Reklama

Niedziela Świdnicka

Z wizytą u kamienieckich boromeuszek

Pięć sióstr boromeuszek mieszka w niewielkim domu zakonnym przy ulicy Szpitalnej w Kamieńcu Ząbkowickim. Dawniej roztaczały opiekę nad pacjentami pobliskiego szpitala, dziś prowadzą świetlicę dla dzieci. Życie w niewielkim domu zakonnym jest spokojne i na pozór monotonne.

2013-11-26 16:08

Niedziela świdnicka 48/2013, str. 1, 4-5

[ TEMATY ]

zakon

zakonnica

Archiwum Sióstr Boromeuszek

Każdy dzień to dla nas wyzwanie – mówi siostra Władysława, która w Kamieńcu Ząbkowickim jest ponad 20 lat. – Codziennie nasz bagaż doświadczeń, trosk i umiłowania dla Boga zarzucamy na plecy, by pokonywać trudności i zachować wiarę w sercu.

350 lat kongregacji

Zakon powstał po wojnie 30-letniej, jaka miała miejsca w latach 1618-48. Był to czas wielkiej nędzy we Francji, która walczyła z głodem i dżumą. Joseph Chauvenel, adwokat i członek parlamentu w Metz, kierując się dobrem ludzi, założył w Nancy, w domu swego ojca, bezpłatną przychodnię i aptekę, gdzie ubodzy i chorzy mogli otrzymać lekarstwa i inne potrzebne do życia środki. Młody parlamentarzysta sam pomagał potrzebującym, rozdając żywność, leki, opatrując rany. Joseph zmarł bardzo wcześnie, powierzając cały swój majątek i rozpoczęte dzieło pomocy najuboższym swojemu ojcu Emanuelowi, który przekazał majątek syna na cele charytatywne. Pierwsze siostry, które pomagały Josephowi zauroczone postawą Karola Boromeusza – reformatora Kościoła po Soborze Trydenckim, również zaangażowanego w pomoc osobom potrzebującym – postanowiły wybrać go na swego patrona. I tak 22 lipca 1679 r. cztery siostry założycielki złożyły śluby zobowiązujące do trwania w zgromadzeniu aż do śmierci w służbie ubogim, chorym i opuszczonym.

Szpital

Szpital w Kamieńcu Ząbkowickim powstał w roku 1870 i umiejscowiono go na skraju miejscowości. Swoją działalność rozpoczął w 1871 r. i od początku prowadzony był przez siostry boromeuszki zgodnie z ideą założycielską zgromadzenia. Przy szpitalu w 1898 r. z prywatnych funduszy wzniesiono kaplicę. W końcu XIX wieku zbudowano mały pawilon szpitalny, założono niewielki ogród z drewnianą altaną. Około roku 1900 szpital powiększono o nowe skrzydło. Przez wiele lat po wojnie obiekt funkcjonował jako Szpital Przeciwgruźliczy, następnie jako Zakład Leczniczo-Opiekuńczy. Dziś popada w ruinę.

Reklama

Siostra Władysława pracowała do samego końca w kamienieckim szpitalu.

– Praca w szpitalu dodawała nam energii i sił – wspomina. – Choć było niekiedy bardzo ciężko, to jednak codzienne zajęcia, kontakt z chorymi nadawał sens naszym działaniom.

Boromeuszka prócz tych miłych wydarzeń pamięta te, które były dla niej ciężkie, jak śmierć na nocnym dyżurze trzech pacjentów.

– Tej nocy zostałam sama na dyżurze. To było jak jeden z najgorszych snów, bo noc ciągnęła się w nieskończoność. To był pierwszy i ostatni raz, kiedy na moim nocnym dyżurze umarli pacjenci w naszym szpitalu – opowiada zakonnica. – Kolejnym najcięższym etapem pracy w szpitalu był lipiec 1997 r., kiedy Kamieniec Ząbkowicki został zalany. Na parterze szpitala była kaplica i pomieszczenia biurowe. Na piętrze znajdowały się sale z chorymi. Cały parter szpitalnego budynku został zalany, a chorzy nie byli ewakuowani, więc wraz z jeszcze jedną siostrą czuwałyśmy na zmianę nad pacjentami. Był to czas, w którym spałam po dwie godziny na dobę.

Kilka lat później zdecydowano o likwidacji szpitala. Siostry Boromeuszki przestały opiekować się chorymi.

Przyszpitalna kaplica

Choć szpital jest zamknięty od kilku lat i opuszczony, niezagospodarowany popada w ruinę. Siostry ze Zgromadzenia św. Karola Boromeusza opiekują się jedyną jego czynną do dziś częścią – przyszpitalną kaplicą Świętej Rodziny, która jest własnością zakonu. W kaplicy toczy się ważna część życia religijnego tutejszej parafii.

Opiekunką kaplicy jest siostra Władysława, która sprząta świątynię, szykuje dla księży ornaty, a także gra na organach.

– Gra na organach w czasie wieczornych Mszy św. sprawia mi wielką radość – opowiada z uśmiechem na twarzy zakonnica. – Prócz mnie na organach z naszego kamienieckiego zakonu gra jeszcze siostra Blanka.

Boromeuszki odpowiedzialne są za kaplicę Świętej Rodziny. Zajmują się jej utrzymaniem, opłacają drobne remonty.

Kaplica w dłoniach św. Jadwigi

– Na szczególną uwagę zasługuje wyposażenie przyszpitalnej kaplicy – ołtarz główny i droga krzyżowa – wyjaśnia Stefan Gnaczy, prezes Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Kamienieckiej. – Wspominane wyposażenie jest dziełem Brunona Tschötschela – śląskiego rzeźbiarza okrzykniętego wrocławskim Witem Stwoszem XX wieku.

Bruno Tschötschel urodził się w Świebodzicach w 1874 r., zmarł we Wrocławiu w 1941 r. Ten wybitny artysta pierwotnie miał zostać zegarmistrzem, przyuczył się jednak do zawodu stolarza i stał się wziętym i cenionym rzeźbiarzem.

– Kamieniecka kaplica jest wielkim dziełem, które przyozdobione zostało licznymi pracami artysty – mówi Stefan Gnaczy. – Na Dolnym Śląsku w klasztorach, kościołach można odnaleźć ołtarze, drogi krzyżowe, rzeźby i wyposażenia szopek, które wyszły spod ręki znakomitego stolarza. Wśród rzeźb znajdujących się w Kamieńcu Ząbkowickim, jedna jest szczególna – przedstawia św. Jadwigę, patronkę Śląska. Rzeźbę wyróżnia znaczący szczegół, zresztą bardzo dobrze widoczny. Święta trzyma w dłoni kamieniecką kaplicę.

Boromeuszki są dumne z tego, w jakim stopniu udało im się wyremontować świątynię. Jest to jedno z licznych zadań, za jakie są odpowiedzialne od czasu, gdy zdecydowano o likwidacji szpitala.

Świetlica sióstr

Przy klasztorze boromeuszki zdecydowały, że poprowadzą świetlicę dla dzieci z rodzin biednych i borykających się z problemami. Jednak dziś salkę znajdującą się przy domu zakonnym odwiedzają wszystkie dzieci, bez podziałów. Przy współpracy z emerytowanymi nauczycielkami i wolontariuszami prowadzone są zajęcia dla podopiecznych. Dzieci mają zapewnioną fachową opiekę pedagogiczną, a siostry także przygotowują posiłek.

– Dzieci mogą u nas odrobić lekcje pod czujnym okiem nauczycielek, jednak im już nie jest w głowie nauka – śmieje się siostra Blanka, przełożona kamienieckich zakonnic. – Wolą dokazywać, tańczyć i śpiewać. Matematyka lepiej im idzie, jak mogą dodawać na kalkulatorach w telefonach komórkowych.

Dzieci do domu zakonnego wnoszą wiele radości.

– Od czasu, kiedy zamknięty został szpital, nasze życie straciło blask, swój dawny pęd, a my ślubowałyśmy pomagać ubogim i potrzebującym – tłumaczy siostra Władysława. – Świetlica i praca na rzecz tutejszej młodzieży otworzyła kolejne drzwi.

Dzieci odwiedzają siostry od poniedziałku do czwartku. Świetnie dogadują się z zakonnicami.

– Staramy się uprzyjemnić im pobyt na naszej świetlicy, dlatego każdego dnia wieczorem przygotowuję z myślą o naszych podopiecznych plan zajęć – opowiada siostra Danuta, która rozpoczęła studia z terapii zajęciowej.

Siostry Boromeuszki zapoczątkowały także świąteczną tradycję organizacji wieczerzy wigilijnych dla ubogich.

– Zorganizowałyśmy kilka Wigilii we współpracy z tutejszym gimnazjum, jednak było to zadanie, którego nie mogłyśmy udźwignąć finansowo. Salkę trzeba było ogrzać, przygotować posiłki, a u nas z funduszami nie jest najlepiej – wyjaśnia siostra Blanka. – Dlatego tradycję dzielenia się opłatkiem z najbardziej potrzebującymi przejął wójt gminy, tym samym odciążając nas.

Chata za wsią

Siostra Blanka śmieje się, że dom zakonny położony jest już za wsią, bo na uboczu. Czasem dzieciaki przyjdą i zadzwonią do drzwi, by zobaczyć w oknie zakonnicę.

– Przyzwyczaiłyśmy się do tego, że mieszkamy na samym końcu. Jak już dzieci długo nie robią nam kawałów, to zaczynamy się zastanawiać się, dlaczego nie chcą już nas odwiedzać – żartują siostry.

Siostra przełożona do Kamieńca Ząbkowickiego przyjechała aż z Międzyzdrojów.

– W poniedziałek rano, kiedy szłam do szkoły na katechezę, dostałam telegram. W środę miałam już być spakowana i w drodze na Dolny Śląsk – wspomina siostra Blanka. – Nie lubię jeździć samochodem, zwłaszcza w dalekie trasy, dlatego moje bagaże pojechały samochodem, a ja do Kamieńca przyjechałam pociągiem. Była to wielka wyprawa.

Przełożona odpowiedzialna jest za robienie zakupów.

– Kiedy już wychodzę z naszej chaty za wsią i wychodzę na Kamieniec, każdy mnie zaczepia. Ludzie tutaj są bardzo życzliwi, chcą pomagać, pytają się, co nam potrzeba. Brak jednej z nas na Mszy św. natychmiast jest dostrzegany, a to rodzi pytania o nasze zdrowie i czy wszystko u nas dobrze. Jest nas pięć, więc niewiele, ale dobroci i względów otrzymujemy tyle co każdy duży zakon.

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Sprawa kasacyjna ws. zadośćuczynienia od chrystusowców odwołana

2019-12-18 07:08

[ TEMATY ]

zakon

Paweł Bugira

Sprawa kasacyjna ws. zadośćuczynienia od chrystusowców została odwołana z powodu wniesienia przez pełnomocnika ofiary byłego ks. Romana B. wniosku o wyłączenie sędziów – poinformował KAI ks. Marek Grygiel, rzecznik chrystusowców. We wrześniu Sąd Najwyższy postanowił, że zajmie się rozpatrzeniem skargi kasacyjnej od wyroku przyznającego milion zł zadośćuczynienia na rzecz ofiary wydalonego już ze stanu kapłańskiego i ze zgromadzenia zakonnego Romana B. Były kapłan dopuścił się przed laty wielokrotnego molestowania i zgwałcenia małoletniej Katarzyny.

„Zgodnie z zarządzeniem z dnia 17 grudnia 2019 r. odwołano rozprawę w sprawie II CSK 124/19 z powodu wniesienia przez pełnomocnika powódki w dniu 11 grudnia 2019 r. wniosku o wyłączenie sędziów (wniosek podlega rozpoznaniu zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 52 § 2 k.p.c.)” - poinformował KAI ks. Marek Grygiel, rzecznik chrystusowców.

Decyzję o skierowaniu skargi kasacyjnej do rozpoznania na rozprawę podjęto w ramach jej wstępnej kontroli, tzw. przedsądu, miała się ona odbyć 20 grudnia 2019 r.

Uzasadnienie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpatrzenia nie jest znane. Wyrok w sprawie zadośćuczynienia na rzecz ofiary b. księdza Romana B. zapadł w styczniu ub. roku i był nieprawomocny. Towarzystwo Chrystusowe złożyło w tej sprawie apelację.

Mec. Krzysztof Wyrwa, pełnomocnik Towarzystwa Chrystusowego wyjaśniał, że na gruncie obowiązujących przepisów prawa w Polsce nie można przenosić odpowiedzialności za te czyny (w tym cywilnej odszkodowawczej) ze sprawcy na kościelne osoby prawne. Sprawcy tych czynów dopuszczają się ich na własny rachunek i ponoszą osobistą odpowiedzialność przed ofiarami,które skrzywdzili oraz przed prawem”.

Dodał przy tym, że w sprawie czynów karalnych, których dopuściły się osoby duchowne, należy podkreślić, że stanowisko Kościoła i podejście prawne nie zmieniły się. “Takie czyny są haniebne i winny być ścigane, a ich sprawcy ukarani” – podkreślił mec. Wyrwa.

Decyzję sądu pierwszej instancji o zasądzeniu zadośćuczynienia podtrzymał 2 października ub. roku Sąd Apelacyjny w Poznaniu.

W apelacji przyznano pełnoletniej dziś kobiecie 1 mln zł zadośćuczynienia z ustawowymi odsetkami od 7 maja 2016 r., kwoty 16 tys. zł tytułem comiesięcznej renty za okres od maja 2016 r. do grudnia 2017 r. oraz 800 zł renty miesięcznie płatnej począwszy od stycznia 2018 r. W rozmowie z KAI mec. Krzysztof Wyrwa potwierdził wówczas, że Towarzystwo Chrystusowe zdecydowało się nie tylko wypłacić 1 mln zł zadośćuczynienia, ale też zrealizować całe wykonanie wyroku, które zostało określone prawomocnym orzeczeniem Sądu Apelacyjnego.

“Wyrok był prawomocny. Gdybyśmy nie uregulowali tej należności, strona przeciwna mogłaby wnieść sprawę do komornika. Spowodowałoby to kilkanaście procent dodatkowych opłat komorniczych. W związku z tym wyrok wykonaliśmy” – dodał.

Ks. Roman B. został aresztowany w czerwcu 2008 po tym, jak rok wcześniej jego ofiara, małoletnia dziewczynka, opowiedziała o molestowaniu seksualnym, w tym wielokrotnym zgwałceniu przez księdza. Kapłan został skazany w 2009 r. na osiem lat więzienia. Jego obrońcy odwołali się od decyzji sądu i sprawa trafiła do ponownego rozpatrzenia.

Według doniesień medialnych, w sądzie duchowny przyznał się do kilkudziesięciu przestępstw seksualnych, ale zaprzeczył biciu ofiary i planowaniu działań z góry. Sąd podjął wówczas decyzję o zmniejszeniu kary do 4,5 roku leczenia psychiatrycznego na oddziale szpitalnym w zakładzie karnym. W 2010 r. wyrok został złagodzony o pół roku. Ksiądz wyszedł na wolność dwa lata później.

Po wyjściu z więzienia wrócił do zgromadzenia. “Ksiądz Roman od czasu zakończenia odbywania zasądzonej kary więzienia przebywa w domu zakonnym naszego zgromadzenia w Puszczykowie. Jest to dom księży emerytów i ks. Roman pomaga tam starszym współbraciom spełniając codzienne posługi” – informował w styczniu 2017 r. generał chrystusowców ks. Ryszard Głowacki w odpowiedzi na list abp. Stanisława Gądeckiego.

Przełożony chrystusowców zapewniał też w liście, że ks. Roman został zawieszony we wszystkich czynnościach duszpasterskich i tego zakazu przestrzega, nie prowadząc żadnej działalności kapłańskiej w parafiach, nie katechizuje, ani nie ma kontaktu z dziećmi i młodzieżą, a kaplica w Puszczykowie nie jest kaplicą publiczną.

“W Towarzystwie Chrystusowym nie ma absolutnie żadnego przyzwolenia na tego typu działania, bądź ukrywanie czynów przestępczych tak bardzo sprzeniewierzających się powołaniu kapłańskiemu i zakonnemu. Mamy nadzieję, że nigdy więcej taka sytuacja się u nas nie powtórzy” – podkreślił ks. Ryszard Głowacki.

W tym samym liście generał chrystusowców poinformował, że zgodnie z poleceniem Stolicy Apostolskiej, wobec ks. Romana B. został wszczęty kanoniczny proces karno-administracyjny. KAI zwróciła się z pytaniem do Towarzystwa Chrystusowego o stan procesu. Jak poinformował ks. Jan Hadalski TChr, rzecznik prasowy Towarzystwa Chrystusowego, administracyjny proces karny ks. Romana B. zakończył się wydaleniem go ze stanu duchownego. Dekret wydalający został wystawiony 19 grudnia 2017 r.

Oddzielny proces dotyczył wydalenia ze zgromadzenia – tu dekret wydalający nosi datę 25 czerwca 2018 r. Roman B. nie jest więc już ani osobą duchowną, ani członkiem Towarzystwa Chrystusowego.

CZYTAJ DALEJ

Komunia św. nie dla polityków wspierających aborcję

2019-06-07 17:03

[ TEMATY ]

Komunia

lininha_bs/pixabay.com

Prawodawcy, którzy głosowali przeciw ochronie życia poczętego nie powinni podchodzić do Komunii Św. – oświadczyła amerykańska diecezja Springfield. W tym tygodniu w stanie Illinois przegłosowano najbardziej liberalne prawo aborcyjne w Stanach Zjednoczonych. Dzieci będzie można zabijać aż do momentu narodzin.

Dekret i list bp. Thomasa Paprockiego został rozesłany do wszystkich polityków, którzy opowiedzieli się za ustawą. Wymienia on z imienia i nazwiska dwóch deputowanych, którzy publicznie przyznawali się do bycia katolikami, lecz od lat ich czyny świadczą o czymś zupełnie przeciwnym. Tzw. katoliccy politycy wyrządzili szkodę osobom wierzącym w całym kraju – stwierdza amerykański hierarcha.

Ordynariusz Springfield powołuje się na kanon 915. Kodeksu Prawa Kanonicznego, który mówi o tym, że do Komunii św. nie należy dopuszczać m.in. osób trwających z uporem w jawnym grzechu ciężkim. Takim natomiast jest wieloletnie publiczne wspieranie ohydnej zbrodni, jaką jest aborcja. Także wszyscy inni prawodawcy, którzy choćby jednorazowo wsparli projekty wymierzone w świętość ludzkiego życia, nie powinni przyjmować Komunii św., dopóki nie pojednają się z Bogiem i Kościołem.

Kiedy są ludzie, którzy przez swoje zewnętrzne i obiektywne działania, w sposób uporczywy manifestują swój ciężki grzech, jest moim obowiązkiem jako biskupa zareagować na to w sposób adekwatny – mówi bp Paprocki. Powołuje się on także na starożytny traktat Didache, który już u początków chrześcijaństwa zakazywał aborcji i dzieciobójstwa.

Natomiast dla osób, które zasłaniają się epoką posoborową i potrzebą dostosowania do czasów współczesnych, hierarcha cytuje konstytucję „Gaudium et spes” Soboru Watykańskiego II. Stwierdza ona niepodważalnie, że życie podlega „najwyższej ochronie od poczęcia”, a „aborcja i dzieciobójstwo są ohydnymi zbrodniami”.

W ostatnich dniach, nie po raz pierwszy, w sposób dosadny o aborcji wyraził się papież Franciszek, nazywając ją potworną zbrodnią i porównując ją do wynajęcia płatnego zabójcy. „Teraz jednak mamy polityków, którzy uważają się za katolików, mówiąc jednocześnie, że Kościół myli się w sprawach aborcji, eutanazji, małżeństwa i rodziny. Myślę, że nie możemy pozwolić sobie na niekwestionowanie tych stwierdzeń” – powiedział bp Paprocki.

CZYTAJ DALEJ

Burkina Faso: kolejna zbrodnia dżihadystów – 38 zabitych

2020-01-22 21:10

[ TEMATY ]

terroryzm

atak

Burkina Faso

Oleg Zabielin/Fotolia.com

W zamachu na targ w prowincji Sanmatenga w Regionie Środkowo-Północnym Burkina Faso dżihadyści zabili 38 osób. Ten kraj w Afryce Zachodniej przez wiele lat uchodził za enklawę spokoju i tolerancji, ale wszystko się zmieniło, gdy ten region Czarnego Lądu znalazł się pod wpływem bojowników tak zwanego Państwa Islamskiego.

Sytuacja w Burkina Faso pogarsza się, jest tam coraz niebezpieczniej – powiedział w Radiu Watykańskim ks. Luca Caveada, chargé d’affaires nuncjatury apostolskiej w tym kraju. Zwrócił uwagę, że nasilanie się przemocy trwa tam już od kilku miesięcy, tworząc nieprzerwany łańcuch wydarzeń. Dodał, że w praktyce codziennie dochodzi do jakiegoś ataku, zwłaszcza na północy i wschodzie, na pograniczu z Nigrem i Mali.

21 stycznia władze potwierdziły ostatecznie, że w wyniku niedawnego zamachu na targowisko zginęło 38 osób

– oświadczył dyplomata papieski. Zaznaczył, że dziś rano na miejsce udała się delegacja z gubernatorem prowincji na czele, w jej składzie jest również miejscowy biskup. Przedstawiciele władz spotykają się z rodzinami ofiar, chcą dodać im otuchy i odbudować dialog.

"Niestety mamy tu jednak do czynienia z postępującą eskalacją" – stwierdził z ubolewaniem ks. L. Caveada. Przypomniał, że zaledwie kilka dni temu w sąsiednim Nigrze zabito 89 żołnierzy, dodając, że nuncjatura w stolicy Burkina Faso - Wagadugu obejmuje także ten kraj. "W stolicy 8 stycznia w szkole wybuchł granat. Na szczęście obyło się bez ofiar. Jest to długi łańcuch wydarzeń, które niestety nadal trwają“ – podsumował swą wypowiedź tymczasowy szef placówki papieskiej w Burkina Faso.

Jest ona nieobsadzona od 19 marca ub.r., gdy dotychczasowy jej szef abp Piergiorgio Bertoldi został przeniesiony na podobne stanowisko do Mozambiku.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję