Czerpać z Jego pełni

Kard. Giovanni Battista Re, nawiązując do odczytanej podczas Mszy św. Ewangelii, wskazał, że na końcu ziemskiego pielgrzymowania, czeka na nas miłosierne oblicze Boga. Wierzący w Chrystusa będą mieli życie wieczne, doświadczą bezmiaru Bożej miłości. „Jezus nie wyeliminował śmierci, ale przez swoje zmartwychwstanie ją pokonał” - powiedział. Ci, którzy wierzą w Niego, doświadczają zwycięstwa nad śmiercią. „Ta świadomość oświetla i ukierunkowuje egzystencję wszystkich wierzących” - powiedział kard. Re i dodał, że to doświadczenie kierowało życiem zmarłego kardynała.

Bogaty w wiarę i człowieczeństwo

W homilii, wspominano zmarłego kapłana jako postać otwartą na dialog, życzliwą i z pozytywnym spojrzeniem na sytuacje; wyróżniał się doskonałym przygotowaniem teologicznym.

„Jego osobowość, na którą składała się autentyczna duchowość, wyniesiona ze szkoły księdza Bosko, oraz finezja sposobu bycia, wzbudzały szacunek i sympatię, za co był bardzo ceniony przez wszystkich” - wskazał kard. Re.

Dusze sprawiedliwych są w rękach Boga

W homilii kardynał dodał, że dla wierzących śmierć jest przejściem od egzystencji wypełnionej bólem i różnymi doświadczeniami do pełni szczęścia, którym jest życie w Bogu. „Tylko w tej perspektywie wiary - powiedział kard. Re - w której życie i śmierć chrześcijanina nabierają ostatecznego znaczenia i perspektywy w miłosiernym planie Boga, nieskończonej Miłości, może być miejsce na nadzieję”.

„Niech Pan, w swoim miłosierdziu, przyjmie go i obdarzy nagrodą, na którą zasłużył swoim długim życiem poświęconym nauczaniu teologii, służbie Kościołowi i zaangażowaniu dla dobra dusz” - prosił w końcowych słowach homilii.

Śp. kard. Angelo Amato

Kard. Angelo Amato urodził się 8 czerwca 1938 r. w Molfetta (Bari, Włochy) jako pierwsze z czworga dzieci. Jego rodzina zajmowała się budową statków.

Na początku trzeciego roku studiów, w październiku 1953 r., zdecydował się porzucić obiecującą karierę i wstąpił do salezjanów. Został wyświęcony na kapłana w 1967 roku.

Zapisał się na Papieski Uniwersytet Gregoriański, gdzie uzyskał doktorat z teologii w 1974 r. i został natychmiast powołany do nauczania tego przedmiotu. W 1977 r. został wysłany do Grecji. Po zdaniu egzaminu wstępnego (współczesna greka w mowie i piśmie) przeniósł się do Salonik jako stypendysta Patriarchatu Konstantynopola. Jego miejscem zamieszkania był klasztor Vlatadon, siedziba klasztoru prawosławnych mnichów oraz „Idrima ton Paterikon Meleton” (Instytut Studiów Patrystycznych), z biblioteką specjalizującą się w teologii prawosławnej i cenną mikrofilmową kolekcją rękopisów z Góry Athos.

Po powrocie do Rzymu wykładał chrystologię na Wydziale Teologicznym Papieskiego Uniwersytetu Salezjańskiego, którego był dziekanem w latach 1981-1987 i 1994-1999. W latach 1997-2000 był również prorektorem tegoż uniwersytetu. W 1988 r. został wysłany do Waszyngtonu, aby studiować teologię religii i ukończyć podręcznik chrystologii. W międzyczasie został konsultantem Kongregacji Nauki Wiary, Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan i Dialogu Międzyreligijnego oraz doradcą Międzynarodowej Papieskiej Akademii Maryjnej.

W 1999 r. został mianowany sekretarzem Papieskiej Akademii Teologicznej i redaktorem nowo założonego czasopisma teologicznego „Path”. W latach 1996-2000 był członkiem komisji teologiczno-historycznej Wielkiego Jubileuszu.

Mianowany sekretarzem Kongregacji Nauki Wiary 19 grudnia 2002 r., otrzymał święcenia biskupie 6 stycznia 2003 r. z rąk św. Jana Pawła II w Bazylice św. Piotra.

W 2008 roku Benedykt XVI powołał go na prefekta Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych. Urząd ten pełnił do 31 sierpnia 2018 roku. Od 2010 roku był kardynałem. Zmarł 31 grudnia 2024 roku, mając 86 lat.