Reklama

Niedziela Zamojsko - Lubaczowska

Usłyszeć Afrykę

Co zrobić żeby usłyszeć ją skutecznie, żeby otworzyć się na ten kontynent? Odpowiedzi na to pytanie i wiele innych udzielą siostry z Zamościa – Małgorzata Łokaj i Paulina Skiba, założycielki Fundacji „Usłyszeć Afrykę”, która w marcu obchodzi 5-lecie swojej działalności

Niedziela zamojsko-lubaczowska 12/2014, str. 4-5

[ TEMATY ]

misje

misjonarze

Archiwum fundacji "Usłyszeć Afrykę"

fgdfgd

MAŁGORZATA GODZISZ: – Czym jest Fundacja „Usłyszeć Afrykę” i jak otwiera swoje uszy i serca na ludzi potrzebujących?

PAULINA SKIBA: – To organizacja pozarządowa, czyli non profit. Pracujemy przede wszystkim z dziećmi ulicy w Afryce, szczególnie w Ugandzie i Zambii. Realizujemy również projekty wolontariackie. Wysyłamy do różnych krajów specjalistów, np. do pracy pedagogicznej. Realizujemy działania w zakresie edukacji globalnej w Polsce, prowadzimy warsztaty w szkołach, organizujemy wystawy zdjęć, pokazy slajdów. Staramy się zmieniać podejście naszego społeczeństwa do tego, jaka jest Afryka i kto ją zamieszkuje. Staramy się łamać stereotypy.

– Minęło 5 lat od naszej ostatniej rozmowy, kiedy to fundacja stawiała pierwsze kroki. Jak działa teraz, by docierać do jak największej liczby osób?

MAŁGORZATA ŁOKAJ: – Przeprowadziliśmy przez te lata wiele działań, rozwinęliśmy się. Współpracujemy z nowymi wolontariuszami, którzy wnoszą wiele dobrego; realizujemy ich projekty na terenie Afryki i w Polsce. (…) W Afryce pracujemy szczególnie z dzieciakami ulicy, ale od trzech lat również otworzyliśmy się na dzieci niewidome i słabowidzące, zagrożone zepchnięciem na margines życia społecznego. Zrealizowaliśmy już 4 projekty – w tym 3 w Ruandzie i 1 w Ghanie – które służyły polepszaniu ich życia, usprawnianiu i uczeniu, jak mają poruszać się w świecie, którego nie widzą. Nasi wolontariusze byli w ośrodku w Ruandzie prowadzonym przez siostry franciszkanki. Tam zrealizowaliśmy projekt Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Staramy się otwierać na nowe środowiska. Mamy też nowatorski pomysł na otwarcie klubu międzykulturowego w Warszawie, na który otrzymaliśmy dotację z Fundacji im. Stefana Batorego. Będzie to miejsce międzykulturowe i socjoterapeutyczne. Chcemy, by łączyło Polskę, Ugandę i Zambię. Będzie to też świetne miejsce pracy dla wolontariuszy, którzy chcą wyjechać na misje zagraniczne, by tutaj zrobili sobie staż z polskimi dziećmi i popracowali pod kątem wychowawczym, resocjalizacyjnym.

– Odkryłyście w sobie powołanie misyjne. Obie byłyście na misjach. Ciekawi mnie, jakie trzeba mieć predyspozycje, żeby mieć odwagę polecieć tak daleko?

PS: – Chyba dużo otwartości na świat i pewnie w głowie trochę marzeń, żeby czegoś doświadczyć, coś nowego zobaczyć, zakładając mimo wszystko, że jedzie się pracować dla innych. Pewnie trzeba umieć być elastycznym, by nie rozczarować się tym, jak wygląda świat po tamtej stronie równika, i tym, że miejscowi ludzie mają inne poczucie czasu i społecznej odpowiedzialności. Wydaje mi się, że to na początek wystarczy, by zweryfikować, czy rzeczywiście chciałoby się siebie poświęcić. A reszta wychodzi „w praniu”...

– A jak mogłabyś scharakteryzować Ghanę, którą ostatnio odwiedziłaś?

PS: – Jeśli miałabym ją porównać z Zambią, w której pracowałam przez rok, to bardzo pozytywnie zaskoczył mnie jej rozwój społeczny i ekonomiczny. Rzeczywiście Afryka Zachodnia jest dużo bardziej rozwinięta niż część południowa. Nie tylko pod względem tego, co posiadają jej mieszkańcy, ale też i kulturowym, a przede wszystkim edukacyjnym. W Ghanie wszystkie dzieci, które udało mi się spotkać – a było ich całkiem sporo – mówiły dosyć płynnie po angielsku, co w Zambii bardzo rzadko się zdarzało. Akurat na tych terenach, na których ja pracowałam, czyli daleko od stolicy, mieszkają bardzo przyjaźni ludzie. Bardzo dobrze się tam czułam. Przepiękne miejsca. Myślę, że Ghana jest dobrym krajem jako pierwsze miejsce do odwiedzenia w Afryce, bo jest tam i bezpiecznie, i naprawdę przyjaźnie.

– Ghana to też spotkania z konkretnymi osobami. Czy któreś zapadły Ci w pamięć?

PS: – Przebywałam w Ghanie jako koordynator projektu naszej wolontariuszki Marty Bielawskiej, która szkoliła specjalistów uczących dzieci niewidome, jak powinno przebiegać wczesne wspomaganie ich rozwoju. Chodzi o to, że po to, by dziecko z problemem wzrokowym mogło funkcjonować w społeczeństwie, musi jak najszybciej zacząć rehabilitację. Takie rzeczy nigdy w Ghanie nie miały miejsca. Tymi dziećmi nigdy nikt się nie zajmował. Miałam okazję odwiedzić szkołę, w której dyskutowałyśmy z pracownikami, jak wdrażanie tego wczesnego wspomagania powinno w Ghanie wyglądać. Sympatyczne były te spotkania, szczególnie kiedy rzeczywiście tym nauczycielom i dyrekcji otwierały się oczy. Nikt do tej pory w ich kraju nie zajmował się tym problemem, a społeczność osób niewidomych jest tam liczna. Bardzo miło było słuchać, kiedy mówili, że to, co robimy, ma olbrzymi sens i będą chcieli to kontynuować.

– Małgosiu, dotarłaś do Ugandy. Tam spotkałaś chłopców ulicy. Co w nich dostrzegłaś?

MŁ: – Pracowałam z nimi dwukrotnie w Ugandzie. Za pierwszym razem to był ośrodek, w którym chłopcy zdecydowali się na zmianę swojego życia, poprosili o pomoc i przyszli do szkoły. Drugi mój projekt dotyczył pracy wśród dzieci, które wciąż jeszcze są na ulicy. Moim osobistym pytaniem, z którym chyba dopiero po powrocie musiałam się zmierzyć, było – kiedy wspieranie takich dzieci ma sens. Myślę, że pomoc o tyle ma sens, o ile prowadzi do tego, żeby to dziecko z tej ulicy pomału zabrać. Jeśli się je tam zostawi, pojedzie się na chwilę, zrealizuje się nawet uliczne ciekawe projekty, to one mają z tego frajdę. Przyjadą biali, zainteresują się nimi, coś tam zawsze od nich otrzymają, nowe buty, słodycze, jedzenie, i nie pragną żadnej zmiany. Dziecko, które żyje na ulicy, musi naprawdę mocno dostać w kość od życia, żeby pragnąć zmiany i to nie na chwilę. Zdarza się, że dzieciaki z ulicy zaczepiają się w jakichś ośrodkach i są z tej ulicy zabierane. Po tygodniu, dwóch, miesiącu, a nawet kilku latach uciekają i wracają do tego, w czym żyły wcześniej. Rodzi się pytanie: dlaczego? W Ugandzie i Zambii mamy teraz naszych czterech wolontariuszy. To duży problem tchnąć w serca tych dzieci nadzieję na trwałą zmianę. One najbardziej potrzebują mamy i taty; opieki kogoś, kto zbuduje z nimi jakąś relację i to nie będzie relacja na chwilę, ale trwała, która pozwoli im uwierzyć w siebie i w to, że jeśli odejdą z ulicy, to gdzieś indziej mają szanse na normalne życie, że nie będą wykorzystywane, otrzymają to, czego potrzebuje dziecko do normalnego życia. A wiadomo: dziecko potrzebuje przede wszystkim miłości. Czy wolontariusz jest w stanie przynieść miłość? Raczej jest to trudna sprawa. Nasza praca głównie polega na tym, by gdzieś je później umieścić. Czy z niej skorzystają? To już jest ich decyzja. W 2009 r. zabraliśmy trzech chłopców z ulicy. Jeden z nich wrócił z powrotem, dwóch od czterech lat uczestniczy w naszym projekcie Ekirooto, który daje im edukację i dom. Samuel i Hussein ukończyli w 2012 r. szkołę podstawową John Foundation School. Wytrwali przez te lata i rozpoczęli naukę w szkole średniej. Coraz lepiej mówią po angielsku. To są drobne sukcesy, które cieszą i pokazują, że jest jakaś szansa na zmianę.

– Fundacja „Usłyszeć Afrykę” może działać dzięki wsparciu wielu ludzi, tych w diecezji zamojsko-lubaczowskiej, ale i poza granicami naszego kraju. Jak ta pomoc wygląda w naszym mieście? Przypomnę, obie pochodzicie z Zamościa.

PS: – Pomocy nigdy za wiele. Prawda jest taka, że w Afryce te środki, które do nas spływają, nigdy nie są wystarczające. Jeśli mówimy o dzieciach ulicy, na świecie jest ich 100 mln. Gośka mówiła przed chwilą o trzech naszych podopiecznych. To, ilu osobom jesteśmy wstanie pomóc, zależy od tego, jaki jest stan konta fundacji.

MŁ: – Dodajmy, że obecnie mamy siedemnaścioro dzieci pod opieką; to nie jest tylko dwóch chłopców, którzy przetrwali od 2009 r. Każdy sponsor jest na wagę złota. Pieniądze wykorzystujemy dobrze na te cele, na które są przekazywane. W Zamościu, z tego co pamiętam, mamy dwie szkoły, które nas wspierają: Zespół Szkół Społecznych i I Liceum Ogólnokształcące. Stale nam towarzyszą. Koło Szachowe w Zamościu, działające przy Młodzieżowym Domu Kultury, wspierało jedną z naszych podopiecznych Grace. Te zadania, które podejmuje Zamość, podejmują nasi znajomi. Najwięcej pomocy otrzymujemy od przyjaciół i rodziny, znajomych naszych znajomych… Dzięki temu, że ktoś nas zna, to nam może bardziej ufa. Z organizacjami pozarządowymi jest tak, że cieszą się różnym zaufaniem. Zachęcamy, by się włączać w te nasze projekty. Wejść na naszą stronę www.uslyszecafryke.org, zobaczyć, co robimy, potrzeby mamy duże. Zbieramy obecnie pieniądze na samochód w Zambii dla jednego z tamtejszych ośrodków dla dzieci ulicy.

– Misje nie są zadaniem specjalnym dla jakiegoś komandosa czy innego żołnierza. To jest zadanie dla każdego z nas. Nie każdy musi wyjeżdżać do dalekich krajów, żeby pomagać.

PS: – Misje czy wolontariat zagraniczny, jakkolwiek to nazwiemy, są dla nas olbrzymim wyzwaniem i również misją dla nas jest praca w fundacji. To, co robimy, jest naszym obowiązkiem i wszystkich, którzy w Polsce i w Europie mają więcej niż ci, którzy nie mają nic. Przede wszystkim jest to wyzwanie, by nie stawiać siebie ponad tych, którym pomagamy.

MŁ: – Nie robimy nic wyjątkowego i szczególnego. Te same działania można prowadzić w Polsce dla naszych dzieciaków. Podziwiamy ludzi, którzy w ramach różnych innych organizacji robią dobrą robotę w Polsce. Nie o to chodzi, że się poświęcamy. Absolutnie nie. Każdy ma swoją drogę. Dlaczego akurat my tam się znalazłyśmy? W życiu przypadków nie ma. Po prostu tak się stało. Doświadczyłyśmy trochę innego życia, które biegnie wolniej, i jest bardziej otwarte na drugiego człowieka. W pewnym momencie stwierdziłyśmy, że chcemy, żeby to było nasze życie. Czasem sobie myślę, że to jest takie egoistyczne, bo my coś dajemy z siebie, ale naprawdę po stokroć otrzymujemy i od ludzi stamtąd i w Polsce. Najważniejsze jest to, żeby nie zapominać o tym, by być blisko ludzi – czy jesteśmy tam, czy tutaj – to nie ma znaczenia.

2014-03-20 13:24

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Miechów: diecezjalny zlot kolędników misyjnych z udziałem bp. Piotrowskiego – byłego misjonarza

2020-01-25 17:36

[ TEMATY ]

misje

bp Jan Piotrowski

Miechów

Władysław Burzawa

Matka Boża bierze nas za rękę, czasem może niepokornych i nieposłusznych, ale Ona nie rezygnuje – mówi bp Jan Piotrowski

Grupy kolędników misyjnych z kilkudziesięciu parafii diecezji kieleckiej uczestniczyły dzisiaj w diecezjalnym spotkaniu kolędników misyjnych w sanktuarium Grobu Bożego, z udziałem misjonarza z Peru, delegatów Papieskich Dzieł Misyjnych oraz bp. Jana Piotrowskiego – byłego misjonarza w Ameryce Południowej.

Bp Jan Piotrowski przewodniczył Mszy św. z udziałem grup kolędniczych.

W homilii zauważył, że to właśnie Eucharystia przynagla wszystkich do dziękczynienia za dar wiary i łaskę chrztu św., a Boże Narodzenie przypomina o wielkiej miłości Boga do ludzi. – Bóg wciąż wychodzi nam naprzeciw i dosięga miłością miłosierną każdego człowieka – mówił biskup, cytując słowa Jana Pawła II, iż „każda kultura jest godna Ewangelii” oraz że „wiara umacnia się, gdy jest przekazywana”. – Chrześcijaństwo nie jest muzealnym obiektem – zastrzegał bp Piotrowski.

- Jesteście uczestnikami wielkiego dzieła, które wyrasta z wiary, aby stała się ona darem dla innych. Wasz dar pokonuje wszelkie granice, niesie wolność i nadzieję tym, którzy czekają na Pana Jezusa – zwrócił się do kolędników misyjnych bp Jan Piotrowski.

W trakcie spotkania o swojej posłudze misyjnej opowiadał zebranym ks. Grzegorz Pańczyk, który od 9 lat jest proboszczem ponad 22-tysiecznej parafii Puerto Bermudes w Peru, położonej na obszarze ok. 8 tys. kw. Dzieci odpowiadały na pytania dotyczące Peru i otrzymywały misyjne upominki.

Jak mówi KAI s. Monika Juszka RMI – sekretarz PDM, która wraz z Piotrem Eyoum uczestniczyła w wydarzeniu, diecezja kielecka obok katowickiej jest absolutnym liderem w pracy na rzecz misji. – Kolędowanie misyjne, w tym roku na potrzeby Amazonii obejmuje projekty ochrony zdrowia, ochrony życia, edukacji. Bardzo ważna w tych działaniach parafialnych jest przede wszystkim formacja dzieci i ich rodzin, niesienie radości Ewangelii, a dopiero potem zebrane datki – mówi s. Juszka.

- Ok. 60 tys. zł. zebrali w tym roku nasi kolędnicy misyjni i jest to piękny wynik, ale przede wszystkim jestem im wdzięczny, że uczą się ofiarować swój czas, o co dzisiaj tak trudno – podkreśla w rozmowie z KAI ks. Łukasz Zygmunt dyrektor diecezjalny Papieskich Dzieł Misyjnych.

Podczas dzisiejszego spotkania jego uczestnicy mieli okazję poznać także niezwykłą historię parafii w Miechowie. Były również animacje misyjne, zabawy w Indian peruwiańskich i rozstrzygnięcie konkursu na najpiękniejszą gwiazdę. Pierwsze miejsce przypadło parafii św. Jadwigi Królowej w Kielcach, drugie – par. Niepokalanego Poczęcia NMP z Buska-Zdroju, a trzecie św. Maksymiliana Kolbego z Wolicy – Tokarni.

W Miechowie znajduje się najstarsza w Europie replika Grobu Bożego. Kościół miechowski z został zbudowany na złożonej przez pobożnego rycerza Jaksę autentycznej ziemi z góry Golgoty, przywiezionej w workach w 1163 r. do Miechowa.

CZYTAJ DALEJ

Cud z Auschwitz

2020-01-21 09:37

Niedziela Ogólnopolska 4/2020, str. 62-63

[ TEMATY ]

Auschwitz

obóz

Adobe.stock.pl

Stefania i Jan Wernikowie mieszkają w Osieku k. Olkusza. Ich dzieciństwo to tematy na dwa osobne filmy o tragedii Polaków w czasie II wojny światowej

Na czarno-białej fotografii z 1962 r. piękna dziewczyna. Delikatne rysy twarzy, mocne kreski brwi, wyraźne usta. Uroda modelki, twarz z żurnala. I tylko oczy patrzą daleko poza ściany atelier fotografa. To Stefania Piekarz. Ma 18 lat i robi zdjęcie do pierwszego dowodu. Urodziła się w Auschwitz.

Nazywam się Stefania Wernik, po mężu, bo z domu Piekarz. Urodziłam się w piekle, tzn. w Auschwitz. Bóg uczynił cud i przeżyłam. Wiem, że to On mnie ocalił, bo po ludzku nie da się wytłumaczyć tego, co tam się stało. Mama trafiła do obozu, gdy była w drugim miesiącu ciąży. Na początku to ukrywała, ale gdy w sierpniu Niemcy chcieli ją wywieźć do Ravensbrück, współwięźniarka namówiła ją, żeby się przyznała. I mama, już w ciężarówce do transportu, powiedziała. Niemka kazała jej zejść na dół i wrócić do obozu. Wtedy przenieśli ją z baraku 11. do 15., dostawała tam nawet zupę z zabielanej wody, a nie wywar z cuchnącej, zgniłej brukwi – wspomina pani Stefania, która cztery miesiące później przyjdzie na świat. Siedzimy przy rodzinnym stole w domu państwa Werników. Ściany pełne fotografii uśmiechniętych dzieci, wnuków i prawnuków. – Razem jest nas trzydzieścioro czworo – mówi pan Jan, a jego niebieskie oczy, pełne łagodnego spokoju, spotykają mój wzrok.

– Żona zaraz wszystko opowie, ale niech Pani spróbuje babki, to wnuczka upiekła. U nas wszystko robi się razem i dla innych. Jak jednemu dzieje się bieda, to robimy rodzinną naradę i zastanawiamy się, jak pomóc. Rodzina jest najważniejsza. My z żoną już 57 lat jesteśmy razem, a łatwo nie było...

Stukamy talerzykami, brzęczą łyżeczki. Wybieram sypaną kawę z mlekiem, ale słucham i zapominam, że przede mną stoi filiżanka, i beżowy płyn szybko stygnie. Historia, która słowo po słowie kapie z ust pani Stefanii, paraliżuje mnie i tracę smak. Po chwili próbuję ukryć płynące po policzkach łzy. Niepotrzebnie. Pan Jan też ma mokre oczy.

Wyjdziesz przez komin

Był maj 1944 r., Anna Piekarz oczekiwała na narodziny pierwszego dziecka. W wojennej biedzie co rusz czegoś brakowało i – ulegając ciążowej zachciance – wybrała się do rodziców, którzy mieszkali w Osieku k. Olkusza. Z Czubrowic, gdzie mieszkała z mężem, do rodzinnego domu było prawie 10 km, ale pokonywała tę trasę wielokrotnie, więc wyruszyła bez obaw. Tyle że Osiek należał do Rzeszy, a Czubrowice do Generalnej Guberni. By odwiedzić rodziców, Anna musiała przekroczyć granicę. – Złapali ją w czasie obławy na szmuglerki i razem z nimi aresztowano. Mama nic przy sobie nie miała, ale dla Niemców to było bez znaczenia – opowiada pani Stefania. Złapane kobiety zawieźli do Olkusza, stamtąd, po jednodniowym uwięzieniu, pojechały do Auschwitz. Nikt w ciężarówce nie wiedział, że Anna boi się za dwie osoby i drżą w niej ze strachu dwa serca. Kiedy dojechały, na rampie czekała Niemka: „Wiecie, gdzie trafiłyście, zugangi?! Tu jest obóz śmierci! Stąd możecie wyjść tylko przez komin!”. Potem wzięli je do łaźni, ogolili i kazali włożyć pasiaki. – Woda cuchnęła, ubranie było sztywne od brudu, drewniane chodaki raniły gołe stopy i były ciężkie – mówiła mi mama. Ale przecież to był dopiero początek... – pani Stefania zawiesza głos. W dokumentach obozu zapisano: Piekarz Anna, numer 79414, urodzona 13 lipca 1918 r. Do KL Auschwitz przybyła 14 maja 1944 r.

A właściwie: przybyły, bo przecież obie. Maleńka Stefcia, ukryta pod serem mamy, przekroczyła koszmarną bramę z napisem: „Arbeit macht frei” razem z nią.

Nie pytaj, żyj

Zaczęła się dramatyczna walka o przetrwanie. Najpierw szok, potem próba ratowania resztek nadziei. I ciągły lęk o dziecko. – Mama nie chciała mówić o obozie. Byłyśmy tam razem dwa razy, ale niewiele opowiadała. Dopiero niedługo przed śmiercią, gdy traciła kontakt z rzeczywistością, często krzyczała przez sen: że stoi po kolana w wodzie, że oni idą, że strasznie bolą ją nogi, że jest zimno, że on zabierze jej Stefcię... – mówi pani Stefania. – Kto? Kto miał panią zabrać? – ośmielam się zapytać.

– Mengele. Po urodzeniu zabierał mnie na swoje eksperymenty, ale na szczęście niczego nie pamiętam. Mama mówiła, że gdy mnie stamtąd przynosili, to płakałam przez wiele godzin i nikt nie mógł mnie uspokoić – szepcze. Pani Anna miała do końca życia numer wytatuowany na lewej ręce, poniżej łokcia. Stefci wytatuowano numer na udzie, ale teraz pozostał tylko siniak. – Mama bardzo płakała, gdy mnie przynieśli z tym numerem – dodaje. Stefania Piekarz, numer obozowy 89136. Cała dokumentacja dotycząca jej narodzin i pobytu w obozie spłonęła.

Narodziny w piekle

Poród trwał 3 dni. Anna była tak słaba, że nie miała siły rodzić. Żeby przeć i wydać dziecko na świat, trzeba mieć siłę oddychać, napinać mięśnie i walczyć z bólem. A ona nie miała! Trawiona głodem od wielu miesięcy, wychudzona i zziębnięta leżała w obozowym szpitalu. Nie pamiętała, by ktoś przy niej był. Nie pamiętała ani tego, co myślała, ani tego, co czuła. Panicznie bała się, jak każda matka, o los dziecka. Czy się modliła? Co czuła w jednej z najważniejszych chwil w życiu kobiety? Urodzić dziecko w obozie koncentracyjnym i nie oszaleć, nie stracić nadziei, nie rzucić się na druty z bezsilności... „Do maja 1943 r. dzieci urodzone w obozie były w okrutny sposób mordowane: topiono je w beczułce. Po każdym porodzie (...) dochodził do uszu położnic głośny bulgot i długo się niekiedy utrzymujący plusk wody. Wkrótce po tym matka mogła ujrzeć ciało swojego dziecka rzucone przed blok i szarpane przez szczury” – zanotowała w Raporcie położnej z Oświęcimia obozowa położna Stanisława Leszczyńska. Nie było pieluch, środków opatrunkowych, przeciwbólowych ani dezynfekujących. Nie było nawet wody. Stanisława Leszczyńska podaje, że zbierała z kubków niewypite przez więźniarki resztki gorzkich ziół i w tych resztkach obmywała noworodki, a pępowinę odcinała zardzewiałymi nożyczkami.

Z dostępnych dokumentów wiemy, że w obozie Auschwitz-Birkenau urodziło się co najmniej 700 dzieci.

„Zamiast opatrunków miałam brudny koc, który aż trząsł się od wszy. Kobiety suszyły pieluszki na brzuchu lub udach – wieszanie ich w baraku karane było śmiercią”. Co zrobiła po porodzie Anna? – Mama chorowała 2 tygodnie, miała dużo mleka, choć nie wiadomo dlaczego, bo ważyła tylko 28 kg – mówi pani Stefania. – Więźniarki uszyły dla mnie jakieś ubranka z pasiaków. Gdy przyszło wyzwolenie obozu, mama wyniosła mnie, ukrytą w taborecie, który ciągnęła po śniegu, aż do Libiąża, a tam jacyś dobrzy ludzie udzielili nam schronienia. Potem ktoś zawiadomił tatę, ale on nie uwierzył! Wreszcie przyjechał i zabrał nas do domu. Zlecieli się wszyscy z okolicy, jakby jakiś cud się wydarzył... – mówi pani Stefania, a w jej oczach zapala się światło i rozjaśnia mroczne wspomnienia duszy, których nie sposób słuchać, a co dopiero nosić wdrukowane w ciało, serce i duszę. Patrzę na nią – żywy cud z Auschwitz. Leciutko drżą jej usta, a ja już nie wstydzę się płakać.

CZYTAJ DALEJ

Kobe Bryant był gorliwym katolikiem, a tuż przed śmiercią uczestniczył we Mszy św.

2020-01-28 09:00

[ TEMATY ]

śmierć

koszykówka

youtube.com

Legenda NBA Kobe Bryant, który zginął w tragicznym wypadku helikoptera 26 stycznia, wspominany jest przez przyjaciół i duchownych jako gorliwy katolik.

Arcybiskup José H. Gomez z Los Angeles nazwał 41-letniego męża Vanessy Urbiety Cornejo Laine i ojca czwórki dzieci „bardzo dobrym katolikiem, wiernym katolikiem”, z którym często się spotykał - jak czytamy na amerykańskim portalu Fox News

„Pamiętam, jak kiedyś poszedłem na trening Lakersów i miałem z nim głęboką, bardzo dobrą rozmowę” - powiedział abp. Gomez dla CNS.

„Modlimy się za wieczny spokój jego duszy, jego córki, która również umarła, i za rodzinę. To musi być bardzo trudny czas dla jego rodziny. Módlmy się za niego i módlmy się za jego rodzinę ” - apeluje duchowny.

Ks. David Barnes z Bostonu powiedział, że Bryant był na Mszy św. w poranek swojej śmierci.

- „Przyjaciel napisał mi dziś wiadomość, że jego znajomy chodzi do tego samego kościoła katolickiego co Kobe i widział go dziś rano na Mszy” - opisuje dzień śmierci koszykarza kapelan z Uniwersytetu Bostońskiego

„Dla tych, którzy go opłakują, nie może być nic bardziej pocieszającego niż to, że Kobe czcił Boga tuż przed śmiercią” - dodał ks. Barnes.

Bryant i jego żona Vanessa, którzy oboje walczyli o utrzymanie małżeństwa w trudnych chwilach, wychowywali dzieci w wierze, a dzięki Fundacji Rodziny Kobe i Vanessy Bryant pomagali finansować schroniska dla bezdomnej młodzieży i inne projekty mające na celu pomoc biednym.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję