Reklama

Jak rozpoznać?

Mieszkańcom szczęśliwych okien

Zmierzch staczał się powoli ku ziemi stwardniałej od mrozu. Okna domów lśniły żółtym światłem, migotliwym od choinkowych lampek. Pod blokami kręciły się auta, ludzie wsiadali i wysiadali, ktoś zadyszany biegł z choinką, ktoś łapał równowagę na oblodzonym chodniku, balansując ciężkimi siatkami. Na tej ulicy mieszkają głównie starsi ludzie.
Co roku oglądam, jak w zimowej szarówce robi się tu tłoczno od eleganckich aut. Wyskakują z nich młodzi, pewnie wnuki, i chwilę potem prowadzą ostrożnie staruszków, holują ich delikatnie, ujmując pod rękę ku szeroko otwartym drzwiom samochodów. Jakby nieśli delikatną porcelanę, zdolną rozsypać się przy najmniejszym nacisku. Odwiozą ich późno w noc, gdy miasto odetchnie z ulgą, bo oto nastał wreszcie czas świętowania.
Byłem wolny od takich więzów i samotny. Stałem oparty o mur kamiennej bramy, prowadzącej ku rzece. Wiał od niej lodowaty wiatr, wdzierając się pod podniszczoną kurtkę. Z tego miejsca doskonale było widać kilka bloków, kilkanaście klatek schodowych. Ktoś w którejś z nich w końcu nie domknie drzwi. Na ten moment czekałem. Potem musiałem szybko i sprytnie wśliznąć się do środka i mieć szczęście, by nie spotkać po drodze na górę nikogo. Jak zobaczą obcego, pogonią, zadzwonią po policję, straż miejską albo po sąsiada osiłka, co lubi dać po buzi. Wigilia – nie Wigilia, zmiłowania nie ma...

To moje dziesiąte Święta poza domem i ani razu nie zdarzyło mi się być tym gościem od dodatkowego nakrycia. Nie kojarzę się ludziom ze spóźnionym wędrowcem, zagubionym w grudniowej zadymce. Widzą we mnie raczej łobuza i drania, co im będzie przy stole nieładnie pachniał, półmiski opróżni, a na koniec ograbi, narobi wstydu przed rodziną, zniszczy święty wizerunek Świąt, których nikt ani nic nie powinno zakłócić. Na tym polegają przecież życzenia „spokojnych Świąt”…

Reklama

No nie, tak dla sprawiedliwości. Bywało i tak…Wigilia, śnieg wisiał pod latarniami, a ja tak strasznie chciałem spędzić ten wieczór jak człowiek, zagrzać się przy czyimś szczęściu. Dobijałem się więc do drzwi wielu zacnych ludzi. Nikt mnie nie wpuścił.
Po prostu odwieszali słuchawki. Pewien litościwy zaproponował nawet, że fundnie mi taxi do schroniska dla bezdomnych. Kobiety mówiły, żebym poczekał, to wyniosą przed próg reklamówkę z jedzeniem. Jakby tej nocy najbardziej chodziło o żarcie i prezenty.
Oj, ludzie, ludzie...
Ale znalazła się jedna sprawiedliwa. Staruszeńka siwowłosa. Piękna pani. Zaprosiła do stołu z dwoma tylko talerzami. Widać siedziała w Wigilię sama jak palec, choć na segmencie stały rzędem zdjęcia dzieci i wnuków. Nie mówiła wiele, ale tak się bidulce ręce trzęsły ze strachu, jak się ze mną opłatkiem przełamywała, że poszedłem sobie szybko …

Czy tęsknię do swoich? Spod tej bramy widać też kawałek miasta i moją dawną ulicę. Od lat tam nie zaglądałem. Nie potrafię wracać i kłamać, że się poprawię. Bo widzisz, mnie wódka i złe towarzystwo zaprowadziły w takie rejony miasta i życia, skąd powrotu raczej nie ma. Człowiek się zapada, jakby stał na ruchomych piaskach. Może ktoś mnie jeszcze pamięta. Może żyje matka... miałem też siostrę. Wołałem na nią Andzia...

Na tych poddaszach są okna, z których można podglądać czyjeś życie. W taką noc, to przywilej bezdomnych. Cała galeria – jasne pokoje pełne gestów, uśmiechów, pisków dzieci, przytulania, łez radości i krzątaniny. Prawie czuje się zapach jedliny i maku. W drugim oknie jacyś dwoje przy stole, młodzi chyba jeszcze i zagubieni. Gdzieś tylko matka z dziećmi. Staruszkowie drżącymi rękami przynoszący barszcz z kuchni. Tak sobie siedzę i patrzę – co okno, to oddzielna historia. Mogłem być częścią którejś. Ja nie wynalazłem ani goryczy, ani samotności, ani udręki, jestem tylko jej częścią. Bywa, że tęsknię...

Taka ciepła klatka jest dziś w sam raz. Stanie się moją przystanią, jeśli ktoś nie domknie drzwi. Mam torbę z jedzeniem. Plon z wigilii dla bezdomnych na placach i przy kościołach. Fura jedzenia. Wtykają człowiekowi, ile zdoła unieść. Kilku znajomków objuczonych siatami szło na ogródki do altanek, paru zmawiało się w ruinach starej fabryki. Kilku zaryzykuje i pójdzie do rodziny. Niektórzy poszukają jakichś norek, skrytek, żeby przeczekać ten czas. Strasznie szarpie ta Wigilia za serce. Nie uśmierzy ani jedzenie, ani alkohol. W Święta tak boli nie głowa, nie żołądek, ale myśl, że się tyle zmarnowało. Boli tak, że niektórzy odbierają sobie życie. Wariują z braku kogoś bliskiego, z braku nadziei. Z braku nadziei… Właśnie.
Jak człowiek tak pomyśli dłużej, to w Boże Narodzenie chodzi przecież o Nadzieję. Że rodzi się w nas, że daje nam szansę, którą znowu takie matoły jak ja zmarnują… Nadzieja na cud, że znajdzie się człowieka, swoją przystań... Że życie przestanie nam wreszcie wypadać z rąk...
Takich właśnie Świąt życzy wam, mieszkańcom szczęśliwych okien, szukający ciepłego kąta, bezdomny...

2013-12-17 14:34

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Podładuj się

Wakacje. Dwa, dla niektórych nawet trzy wolne miesiące. Spacery, pływanie, leżenie z książką, wycieczki, kolonie, oazy, rower albo rolki… i co tam jeszcze komu się zrodzi pod czaszką. Hmm... Ktoś tak jeszcze robi? Bo usłyszało mi się, że najwyżej ci mało ambitni, którym i tak wszystko jedno. Ci świadomi swoich życiowych celów wykorzystują ten czas na podnoszenie kwalifikacji. Absurd? Wcale nie. Zupełnie poważnie, można tak zaplanować czas wolny, żeby ani razu naprawdę nie odpocząć. I niby nawet gdzieś się pojechało, ale to był jednak obóz językowy. W głowie się to nie mieści (przynajmniej mnie). Ale serio – ilu znacie ludzi, którzy rzeczywiście potrafią odpoczywać? Których mentalnie stać na to, żeby choć na tydzień, dwa zapomnieć o dotychczasowych obowiązkach oraz nie myśleć nerwowo o tym, co będzie za miesiąc, rok czy dekadę? Skupić się na chwili obecnej? Zdawać by się mogło, że to wyczyn na miarę tybetańskiego mnicha!

CZYTAJ DALEJ

Jezu, wiem, że jesteś ze mną i obdarzyłeś mnie wszystkim, co potrzebne!

2023-01-04 10:14

[ TEMATY ]

homilia

rozważania

Karol Porwich/Niedziela

Rozważania do Ewangelii Łk 10, 1-9.

Czwartek, 26 stycznia 2023. Świętych Tymoteusza i Tytusa, biskupów, wsp. obow.

CZYTAJ DALEJ

Ciało w pełnej krasie. Spektakl Alchemii Teatralnej

2023-01-26 21:57

[ TEMATY ]

Świdnica

spektakl

Andrzej Błażewicz

Alchemia Teatralna

Zuzanna Kleina

Klaudia Karczmarz

Dramat „E(ro)tycznie” akcentuje wpływ stereotypów zakorzenionych w społeczeństwie na postrzeganie własnego ciała. Na zdjęciu: Adam Cisek.

Dramat „E(ro)tycznie” akcentuje wpływ stereotypów zakorzenionych w społeczeństwie na postrzeganie własnego ciała. Na zdjęciu: Adam Cisek.

Nasze postrzeganie ciała kształtujemy przez całe życie, a nawet najdrobniejsze sytuacje i jeden „niewinny żart” potrafią odcisnąć trwałe piętno – zdają się mówić młodzi aktorzy.

Młodzieżowa grupa Alchemii Teatralnej przyzwyczaiła widzów do regularnych pokazów, podczas których sięgają po zróżnicowany repertuar. Głównym tematem spektaklu wystawionego premierowo 22 stycznia w Sali Teatralnej Świdnickiego Ośrodka Kultury stały się kobiece ciało i społeczna presja na nie nakładana; jednak już kolejne sceny ukazały, jak istotna w konfrontacji z różnymi ludźmi i sytuacjami bywa płaszczyzna emocjonalna i psychiczna. Sztuka powstała na podstawie nagrodzonego w Ogólnopolskim Konkursie na Sztukę Teatralną (w 2022 roku) dramatu „E(ro)tycznie” autorstwa Zuzanny Kleiny, licealistki i uczestniczki Alchemii Teatralnej, zaś za jego reżyserię odpowiada Andrzej Błażewicz.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję