Reklama

Usłyszeć Afrykę

2014-03-20 13:24

Z Pauliną Skibą i Małgorzatą Łokaj rozmawia Małgorzata Godzisz
Edycja zamojsko-lubaczowska 12/2014, str. 4-5

Archiwum fundacji "Usłyszeć Afrykę"
fgdfgd

Co zrobić żeby usłyszeć ją skutecznie, żeby otworzyć się na ten kontynent? Odpowiedzi na to pytanie i wiele innych udzielą siostry z Zamościa – Małgorzata Łokaj i Paulina Skiba, założycielki Fundacji „Usłyszeć Afrykę”, która w marcu obchodzi 5-lecie swojej działalności

MAŁGORZATA GODZISZ: – Czym jest Fundacja „Usłyszeć Afrykę” i jak otwiera swoje uszy i serca na ludzi potrzebujących?

PAULINA SKIBA: – To organizacja pozarządowa, czyli non profit. Pracujemy przede wszystkim z dziećmi ulicy w Afryce, szczególnie w Ugandzie i Zambii. Realizujemy również projekty wolontariackie. Wysyłamy do różnych krajów specjalistów, np. do pracy pedagogicznej. Realizujemy działania w zakresie edukacji globalnej w Polsce, prowadzimy warsztaty w szkołach, organizujemy wystawy zdjęć, pokazy slajdów. Staramy się zmieniać podejście naszego społeczeństwa do tego, jaka jest Afryka i kto ją zamieszkuje. Staramy się łamać stereotypy.

– Minęło 5 lat od naszej ostatniej rozmowy, kiedy to fundacja stawiała pierwsze kroki. Jak działa teraz, by docierać do jak największej liczby osób?

MAŁGORZATA ŁOKAJ: – Przeprowadziliśmy przez te lata wiele działań, rozwinęliśmy się. Współpracujemy z nowymi wolontariuszami, którzy wnoszą wiele dobrego; realizujemy ich projekty na terenie Afryki i w Polsce. (…) W Afryce pracujemy szczególnie z dzieciakami ulicy, ale od trzech lat również otworzyliśmy się na dzieci niewidome i słabowidzące, zagrożone zepchnięciem na margines życia społecznego. Zrealizowaliśmy już 4 projekty – w tym 3 w Ruandzie i 1 w Ghanie – które służyły polepszaniu ich życia, usprawnianiu i uczeniu, jak mają poruszać się w świecie, którego nie widzą. Nasi wolontariusze byli w ośrodku w Ruandzie prowadzonym przez siostry franciszkanki. Tam zrealizowaliśmy projekt Ministerstwa Spraw Zagranicznych. Staramy się otwierać na nowe środowiska. Mamy też nowatorski pomysł na otwarcie klubu międzykulturowego w Warszawie, na który otrzymaliśmy dotację z Fundacji im. Stefana Batorego. Będzie to miejsce międzykulturowe i socjoterapeutyczne. Chcemy, by łączyło Polskę, Ugandę i Zambię. Będzie to też świetne miejsce pracy dla wolontariuszy, którzy chcą wyjechać na misje zagraniczne, by tutaj zrobili sobie staż z polskimi dziećmi i popracowali pod kątem wychowawczym, resocjalizacyjnym.

– Odkryłyście w sobie powołanie misyjne. Obie byłyście na misjach. Ciekawi mnie, jakie trzeba mieć predyspozycje, żeby mieć odwagę polecieć tak daleko?

PS: – Chyba dużo otwartości na świat i pewnie w głowie trochę marzeń, żeby czegoś doświadczyć, coś nowego zobaczyć, zakładając mimo wszystko, że jedzie się pracować dla innych. Pewnie trzeba umieć być elastycznym, by nie rozczarować się tym, jak wygląda świat po tamtej stronie równika, i tym, że miejscowi ludzie mają inne poczucie czasu i społecznej odpowiedzialności. Wydaje mi się, że to na początek wystarczy, by zweryfikować, czy rzeczywiście chciałoby się siebie poświęcić. A reszta wychodzi „w praniu”...

– A jak mogłabyś scharakteryzować Ghanę, którą ostatnio odwiedziłaś?

PS: – Jeśli miałabym ją porównać z Zambią, w której pracowałam przez rok, to bardzo pozytywnie zaskoczył mnie jej rozwój społeczny i ekonomiczny. Rzeczywiście Afryka Zachodnia jest dużo bardziej rozwinięta niż część południowa. Nie tylko pod względem tego, co posiadają jej mieszkańcy, ale też i kulturowym, a przede wszystkim edukacyjnym. W Ghanie wszystkie dzieci, które udało mi się spotkać – a było ich całkiem sporo – mówiły dosyć płynnie po angielsku, co w Zambii bardzo rzadko się zdarzało. Akurat na tych terenach, na których ja pracowałam, czyli daleko od stolicy, mieszkają bardzo przyjaźni ludzie. Bardzo dobrze się tam czułam. Przepiękne miejsca. Myślę, że Ghana jest dobrym krajem jako pierwsze miejsce do odwiedzenia w Afryce, bo jest tam i bezpiecznie, i naprawdę przyjaźnie.

– Ghana to też spotkania z konkretnymi osobami. Czy któreś zapadły Ci w pamięć?

PS: – Przebywałam w Ghanie jako koordynator projektu naszej wolontariuszki Marty Bielawskiej, która szkoliła specjalistów uczących dzieci niewidome, jak powinno przebiegać wczesne wspomaganie ich rozwoju. Chodzi o to, że po to, by dziecko z problemem wzrokowym mogło funkcjonować w społeczeństwie, musi jak najszybciej zacząć rehabilitację. Takie rzeczy nigdy w Ghanie nie miały miejsca. Tymi dziećmi nigdy nikt się nie zajmował. Miałam okazję odwiedzić szkołę, w której dyskutowałyśmy z pracownikami, jak wdrażanie tego wczesnego wspomagania powinno w Ghanie wyglądać. Sympatyczne były te spotkania, szczególnie kiedy rzeczywiście tym nauczycielom i dyrekcji otwierały się oczy. Nikt do tej pory w ich kraju nie zajmował się tym problemem, a społeczność osób niewidomych jest tam liczna. Bardzo miło było słuchać, kiedy mówili, że to, co robimy, ma olbrzymi sens i będą chcieli to kontynuować.

– Małgosiu, dotarłaś do Ugandy. Tam spotkałaś chłopców ulicy. Co w nich dostrzegłaś?

MŁ: – Pracowałam z nimi dwukrotnie w Ugandzie. Za pierwszym razem to był ośrodek, w którym chłopcy zdecydowali się na zmianę swojego życia, poprosili o pomoc i przyszli do szkoły. Drugi mój projekt dotyczył pracy wśród dzieci, które wciąż jeszcze są na ulicy. Moim osobistym pytaniem, z którym chyba dopiero po powrocie musiałam się zmierzyć, było – kiedy wspieranie takich dzieci ma sens. Myślę, że pomoc o tyle ma sens, o ile prowadzi do tego, żeby to dziecko z tej ulicy pomału zabrać. Jeśli się je tam zostawi, pojedzie się na chwilę, zrealizuje się nawet uliczne ciekawe projekty, to one mają z tego frajdę. Przyjadą biali, zainteresują się nimi, coś tam zawsze od nich otrzymają, nowe buty, słodycze, jedzenie, i nie pragną żadnej zmiany. Dziecko, które żyje na ulicy, musi naprawdę mocno dostać w kość od życia, żeby pragnąć zmiany i to nie na chwilę. Zdarza się, że dzieciaki z ulicy zaczepiają się w jakichś ośrodkach i są z tej ulicy zabierane. Po tygodniu, dwóch, miesiącu, a nawet kilku latach uciekają i wracają do tego, w czym żyły wcześniej. Rodzi się pytanie: dlaczego? W Ugandzie i Zambii mamy teraz naszych czterech wolontariuszy. To duży problem tchnąć w serca tych dzieci nadzieję na trwałą zmianę. One najbardziej potrzebują mamy i taty; opieki kogoś, kto zbuduje z nimi jakąś relację i to nie będzie relacja na chwilę, ale trwała, która pozwoli im uwierzyć w siebie i w to, że jeśli odejdą z ulicy, to gdzieś indziej mają szanse na normalne życie, że nie będą wykorzystywane, otrzymają to, czego potrzebuje dziecko do normalnego życia. A wiadomo: dziecko potrzebuje przede wszystkim miłości. Czy wolontariusz jest w stanie przynieść miłość? Raczej jest to trudna sprawa. Nasza praca głównie polega na tym, by gdzieś je później umieścić. Czy z niej skorzystają? To już jest ich decyzja. W 2009 r. zabraliśmy trzech chłopców z ulicy. Jeden z nich wrócił z powrotem, dwóch od czterech lat uczestniczy w naszym projekcie Ekirooto, który daje im edukację i dom. Samuel i Hussein ukończyli w 2012 r. szkołę podstawową John Foundation School. Wytrwali przez te lata i rozpoczęli naukę w szkole średniej. Coraz lepiej mówią po angielsku. To są drobne sukcesy, które cieszą i pokazują, że jest jakaś szansa na zmianę.

– Fundacja „Usłyszeć Afrykę” może działać dzięki wsparciu wielu ludzi, tych w diecezji zamojsko-lubaczowskiej, ale i poza granicami naszego kraju. Jak ta pomoc wygląda w naszym mieście? Przypomnę, obie pochodzicie z Zamościa.

PS: – Pomocy nigdy za wiele. Prawda jest taka, że w Afryce te środki, które do nas spływają, nigdy nie są wystarczające. Jeśli mówimy o dzieciach ulicy, na świecie jest ich 100 mln. Gośka mówiła przed chwilą o trzech naszych podopiecznych. To, ilu osobom jesteśmy wstanie pomóc, zależy od tego, jaki jest stan konta fundacji.

MŁ: – Dodajmy, że obecnie mamy siedemnaścioro dzieci pod opieką; to nie jest tylko dwóch chłopców, którzy przetrwali od 2009 r. Każdy sponsor jest na wagę złota. Pieniądze wykorzystujemy dobrze na te cele, na które są przekazywane. W Zamościu, z tego co pamiętam, mamy dwie szkoły, które nas wspierają: Zespół Szkół Społecznych i I Liceum Ogólnokształcące. Stale nam towarzyszą. Koło Szachowe w Zamościu, działające przy Młodzieżowym Domu Kultury, wspierało jedną z naszych podopiecznych Grace. Te zadania, które podejmuje Zamość, podejmują nasi znajomi. Najwięcej pomocy otrzymujemy od przyjaciół i rodziny, znajomych naszych znajomych… Dzięki temu, że ktoś nas zna, to nam może bardziej ufa. Z organizacjami pozarządowymi jest tak, że cieszą się różnym zaufaniem. Zachęcamy, by się włączać w te nasze projekty. Wejść na naszą stronę www.uslyszecafryke.org, zobaczyć, co robimy, potrzeby mamy duże. Zbieramy obecnie pieniądze na samochód w Zambii dla jednego z tamtejszych ośrodków dla dzieci ulicy.

– Misje nie są zadaniem specjalnym dla jakiegoś komandosa czy innego żołnierza. To jest zadanie dla każdego z nas. Nie każdy musi wyjeżdżać do dalekich krajów, żeby pomagać.

PS: – Misje czy wolontariat zagraniczny, jakkolwiek to nazwiemy, są dla nas olbrzymim wyzwaniem i również misją dla nas jest praca w fundacji. To, co robimy, jest naszym obowiązkiem i wszystkich, którzy w Polsce i w Europie mają więcej niż ci, którzy nie mają nic. Przede wszystkim jest to wyzwanie, by nie stawiać siebie ponad tych, którym pomagamy.

MŁ: – Nie robimy nic wyjątkowego i szczególnego. Te same działania można prowadzić w Polsce dla naszych dzieciaków. Podziwiamy ludzi, którzy w ramach różnych innych organizacji robią dobrą robotę w Polsce. Nie o to chodzi, że się poświęcamy. Absolutnie nie. Każdy ma swoją drogę. Dlaczego akurat my tam się znalazłyśmy? W życiu przypadków nie ma. Po prostu tak się stało. Doświadczyłyśmy trochę innego życia, które biegnie wolniej, i jest bardziej otwarte na drugiego człowieka. W pewnym momencie stwierdziłyśmy, że chcemy, żeby to było nasze życie. Czasem sobie myślę, że to jest takie egoistyczne, bo my coś dajemy z siebie, ale naprawdę po stokroć otrzymujemy i od ludzi stamtąd i w Polsce. Najważniejsze jest to, żeby nie zapominać o tym, by być blisko ludzi – czy jesteśmy tam, czy tutaj – to nie ma znaczenia.

Tagi:
misje misjonarze

Reklama

Ewangelia w inny sposób

2019-06-04 13:09

Ks. Adam Stachowicz
Edycja sandomierska 23/2019, str. 4-5

W naszej diecezji przez cztery dni gościli znani misjonarze z Brazylii: o. Enrique Porcu oraz o. Antonello Cadeddu wraz z grupą modlitewną „Przymierze Miłosierdzia”. Rozpoczęli w dniach od 29 do 30 maja w Staszowie, a następnie kontynuowali kolejne dwa dni w Stalowej Woli. Ewangelizacja odbywała się pod hasłem „W mocy Ducha Świętego”

Ks. Adam Stachowicz
O. Antonello Cadeddu podczas konferencji dla młodzieży

W godzinach przedpołudniowych konferencje były kierowane szczególnie do młodych, zaś w godzinach popołudniowych odbywały się spotkania otwarte. Zaproszenie na te nietypowe rekolekcje skierowane było nie tylko do młodych, ale również do starszych czy wręcz do całych rodzin.

W Staszowie ruszyło

Pierwszego dnia misjonarze spotkali się z młodymi w Zespole Szkół im. Stanisława Staszica. Podczas spotkania wskazywali im na potrzebę zawierzenia Jezusowi swojego życia. Przywołując słowa św. Jana Pawła II, podkreślali, że przed młodymi stoi wielkie zadanie przemiany współczesnego świata według wartości ewangelicznych. – Nie obawiajcie się całego zła, które jest w świecie. Jezus ma moc zwyciężenia tego, co złe i uleczenia naszych słabości. Jedyne, czego pragnie to naszego „tak” wobec Jego propozycji, które składa każdemu z nas. Czy umiemy odpowiedzieć na Jego głos? Czy słyszymy ten głos? – pytał młodych o. Enrique.

Środowe popołudniowe spotkania ewangelizacyjne odbywały się w sanktuarium św. Jana Pawła II. Rozpoczęło je zawiązanie wspólnoty, a następnie zebrani mogli wysłuchać katechezy dotyczącej godności człowieka jako dziecka Bożego, które jest wezwaniem do podążania drogą Bożych przykazań. – Każdy z nas jest obrazem Boga. Czasem ten obraz zamazujemy, tracimy daną nam świetność przez grzech. Wiele razy w naszym życiu zwycięża indywidualizm, egoizm. Czy wtedy jesteśmy podobni do Boga? Jezus dał nam przykazanie miłości bliźniego, byśmy kochali. Myśląc tylko o sobie, niszczymy relację z innymi. Musimy być gotowi dawać życie dla innych i za innych. Wielkim cudem jest życie rodzinne, życie we wzajemnej miłości. Pielęgnujmy w sobie miłość, jakiej uczy nas Jezus. On uczy nas miłości pełnej i bezinteresownej wobec naszych bliźnich – podkreślał ojciec misjonarz.

Wieczorny cykl ewangelizacyjny rozpoczęła Msza św., której przewodniczył ks. Marek Kumór. Na wspólnej modlitwie zebrali się mieszkańcy Staszowa oraz wierni z okolicznych parafii wraz z duszpasterzami. Podczas homilii o. Enrique Porcu zachęcał do otwarcia serca na działanie Ducha Świętego. – Grzech powoduje to, że stajemy się niewolnikami zła. Chrystus przyszedł, aby nas wyzwolić z tej niewoli. Duch Święty umacnia nas w naszej wierze i miłości. Jednak musimy otworzyć się na Jego działanie. On daje nam moc i odwagę, byśmy stawali się w pełni świadkami Boga – mówił misjonarz.

Po zakończeniu Eucharystii rozpoczęła się modlitwa uwielbienia przed Chrystusem wystawionym w Najświętszym Sakramencie.

Odkrywać Jezusa w swoim życiu

W drugim dniu rekolekcji ewangelizacyjnych młodzi spotkali się w sanktuarium św. Jana Pawła II. Konferencję poprowadził o. Antonello Cadeddu. – W każdym z was jest wiele dobra i mocy, którą otrzymaliście od Boga. Musicie to dobro ponieść do waszych rówieśników, by również oni odkryli wielką miłość Boga. Nie możecie żyć smutni i przygnębieni, musicie obudzić w sobie wielką radość z tego, że każdy z was jest ważny dla Boga i przez Niego ukochany – podkreślał ojciec misjonarz.

O. Antonello Cadeddu podczas spotkania podzielił się z młodymi historią swojego życia i nawrócenia. Będąc w młodości muzykiem, doświadczył duchowej pustki. Dopiero odkrycie, kim dla niego jest Jezus pozwoliło mu w pełni odkryć wartość wolności i radości z życia. – Każdy z was, podobnie jak i ja, stawia sobie pytanie: Kim jestem dla innych? Jak inni mnie widzą? Na ile jestem dla nich ważny? To pytania typowe dla młodych. Warto dodać jeszcze jedno pytanie: Kim jestem dla Boga? Dla Boga jesteś ukochanym dzieckiem. Kimś najważniejszym. On ukochał Ciebie wielką miłością. Chce dla Ciebie jedynie dobra i szczęścia. Nie takiego, jak daje świat, szczęścia, które jest chwilowe, szybko mija, pozostawiając gorycz, smutek czy zawód. Bóg chce dla Ciebie pełni szczęścia – podkreślał o. Antonello.

Opowiadał także o pracy wspólnoty „Przymierze Miłosierdzia”, która posługuje w najbiedniejszych dzielnicach San Paulo w Brazylii. – Niesiemy ludziom dotkniętym przeróżnym grzechem i duchowym ubóstwem nadzieję na to, że mogą żyć inaczej, że mogą wyzwolić się z więzów grzechu i zła, jeśli odnajdą Jezusa i pozwolą działać Mu w swoim życiu – opowiadał misjonarz. Zaapelował także do zgromadzonych młodych, aby budowali osobowe relacje, oparte na wzajemnej pomocy, otwartości i miłości. Podkreślał, że wirtualny świat, w który uciekają aktualnie młodzi, nie może dać tej radości, jaką daje spotkanie z drugim człowiekiem. Zachęcał młodych, by nie gasili entuzjazmu, który jest w ich sercach, ale by dzielili się nim z innymi. – Tylko wtedy będziecie mogli napełnić to miasto wiarą i miłością, które są w waszych sercach. Warto zaufać Jezusowi, oddać mu swoje serce i dzielić się tym darem z innymi. Naprawdę warto – podkreślał o. Antonello Cadeddu.

W ewangelizacyjnym spotkaniu uczestniczył bp Krzysztof Nitkiewicz.

Po południu drugiego dnia rekolekcji ewangelizacyjnych spotkania odbyły się w kościele pw. św. Barbary. Wierni po zawiązaniu wspólnoty wysłuchali konferencji ewangelizacyjnej. Następnie sprawowana była Msza św. a po niej wieczór uwielbienia.

W przyszłym tygodniu pojawi się bogatsza relacja z kolejnego etapu działania ewangelizacyjnego ojców z „Przymierza Miłosierdzia”. Będziemy relacjonować spotkanie misjonarzy z wiernymi naszej diecezji w Stalowej Woli.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

We Włoszech zmarła Paola Bonzi

2019-08-21 16:00

Włodzimierz Rędzioch

Jej nazwisko prawie nikomu nic nie mówi, nawet we Włoszech, gdzie się urodziła, działała i zmarła nagle w wieku 76 lat, 9 sierpnia w Brindisi, gdzie spędzała wakacje. A Paola Bonzi była jedną z najwspanialszych postaci ruchu obrońców życia.

YouTube

Od kiedy założyła jesienią 1984 r. pierwszy Ośrodek Pomocy Życiu (Centro di Aiuto alla Vita – CAV)) w mediolańskiej klinice Mangiagalli, wraz z wieloma wolontariuszami uratowała od aborcji 22 702 dzieci. Aborcja została zalegalizowana we Włoszech w 1978 r., kilka miesięcy przed wyborem na papieża kard. Karola Wojtyły, co doprowadziło do wielkiego rozłamu w społeczeństwie i licznych kontrowersji. W maju 1981 r. prawo, które przeszło do historii jako „Legge 194” zostało poddane pod głosowanie w referendum, które obrońcy życie przegrali. Jednak „Prawo 194” dawało pewne możliwości obrony życia. Przede wszystkim podkreślało, że dobrowolne przerwanie ciąży „nie jest środkiem kontroli urodzeń”. Państwo, regiony i władze lokalne, w ramach swoich funkcji i kompetencji powinny „promować i rozwijać usługi socjalne i zdrowotne, a także inne niezbędne inicjatywy mające na celu zapobiegania aborcji jako środka kontroli urodzeń”. Prawo to nakładało na doradców rodzinnych „zadanie aktywnego wspierania kobiety znajdującej się w trudnej sytuacji z powodu ciąży, aby ograniczyć przyczyny, które mogą skłonić kobietę do podjęcia decyzji o aborcji”.

Biura doradztwa rodzinnego miały możliwości korzystania ze współpracy z „dobrowolnymi stowarzyszeniami, które mogą również pomóc w trudnym macierzyństwie po porodzie”. I to otwierało drogę do współpracy z ruchami broniącymi życia i zorganizowanymi w Ośrodkach Pomocy Życiu. Tak jak inny, wybitny działacz ruchu „pro-life”, Carlo Casini, pracował na polu kultury i polityki, tak Bonzi poświęciła się codziennej pracy z kobietami. A były to osoby przeżywające dramatyczne chwile swojego życia – kobiety, które zaszły w ciążę w wyniku gwałtu lub przypadkowego raportu seksualnego, kobiety samotne, bez stałego partnera, kobiety w trudnej sytuacji ekonomicznej, ale przede wszystkim kobiety zagubione i przestraszone. I to takim kobietom Paola Bonzi pomagała przez 35 lat. W młodości straciła wzrok, co sprawiło, że potrzebowała w kontaktach z innymi bliskości i osobistego ciepła. Ale to samo potrafiła dać innym. Dlatego kobiety, które w większości były pod presją społeczną i kulturalną namawiającą je do aborcji, otwierały się przed nią, zwierzały, wyrażały wątpliwości prosząc o pomoc. Potrafiła być delikatna, dyskretna i wyrozumiała, nigdy nikogo nie krytykowała ani nie potępiała. Zawsze powtarzała, że dzieci rodzą się dzięki ich matkom, ponieważ to w sercu kobiety kryje się „tak” dla życia. Dlatego aby urodziło się dziecko, najpierw musi „urodzić się” matka, a Paola potrafiła wzbudzać w kobietach pragnienie macieżyństwa. Nie wystarczą prawa ograniczające czy zakazujące aborcję. Możnaby powiedzieć, że Bonzi była prawdziwą feministką – broniła kobiet pomagając im zrobić najpięknięjszą rzecz w życiu – wydać na świat dziecko. Często powtarzała, że „nigdy nie poznała kobiety, która żałowała tego, że urodziła dziecko” a jednocześnie „spotkała wiele kobiet, które przez całe życie cierpiały i płakały, ponieważ dokonały aborcji”.

Oczywiście aby pomagać trzeba było najpierw zdobyć środki na pomoc kobietom. Bonzi potrafiła przekonać przedsiębiorców i znaleźć benefaktorów, którzy gotowi byli dawać oferty Ośrodkom Pomocy Życiu, bo mieli pewność, że ich pieniądze służą ratowaniu życia. Aby zbierać fundusze Paola organizowała między innymi specjalne wieczory galowe – w tym roku też przygotowała taki wieczór, który miał być też okazją do świętowania 35° rocznicy założenia pierwszego Ośrodka CAV. Nie dożyła tej chwili ale pozostał po niej ten wielki spadek jakim jest 22702 dzieci (dzisiaj niektórzy mają już ponad 30 lat) i tyleż kobiet, które zostały matkami dzięki jej pomocy i wsparciu. Była świadkiem godności i świętości ludzkiego życia, ponieważ uważała, że obrona życia jest fundamentem każdego cywilizowanego społeczeństwa.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Egzorcyści przypominają: realne istnienie diabła to prawda wiary

2019-08-23 16:34

vaticannews / Watykan (KAI)

Rzeczywiste istnienie diabła jako bytu osobowego, który myśli i działa, i który dokonał wyboru, buntując się przeciw Bogu, jest prawdą wiary, która od zawsze należała do doktryny chrześcijańskiej – przypomina Międzynarodowe Stowarzyszenie Egzorcystów. W wydanej wczoraj deklaracji egzorcyści ucinają wszelkie dywagacje na temat realnego istnienia diabła, które pojawiły się w Kościele po wywiadzie, którego udzielił ostatnio przełożony generalny Towarzystwa Jezusowego.

SZTAJNER BOŻENA

Odwołując się do magisterium Soboru Laterańskiego IV, a także nauczania Pawła VI i Papieża Franciszka, egzorcyści przypominają, że Kościół opierając się na Piśmie Świętym i Tradycji Apostolskiej oficjalnie naucza, że demon jest stworzeniem i bytem osobowym, przestrzegając przed tymi, którzy uważają go jedynie za symbol.

Tytułem przykładu Międzynarodowe Stowarzyszenie Egzorcystów cytuje jednoznaczne słowa Franciszka o diable z adhortacji "Gaudete et exultate": „Nie myślmy, jakoby był to jakiś mit, wyobrażenie, symbol, postać czy pojęcie. Takie oszustwo prowadzi nas do osłabienia czujności, do braku troski o siebie i do bycia bardziej narażonymi”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem