy był człowiekiem niezwykłego formatu, miał zresztą swoją ugruntowaną pozycję w polskim Kościele, w nauce Kościoła, w Episkopacie, a przy tym odznaczał się wielką kulturą i taktem.

Nie miejsce tu na szczegóły jakże wielu naszych rozmów i dyskusji, dość powiedzieć, że Ksiądz Kardynał pilnie śledził bieżące wydarzenia i umiał spojrzeć na nie z wielką roztropnością, perspektywą i zawsze mając na uwadze dobro człowieka. Dlatego jako redakcja bardzo wiele mu zawdzięczamy. Opatrzność umieściła go jeszcze bliżej Jana Pawła II, gdy został kardynałem. Nie stracił przez to kontaktu z polską rzeczywistością, pilnie obserwował, co się dzieje w kraju, wiele też razy rozmawiał z Ojcem Świętym na temat katolickich środków przekazu. Te tematy poruszał również w rozmowach ze mną. Mówiliśmy o tekstach „niedzielnych”, wskazywał potrzeby, na które powinniśmy zareagować. Zawsze wykazywał się dużą mądrością i było pewne, że Kościół był sercem myśli i życia Księdza Kardynała. Był prawdziwym nośnikiem myśli Jana Pawła II. Gdy zastanawialiśmy się, jakie byłoby stanowisko Ojca Świętego w danej sprawie, to spokojnie można było pytać o to Księdza Kardynała.

Kiedyś zapytał mnie, czy byłbym zdolny podjąć pewien dość kontrowersyjny temat, dotyczący obrony Kościoła. Temat nieco niezręczny, ale ponieważ było to potrzebne, bez wahania odpowiedziałem: tak. Wiedziałem, że to, co sugeruje, wynika z jego bogatych przemyśleń oraz z dyskusji na najwyższych kościelnych szczeblach. Z jakichś powodów jednak nie doszło do publikacji określonego tekstu. Kard. Nagy przyjął to bez komentarza, nie dopytywał - jak zawsze zresztą - o szczegóły. Pozostało mi tylko serdeczne i piękne przyjęcie przekazanego przesłania.

Reklama

Teksty Księdza Kardynała nie należały do łatwych, choć bardzo przylegały do mojego zamyślenia i były mi zawsze bardzo bliskie eklezjalnie. To on zwrócił mi również uwagę, że nie możemy dopuścić do zapomnienia o wybitnym etyku i wielkim przyjacielu Jana Pawła II - ks. prof. Tadeuszu Styczniu SDB. Sam podjął się napisania o nim książki „Świadkowie Wielkiego Papieża” (272. tom Biblioteki „Niedzieli”) i prosił mnie o tekst, który zamierzał włączyć do książki, gdyż także znałem ks. Tadeusza. Korzystając z wielkiej wiedzy kard. Nagyego z zakresu eklezjologii, prosiłem go o refleksje nad Kościołem - opublikowaliśmy je w książce „Z myślą o moim Kościele” (277, tom Biblioteki „Niedzieli”). Publikacja bardzo cenna, ze znawstwem rzeczy wyjaśniająca niektóre sprawy związane z polskim Kościołem, ukazująca też wielką miłość Księdza Kardynała do Kościoła i Ojczyzny. Pytania do kard. Nagyego koncentrowały się na problemie: Polsko, co się z tobą stało?, który teraz podjął Ogólnopolski Kongres Katolików „Stop Ateizacji”, odbywający się 16 czerwca br. na Jasnej Górze.

Kard. Nagy starał się publikować swoje teksty w pismach, o których wiedział, że są wierne Kościołowi. Cenił „Nasz Dziennik” i często gościł na jego łamach. Cenił też Radio Maryja i Telewizję Trwam i z miłością odnosił się do o. Tadeusza Rydzyka.

To człowiek prawdy, który nie kłaniał się okolicznościom. Pragnął wielkości swojej Ojczyzny. Marzył, by miała ona prawych polityków, by nie ulegała modom, a zwłaszcza z taką siłą napływającej do nas nieobyczajności. Chciał, żeby polska kultura była zawsze kulturą Ewangelii. Doskonale wiedział, że wierność chrześcijańskiemu dziedzictwu narodowemu jest gwarantem naszej wielkości.

Kard. Stanisław Nagy był świadom tego, jak ważną rolę w życiu narodu odegrali wielcy polscy hierarchowie: kard. Stefan Wyszyński, Jan Paweł II, abp Ignacy Tokarczuk. Rozglądał się po naszym Kościele i szukał w nim ludzi, którzy mogą przekonać naród do życia Ewangelią. To było wielkie poszukiwanie, niekiedy rozpaczliwe, serdeczne i tęskne wyglądanie. Jak ojciec czekający na powrót syna marnotrawnego, kard. Nagy marzył o jakimś zreflektowaniu się narodu, o powszechnym powrocie na właściwą drogę.

Ostatnio poruszał się na wózku inwalidzkim. Fizycznie ograniczony, pozostawał sprawny, wielki i mądry duchem. Napisał kiedyś o. Jacek Woroniecki o kard. Auguście Hlondzie, że był „vir desideriorum” - mężem wielkich pragnień. Kard. Stanisław Nagy to także „vir desideriorum” - człowiek wyglądający kogoś, kto by przylegał do takich wartości, jak bł. Jan Paweł II, Prymas Tysiąclecia czy abp Ignacy Tokarczuk. Bardzo tego pragnął...

Jednocześnie dostrzegał wielkość polskiego Kościoła w porównaniu z Kościołem na świecie i cieszył się pracą wielu biskupów, o której opowiadał. Wierzył także, iż ten czy inny może mniej zdeterminowany apostolsko biskup okaże jeszcze swoją pasterską moc, co będzie zbawienne dla narodu. Zawsze był pełen nadziei i dobrej myśli. Jego wiara była wielka, wielkie było jego zaufanie do Chrystusa i Bożego Serca. W rozmowach wątek ściśle religijny zawsze był na pierwszym miejscu.

„Ecce sacerdos magnus” - Oto kapłan wielki - tak można dziś podsumować życie kard. Stanisława Nagyego, człowieka wielkiego umiłowania Eucharystii i Jezusa Eucharystycznego, który subtelnie przewodził swojej wspólnocie zakonnej, choć zawsze czuł się tylko jej zwyczajnym bratem. I w naszych sercach pozostawił trwały ślad dobra, piękna i mądrości Bożej, który niech będzie dla nas znakiem jego świętej pamięci i kierunkowskazem.

2013-06-17 14:50

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

W jedności z papieżem

2020-11-10 10:08

Niedziela warszawska 46/2020, str. VI

[ TEMATY ]

kardynał

konsystorz

kard. Kazimierz Nycz

Wikipedia

Bazylika św. Marcina i Sylwestra – kościół tytularny 86. kardynała – kard. Nycza

Bazylika św. Marcina i Sylwestra – kościół tytularny 86. kardynała – kard. Nycza

Bazylika św. Sylwestra i św. Marcina w Rzymie jest kościołem tytularnym kard. Kazimierza Nycza. Metropolita warszawski objął świątynię po tym, gdy 10 lat temu został kardynałem.

To jeden z najstarszych kościołów chrześcijańskich w Wiecznym Mieście. Znajduje się w połowie drogi między Koloseum i Bazyliką Matki Bożej Większej. Świątynię wzniesiono ku czci wszystkich męczenników w IV wieku w miejscu, w którym chrześcijanie zbierali się na modlitwie już niespełna dwa wieki wcześniej. Tu właśnie miało się odbyć w 324 r. jedno ze spotkań przygotowujących do soboru w Nicei.

Obecne wezwanie – św. Sylwestra i św. Marcina – bazylika otrzymała w IX wieku. Była wielokrotnie przebudowywana, szczególnie w okresie wczesnego średniowiecza. Swój dzisiejszy kształt uzyskała w XVII wieku. Do dziś na zewnętrznej ścianie bocznej wzdłuż Via Equizia widać na dole pozostałości starożytnej rzymskiej świątyni, później mur wczesnoromańskiego kościoła, a nad nim konstrukcję siedemnastowieczną. Pod ołtarzem głównym znajdują się relikwie świętych: Artemiusza, Pauliny i Syzyniusza, przeniesione tu z katakumb św. Pryscylli. W świątyni spoczywa też bł. Angelo Paoli, karmelita, który był czczony w Rzymie za jego służbę ubogim. Został beatyfikowany w 2010 r.

W czasie nominacji kardynalskiej papież przeprowadza dialog z kardynałami nominatami, w którym jest zobowiązanie do bronienia wiary katolickiej aż po męczeństwo.

W kościele św. Sylwestra i św. Marcina znajduje się też fresk Filippa Galiardiego, ukazujący wnętrze dawnej bazyliki św. Piotra, przed przebudową dokonaną w XVI wieku przez Michała Anioła. Jest to jedyne zachowane ikonograficzne przedstawienie tego już nieistniejącego obiektu. W podziemiach można zobaczyć pozostałości domu Ekwicjusza, w którym w czasie rzymskich prześladowań chrześcijan znajdował się kościół domowy. Jest tam również mozaika z VI wieku z wizerunkiem św. Sylwestra I. Od końca XIII wieku w kościele posługują ojcowie karmelici.

Wśród duchowieństwa Rzymu

Każdy z kardynałów otrzymuje swój kościół tytularny w Rzymie lub okolicy. – Jest to znak tego, że kardynałowie należą nie tylko do Kościoła lokalnego, ale też zostają włączeni do Kościoła rzymskiego i z tego tytułu mają prawo wybierać papieża – wyjaśnia nam ks. Przemysław Śliwiński, rzecznik archidiecezji warszawskiej.

Choć powszechnie uważa się, że papieża wybiera cały świat chrześcijański, w rzeczywistości biskupa Rzymu zawsze wybierał kler diecezji rzymskiej. Kiedy w XI wieku nastąpiła zmiana regulaminu konklawe, elektorami papieża stali się kardynałowie. Dawniej zjeżdżali oni do Rzymu i byli tam stale obecni. Stawali się też współpracownikami papieża.

Był taki czas, że kardynałami zostawali nawet świeccy. – Było tak z królem Polski Janem Kazimierzem, który tak sobie cenił ten tytuł, że awanturował się w Europie, zwłaszcza z Francuzami, o to, że w pismach nie tytułowali go właściwie – przypomina w rozmowie z Niedzielą ks. dr Henryk Małecki, historyk Kościoła z Akademii Katolickiej w Warszawie.

Aż po męczeństwo

Obecnie, w momencie śmierci papieża, kiedy następuje sede vacante, do obowiązków kardynałów należy przede wszystkim przybyć na pogrzeb papieża, a także, słuchając poleceń dziekana kolegium kardynalskiego, uczestniczyć w konklawe. Dzisiaj większość kardynałów jest rozsiana poza Rzymem i wprost nie doradza papieżowi. Ale Ojciec Święty zwołuje ich na konsystorze czy zebrania.

Elementem wyróżniającym zewnętrznie kardynałów spośród osób duchownych jest purpurowy kolor ich sutanny. Ma on swoją głęboką symbolikę. Podczas konsystorza, w czasie nominacji kardynalskiej papież przeprowadza dialog z kardynałami nominatami, w którym jest zobowiązanie do bronienia wiary katolickiej aż po męczeństwo. Purpura jest kolorem, który ma kardynałom ciągle o tym przypominać. Z jednej strony jest to wyróżnienie, które wzbudza szacunek i podziw, ale jego istotą jest przypomnienie o konieczności obrony wiary w Chrystusa aż po męczeństwo.

Doborowe towarzystwo

Benedykt XVI kreował abp. Nycza kardynałem na konsystorzu 20 listopada 2010 r. Metropolita warszawski świadomie zwlekał jednak z objęciem przydzielonego mu kościoła. Chciał bowiem połączyć to wydarzenie z beatyfikacją Jana Pawła II. „Dzięki temu w tym rzymskim ingresie może wziąć udział więcej wiernych z Polski, co na pewno umocni ich więź z Kościołem w Rzymie” – mówił kard. Nycz. W rozmowie z Radiem Watykańskim podkreślał też, że chciałby, żeby to było jeszcze jedno bezpośrednie duchowe przygotowanie do beatyfikacji, a zarazem uprzedzające dziękczynienie. „Myślę, że to się w jakimś sensie udało, dlatego, że nie chciałbym siebie eksponować tutaj na pierwszym miejscu” – zaznaczył.

Kard. Nycz jest 86. kardynałem, którego kościołem tytularnym jest bazylika św. Marcina i Sylwestra. Wśród kardynałów poprzedników jest trzech świętych: Karol Boromeusz, Józef Maria Tomasi di Lampedusa i papież Paweł VI, jeden błogosławiony – Ildefons Schuster, a także późniejsi papieże: Benedetto Caetani (Bonifacy VIII) i Achille Ratti (Pius XI), nuncjusz apostolski w Polsce w latach 1919-21. „Jest to pewien przykład, z jakiego ogromnie wiele można czerpać dla współczesności” – mówił metropolita warszawski.

Ufa Bogu i człowiekowi

Uroczystą Mszę św., w czasie której kard. Nycz objął swój kościół tytularny, odprawiało kilkudziesięciu polskich biskupów. Ówczesny metropolita krakowski kard. Stanisław Dziwisz zauważył, że nominacja kardynalska metropolity warszawskiego to najnowsze ogniwo w długiej historii pisanej przez Polaków w Kościele Rzymu i naszych związków z Kościołem powszechnym. Zdaniem kard. Dziwisza, kapłaństwo jest bez wątpienia charakterystyczną linią tożsamości biskupa i kardynała Kazimierza. Były sekretarz św. Jana Pawła II zaznaczył, że kard. Nycz odważnie podejmuje wyzwania, jakie przed Kościołem stawia współczesny świat, a które nie są proste. – Pełni swoją posługę w duchu zaufania Bogu i człowiekowi. Robi on to, co powinien robić każdy autentyczny apostoł, zgodnie ze słowami św. Piotra, że Jezus Chrystus jest kamieniem węgielnym, na którym możemy zbudować nasze życie osobiste, rodzinne i społeczne – oświadczył kard. Dziwisz.

Każdy kardynał jest „ręką” papieża we wszystkich ważnych sprawach Kościoła.

Ważny symbol

Na fakt, że objęcie kościoła tytularnego przez każdego kardynała ma dzisiaj znacznie przede wszystkim symboliczne wskazuje ks. prof. Waldemar Chrostowski z UKSW. Dostrzega w tym dwa główne cele. Pierwszym jest związek kardynała z Rzymem i papieżem. – Każdy kardynał jest „ręką” papieża we wszystkich ważnych sprawach Kościoła. Druga sprawa to podkreślenie roli Rzymu jako duchowej stolicy chrześcijaństwa. Kościół tytularny uwypukla rolę Wiecznego Miasta i je wyszczególnia, wyodrębnia spośród innych, ukazując jego wyjątkowość – mówi Niedzieli.

– Posiadanie kościoła tytularnego to wyłącznie symbol, nie wiążą się z tym żadne zobowiązania – podkreśla także ks. Śliwiński. Mimo to metropolita warszawski podczas pobytów w Wiecznym Mieście zawsze stara się odwiedzić swój kościół tytularny, odprawić w nim Mszę św. i spotkać się ze wspólnotą duszpasterzy i wiernych.

CZYTAJ DALEJ

Franciszek: Kościół to nie grupa przedsiębiorców ani partia polityczna

2020-11-25 09:44

[ TEMATY ]

audiencja

Grzegorz Gałązka

Obecny w modlitwie żywy ogień Ducha Świętego daje Kościołowi siłę do świadectwa i misji – powiedział papież podczas dzisiejszej audiencji ogólnej transmitowanej przez media watykańskie z biblioteki Pałacu Apostolskiego. W swojej katechezie Ojciec Święty mówił o modlitwie rodzącego się Kościoła.

Na wstępie Franciszek podkreślił, że pierwsze kroki Kościoła w świecie wyznaczała modlitwa. Przypomniał, że na życie wspólnoty wierzących składały się: słuchanie nauczania apostołów, utrzymywanie wzajemnej komunii, łamanie chleba i modlitwa. Papież zaznaczył, że istnienie Kościoła ma sens, jeśli pozostaje on mocno zjednoczony z Chrystusem, a wszystko w Kościele, co wyrasta poza tymi „współrzędnymi”, jest pozbawione fundamentów. „To Bóg sprawia Kościół, a nie wrzawa dzieł. To słowo Jezusa napełnia nasze wysiłki sensem. To właśnie w pokorze budowana jest przyszłość świata” – stwierdził Ojciec Święty.

W Dziejach Apostolskich możemy odkryć, jak potężnym stymulatorem ewangelizacji są spotkania modlitewne, pozwalające dostrzec żywą obecność Jezusa oraz doświadczyć poruszenia Duchem Świętym. „Na modlitwie chrześcijanie zanurzają się w tajemnicy Boga, który kocha każdego człowieka i pragnie, aby Ewangelia była głoszona wszystkim” – stwierdził papież.

„Życie pierwotnego Kościoła naznaczone jest ciągłym następstwem celebracji, zgromadzeń, okresów modlitwy wspólnotowej i osobistej. I to Duch Święty udziela mocy kaznodziejom, którzy wyruszają w podróże, i którzy z miłości do Jezusa przemierzają morza, stawiają czoła niebezpieczeństwom i poddają się upokorzeniom” – powiedział Ojciec Święty.

Franciszek zaznaczył, że doświadczenie rodzącego się Kościoła jest także doświadczeniem kolejnych pokoleń wierzących, aż po dziś dzień. „Duch ożywia wszystko. I każdy chrześcijanin, który nie lęka się poświęcać czasu na modlitwę, może uczynić swoimi słowa Apostoła Pawła: «Choć nadal prowadzę życie w ciele, jednak obecne życie moje jest życiem wiary w Syna Bożego, który umiłował mnie i samego siebie wydał za mnie» (Ga 2, 20). Tylko w milczeniu adoracji można doświadczyć całej prawdy tych słów. To żywy ogień Ducha daje siłę do świadectwa i misji” – powiedział Franciszek na zakończenie swojej katechezy.

CZYTAJ DALEJ

Papież: jeśli chcemy lepszego świata, szanujmy kobiety

2020-11-25 15:34

[ TEMATY ]

Franciszek

kobiety

Grzegorz Gałązka

Dziś obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Eliminacji Przemocy Wobec Kobiet. W związku z tym Papież Franciszek przypomniał, że kobiety zbyt często są atakowane, maltretowane, gwałcone i zmuszane do prostytucji. „Jeśli chcemy lepszego świata, który będzie domem pokoju, a nie przedsionkiem wojny, musimy zrobić znacznie więcej dla godności każdej kobiety” – napisał Ojciec Święty.

Międzynarodowy Dzień Eliminacji Przemocy wobec Kobiet proklamowało Pierwsze Forum Środowisk Kobiecych Ameryki Łacińskiej i Karaibów, obradujące w lipcu 1981 roku w stolicy Kolumbii, Bogocie. Datę wybrano nieprzypadkowo – 25 listopada 1960 r. w rządzonej po dyktatorsku przez Rafaela Trujillo Dominikanie zamordowano trzy siostry Mirabal. Od kilkunastu lat Dzień ma wymiar uniwersalny i ogólnoświatowy – w 1999 r. zatwierdziło go Zgromadzenie Ogólne ONZ, inicjatywę poparła też Unia Europejska.

Przemoc wobec kobiet i dziewcząt jest globalnym wyzwaniem w zakresie praw człowieka. Pandemia COVID-19 ukazała, że mamy do czynienia z sytuacją kryzysową, która wymaga pilnych działań na wszystkich szczeblach, we wszystkich przestrzeniach i przez wszystkich ludzi.

Wyłączenie kobiet z udziału w życiu społecznym i gospodarczym w czasach pandemii popycha znacznie więcej kobiet i dziewcząt do ubóstwa, a ryzyko przemocy wobec nich rośnie. „W kwietniu tego roku wezwałem społeczność międzynarodową do zakończenia raz na zawsze przemocy ze względu na płeć, która rozpowszechnia się w cieniu pandemii. Dziś powtarzam i ponawiam ten apel” – napisał w przesłaniu na ten dzień sekretarz generalny ONZ. „W tym międzynarodowym dniu podwójmy nasze wysiłki na rzecz wyeliminowania przemocy ze względu na płeć, raz na zawsze” – dodał Antonio Guterres.

Zdaniem szefa ONZ priorytetem w walce z przemocą wobec kobiet jest nadanie priorytetu przywództwu kobiet w poszukiwaniu rozwiązań i angażowanie mężczyzn w walkę z przemocą. Działania muszą obejmować przewidywalne i elastyczne finansowanie organizacji zajmujących się prawami kobiet, ponieważ to one jako pierwsze udzielają pomocy w czasie kryzysu. „Bardzo ważne jest, aby ośrodki dla osób doświadczających przemocy pozostały otwarte oraz dysponowały odpowiednimi środkami i mechanizmami ułatwiającymi dostęp do służby zdrowia, instytucji społecznych i wymiaru sprawiedliwości” – napisał Guterres.

Jego zdaniem działania te nie powinny koncentrować się jedynie na podejmowaniu interwencji na skutek przemocy wobec kobiet. Powinny one przede wszystkim zapobiegać przemocy, dążyć do zmiany norm społecznych i nierównowagi sił, a systemy policyjne i sądowe muszą zwiększyć odpowiedzialność sprawców przemocy i położyć kres bezkarności

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Przejdź teraz
REKLAMA: Artykuł wyświetli się za 15 sekund

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję