Dane są zatrważające: według stanu na koniec minionego roku, w sądach powszechnych oczekiwało na rozstrzygnięcie 204 066 spraw frankowych, z czego ponad 74 tys. spraw w sądach apelacji warszawskiej, w tym 46 728 spraw w Sądzie Okręgowym w Warszawie.

„Obecnie sprawy frankowe stanowią 38,7 proc. wszystkich spraw cywilnych procesowych w sądach okręgowych I instancji. W Sądzie Okręgowym w Warszawie wskaźnik ten wynosi 64 proc.” – czytamy.

Rozgłośnia nie łączy tego z polityką i problem jest rzeczywiście bardziej złożony, ale faktem jest, że nieuznawanie obowiązujących ustaw, które regulują sposób wyboru składu Krajowej Rady Sądownictwa oraz nieogłaszanie przez ministra sprawiedliwości konkursów na stanowiska sędziowskie z miesiąca na miesiąc zwiększa „zator” w sądach i wydłuża tym samym czasie rozstrzygania spraw. Do tego paraliż potęguje podejście rządzących do tysięcy sędziów, którzy zostali powołani w ostatnich latach, a teraz nagle władza uzurpuje sobie prawo do ich prześladowania za to, że skorzystali z wynikającego z obowiązujących przepisów – prawa i zostali sędziami albo awansowali.

Wczoraj na przykład resort Adama Bodnara ogłosił, że wszczął procedurę odwołania z funkcji dwóch sędziów. Tak, polityk odwołuje sędziów. Niezawisły oczywiście polityk, deklarujący przywiązanie do trójpodziału władzy (art. 10 Konstytucji). Jak to się ma jedno dotyczy drugiego? Nijak. Minister chce odwołać prezesa Sądu Rejonowego w Jastrzębiu-Zdroju, sędziego Sądu Okręgowego w Rybniku Tomasza Łatanika oraz z funkcji wiceprezes Sądu Rejonowego w Jastrzębiu-Zdroju, sędzi tego sądu Anny Trybek. Bodnar już zawiesił ich w pełnieniu czynności ze skutkiem od dnia 4 kwietnia br. Można? Można.

Do tego dochodzi klimat polowania, podbity planami legislacyjnymi z „czynnym żalem” sędziego przed rządem na czele. Ostatnio resort Bodnara przeszedł do czynów, a nawet ogłosił je przed rozpoczęciem. W komunikacie na stronie MS poinformowano, że „Rzecznik Dyscyplinarny Ministra Sprawiedliwości postawił zarzuty dyscyplinarne sędziom-członkom nieprawidłowo powołanej Krajowej Rady Sądownictwa”, mimo iż oni żadnych zarzutów jeszcze nie dostali, jak się później okazało z komunikatu samej KRS. To ciało konstytucyjne jest pod stałym naciskiem, groźbami i szykanami politycznymi, ze względu na to, że zasiadają w nim niezależni od rządu sędziowie. I to oni właśnie mają być ofiarami bezprawnego podejścia władz, zgodnie z którym opinia i wola polityczna stoją nad obowiązującym prawem, ustawami, Konstytucją RP i wyrokami Trybunału Konstytucyjnego. Sędziom tego ostatniego brutalnie i ostentacyjnie zabrano pieniądze z ich wynagrodzeń. „Uśmiechnięta Polska” w pełnej krasie.

To nie wszystko, bo w ramach polowania na sędziów z Krajowej Rady Sądownictwa, już pojawiają się zapowiedzi represji wobec sędziów, którzy się na ich listach poparcia... podpisali. To być może nie koniec, bo na takich listach podpisało się również tysiące obywateli, a więc i za nich trzeba będzie się wziąć.

Gdzie są granice szaleństwa? Niestety tylko w rękach wyborców, 18 maja i w drugiej turze wyborów prezydenckich, a na nich z pewnością może wpłynąć rosnący zator w polskich sądach.

Tylko czy tak powinno być? Z pewnością nie, system sądownictwa powinien działać maksymalnie płynnie – niezależnie od tego kto rządzi i jakie są aktualne preferencje polityczne obywateli. Tylko do tego należałoby mieć równe podejście do prawa. Nie identyczne pomysły, bo te politycy mają różne, to ma swój głęboki sens, ale uczciwe podejście do prawa, konkretnych instytucji (takich jak TK, KRS, prezydent itd.) i ich prerogatyw. A z tym niestety wciąż i to rosnący problem mają ci, co najgłośniej krzyczeli „praworządność” z hasłem „KONSTYTUCJA” na koszulkach.