Dekrety te dotyczą:

- cudu przypisywanego wstawiennictwu Czcigodnej Służebnicy Bożej Eliswy od Najświętszej Maryi Panny ( w świecie Eliswa Vakayil), Założycielki Zgromadzenia Trzeciego Zakonu Karmelitów Bosych, obecnie Sióstr Karmelitanek Terezjanek; ur. 15 października 1831 r. w Ochanthuruth (Indie) i zm. 18 lipca 1913 r. w Varapuzha (Indie);

Eliswa od Najświętszej Maryi Panny (ur. Eliswa Vakayil) urodziła się 15 października 1831 r. w Ochanthuruth (Kerala, Indie) w zamożnej rodzinie właścicieli ziemskich, którzy byli bardzo religijni.

Po otrzymaniu podstawowych wykształcenia kulturowego została wydana za mąż w wieku szesnastu lat za Vatharu Vakayila, bogatego przedsiębiorcę z Koonammavu, z którym miała córkę w 1851 roku. Owdowiała w następnym roku, wybrała życie modlitwy i samotności, naznaczone częstym uczestnictwem w sakramentach i opieką nad ubogimi, mieszkając w prostej chacie.

W 1862 r. spotkała włoskiego karmelitę bosego o. Leopoldo Beccaro i pod jego duchowym przewodnictwem założyła pierwsze lokalne zgromadzenie w Kerali, Trzeci Zakon Karmelitanek Bosych (TODC), później przekształcony w Siostry Karmelitanki Terezjanki. Życie nowej rodziny zakonnej łączyło kontemplację z aktywnym życiem w edukacji i szkoleniu ubogich i osieroconych dziewcząt oraz w opiece nad opuszczonymi i najbardziej potrzebującymi.

Podążając za swoją córką i młodszą siostrą, początkowo mieszkała w domu zbudowanym z bambusowych trzcin na posiadłości swojej córki w Koonammavu, gdzie później zbudowano klasztor św. Teresy. Do tych trzech kobiet, przywiązanych do Kościoła obrządku łacińskiego, dołączyły inne kobiety obrządku syromalabarskiego. W ten sposób przez pierwsze dwadzieścia lat zgromadzenie rozwijało się w podwójnym rycie. 13 lutego 1866 r. trzy kobiety obrządku łacińskiego (Eliswa, Thresia i Anna) przyjęły szkaplerz karmelitański, a 6 lipca 1868 r. złożyły profesję zakonną.

W następstwie decyzji Leona XIII o erygowaniu pierwszych wikariatów syromalabarskich, narodziły się dwa niezależne żeńskie instytuty zakonne: Zgromadzenie Karmelitanek Terezjańskich (CTC) obrządku łacińskiego i Zgromadzenie Matki Karmelu (CMC) obrządku syromalabarskiego. W tych okolicznościach Matka Eliswa założyła nowy klasztor św. Józefa ze swoimi siostrami obrządku łacińskiego w Varapuzha, gdzie spędziła ostatnie 23 lata swojego życia, służąc jako przeorysza, mistrzyni nowicjatu, wychowawczyni dziewcząt i sierot.

Zmarła w klasztorze św. Józefa w Varapuzha (Indie) 18 lipca 1913 r.

- męczeństwa Sługi Bożego Nazarena Lanciottiego, kapłana diecezjalnego; ur. 3 marca 1940 r. w Rzymie (Włochy) i zm. z nienawiści do wiary 22 lutego 2001 r. w São Paulo (Brazylia)

Ks. Nazareno Lanciotti studiował w seminarium w Subiaco i został wyświęcony na kapłana 29 czerwca 1966 roku. Swoją posługę kapłańską rozpoczął w parafii San Giovanni Crisostomo w Montesacro. W listopadzie 1971 r. wyjechał do Brazylii, aby zdobyć doświadczenie w diecezji Càceres, o powierzchni 105 000 kilometrów kwadratowych, 200 000 mieszkańców, trzech parafiach i pięciu sektorach misyjnych. Osiadł w Jaurù, miejscowości w Mato Grosso na granicy z Boliwią. Przez trzydzieści lat był niestrudzonym misjonarzem „fidei donum”, pokonując trudności i cierpienia w imię miłości do Chrystusa i Jego Ewangelii. Jego parafianie - Indianie byli skrajnie ubodzy i wyzyskiwani, brakowało im elektryczności, wody, środków komunikacji i szkół. W 1974 r. stworzył największy i najbardziej aktywny szpital w regionie z kościołem Matki Bożej z Pilar, w którym realizował misję ochrony życia jeszcze przed narodzeniem. Założył dom dla osób starszych „Niepokalane Serce Maryi”, oferując pomoc opuszczonym chorym. Spełniając swoje pragnienie kształcenia świeckich i kapłanów do służby Kościołowi, w 1978 r. założył szkołę, która zgromadziła 600 dzieci, którym zapewniał również wyżywienie, a w 1981 r. założył niższe seminarium duchowne, w którym przekazał swoje głębokie nabożeństwo do Matki Bożej i wiarę w Jezusa w Eucharystii. Msza święta, Komunia eucharystyczna i odmawianie różańca były podstawą jego katechezy, którą rozpowszechniał podczas swoich częstych podróży po Brazylii jako przewodniczący Kapłańskiego Ruchu Maryjnego.

Ks. Nazareno był zawsze na pierwszej linii frontu, aby pokrzyżować plany gangów bandytów, którzy działali po obu stronach granicy, wzdłuż osi Brazylia-Boliwia, organizując dystrybucję kokainy i wykorzystując prostytucję. W nocy 11 lutego 2001 r. ks. Nazareno został brutalnie zaatakowany przez dwóch zabójców, którzy strzelili mu w tył głowy. Misjonarz, wciąż przytomny, modlił się i przebaczył, ujawniając swojemu biskupowi słowa wyszeptane mu przez strzelca przed oddaniem strzału: „Przyszedłem cię zabić, bo nam przeszkadzasz”. Zmarł 22 lutego 2001 roku.

- heroiczności cnót Sługi Bożego Pierre'a-Josepha Triesta, kapłana diecezjalnego, Założyciela Zgromadzeń Braci Miłosierdzia, Sióstr Miłosierdzia Jezusa i Maryi oraz Sióstr Dzieciątka Jezus; ur. 31 sierpnia 1760 r. w Brukseli (Belgia) i zm. 24 czerwca 1836 r. w Gandawie (Belgia).

- heroiczności cnót sługi Bożego Angelo Bughettiego, kapłana diecezjalnego, założyciela Instytutu św. Katarzyny; ur. 27 sierpnia 1877 r. w Imoli (Włochy) i zm. 5 kwietnia 1935 r. w Bolonii (Włochy),

- heroiczności cnót Sługi Bożego Agostino Cozzolino, kapłana diecezjalnego; ur. 16 października 1928 r. w Resina (obecnie Ercolano - Włochy) i zm. 2 listopada 1988 r. w Neapolu (Włochy),

- heroiczności cnót sługi Bożego Antoniego Gaudí i Cornet, wiernego świeckiego; ur. 25 czerwca 1852 r. prawdopodobnie w Reus (Hiszpania) i zm. 10 czerwca 1926 r. w Barcelonie (Hiszpania).