Reklama

Państwo poszło na łatwiznę

2014-07-22 12:47

Z prof. Andrzejem Kaźmierczakiem – rozmawia Alicja Dołowska
Niedziela Ogólnopolska 30/2014, str. 40-41

Dominik Różański

O tym, że minister finansów Mateusz Szczurek kłamie, a nieudolność w ściąganiu podatku VAT szacuje się na 50 miliardów złotych, z prof. Andrzejem Kaźmierczakiem – ekonomistą ze Szkoły Głównej Handlowej, członkiem Rady Polityki Pieniężnej – rozmawia Alicja Dołowska

ALICJA DOŁOWSKA: – Czy projekt zmiany ustawy o Narodowym Banku Polskim był konsultowany przez Radę Polityki Pieniężnej, zanim skierowano go pod obrady rządu?

PROF. ANDRZEJ KAŹMIERCZAK: – Projekt został dostarczony członkom Rady Polityki Pieniężnej, ale nie był przedmiotem dyskusji i nie był przez Radę konsultowany. Chociaż formalnej akceptacji nie wymaga, to jednak konsultacja z Radą należy do dobrego obyczaju.

– To dlaczego minister finansów Mateusz Szczurek stwierdza w wywiadzie dla gazety „Dziennik Gazeta Prawna”, że „projekt założeń był konsultowany z Radą Polityki Pieniężnej”?

– Nie wiem. Ale to nieprawda. Konsultacji nie było. Projekt założeń ustawy o NBP rzeczywiście dostarczono członkom Rady, ale – powtarzam – nie był on przedmiotem obrad RPP. Żaden punkt porządku obrad któregokolwiek z naszych posiedzeń nie dotyczył projektu ustawy o NBP.

– Co wyniknęło z tego, że każdy członek Rady ten projekt otrzymał? Przecież Rada jest ciałem konstytucyjnym, odpowiedzialnym wraz z NBP za ilość i wartość polskiego pieniądza na rynku finansowym. Zepchnięto was na aut.

– Nic nie wyniknęło. Osobiście projekt ten oceniam negatywnie. Po pierwsze, ogranicza kompetencje Rady Polityki Pieniężnej – ale nie to chciałem zaakcentować. Znalazła się tam ważniejsza kwestia: w nowelizacji chodziło o to, żeby znalazł się w niej zapis umożliwiający finansowanie deficytów budżetowych państwa poprzez skup obligacji państwowych przez Narodowy Bank Polski. I to okrężną drogą, ponieważ NBP nie może finansować deficytu budżetowego.

– Okrężną drogą, bo przez Bank Gospodarstwa Krajowego, który kupowałby te obligacje, i od którego następnie NBP by je odkupywał?

– Nie tylko przez BGK. Generalnie – na rynku wtórnym, czyli przez instytucje finansowe. W nowelizacji, pod pretekstem stabilizacji systemu finansowego, stworzono taką możliwość. I nie byłoby w tym nic dziwnego, bo przecież banki centralne w krajach rozwiniętych prowadzą również transakcje finansowania budżetu, ale z tym wiąże się u nas kilka wątpliwości. Otóż nie zostało sprecyzowane, w jakim momencie skup obligacji miałby nastąpić. Jest tylko szeroko pojęte sformułowanie, że w sytuacji niestabilności finansowej kraju, którą można bardzo różnie definiować, podobnie jak różne potrzeby budżetu państwa. Po drugie – nie zostało w projekcie sprecyzowane, który z organów NBP miałby to realizować. A jeżeli nie jest precyzyjnie sformułowane, to znaczy, że tych decyzji nie podejmowałaby Rada Polityki Pieniężnej. Na pewno. Chociaż jest organem NBP. Decyzje te z całą pewnością zarezerwowałby dla siebie zarząd NBP, czyli prezes. Skoro w projekcie nie ma zapisu, że w gestii Rady są takie uprawnienia, to na pewno by ich ona nie miała. Również zarząd decydowałby o wysokości oprocentowania skupowanych obligacji.

– Rada nie protestuje? Przecież nagrana rozmowa prezesa Marka Belki z ministrem Bartłomiejem Sienkiewiczem odsłania kulisy, że w sytuacji, gdy PiS będzie miał dużą przewagę w sondażach, to NBP po nowelizacji może rzucić linę ratunkową PO i przed wyborami kupić więcej obligacji Skarbu Państwa (emitowanych przez Ministerstwo Finansów), zapewniając PO kiełbasę wyborczą. Zagrożenie przegrania wyborów to też „awaryjna” sytuacja. Takie stawianie sprawy narusza apolityczność polskiego banku centralnego.

– Do nagrań się nie odniosę, są przedmiotem dociekań prokuratury i polityków, z których część domaga się postawienia prezesa Belki przed Trybunałem Stanu. Powiem tylko, że Rada dotychczas nie protestowała, ponieważ, jak już wspomniałem, nowelizacja ustawy nie była przedmiotem dyskusji. Dopiero po „wybuchu” tych taśm Rada przedstawiła swoją opinię, choć nie w formie pisemnej. Po prostu pojedyncze, prywatne uwagi członków Rady przy okazji omawiania zupełnie innych spraw zostały zarejestrowane w postaci nagrywanych wypowiedzi podczas jej posiedzenia.

– Nowelizacja nie została jeszcze uchwalona przez parlament, ale przyjął ją już rząd. Arytmetyka w Sejmie jest bezlitosna. Koalicja PO-PSL przegłosuje wszystko, co rząd przedłoży, zarządzając jeszcze dyscyplinę partyjną.

– Problem jest trudny. Gdyby rzeczywiście ta ustawa weszła w życie, nastąpiłaby dychotomia, sprzyjająca dezorientacji Rady Polityki Pieniężnej w kwestii podaży i wartości pieniędzy na rynku. Decyzje o wysokości stóp procentowych, czyli oprocentowaniu kredytów i depozytów bankowych, podejmowałaby Rada, natomiast o obligacjach Skarbu Państwa – ile ich kupić i na jaką sumę – decydowałby zarząd NBP w ramach zapisanych w nowej ustawie „transakcji stabilizacyjnych”. Dostrzegam w tym niebezpieczeństwo i sprzeczność. Ale będziemy jeszcze nad tymi sprawami dyskutować, bo Rada postanowiła wyjść z własnymi propozycjami w sprawie projektu ustawy o NBP.

– Skierowanie pod obrady rządu nieskonsultowanego z wami projektu nowelizacji ustawy o NBP, którego jesteście swego rodzaju radą nadzorczą, nie może się podobać. Nieskonsultowanym z wami projektem rząd chyba w ogóle nie powinien się zajmować, tymczasem został on przez rząd przyjęty. Kłania się deal Sienkiewicz – Belka?

– Tego nie wiem, ale odbieramy to jako lekceważenie. Powinien być zachowany szacunek dla partnera, który ma podobnie jak NBP umocowanie konstytucyjne w zakresie kształtowania polityki pieniężnej. I podobną odpowiedzialność. Ale ponieważ tak się stało, wybraliśmy jeszcze możliwość modyfikacji ustawy o NBP poprzez wniesienie własnych propozycji do komisji sejmowej. I to zamierza już robić sama Rada Polityki Pieniężnej, we własnym imieniu. Z jakim skutkiem – zobaczymy.

– Podobno przez wakacyjne miesiące możemy mieć w Polsce deflację. Tak prognozują niektórzy ekonomiści. I byłaby to pierwsza deflacja od 1971 r. Mówi się, że jest groźniejsza od inflacji, oznacza bowiem, że w systemie gospodarczym brakuje pieniędzy. Czy Rada Polityki Pieniężnej będzie na to reagować?

– Rzeczywiście, spadek cen, zwłaszcza żywności, może się zdarzyć. Ale pamiętajmy, że Rada w swej polityce nie może brać pod uwagę tylko zdarzeń, które mogą mieć miejsce w ciągu ostatnich 2-3 miesięcy. Możemy reagować, rezerwujemy sobie możliwości zwołania natychmiastowego posiedzenia w razie deflacji, ale na razie takiej potrzeby nie ma, bo Rada Polityki Pieniężnej w swojej perspektywie musi brać pod uwagę horyzont czasowy 3-4 kwartałów, a prognoza ekonomiczna nie przewiduje w tym czasie deflacji, tylko jednak stopniowo rosnącą inflację. Do końca horyzontu prognozy inflacja powinna wrócić do celu inflacyjnego. Moim zdaniem, inflacja jest złem zdecydowanie większym od deflacji. Nie ma jednak potrzeby gwałtownej modyfikacji polityki pieniężnej.

– Od czego powinno się zacząć naprawę finansów publicznych? Wciąż mówi się o nieprzeprowadzonych reformach, ale nie można dokonywać redukcji tej części gospodarki, która wytwarza majątek narodowy, i oczekiwać, że będzie można tymi wpływami finansować sferę, korzystającą z rozdziału dochodów: oświaty, ochrony zdrowia, pomocy społecznej. Trzeba zarobić tyle, ile się wydaje, a u nas redukcja przemysłu i miejsc pracy przeniosła się na konieczność cięć w wydatkach.

– W obszarze cięć wydatków publicznych na pewno istnieją jeszcze spore rezerwy. Nie mam, oczywiście, na myśli wydatków na zasiłki społeczne, renty czy emerytury. Pewne reformy wprowadzone przez ten rząd przyniosły już spore oszczędności budżetowe. Chodzi o reformę OFE i to nieszczęsne wydłużenie wieku emerytalnego do 67. roku życia. Państwo poszło na łatwiznę, bo zamiast tych bolesnych reform należało jednak usprawnić ściągalność podatków. Można było np. podnieść podatek od zysków kapitałowych, wprowadzić podatek od banków, które osiągają gigantyczne zyski. Jeśli chodzi o stronę dochodową, ewidentnie istnieje nieudolność w gromadzeniu dochodów podatkowych. Mamy bardzo słabą ściągalność podatku VAT. A pamiętajmy, że jest to główne źródło zasileń podatkowych. Szacunki braku ściągalności VAT mówią nawet o rezerwach rzędu 50 mld zł! Taka jest skala nieudolności państwa w ściągalności VAT.

– Mamy też jedną z największych szarych stref w UE, ponad 28 proc. dochodu narodowego (np. w Austrii to 7,1 proc.), która nie daje należnych wpływów do budżetu państwa.

– Szara strefa tworzy sporą część PKB, ale kosztem spadku wpływów podatkowych i nieuczciwej konkurencji. We wszystkich krajach szara strefa istnieje, ale nie aż na taką skalę. Jej ograniczenie jest konieczne, jednak w tej dziedzinie niewiele się robi. Sankcjonowanie tej patologii przyczynia się do zubożenia zasobów emerytalnych, niedostatecznego finansowania ochrony zdrowia, oświaty, nauki czy wydatków na innowacyjność gospodarki. Rząd przymyka oko, wychodząc z założenia, że szara strefa też tworzy PKB i z tym da się żyć. To umożliwia jej funkcjonowanie.

– Mówi się dużo o potrzebie reindustrializacji. Kto miałby ją przeprowadzić? Ekonomiści mówią: tylko rynek! Są pomysły, że mogłyby zostać zaangażowane środki z dokapitalizowania Banku Gospodarstwa Krajowego, pieniądze z firm państwowych, które w zeszłym roku osiągnęły zysk 25 mld zł. Na razie, cytując słowa nagranego na taśmach „klasyka” – jest „kamieni kupa”.

– Reindustrializacja ma sens i należy to czynić. Na pewno sam mechanizm rynkowy procesu nie załatwi. Obecny rząd wyraża ślepą wiarę w zbawczą rolę niewidzialnej ręki rynku, a widać gołym okiem, że sam kapitał prywatny nie jest w stanie reindustrializacji przeprowadzić. Potrzebna jest aktywna rola państwa i współdziałanie państwa w ramach partnerstwa publiczno-prywatnego. Łączenie kapitałów państwowych i prywatnych dla realizacji dużych przedsięwzięć inwestycyjnych, które przyniosą korzyści i sektorowi prywatnemu, i państwu. Takie możliwości istnieją. Należałoby w tym celu utworzyć w kraju Bank Rozwoju Polski, który gromadziłby oszczędności wewnętrzne i przekierowywał je na inwestycje, które przyniosą efekty na długi czas. Kapitał prywatny jest nastawiony na szybki zysk i aby mógł zaangażować fundusze w przedsięwzięcia długookresowe, muszą być one pozbawione ryzyka. Państwo zagwarantuje zarówno bezpieczeństwo, jak i to, że będą to inwestycje dochodowe. Połączenie kapitałów prywatnych i państwowych może dać taki efekt. Ale program reindustrializacji nie jest realizowany. Trzeba wreszcie zdynamizować koncepcję Polskich Inwestycji Rozwojowych (PIR). Trzeba ją sprecyzować, bo na razie rzeczywiście jest to tylko przysłowiowa już „kamieni kupa”. Obecnie PIR realizuje na skromną skalę inwestycje, które i tak byłyby tworzone ze środków UE.

Tagi:
polityka społeczeństwo

Reklama

Wystarczająco dobry rodzic

2019-07-31 10:15

Ewa Wesołowska, psycholog, psychoterapeuta
Niedziela Ogólnopolska 31/2019, str. 40-41

Blogi, poradniki, celebryci prześcigający się w receptach na idealne życie, idealne rodzicielstwo. Po drugiej stronie – zwyczajny rodzic, który zmaga się z codziennością i słabościami, który chce być idealny. Ale czy w ogóle musi...?

©Yakobchuk Olena – stock.adobe.com

Jednym z pierwszych pragnień rodziców dotyczących życia ich dzieci jest to, by miały lepsze dzieciństwo, lepsze życie niż oni sami. Chcą zapewnić dzieciom to, czego im w dzieciństwie brakowało i sprawić, by nie doświadczały cierpień, które ich spotkały. Nie chcą popełnić błędów, które popełnili ich rodzice. Często robią wszystko, żeby zapewnić dziecku „cudowne” dzieciństwo. Choć zazwyczaj jest to proces nieświadomy, robią to także po to, żeby poradzić sobie ze swoimi deficytami, lękami, niskim poczuciem własnej wartości, a może dać swojemu wewnętrznemu dziecku to, czego nigdy nie miało. Bardzo często ta nieświadoma motywacja zamienia się w rodzaj wewnętrznej presji i dążenia do bycia „idealnym” rodzicem dla swojego dziecka, czyli takim, jakiego sami nigdy nie mieli.

Nadążyć za...

Jest jeszcze inny rodzaj presji, z którym muszą się zmierzyć rodzice. To taka presja, która przychodzi z zewnątrz i nierozpoznana szybko staje się wewnętrznym przymusem skłaniającym do określonego sposobu myślenia i działania. Zewsząd jesteśmy zarzucani tym, co jest dziecku niezbędne do szczęścia i idealnego rozwoju. Poczynając od określonych diet, sposobów karmienia, noszenia dziecka lub nienoszenia, potrzebnych zabawek, zajęć, na które już małe dzieci muszą uczęszczać, metod wychowawczych i bardzo długiej listy innych koniecznych do spełnienia warunków. W informacjach prześcigają się autorzy kolejnych blogów, poradników, celebryci, użytkownicy portali społecznościowych i wszelkie inne źródła wiedzy. To, oczywiście, dzieje się nie tylko na etapie niemowlęctwa i wczesnego dzieciństwa, ale właściwie przez cały okres rozwoju dziecka, choć potem dotyczy innych obszarów: edukacji, wyboru zajęć dodatkowych, kontaktów z rówieśnikami i wielu innych tematów. Jeśli matki i ojcowie to czytają, a czasami też słuchają rodziców wokół, mogą mieć wrażenie, że nie realizując tego wszystkiego albo choć części, nie wywiążą się z bycia dobrym rodzicem.

Oczywiście, prócz tego dobry rodzic czuje jeszcze jeden ciężar – musi być zawsze szczęśliwy, musi się realizować zarówno w rodzicielstwie, jak i w życiu zawodowym oraz osobistym. Zewsząd spoglądają na nas szczęśliwi, roześmiani mamy i tatusiowie z bajkowych dziecięcych pokoików, w których przeżywają sielankowe chwile swojego rodzicielstwa. Właśnie takie kadry z rodzinnego życia najczęściej oglądamy na portalach społecznościowych. Łatwo ulec złudzeniu, że wokół wszystkie matki i wszyscy ojcowie świetnie sobie radzą. Tymczasem te trudne momenty cierpienia, lęku, wewnętrznych konfliktów, czasem depresji pozostają ukryte w rodzinnym dramacie niewidocznym dla nikogo.

Rodzicielskie pułapki

Mimo niewątpliwych korzyści, które niesie dostęp do wielu źródeł informacji, jest w tym także pewna pułapka. Zarówno mamy, jak i ojcowie spotykają się często z obrazem bardzo wyidealizowanego rodzicielstwa, odległego od realnych wymagań i problemów, które stawiają przed nami posiadanie i wychowanie potomstwa. W idealnym rodzicu nie ma miejsca na zmęczenie, stres i negatywne emocje, które wiążą się z byciem mamą lub tatą, co jest przecież bardzo trudnym zadaniem. W ogromie zmęczenia muszą nie tylko przeżywać swoje emocje i sobie z nimi radzić, ale też być tym, który „pomieszcza” w sobie trudne emocje dziecka; konieczność ciągłego odraczania swoich potrzeb, deficyty snu (szczególnie przy małych dzieciach), stres związany z odpowiedzialnością za życie drugiego – zależnego od nas – człowieka, bardzo szybkie tempo życia, którego doświadczamy, obawa o bezpieczeństwo dorastającego i coraz bardziej usamodzielniającego się dziecka. To wszystko sprawia, że rodzicielstwo jest prawdziwym wyzwaniem i jednym z trudniejszych zadań, przed którymi stajemy w życiu. I to nie na chwilę, ale do momentu uzyskania przez dzieci samodzielności, co oznacza, że musimy temu poświęcić ok. 25 lat naszego życia.

W dążeniach do bycia dobrym rodzicem nie ma, oczywiście, nic niewłaściwego. Troska o potomstwo jest przecież cechą warunkującą przetrwanie i rozwój gatunku. Jest czymś niezbędnym i podstawowym dla prawidłowego rozwoju człowieka. Bez właściwej opieki i rodzicielskiej bliskości mały człowiek nie będzie mógł się prawidłowo rozwijać. Pojawia się jednak pewna wątpliwość: Czy wielość informacji nie odciąga jednak od tego, co tak naprawę jest najistotniejsze zarówno dla dziecka, jak i dla relacji rodzic – dziecko? Czy kształtująca się więź z dzieckiem i tworzona relacja o zupełnie wyjątkowym charakterze nie zostają pozbawione tak bardzo potrzebnej spontaniczności na rzecz „powinnam tak”, „inni lepiej wiedzą”?

Zaufać sobie

Donald Winnicott, znany brytyjski pediatra i terapeuta dziecięcy, pisał, że dziecko, aby mogło się zdrowo i prawidłowo rozwijać, potrzebuje, by matka była „wystarczająco dobra”. To z pewnością dobra informacja, że nie trzeba być idealnym rodzicem, że dziecko pomimo naszej niedoskonałości może się prawidłowo rozwijać. Bycie „wystarczająco” dobrym rodzicem wiąże się jednak z tym, że matka i ojciec rozpoznają potrzeby dziecka i reagują na nie adekwatnie do jego wieku i potrzeb rozwojowych. Również w kształtowaniu się prawidłowej więzi między opiekunem a dzieckiem kluczowe jest to, by ten pierwszy rozpoznawał potrzeby swojego podopiecznego i na nie reagował. Tylko jak te potrzeby rozpoznać, skoro zamiast wsłuchiwać się w emocje i potrzeby dziecka, słuchać tego, co podpowiadają nam nasze uczucia, nasza intuicja, nasze doświadczenie, szybko sięgamy po wiedzę specjalistów, a czasami pseudospecjalistów? Znajdujemy jakąś odpowiedź, która uspokaja na chwilę nasz niepokój i... niesie często kolejny, jeszcze większy niepokój. Szybko się dowiadujemy, co dziecku może dolegać, jak zareagować, co robić dalej. Kiedy np. pojawiają się wybuchy złości, to jest trudna sytuacja, tym bardziej jeśli zdarza się w miejscu publicznym, i trzeba sobie poradzić ze spojrzeniami, czasami komentarzami innych. Zamiast zastanowić się nad tym, co takiego się wydarzyło, czym może być spowodowane napięcie u dziecka, co się dzieje w domu czy w przedszkolu albo jaki komunikat dziecko nam w ten sposób wysyła, wolimy posłuchać innych niż siebie. Dlaczego tak szybko podajemy w wątpliwość nasze uczucia, doświadczenie, potrzeby, intuicję, która jest cenną wskazówką? Warto byłoby się nad tym zatrzymać i posłuchać siebie...

Często u młodych matek pojawia się np. pytanie: Jak dużo można nosić niemowlę, czy mu to nie zaszkodzi? Za tym pytaniem często kryje się naturalne – także instynktowne i tak bardzo potrzebne dziecku i matce – pragnienie bycia blisko. Ale wielość opinii, z którymi spotykają się rodzice na ten temat, czasami przeszkadza, by zaufać sobie i pójść za tym tak bardzo potrzebnym pragnieniem.

Rozpoznać dziecko w sobie

Takich pytań i wątpliwości jest bardzo wiele, nie tylko w okresie niemowlęctwa. Nie chodzi o to, aby nie słuchać tego, co inni mają do powiedzenia, i aby nie poszukiwać fachowej wiedzy, ale by strach przed niespełnieniem się w roli rodzica, obawa przed niebyciem „idealnym” rodzicem nie odbierały podstawowego zaufania do siebie w roli rodzica. Zaufania do siebie w roli matki/ojca potrzebuje bardzo wielu rodziców. Potrzebują wiedzieć, że mogą być i są „wystarczająco dobrymi” rodzicami.

Aby być blisko swojego dziecka i jego potrzeb, trzeba też umieć rozpoznać – i zadbać o nie – to dziecko, które nosimy sami w sobie. Zadbanie o siebie, o swoje potrzeby, o relacje jest konieczne, by dziecko nie stało się „całym naszym światem”. Właściwy proces wychowania umożliwia dziecku to, by w przyszłości mogło sobie radzić bez nas. Jeśli pozostanie „całym światem” rodzica, nie stanie się samodzielnym i dojrzałym dorosłym. Warto więc zadbać o to, by nie być rodzicem „idealnym”, ale jak mówił Donald Winnicott – „wystarczająco dobrym”. To wystarczy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Inwigilowała ks. Blachnickiego dziś walczy z dyskryminacją

2019-08-22 09:01

Artur Stelmasiak

Internauci rozpoznali niebezpieczną współpracowniczkę komunistycznej służby, która stoi na czele stowarzyszenia współpracującego z warszawskim ratuszem.

Archiwum Główne Ruchu Światło-Życie

Chodzi o TW ps. "Panna", czyli Jolantę Gontarczyk, która na poczatku lat 80. rozpracowywała Solidarność, a później środowisko Polonii w RFN. Wraz z mężem inwigilowała Sługę Bożego ks. Franciszka Blachnickiego, który po wprowadzeniu stanu wojennego osiadł w Carlsbergu w Niemczech Zachodnich. - Wtedy Gontarczyk grała najbardziej katolicką i najbardziej patriotyczną kobietę w tym polonijnym środowisku - mówi "Niedzieli" Agnieszka Wolska z Kolonii, która od lat przypatruje się działalności TW "Panny".  

W latach 90. Jolanta Gontarczyk stała sie aktywistką feministyczną i ważnym członkiem warszawskiego SLD, gdzie pełniła wiele funkcji rządowych i samorządowych. Została odsunięta, gdy w 2005 roku ujawniono jej mroczną przeszłość, a IPN wszczął śledztwo ws. tajemniczej śmierci ks. Blachnickiego.

Internauci rozpoznali Jolantę Gontarczyk pod zmienionym nazwiskiem, jako Jolantę Lange. Przez kilka lat była ona w prezydium Komisji Dialogu Społecznego ds. Równego Traktowania, gdzie lobbowane są m. in. postulaty aktywistów LGBT. Obecnie jest także prezesem stowarzyszenia zajmującego się programami antydyskryminacyjnymi m. in. na zlecenie warszawskiego ratusza. Zmianę nazwiska z Gontarczyk na Lange potwierdza odpis z Krajowego Rejestru Sądowego. W zarządzie stowarzyszenia w 2008 r. zmieniło się nazwisko Jolanty, ale numer PESEL kobiety pozostał ten sam.

Jolantę Lange, jako Jolantę Gontarczyk rozpoznaje wiele osób z niemieckiej Polonii. - Mój mąż, jako członek Solidarności wyemigrował do RFN jeszcze przed stanem wojennym. W Carlsbergu poznał ks. Franciszka Blachnickiego i małżeństwo Gontarczyków. Wiele osób doskonale pamięta i rozpoznaje panią Gontarczyk, która znalazła sobie nową niszę dla swojej działalności - mówi Agnieszka Wolska.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Tragedia w Tatrach

2019-08-22 17:05

Przez Tatry przeszła gwałtowna burza. Piorun uderzył w grupę turystów m. in na Giewoncie. Są ofiary śmiertelne i kilkanaście osób rannych.

Bożena Sztajner

Jeden z piorunów trafił w kopułę szczytową Giewontu w momencie, gdy znajdowała się tam grupa turystów.

Prezydent Andrzej Duda złożył wyrazy współczucia dla wszystkich dotkniętych tragedią.

Potworna burza w Tatrach. Zakopiańczycy mówią, że od kilkudziesięciu lat nie było takich wyładowań atmosferycznych nad górami. Wielu turystów zostało poszkodowanych. Trwa akcja ratunkowa. Wyrazy współczucia dla Wszystkich dotkniętych kataklizmem — napisał prezydent Andrzej Duda.

Około 70 strażaków uczestniczy w akcji ratunkowej w Tatrach po burzy, w wyniku której od uderzenia piorunami zginęło kilka osób, a, jak informują media, co najmniej 22 osoby zostały ranne.

Mimo fatalnych warunków pogodowych w Tatry został wysłany helikopter ratunkowy. Do Zakopanego zostało wezwane duże wsparcie ratownicze. Pojawiło się kilka śmigłowców LPR. Między innymi z Krakowa, Katowic, Kielc i Krosna. Poza ratownikami TOPR w akcjach ratunkowych udział biorą także ratownicy GOPR z Podhala oraz liczne zastępy straży pożarnej PSP i OSP. W akcjach ratunkowych biorą udział także inne służby w tym straż graniczna czy straż miejska. Schronisko na Polanie Kondratowej zostało przekształcone w szpital polowy, gdzie wstępnie opatrywani są ranni. Poszkodowani są transportowani do szpitala w Zakopanem. Tam po selekcji rozwożeni są do innych szpitali. Przynajmniej troje z nich trafiło do szpitala w Krakowie. O godzinie 17.30 planowana jest konferencja prasowa, na której przedstawione zostaną szczegóły akcji.
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem