Zacznijmy od podstaw: Trzaskowski przez dwa tygodnie ignorował zaproszenie Karola Nawrockiego na debatę.
To już samo w sobie wyglądało jak paniczny unik konfrontacji – jakby bał się, że nie wytrzyma zwarcia. A potem, gdy już odpowiedział, postawił warunki tak absurdalne, że nikt przy zdrowych zmysłach nie potraktował tego jako poważnej propozycji. Debata miała się odbyć tylko wtedy, gdy zorganizują ją trzy konkretne stacje – TVP (w likwidacji), TVN i Polsat. To miało wyglądać jak próba pogodzenia interesów, ale tak naprawdę było próbą ustawienia sobie debaty w kontrolowanym środowisku. Problem w tym, że nie kupili tego ani wyborcy, ani media, ani nawet polityczni sojusznicy.
A potem zaczęło się jeszcze gorzej – wyszło na jaw, że za tą „inicjatywą medialną” stoi… sztab Trzaskowskiego.
TVP, TVN i Polsat, które miały być organizatorami, nagle umyły ręce i musiały wycofać się z całej sprawy. Okazało się, że cała ta rzekoma debata była de facto partyjnym przedsięwzięciem KO, co natychmiast postawiło poważne pytania: kto za to płaci? Skoro organizuje to sztab Trzaskowskiego, a finansowanie pochodziłoby częściowo z TVP w likwidacji – to mamy do czynienia z potencjalnie nielegalnym finansowaniem kampanii z publicznych środków.
Pomóż w rozwoju naszego portalu
To nie jest tylko polityczna wpadka – to kompromitacja na całego.
Gdy nawet Adrian Zandberg i Szymon Hołownia – osoby, które raczej nie pałają sympatią do PiS-u – zaczynają głośno mówić o niejasnych kulisach debaty, to znaczy, że sprawa śmierdzi na kilometr. A wyborcy widzą, że Trzaskowski próbował przechytrzyć wszystkich, a wpadł we własne sidła.
Tchórzostwo, niekompetencja i próba manipulacji opinią publiczną – to główne wrażenia po tej żenującej akcji.
I choć Trzaskowski ostatecznie „zorganizował” własną debatę i zaprosił wszystkich, to wyglądało to już jak chaotyczne ratowanie twarzy, a nie jak przemyślany krok. Wizerunek polityka silnego, nowoczesnego i otwartego – legł w gruzach. Został polityk, który kluczy, mataczy i ucieka od odpowiedzialności.
Ta historia pokazuje, że nawet wyćwiczony medialnie i posiadający nieporównywalne do innych wsparcie kandydat nie obroni się, jeśli zabraknie mu odwagi. A jeśli do tego dołoży się brak uczciwości wobec opinii publicznej – dostajemy dokładnie to, co właśnie obserwujemy: spektakularną porażkę i śmiech na sali.
