Dnia 9 czerwca br. w parafii pw. Niepokalanego Serca NMP w Barlinku miało miejsce doniosłe wydarzenie. Z rąk abp. Andrzeja Dzięgi przy obecności bp. Antoniego Stankiewicza otrzymaliśmy relikwie bł. Jana Pawła II. W Barlinku zawsze pamiętaliśmy o bł. Janie Pawle. Tuż po śmierci na jednym z głównych placów miasta ustawiliśmy figurę Papieża Polaka, przy której każdego dnia palą się świece i składane są świeże kwiaty.
Na Pomorzu Zachodnim szczególnie trwamy w dziękczynieniu Bogu za dar pontyfikatu Ojca Świętego Jana Pawła II, który przepełniony był troską o rodziny i poczęte życie, a przecież to nad Odrą i Bałtykiem mówił nam, że „rodzina ma być silna Bogiem, a wtedy kraj będzie silny rodziną”. Zostawił nam wówczas swoisty testament, który realizujemy od lat, spotykając się na modlitwie, ufni, że bł. Jan Paweł II oręduje za nami i błogosławi nam z okna domu Ojca.
Bł. Jan Paweł II był wielkim przyjacielem młodzieży. Jakże to piękne, że w czasie przygotowań do Dni Młodych w naszym mieście otrzymujemy tak wielki dar. Młodzież, która zgromadzi się w przyszłym roku na modlitwie, będzie mogła poczuć bliskość jego osoby poprzez uczczenie jego relikwii.
Reklama
Uroczystości wprowadzenia relikwii rozpoczęły się czuwaniem modlitewnym przy figurze bł. Jana Pawła II. W godzinie apelowej łączyliśmy się duchowo z Jasną Górą, zapewniając Królową Polski, że jesteśmy, pamiętamy i czuwamy. Rozważanie apelowe poprowadził abp Andrzej Dzięga. Podczas rozważania łączył posługę maryjną Jana Pawła II, papieża zawierzenia, który powtarzał „Totus Tuus” z Maryją, wierną Służebnicą Pańską. Następnie prosił, abyśmy przez wstawiennictwo bł. Jana Pawła II i przez przyczynę Królowej Polski potrafili choć trochę być sługami Maryi, być „Totus Tuus”. Wszystkie intencje, z którymi przyszliśmy na Apel, polecaliśmy Bogu w tajemnicy ukoronowania Matki Bożej.
Po modlitwie różańcowej słowo podziękowania skierował ks. dziekan Bronisław Lose, który został mianowany kustoszem relikwii. Następnie relikwiarz pobłogosławił bp Antoni Stankiewicz, który wraz z Księdzem Arcybiskupem umieścił relikwie w relikwiarzu. Arcypasterz przekazał relikwiarz ks. dziekanowi Bronisławowi Lose, który procesyjnie wniósł relikwie do kościoła. Po przybyciu do świątyni homilię wygłosił abp Andrzej Dzięga. W homilii tej zachęcał: „Masz pełne prawo i ty w różnych swoich sprawach do Boga się zwracając, wołać: bł. Janie Pawle II, ty słyszysz moją modlitwę, ty widzisz, jak mi trudno Bogu to wypowiedzieć, ty wołaj do Boga za mną, wspieraj mnie przed Bogiem, ty oręduj za mną”. Słowo pozdrowienia skierował bp Antoni Stankiewicz. Jako wychowanek ziemi lubuskiej podkreślił, że bł. Papież Polak często przebywał na tej ziemi. Wskazał również, że relikwie są wielkim darem i zachętą do zaufania Panu.
Na zakończenie modlitewnego spotkania Księża Biskupi udzielili pasterskiego błogosławieństwa, po którym wszyscy zgromadzeni oddali cześć relikwiom bł. Jana Pawła II.
Kard. Stanisław Dziwisz przewodniczył Mszy św. z instalacją relikwii krwi św. Jana Pawła II w sanktuarium Matki Bożej w Myślenicach. - To szczególna chwila. Święty, który wielokrotnie modlił się w tym kościele i sprawował Eucharystię dla wspólnoty parafialnej, powraca tu w takiej niezwykłej formie – mówił krakowski metropolita senior.
W homilii przypomniał, że Myślenice były bliskie sercu kard. Wojtyły, który wielokrotnie tu przyjeżdżał, a 50 lat temu koronował cudowny obraz Matki Bożej Myślenickiej.
Drodzy bracia i siostry,
Chciałbym wam dzisiaj opowiedzieć o Joannie d´Arc, młodej świętej, żyjącej u schyłku Średniowiecza, która zmarła w wieku 19 lat w 1431 roku. Ta młoda francuska święta, cytowana wielokrotnie przez Katechizm Kościoła Katolickiego, jest szczególnie bliska św. Katarzynie ze Sieny, patronce Włoch i Europy, o której mówiłem w jednej z niedawnych katechez. Są to bowiem dwie młode kobiety pochodzące z ludu, świeckie i dziewice konsekrowane; dwie mistyczki zaangażowane nie w klasztorze, lecz pośród najbardziej dramatycznych wydarzeń Kościoła i świata swoich czasów. Są to być może najbardziej charakterystyczne postacie owych „kobiet mężnych”, które pod koniec średniowiecza niosły nieustraszenie wielkie światło Ewangelii w złożonych wydarzeniach dziejów. Moglibyśmy je porównać do świętych kobiet, które pozostały na Kalwarii, blisko ukrzyżowanego Jezusa i Maryi, Jego Matki, podczas gdy apostołowie uciekli, a sam Piotr trzykrotnie się Go zaparł. Kościół w owym czasie przeżywał głęboki, niemal 40-letni kryzys Wielkiej Schizmy Zachodniej. Kiedy w 1380 roku umierała Katarzyna ze Sieny, mamy papieża i jednego antypapieża. Natomiast kiedy w 1412 urodziła się Joanna, byli jeden papież i dwaj antypapieże. Obok tego rozdarcia w łonie Kościoła toczyły się też ciągłe bratobójcze wojny między chrześcijańskimi narodami Europy, z których najbardziej dramatyczną była niekończąca się Wojna Stulenia między Francją a Anglią.
Joanna d´Arc nie umiała czytań ani pisać. Można jednak poznać głębiej jej duszę dzięki dwóm źródłom o niezwykłej wartości historycznej: protokołom z dwóch dotyczących jej Procesów. Pierwszy zbiór „Proces potępiający” (PCon) zawiera opis długich i licznych przesłuchań Joanny z ostatnich miesięcy jej życia ( luty-marzec 1431) i przytacza słowa świętej. Drugi - Proces Unieważnienia Potępienia, czyli "rehabilitacji" (PNul) zawiera zeznania około 120 naocznych świadków wszystkich okresów jej życia (por. Procès de Condamnation de Jeanne d´Arc, 3 vol. i Procès en Nullité de la Condamnation de Jeanne d´Arc, 5 vol., wyd. Klincksieck, Paris l960-1989).
Joanna urodziła się w Domremy - małej wiosce na pograniczu Francji i Lotaryngii. Jej rodzice byli zamożnymi chłopami. Wszyscy znali ich jako wspaniałych chrześcijan. Otrzymała od nich dobre wychowanie religijne, z wyraźnym wpływem duchowości Imienia Jezus, nauczanej przez św. Bernardyna ze Sieny i szerzonej w Europie przez franciszkanów. Z Imieniem Jezus zawsze łączone jest Imię Maryi i w ten sposób na podłożu pobożności ludowej duchowość Joanny stała się głęboko chrystocentryczna i maryjna. Od dzieciństwa, w dramatycznym kontekście wojny okazuje ona wielką miłość i współczucie dla najuboższych, chorych i wszystkich cierpiących.
Z jej własnych słów dowiadujemy się, że życie religijne Joanny dojrzewa jako doświadczenie mistyczne, począwszy od 13. roku życia (PCon, I, p. 47-48). Dzięki "głosowi" św. Michała Archanioła Joanna czuje się wezwana przez Boga, by wzmóc swe życie chrześcijańskie i aby zaangażować się osobiście w wyzwolenie swojego ludu. Jej natychmiastową odpowiedzią, jej „tak” jest ślub dziewictwa wraz z nowym zaangażowaniem w życie sakramentalne i modlitwę: codzienny udział we Mszy św., częsta spowiedź i Komunia św., długie chwile cichej modlitwy prze Krucyfiksem lub obrazem Matki Bożej. Współczucie i zaangażowanie młodej francuskiej wieśniaczki w obliczu cierpienia jej ludu stały się jeszcze intensywniejsze ze względu na jej mistyczny związek z Bogiem. Jednym z najbardziej oryginalnych aspektów świętości tej młodej dziewczyny jest właśnie owa więź między doświadczeniem mistycznym a misją polityczną. Po latach życia ukrytego i dojrzewania wewnętrznego nastąpiły krótkie, lecz intensywne dwulecie jej życia publicznego: rok działania i rok męki.
Na początku roku 1429 Joanna rozpoczęła swoje dzieło wyzwolenia. Liczne świadectwa ukazują nam tę młodą, zaledwie 17-letnią kobietę jako osobę bardzo mocną i zdecydowaną, zdolną do przekonania ludzi niepewnych i zniechęconych. Przezwyciężywszy wszystkie przeszkody spotyka następcę tronu francuskiego, przyszłego króla Karola VII, który w Poitiers poddaje ją badaniom przeprowadzanym przez niektórych teologów Uniwersytetu. Ich ocena jest pozytywna: nie dostrzegają w niej nic złego, lecz jedynie dobrą chrześcijankę.
22 marca 1429 Joanna dyktuje ważny list do króla Anglii i jego ludzi, oblegających Orlean (tamże, s. 221-22). Proponuje w nim prawdziwy, sprawiedliwy pokój między dwoma narodami chrześcijańskimi, w świetle imion Jezusa i Maryi, ale jej propozycja zostaje odrzucona i Joanna musi angażować się w walkę o wyzwolenie miasta, co nastąpiło 8 maja. Innym kulminacyjnym momentem jej działań politycznych jest koronacja Karola VII w Reims 17 lipca 1429 r. Przez cały rok Joanna żyje między żołnierzami, pełniąc wśród nich prawdziwą misję ewangelizacyjną. Istnieje wiele ich świadectw o jej dobroci, męstwie i niezwykłej czystości. Wszyscy, łącznie z nią samą, mówią o niej „la pulzella” - czyli dziewica.
Męka Joanny zaczęła się 23 maja 1430, gdy jako jeniec wpada w ręce swych wrogów. 23 grudnia zostaje przewieziona pod strażą do miasta Rouen. To tam odbywa się długi i dramatyczny Proces Potępienia, rozpoczęty w lutym 1431 r. a zakończony 30 maja skazaniem na stos. Był to proces wielki i uroczysty, któremu przewodniczyli dwaj sędziowie kościelni: biskup Pierre Cauchon i inkwizytor Jean le Maistre. W rzeczywistości kierowała nim całkowicie duża grupa teologów słynnego Uniwersytetu w Paryżu, którzy uczestniczyli w nim jako asesorzy.
Podziel się cytatem
Każde spojrzenie Maryi coś odsłania: Boga, człowieka, drogę. W maju zapraszamy Cię do zatrzymania się przy 31 takich spojrzeniach. Dziś zobacz jedno z nich.
Pod krzyżem Maryja otrzymuje nowe zadanie.
Nie zamyka się w swoim bólu.
Jej spojrzenie rozszerza się.
Staje się miejscem dla innych.
To jest dojrzałość miłości:
nie tylko przeżyć swoje — ale otworzyć się na czyjeś życie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
