Tamtego dnia papież Franciszek w swojej homilii przypomniał nam nie tylko postać Zacheusza, ale przede wszystkim to, że Bóg kocha każdego człowieka bezwarunkowo – nie za to, kim jest dla świata, ale dlatego, kim jest w Jego oczach: umiłowanym dzieckiem. Zachęcał, by nie lękać się własnych słabości, wstydu ani opinii innych, lecz z odwagą odpowiedzieć Jezusowi, który pragnął wejść w nasze codzienne życie. Wzywał młodych do wiary pełnej nadziei, zaangażowania i miłosierdzia – jako drogi do budowania nowego świata opartego na miłości, a nie na pozorach. Wypowiedział też słowa, które dziś brzmią jak poważne ostrzeżenie przed czymś, co dziś obserwujemy wszyscy.

„Nie dajcie sobie znieczulić duszy, ale dążcie do pięknej miłości, która wymaga również wyrzeczenia i mocnego „nie” dopingowi sukcesu za wszelką cenę i narkotykowi myślenia tylko o sobie i swojej wygodzie.” Jak bardzo dziś to znieczulenie duszy i rak egoizmu zagraża naszemu szczęściu? Wszystkie przekazy tego świata i bodźce oziębiają nas i niszczą prawdziwe więzi, a wszystko dobija wszechobecna potrzeba atencji, podgrzewana przez social media.

W świecie, który dziś wydaje się jeszcze bardziej spolaryzowany, jeszcze bardziej cyfrowy, rozproszony, a często i bezwzględny, homilia Franciszka ze Światowych Dni Młodzieży w 2016 roku brzmi zaskakująco aktualnie. Ba – może nawet bardziej niż w tamten dzień. Bo czyż nie staliśmy się społeczeństwem „niskiej postury”? Niekoniecznie ciałem, ale duchem – pełnym kompleksów, wiecznie porównującym się do innych w mediach społecznościowych, uwięzionym w algorytmie sukcesu, który mówi: „nie jesteś wystarczający”. Papież mówił, że Bóg nas kocha takimi, jakimi jesteśmy. A my? Czy potrafimy powiedzieć to sobie samym, nie filtrując rzeczywistości przez Instagrama?

Jezus widziany z trudem

Zacheusz musiał się wspiąć na drzewo, by zobaczyć Jezusa. My – może musimy się wspiąć ponad krzyk codzienności, memy, pogłoski i komentarze. Bo druga przeszkoda, o której mówił papież, czyli paraliżujący wstyd, dziś przybiera nowe formy. To nie tylko lęk przed wspinaczką na sykomorę. To lęk przed wyrażeniem siebie, przyznaniem się do wiary, zwątpienia, czy po prostu słabości. To obawa, że nasz „coming out z prawdą” – jakakolwiek by ona była – zostanie wykpiony, wyśmiany, „skancelowany”.

Ale to, co najbardziej uderzające w tamtej homilii – i najbardziej dziś potrzebne – to wezwanie do nadziei. Nadziei upartej, nieustępliwej, wręcz buntowniczej. Papież mówił, że Bóg „zawsze kibicuje” człowiekowi. Dziś to zdanie powinno być wyryte nad każdymi drzwiami poradni psychologicznej i w nagłówkach wiadomości. Bo w czasach, gdy depresja dotyka najmłodszych, a samotność rozgaszcza się w domach, świadomość, że ktoś w nas „wierzy bardziej, niż my sami w siebie” – to nie banał. To tlen.

Franciszek mówił też o tłumie – tym szemrzącym, oceniającym, który chce nam wmówić, że „nie warto”, że jesteśmy za słabi, zbyt grzeszni, by zaprosić Boga do domu. Dzisiejszy tłum to nie tylko ludzie na ulicy. To komentarze w sieci, sarkazm „mądrych głów” i kultura, która bezlitośnie szufladkuje. A jednak – jak zauważył papież – Jezus patrzy w górę. Nie z góry. Jego spojrzenie nie zawstydza. Ono podnosi.

Dlatego dziewięć lat później homilia z Campus Misericordiae nie jest archiwalną pamiątką. Jest planem działania. To przypomnienie, że każdy z nas jest Zacheuszem – z niską posturą, pełen obaw, śmieszny na drzewie. Ale też każdy z nas może zejść „z pośpiechem”, gdy usłyszy: „dziś chcę zatrzymać się w twoim domu”.

Czy Jezus znalazł nas w naszych domach przez te dziewięć lat? Czyśmy Go zaprosili do naszej codzienności, gdzieś między skrzynką mailową a Netflixem? A może ciągle jeszcze siedzi pod naszym sykomorowym drzewem i czeka, aż się odważymy spojrzeć Mu w oczy?