Po jakimś czasie jakość skeczy z „Ucha Prezesa” spadła, podobnie oglądalność i zapomnieliśmy o „Pani Basi”. Dziennikarze interesujący się polityką doskonale wiedzieli jednak kto to jest, bo była to kobieta – szara eminencja partii władzy. Jednocześnie cieszyła się szczerą sympatią tych wszystkich, którzy nieraz w oczekiwaniu na spotkanie z prezesem Kaczyńskim, rozmawiali z nią, a ona później umawiała spotkania, wszystko według niezwykłego porządku i przy wyjątkowej pamięci.

Dziś o śp. Barbarze Skrzypek jest głośno, ale z niezwykle smutnego powodu. Odeszła nagle w sobotę rano, w wieku w którym jak to się mówi „nie jest czas, żeby odchodzić”. Śmierć „Pani Basi” to ogromna tragedia dla rodziny, przyjaciół i licznych znajomych. Z powodu okoliczności tej śmierci, dotknęła ona bardzo wiele osób w Polsce. Pani Skrzypek, niezależnie od tego jaki był stopień związku przyczynowo-skutkowego z przesłuchaniem kilka dni wcześniej – stała się personifikacją prześladowań i galopującego zacietrzewienia, które obserwujemy wszyscy. Nie była kobietą skazaną, oskarżoną, ani podejrzaną, a jedynie świadkiem w sprawie, a została potraktowana wrogo, w sposób, któremu bliżej do wschodu, niż zachodu. Nieprzypadkowo do wszystkich tych politycznych spraw wybiera się nie obiektywnych, rzetelnych prokuratorów, tylko ludzi, którzy sami siebie przedstawiają jako jakichś wojowników politycznych. W piątek, akurat dzień przed śmiercią śp. Barbary Skrzypek, w wywiadzie dla jednej z rozgłośni radiowych, Ewa Wrzosek żartowała z sugestii, że jest „kamieniem w bucie” wymiaru sprawiedliwości, a żart ten tak bardzo jej się spodobał, że opublikowała ten gryps w mediach społecznościowych. „Kamień dobrze się czuje, tylko uwiera w stopę” – zauważył trzeźwo jeden z internautów.

Kto tak naprawdę jest celem?

Odpowiedź jest oczywista, biorąc pod uwagę, że całe postępowanie prokuratury (w sprawie już raz zamkniętej) skupia się na doprowadzeniu do… najbardziej znanego człowieka z otoczenia śp. Barbary Skrzypek, Jarosława Kaczyńskiego, który jest dziś liderem największej partii opozycyjnej, człowiekiem, który wzbudza największą wściekłość władzy z powodu jednego faktu – nie „siedzi”. Co tam „100 konkretów” wobec fantazji o prezesie PiS za kratami, tak dziś można podsumować politykę koalicji 13. grudnia, która 15 miesięcy temu, jako sojusz czterech partii podjęła decyzję o tym, żeby przejąć media i prokuraturę, w ten sposób związując się w przymierzu, które jest dziś coraz bardziej ponure. Trzeba to napisać jasno: to, co dziś się dzieje, to jak funkcjonuje prokuratura to wspólna odpowiedzialność partii Donalda Tuska, Władysława Kosiniaka-Kamysza, Włodzimierza Czarzastego i Szymona Hołowni.

Rozkręcili śrubki

To, co stało się podczas przesłuchania w siedzibie warszawskiej prokuratury przy ul. Chocimskiej i cała afera z tym związana to tylko jeden, końcowy element (oby ostatni) całej ponurej układanki, którą widzimy od zmiany władzy. I nie chodzi o to, że w instytucjach zależnych od rządu, czy większości sejmowej doszło do zmian personalnych, ale że tam, gdzie władza zgodnie z prawem nie miała dostępu, również doszło do przejęcia. Ostatnie bezpieczniki albo zdewastowano albo odkręcono śrubki. A gdy się je odkręca, wszystko zaczyna się sypać.

Wielki nieobecny

Kto za to odpowiada? Polityk, który zawsze gdy jest ważna polska rocznica albo pojawia się poważny problem – znika. W jego imieniu działa jednak rzesza, która niczym galernicy na statku robią wiele, żeby odkręcić kurs. Nietrudno zauważyć, że w sprawie skandalicznego przesłuchania śp. Barbary Skrzypek uwaga skupia się na Ewie Wrzosek, Jacku Dubois i Romanie Giertychu, czy rzecznikach tej, czy innej prokuratury, a o ich szefach, twórcach tego całego patologicznego systemu cicho. Dlatego premier Donald Tusk głucho milczy, a Adam Bodnar zabrał głos tylko w telewizji rządowej w likwidacji. Jeden i drugi liczą, że prokurator Wrzosek odegra z powodzeniem rolę w przedstawieniu Sawicka 2.0 i wektor się odwróci. Ja w to nie wierzę, za dużo się stało i ta tragedia stanie się przyczynkiem refleksji u wielu obywateli, a więc docelowo refleksji nad tym dokąd nasz kraj zaczął zmierzać.