Niedziela Miłosierdzia Bożego jest w Kościele katolickim świętem obchodzonym w pierwszą niedzielę po Wielkanocy. Święto to ustanowił w 2000 r. papież Jan Paweł II.
Właśnie w Niedzielę Miłosierdzia Bożego odbywa się kanonizacja Jana XXIII i Jana Pawła II. Szczególnie kanonizacja Jana Pawła II będzie wydarzeniem, bardzo ważnym, historycznym dla Polski i polskiego Kościoła. Papież Polak zostanie ogłoszony świętym i to w bardzo krótkim czasie po śmierci (zaledwie 9 lat).
Jan Paweł II to nie tylko wielka postać historyczna, ale także nasz wielki orędownik w Niebie. Dla mnie kanonizacja Jana Pawła II będzie również bardzo ważnym wydarzeniem, tak jak dzień 29 marca 2000 r. Tego dnia spotkała mnie wielka łaska i szczęście uczestniczenia w audiencji indywidualnej na Placu Świętego Piotra i trzymania Jana Pawła II za rękę. Powiedziałam Ojcu Świętemu, że mam córkę, która urodziła się w 10. rocznicę pontyfikatu. Papież popatrzył na mnie swoimi ciepłymi, łagodnymi oczami, uśmiechnął się i chwytając mnie za brodę, powiedział: „No to pięknie”, zostało to uwiecznione przez papieskiego fotografa. Zostanie to na zawsze w mojej pamięci.
Dziękuję Bogu za to wzruszające spotkanie i bliskość Ojca Świętego. To wydarzenie jeszcze bardziej umocniło mnie duchowo, modlitewnie, pomagało pokonywać życiowe przeciwności, odmieniło moje życie. Przyczyniło się do mojego włączenia się w działalność na rzecz mojej parafii pw. Ducha Świętego w Hrubieszowie. W Niedzielę Miłosierdzia Bożego – 27 kwietnia, mogę powiedzieć: rozmawiałam ze św. Janem Pawłem II, trzymałam Świętego za rękę! To wielkie szczęście. Wiara czyni cuda! Bogu niech będą dzięki za wszystko!
Poświęcenie kościoła św. Piotra Apostoła i św. Jana z Dukli
10 czerwca 1997 roku papież Jan Paweł II podczas pielgrzymki do Polski poświęcił monumentalną świątynię pw. św. Piotra Apostoła i bł. Jana z Dukli – owoc ofiarności i współpracy wielu ludzi. W tym roku mija 20 lat od tamtych niezwykłych chwil
Historia naszej parafii zaczęła się od pasterki w noc wigilijną 1982 roku. Wtedy to biskup pomocniczy przemyski Tadeusz Błaszkiewicz odprawił pierwszą Mszę św. i dokonał poświęcenia budynku gospodarczego, odkupionego wraz z posesją od pani Elżbiety Setlak przez ówczesnego ordynariusza archidiecezji przemyskiej bp. Ignacego Tokarczuka. 29 czerwca 1984 roku miała miejsce pierwsza Msza św. odpustowa celebrowana przez księdza dziekana Jerzego Moskala, podczas której został odczytany Dekret bp. Ignacego Tokarczuka o ustanowieniu parafii pw. św. Piotra Apostoła. Proboszczem oficjalnie został mianowany ks. Jan Kutyna.
Wędrówka od góry Hor ku Morzu Czerwonemu prowadzi na drogę okrężną, bo ziemia Edomu zamyka przejście. Lud traci cierpliwość. To późna faza pustyni. Zmęczenie szybko zmienia się w szemranie. Powraca zdanie: „Czemu wyprowadziliście nas z Egiptu, byśmy tu na pustyni pomarli?”. Pojawia się też pogarda dla manny: „pokarm mizerny”. Tekst odpowiada obrazem, że Pan zsyła węże „o jadzie palącym”. W hebrajskim stoi tu słowo powiązane z rdzeniem „palić” (śārāf), stąd tradycyjne „węże serafiny”. Ukąszenie obnaża bezradność. Wyznanie winy brzmi krótko: „Zgrzeszyliśmy”. Mojżesz modli się za lud. Odpowiedź Boga zaskakuje. Wizerunek węża ma stanąć wysoko na palu. Hebrajskie „sztandar, znak” to nēs. Wzrok podniesiony z ziemi przestaje krążyć wokół zagrożenia. Spojrzenie staje się aktem posłuszeństwa wobec słowa Boga. Nie ma tu miejsca na magię przedmiotu. Księga Mądrości dopowie później, że ratunek przychodzi od Boga, a znak jedynie kieruje ku Niemu (Mdr 16,6-7). Równie ważna pozostaje historia po latach. Król Ezechiasz rozbija „węża miedzianego”, bo lud pali mu kadzidło (2 Krl 18,4). Znak łatwo przechodzi w kult rzeczy. W samym brzmieniu hebrajskim pojawia się gra słów: wąż (naḥāš) i miedź (neḥōšet); stąd nazwa „Nehusztan”. Najstarsza lektura chrześcijańska widzi w tym typ krzyża. Justyn Męczennik łączy węża wyniesionego na palu z tajemnicą krzyża w „Dialogu z Tryfonem” (rozdz. 91). Augustyn, komentując słowa Jezusa o wężu z pustyni, tłumaczy ukąszenia jako grzechy, a węża wyniesionego jako śmierć Pana, na którą patrzy wiara.
Odkryj tradycje i zwyczaje wielkanocne, które przetrwały wieki! Oto kilka najciekawszych, o których mało kto wie
2026-03-24 10:08
Materiał sponsorowany
Materiał partnera
Tradycje i zwyczaje wielkanocne łączą elementy chrześcijańskie z pradawnymi rytuałami słowiańskimi, tworząc mozaikę obrzędów przekazywanych od pokoleń. Malowanie jajek sięga starożytnego Bliskiego Wschodu i Śródziemnomorza, palmy mają korzenie zarówno biblijne, jak i ludowe, a pogański śmigus-dyngus wywodzi się symboliki wody oraz starosłowiańskiego Jarego Święta celebrującego odejście zimy. Poznaj fascynujące historie stojące za zwyczajami, które praktykujesz co roku.
Ich korzenie sięgają starożytnych cywilizacji. Przykładowo już Persowie tworzyli pisanki jako talizmany mające przynieść pomyślność. Praktyka rozprzestrzeniła się na zachód wraz ze szlakami handlowymi, docierając do basenu Morza Śródziemnego, a następnie do Europy Środkowej i na ziemie polskie.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
