Nazywali się Juan Bautista Velasquez, Esteban Maya, Melquiades Ramirez de Sonson, Eugenio Ramirez, Ruben de Jesus Lopez, Arturo Ayala i Gaspar Paez Perdomo de Tello. Studiowali i pracowali na terytorium Hiszpanii, gdy wybuchł konflikt. Ludzie religijni zazwyczaj zajmowali się pomaganiem ludziom chorym psychicznie lub znajdującym się w stanie opuszczenia.

Słudzy chorych w trakcie wojny domowej w Hiszpanii

Od 1934 r. w Hiszpanii trwały poważne wstrząsy polityczne, w tym kampania prześladowań katolików. Komuniści, masoni i radykalne grupy lewicowe stały się okrutnymi prześladowcami tych, którzy chcieli swobodnie żyć zgodnie ze swoją wiarą chrześcijańską. W ciągu zaledwie kilku miesięcy w całym kraju zniszczeniu uległo ponad tysiąc kościołów katolickich, a kolejne dwa tysiące uległy poważnym uszkodzeniom. W latach 1936-1939 hiszpańscy komuniści zamordowali 4100 księży; 2300 osób zakonnych; 283 zakonnice i tysiące osób świeckich.

Wśród wielu ofiar znalazło się siedmiu młodych członków Zakonu Szpitalników Świętego Jana Bożego, którzy przybyli do Hiszpanii, aby kontynuować studia pielęgniarskie i pracować z pacjentami szpitala Ciempozuelos w pobliżu Madrytu.

Pewnego dnia, pod koniec lipca 1936 r., do sanatorium, w którym pracowali młodzi „szpitalnicy” (Zakon św. Jana Bożego), przybył oddział mężczyzn wysłany przez hiszpański rząd komunistyczny z rozkazem przerwania pracy i ewakuacji wszystkich pracowników. Celem było przejęcie kontroli nad instytucją i zatrudnienie tam pracowników powiązanych z rządem marksistowskim (personel bez wykształcenia medycznego i umiejętności zarządzania placówką). Młodych Kolumbijczyków wzięto do niewoli i osadzono w więzieniu w stolicy.

Kroki ich zapisywania i podsumowania wykonań

Kolumbijskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych zdążyło w porę interweniować i doprowadzić do uwolnienia młodych mężczyzn. Ponadto Zakon Szpitalny pokrył koszty jego podróży i powrotu do Kolumbii.

Jednakże wydarzenia, które nastąpiły później, były naznaczone tragedią. Pomimo wysiłków, grupa młodych ludzi została zatrzymana, zanim wsiedli do pociągu, który miał ich zabrać do Barcelony, miasta, z którego mieli wyruszyć do Kolumbii. Wojsko ich zabrało i rozstrzelało. Dr Ignacio Ortiz Lozano, konsul Kolumbii w Hiszpanii, musiał ograniczyć się do zidentyfikowania ciał w szpitalu klinicznym i przekazania zgromadzeniu zakonnemu informacji o tym, co się stało.

Bolesny wynik i beatyfikacja

Pomimo protestów ze strony władz Kolumbii za pośrednictwem Ministerstwa Spraw Zagranicznych w Hiszpanii, rząd komunistyczny nigdy nie przeprowadził żadnego dochodzenia w celu wyjaśnienia tego, co się wydarzyło. Zakonnicy pochodzili z różnych regionów Kolumbii i podróżowali z nadzieją na bliższą służbę Bogu. Ani rodzinom, ani Zakonowi, do którego należeli, nigdy nie udzielono żadnych wyjaśnień ani zadośćuczynienia.

Papież Jan Paweł II beatyfikował siedmiu kolumbijskich szpitalników 25 października 1992 r. i uznał ich za członków grupy 122 męczenników wojny domowej. Siedmiu zakonników zostało tego dnia pierwszymi błogosławionymi urodzonymi w Kolumbii.