Reklama

Wiolonczelistka la la la

2014-08-11 15:20

Łukasz Kot
Edycja zamojsko-lubaczowska 33/2014, str. 6-7

Archiwum Bożeny Gałczyńskiej-Szurek

W teledysku do piosenki „Nie dokazuj” zespołu „Anawa,” oprócz wspaniałego tekstu i muzyki, główna uwaga skierowana jest na wiolonczelistkę Annę Wójtowicz, członkinię zespołu. To dla niej Wojciech Młynarski napisał tekst piosenki „Prześliczna wiolonczelistka” z repertuaru „Skaldów”. Okazuje się, że w zespole „Anawa” było więcej pięknych wiolonczelistek. Jedną z nich – trzecią z kolei – była mieszkająca w Zamościu, a pochodząca z Krakowa, Bożena Gałczyńska-Szurek

ŁUKASZ KOT: – Gra w zespole Marka Grechuty była dla Pani ważnym epizodem w karierze muzycznej?

BOŻENA GAŁCZYŃSKA-SZUREK: – W mojej karierze to nie był epizod, ale kawał polskiej muzyki rozrywkowej, natomiast w karierze Marka Grechuty to na pewno epizod.

– Jak doszło do angażu?

– Zaproszono mnie do tego zespołu i ja po prostu bardzo szczęśliwa to przyjęłam. Okoliczności były specyficzne, bo najpierw spotkałam Marka Grechutę na korytarzu w Akademii Muzycznej w Krakowie, a byłam taką małą, chudą dziewczynką z wielką wiolonczelą, studentką pierwszego roku. On mnie zapytał, czy nie zechciałabym grać w zespole „Anawa”. Mnie sparaliżowało, bo od razu poznałam, z kim mam do czynienia. To były ukochane piosenki mojej mamy i siostry m.in. „Tango Anawa”, „Będziesz moją panią”. Od razu poczułam się wyróżniona, ale rozmowa została przerwana, bo przybiegły dziewczyny, przyszła moja akompaniatorka i wciągnęła mnie do sali; nie skończyłyśmy rozmawiać jeszcze o następnej próbie. Wróciłam na korytarz, ale już go nie było. Pomyślałam: Ja to mam pecha. Jak zwykle swoją szansę życiową już przegrałam. Tymczasem po dwóch dniach zatelefonowała do mnie koleżanka z liceum muzycznego, która grała u Marka, i poprosiła mnie o zastępstwo. Pamiętam jego zdziwienie, kiedy schodził po schodach w hotelu w Łodzi i zobaczył, że jestem tą, z którą wcześniej rozmawiał.

– Jak długo to zastępstwo trwało?

– Są trasy i przerwy między trasami np. 1,5 miesiąca trasa i miesiąc przerwy. W sumie może 2 lata może 2,5 roku.

– Ale to dość długo, by poznać Marka Grechutę.

– Chyba nie ma takiego czasu, by poznać drugiego człowieka. Dodatkowo byłam jego pracownikiem, a to zupełnie inna relacja. Oczywiście się znaliśmy, razem pracowaliśmy. Napisał dla mnie uroczy wierszyk. Byłam małą Bożenką, jego wiolonczelistką. To były typowe relacje między szefem a muzykiem.

– Niedawno została wydana trzecia książka o Marku Grechucie. Po książce Wojciecha Majewskiego „Marek Grechuta. Portret artysty” z 2006 r., „Marek. Marek Grechuta we wspomnieniach żony Danuty” z 2011 r., i Marty Sztokfisz „Chwile, których nie znamy. Opowieść o Marku Grechucie”. Wiemy, że nie dopuszczał osób z zewnątrz do swojego świata.

– Zdecydowanie był takim człowiekiem, który lubił się chować do swojej jaskini. Lubił być sam. Także ja z tych wyjazdów pamiętam głównie obecność swoich kolegów. Natomiast przebywał z nami na śniadaniach, obiadach, kolacjach, przyjęciach i nagraniach. Również podczas tournée, jak zwiedzaliśmy wspólnie. Ale zgadzam się z tym, że był człowiekiem, który lubił być sam, potrzebował takiego skupienia na samym sobie.

– Kiedy to miało miejsce?

– To były lata 80.

– A w jakich miastach występowaliście?

– Jeśli chodzi o Polskę to prawie wszędzie. Gdy trasa zaczynała się na południu Polski, to kończyła się na północy, w Sopocie. Były takie moje ulubione miejsca jak np. w Dęblinie, gdzie była szkoła lotników. To była świetna meta. Tam dostawałam zawsze piękne kwiaty od bardzo młodych, przystojnych mężczyzn. Było świetne jedzenie i schabowy za grosze. Lubiłam występować w Warszawie, bo zawsze mieszkaliśmy w luksusowych hotelach, np. „Forum”. Były też takie miasta, w których było złe nastawienie do naszej muzyki, głównie z powodu naszego krakowskiego pochodzenia. Przypominam sobie pewien klub studencki w Łodzi – weszliśmy, a tam zima. Pełen klub i nie ma oklasków, żadnej reakcji. Pamiętam, jak Marek potrafił ich rozruszać, ożywić i powalić tak, że gdy kończyliśmy, oni śpiewali z nami: „Będziesz moją panią”. Posiadał taką wyjątkową siłę sprawczą na estradzie. Był niezwykle charyzmatyczny, hipnotyzował publiczność, czarował ją. Z wielką fascynacją to obserwowałam.

– Zespół „Anawa” był fenomenem w ówczesnej Polsce. Wyróżniały go literackie, poetyckie teksty.

– To Ewa Demarczyk popierała Marka wtedy, kiedy jeszcze nie wiadomo było, że taki chłopiec z Zamościa może być gwiazdorem. Przeczuła to, że będzie wielkim piosenkarzem, wielką postacią estrady, śpiewającą tak wysublimowane teksty.

– Czy możemy powiedzieć, że gdyby nie Marek Grechuta, jego charakter, usposobienie, zespół „Anawa” nie byłby takim zespołem, jakim my go pamiętamy i znamy? Czy pan Marek miał największy wpływ na zespół, czy też Jan Kanty Pawluśkiewicz? Kto był liderem?

– Wydaje mi się, że decydującą rolę odgrywała osobowość Marka poprzez poezję, którą sobie dobierał i sposób, w jaki ją interpretował. Na pewno Jan Kanty Pawluśkiewicz był też klejnotem, który spotkał Marek na swojej drodze. We wszystkim jest jakiś palec Boży. Tych dwóch ludzi się spotkało w tamtej umęczonej, udręczonej, szarej, brudnej Polsce. Dawali jakąś nadzieję, że jest coś lepszego, że jest świat piękniejszy, którego nie można zabić i dlatego ludzie ich kochali. Można powiedzieć, że powstał taki tandem dwóch wybitnych osób, które miały wspaniałe osobowości.

– Czy pan Marek wspominał Zamość?

– Byłam bardzo młodą dziewczyną. Wyjeżdżaliśmy w trasy z Krakowa i nigdy nie przyszło mi do głowy, że on nie urodził się w Krakowie. Ja się w ogóle tym nie interesowałam. Pamiętam, że pod koniec mojej pracy odbyłam z nim rozmowę krótką i zapytałam, jak często występuje w Zamościu. A on powiedział, że rzadko. Zapytałam, dlaczego? Powiedział do mnie: Ja jestem człowiekiem do wynajęcia, mnie się zaprasza; więc jadę tam, gdzie mnie zapraszają.

– Pan Marek tylko siedmiokrotnie występował w Zamościu.

– To nieprawdopodobne, bo jego kariera trwała 37 lat. Ja byłam kilka razy pod rząd w tych samych miastach na przestrzeni trzech lat m.in. w Łodzi, Toruniu, Warszawie, Kielcach czy Radomiu.

– Ma Pani pamiątkę po Marku Grechucie. Jego zdjęcie.

– Wyłudziłam od niego zdjęcie, które miał dla prominentów. Podczas któregoś śniadania, a było to po nagraniach w Sofii, w Bułgarii, w pięknym hotelu na wzgórzu. Byłam bardzo zmęczona. Był tam oszklony sufit, przez który przenikało słońce, i siedziałam jak taka sowa. Bardzo nas wymęczyli ci Bułgarzy. Prawie pół nocy nagrywaliśmy jedną piosenkę „Wiosna, ach to ty”, bo ciągle im coś nie łączyło. Byłam niesamowicie zmęczona, a Marek był niesłychanie empatyczny. Jadł śniadanie (lubił zakładać nogę na nogę z pewnej odległości) i zapytał: Bożenka, co się stało, że ty jesteś taka smutna? Jakoś cię rozweselimy. A ja mu mówię, że jak chce mnie rozweselić, to niech podaruje mi jedną piękną fotografię i napisze dedykację, jakiej nikt nie ma, bo mnie się ona należy. Chłopcy zaczęli ze mnie natychmiast żartować (…). Nawet nie zauważyliśmy, jak Marek coś wyciągnął i pisał. Gdy skończyliśmy śniadanie wstałam, a on zapytał: Idziesz i nie chcesz tej dedykacji? Patrzę – mam piękne zdjęcie, a na tym zdjęciu wierszyk. Byłam szczęśliwa, a Marek uśmiechnął się i powiedział: Wiesz, jak będę kiedyś bardzo sławny, to będziesz miała po mnie pamiątkę. Dziś to zdjęcie troszeczkę się już rozpada, ale jest wspaniałą pamiątką. A treść dedykacji brzmi: „Wiolonczelistka la la la/ Śpiewają wesoło Skaldowie/ Ja śpiewam ha ha ha/ Gdy słyszę jak w rozmowie/ Dźwięków soczystych nagle/ Skrzypcom odpowiada/ Dziewczyna z wiolonczelą/ I basem do nich gada/ Ale w tym cały urok/ Jest gadanej muzyki,/ Że daje nieraz bardzo/ Zaskakujące wyniki”. Jaką miał łatwość w pisaniu tekstów. Można jeść śniadanie i napisać taki wierszyk. On nie jest wbrew pozorom taki prosty. Jakąś subtelną myśl zawiera w sobie.

– Ma Pani swój ulubiony utwór z repertuaru „Anawa”?

– Mam dwa, ale znam wszystkie na pamięć. Pamiętam, że gdy się uczyłam do swojej pierwszej trasy, dostałam stertę płyt i taśm, i grałam do nich. Musiałam wejść prosto na estradę, a stres był nieprawdopodobny, ale byłam skłonna podjąć to wyzwanie. Poznałam wszystkie piosenki Marka od podszewki. Piosenka, którą kocham i którą wszyscy kochają to „Będziesz moją panią”. Jak Marek śpiewał „Dam ci serce szczerozłote” to moje serce się na kawałki rozlatywało. A jeszcze w tej piosence brzmi prześliczny akompaniament wiolonczeli. Też ją kocham, ale o żadnej piosence Marka nie potrafiłabym powiedzieć, że jej nie lubię, że mi nie odpowiada. Każdej słucham z przyjemnością.

– Co spowodowało, że rozstała się Pani z zespołem?

– Wszystko ma swój początek i koniec. Mój profesor, wybitny wiolonczelista, wirtuoz, śp. Józef Mikulski, zobaczył mnie w telewizji, gdy z zespołem występowaliśmy Opolu albo podczas Festiwalu Piosenki Studenckiej. Absolutnie nie uznawał takiej możliwości, że muzyka rozrywkowa i klasyczna w którymś miejscu się spotykają. Odbyliśmy poważną rozmowę, z której wynikało, że albo występuję u Marka Grechuty, albo jestem poważną wiolonczelistką. A ja chciałam być poważną wiolonczelistką. Kończył się mój czas w „Anawa”, bo wracała po przerwie moja przyjaciółka, którą zastępowałam. Odeszłam i bolało.

– Czy po tym odejściu utrzymywała Pani kontakt z Markiem Grechutą?

– Nie. Z Markiem nie, ale kiedyś odbyłam z nim rozmowę w sprawie osobistej. Jeżeli chodzi o zespół, to kontakt utrzymywałam z panem Janem Pilchem, który jest dzisiaj profesorem Akademii Muzycznej w Krakowie, a był perkusistą, kiedy ja grałam.

– Jak przygoda z „Anawa” wpłynęła na Pani życie?

– Jako młoda dziewczyna, do końca nie zdawałam sobie sprawy, jakie mnie spotkało szczęście. Wyjazdy, piękne stroje, telewizja, bardzo dobre zarobki. Wszystko było fajne i nie myślałam o tym przez wiele lat. Aż dopiero, kiedy Marek zmarł i przeczytałam o tym w Internecie, przeżyłam szok. Może z perspektywy czasu, kiedy człowiek wspomina czasy młodości, to jest najbardziej wzruszająca i najpiękniejsza chwila w jego życiu. Przypominają się znajomi. Nawet wszystko, co było najgorsze, było najlepsze. Wtedy zaczęły do mnie pewne rzeczy docierać. Zaczęłam Marka wspominać. Znalazłam to zdjęcie. Miałam jeszcze jedno, ale gdzieś przepadło. Tak niewiele dbałam o ten fakt w tamtych czasach. Teraz wszystkim powtarzam, że dopóki żyje pamięć o człowieku, to człowiek żyje.

– Przechodząc ulicą Grodzką w Zamościu, zerka Pani czasem na tablicę poświęconą Markowi Grechucie?

– Podoba mi się, ale mam takie odczucie, że za miało jest Marka w Zamościu. Ten festiwal i tylko trzy jego edycje… Ogromna szkoda, że już go nie ma. Myślę, że można różne przedsięwzięcia w tym temacie czynić, Zamość jest do tego szczególnie uprawniony i szkoda, że to tak marnie wygląda.

* * *

Bożena Gałczyńska-Szurek, wiolonczelistka i pisarka, ur. w Krakowie, ukończyła Liceum Muzyczne im. F. Chopina i Akademię Muzyczną w Krakowie. W latach 80. grała w zespole „Anawa” Marka Grechuty. Przez kilka lat jako muzyk pracowała w Grecji. Uczy w Szkole Muzycznej I i II stopnia im. Karola Szymanowskiego w Zamościu. Prezes Stowarzyszenia Miłośników Sztuki „BOCCHERINI”, organizatorka Ogólnopolskich Festiwali im. Luigi Boccheriniego w Zamościu. W 2010 r. ukazała się jej pierwsza książka „Tajemnice greckiej Madonny”. W 2013 r. Wydawnictwo Szara Godzina wydało powieść „Monachos”. Jej idolem jest Aleksy Zorba, postać z powieści Nikosa Kazantsakisa.

Tagi:
wywiad

Reklama

Wspieramy Polską Wieś

2019-10-09 08:38

Rozmawiał Maciej Laszczyk

Artur Stelmasiak/Niedziela
Anna Gembicka: Chcemy rozwijać szczególnie te miejscowości, które straciły lub tracą swoje funkcje społeczne i gospodarcze

Maciej Laszczyk: – Pani Minister, Janusz Wojciechowski został wybrany Komisarzem ds. rolnictwa w UE. Co to oznacza dla Polski?

Anna Gembicka: – To kolejny po zniesieniu wiz do USA sukces naszego kraju na arenie międzynarodowej. To bardzo dobra i ważna wiadomość dla Polski. Stanowisko Komisarza ds. rolnictwa to ogromna odpowiedzialność, ale i ogromne możliwości. W perspektywie lat 2021-2027 na Wspólną Politykę Rolną ma być przeznaczone 365 mld euro. To ogromna kwota. Dla porównania dochody budżetu Polski w 2019 r. mają wynieść 387,7 mld zł. Janusz Wojciechowski ma ogromne doświadczenie - był prezesem Najwyższej Izby Kontroli, wicemarszałkiem sejmu, zasiadał w Europejskim Trybunale Obrachunkowym. Z pewnością jego kandydatura przysłuży się do zrealizowania przez PiS obietnicy zrównania dopłat dla rolników.

– Rząd PiS mocno inwestuje w Polską wieś.

– Tak. Bo Polska wieś jest dla nas bardzo ważna. Bezpieczeństwo żywnościowe to fundament Polski. Każdy korzysta codziennie z owoców pracy rolnika. My robimy wszystko, aby tę ciężką pracę docenić. W końcu wieś to też ostoja tradycyjnych wartości.

– Jaki są to wartości?

– Rodzina, wiara, patriotyzm. To podstawa społeczeństwa, ale też kręgosłup moralny. Dziś te wymienione przeze mnie wartości są atakowane z różnych stron. Polska wieś w nie wierzy i stoi na ich straży.

– Jednym z obszarów wsparcia wsi są Koła Gospodyń Wiejskich. Co się wydarzyło, że stały się one tak popularne?

– W 2018 roku przyjęta została ustawa o Kołach Gospodyń Wiejskich. Nadała ona nowy impuls do rozwoju tym organizacjom. Koła Gospodyń Wiejskich liczą sobie już blisko w Polsce 150 lat, mają długą tradycję. Postanowiliśmy je uhonorować i zaproponować nowe, szyte na miarę XXI wieku, możliwości. 

– Jakie są to możliwości?

– Koła otrzymały osobowość prawną, mogą prowadzić działalność gospodarczą i są zwolnione z podatku dochodowego oraz VAT (do 200 tys. zł). Nie muszą posiadać kasy fiskalnej, a ponadto posługują się uproszczoną ewidencją przychodów i kosztów. To zmiany, które uwolniły drzemiącą w Paniach przedsiębiorczość, dały im nowy impuls do rozwoju.

– Jak pani odnajduje się realizując program wsparcia wsi?

– Sama pochodzę ze wsi, więc bardzo dobrze się odnajduję w tych tematach, są mi bardzo bliskie bo sama miałam okazję ich doświadczyć. Spotykam się z wieloma ludźmi, słucham ich historii i pomagam jak tylko umiem. Przed polską wsią wiele wyzwań, ale jestem przekonana, że teka komisarza ds. rolnictwa na pewno przyczyni się do stworzenia lepszych możliwości rozwoju dla polskich rolników. 

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Chodząca boso św Jadwiga Śląska

2019-10-16 14:14

wikipedia.org

Święta Jadwiga Śląska to święta Kościoła katolickiego, żona Henryka I Brodatego, księcia wrocławskiego, matka Henryka II Pobożnego, córka hrabiego Bertolda VI von Andechs, księcia Meranii, fundatorka kościołów i klasztorów.

Jędrzej Rams

Według podań Jadwiga była osobą posiadającą cechę wielkiej skromności, a jednocześnie bardzo zaangażowaną w swoje działanie. Cechy te ilustruje legenda, według której Jadwiga, aby nie odróżniać się od reszty swego ludu oraz w imię pokory i skromności, chodziła boso. Irytowało to bardzo jej męża, wymógł więc na spowiedniku, aby ten nakazał jej noszenie butów. Duchowny podarował swej penitentce parę butów i poprosił, aby zawsze je nosiła. Księżna, będąc posłuszną swojemu spowiednikowi, podarowane buty nosiła ze sobą, ale przywieszone na sznurku.

Urodziła się i wychowała w zamku Andechs w Bawarii, jako córka Bertolda VI von Andechs i Agnieszki von Rochlitz z rodu Wettynów. Miała czterech braci, w tym Eckberta, biskupa Bambergu[5] oraz trzy siostry, w tym Agnieszkę (żonę Filipa II Augusta) i Gertrudę (żonę króla węgierskiego Andrzeja II i matkę św. Elżbiety Węgierskiej)[6]. Trzecia z jej sióstr była przełożoną klasztoru benedyktynek w Kitzingen koło Würzburga, dokąd Jadwiga została wysłana w młodym wieku, gdzie zdobyła wykształcenie[7][8].

W wieku 12 lat została wydana za mąż za śląskiego księcia Henryka I Brodatego. Uroczystość ślubna odbyła się najprawdopodobniej w rodzinnym zamku Andechs[d][3]. W 1202 roku Henryk został księciem całego Śląska, a w 1233 został księciem Wielkopolski. W 1229 roku Henryk w wyniku wojny z Mazowszem o ziemię krakowską dostał się do niewoli. Z pomocą przybyła mu Jadwiga. W wyniku rozmów z Konradem Mazowieckim Henrykowi zwrócono wolność w zamian za zrzeczenie się roszczeń do Małopolski[2]. Jadwiga urodziła siedmioro dzieci: Bolesława, Konrada, Henryka, Agnieszkę, Zofię, Gertrudę i Władysława.

Oboje z Henrykiem I byli ludźmi bardzo religijnymi, w 1209 roku złożyli śluby czystości, dbali o rozwój Kościoła i byli fundatorami wielu kościołów, w tym klasztoru sióstr cysterek w Trzebnicy. Prowadziła też działalność dobroczynną, starała się o pomoc chorym i ubogim – zorganizowała działalność wędrownego szpitala dla ubogich, otworzyła szpital dla trędowatych w Środzie Śląskiej, kolejną placówkę leczniczą założyła w Trzebnicy.

Po śmierci męża w 1238 zamieszkała w trzebnickim klasztorze, prowadzonym przez jej córkę Gertrudę. Wkrótce zaangażowała się w ożywienie życia religijnego Śląska, sprowadzając do tamtejszych kościołów duchownych z Niemiec. Wspierała też sprowadzanie niemieckich osadników na słabo zaludnione rejony wówczas zachodniej części Śląska, wspierając tym samym rozwój rolnictwa.

W czasie najazdu tatarskiego w 1241, Jadwiga Śląska schroniła się na zamku w Krośnie Odrzańskim. Od wielu lat w tym właśnie mieście w województwie lubuskim, organizowany jest turniej rycerski „O Pierścień Księżnej Jadwigi” (zwykle we wrześniu), a także wydarzenie muzyczne pod nazwą Festiwal Jadwigensis (zwykle w październiku). Organizatorem obydwu jest Centrum Artystyczno-Kulturalne „Zamek” w Krośnie Odrzańskim.

Jadwiga zmarła 14 lub 15 października 1243 roku w Trzebnicy w opinii świętości i została pochowana w kościele w Trzebnicy.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Bp Kiciński: Św. Jadwiga postępowała jak Maryja

2019-10-17 00:12

Agata Pieszko

Kościół 16 października wspomina św. Jadwigę, patronkę Polski, Śląska i archidiecezji wrocławskiej. Wspomina także dobrą żonę, kochającą matkę i mądrą władczynię, która pojawiła się we Wrocławiu w 1190 r.

Agnieszka Bugała
Zdjęcie wizerunku św. Jadwigi z Bazyliki pw. Św. Jadwigi w Trzebnicy

Uszanowała polskość

Gdy Jadwiga trafiła na dwór księcia Bolesława Wysokiego, ojca jej przyszłego męża, Henryka I Brodatego, zaraz nauczyła się języka polskiego i biegle się nim posługiwała. To bardzo cenne, że dziewczyna urodzona w Andechs w Niemczech przyjęła nasze zwyczaje oraz język!

Dobra żona i kochająca matka

Jadwiga i Henryk byli przeciwieństwem małżeństwa zawartego z rozsądku, czy dla skrzyżowania się wielkich rodów królewskich. Naprawdę się kochali, a owocem ich miłości było siedmioro dzieci. Niestety jednak czworo z nich zmarło. Mimo ogromnej miłości, małżonkowie byli związani ślubem czystości zawartym w 1209 r. roku przed biskupem wrocławskim Wawrzyńcem (źródła historyczne podają, że księżna mogła mieć wtedy około 33 lat, a Henryk Brodaty około 43 lat).

Uczy, jak znosić krzyż

Jadwiga doświadczyła w swoim życiu wiele cierpienia – utrata dzieci, śmierć męża, śmierć siostry Gertrudy za sprawą morderstwa, czy hańba ściągnięta na rodzinę przez siostrę Agnieszkę, która była matką dzieci z nieprawego łoża. Mimo tych dopustów Bożych, Jadwiga nadal z pokorą modliła się i czyniła dobro.

Mądra władczyni

Trzeba nam pamiętać, że na dworze świętej nie brakło ciepła oraz dobrych zwyczajów. Księżna dbała o służbę i czuwała nad tym, by chronić uciśnionych oraz najuboższych. Budowała szpitale, domy opieki, kościoły, klasztory, miejsca, w których ludzie jednali się ze sobą. Popierała szkołę katedralną we Wrocławiu, słała więźniom żywność i ubrania. Mówi się także o tym, jakoby zamieniała więźniom karę śmierci czy długich lat więzienia na prace przy budowie kościołów lub klasztorów. Sama Jadwiga wraz ze swoim mężem ufundowała klasztor cysterski. Bazylikę św. Jadwigi w Trzebnicy możemy odwiedzać do dzisiaj, szczególnie w trakcie sierpniowej i październikowej pielgrzymki.

Jak Maryja

– Św. Jadwiga straciła wszystko. Została z niczym. Umierała w wielkim opuszczeniu, ale tak naprawdę umierała z Jezusem i z Maryją w ręku, której tak bardzo się trzymała. Zobaczcie, że Jadwiga na każdym etapie swojego życia postępowała tak, jak Maryja. Kiedy miała rodzinę, kochała męża i swoje dzieci, kiedy straciła dzieci, stała się matką dla wszystkich ludzi. Była najszczęśliwsza na świecie, dając siebie innym – mówił we wspomnienie św. Jadwigi o. bp Jacek Kiciński na mszy wspólnotowej młodych małżeństw. Jadwiga była tak posłuszna mężowi, że mimo swoich racji, zawsze pozostawiała mu ostatnie zdanie. Henryk Brodaty chętnie przystawał jednak na jej mądre, sprawiedliwe i dobre decyzje. Czy to nie przypomina relacji Jezusa z Maryją?

Biskup Jacek poskreślał także, że szczęśliwa kobieta to taka, która pokocha samą siebie tak, jak kocha innych. Św. Jadwiga była tym bardziej szczęśliwa, im bardziej cierpiała.

– To była chodząca dobroć, ona zapominała o sobie. Skąd czerpała siły? Odpowiedź jest prosta: Jadwiga czerpała swoje siły z modlitwy. Sam się zastanawiam, co robię, gdy nie mam sił? Co wy robicie, kiedy nie macie już siły – pytał o. Jacek.

Jadwiga u swojego kresu zamieszkała w klasztorze cysterek w Trzebnicy, gdzie prowadziła bardzo ascetyczne życie, pełne pokuty, postu i wyrzeczeń. Dobrze jest uciekać się do niej w trudnych sprawach, szczególnie prosząc o łaskę pokoju i pojednania. Polecajmy jej Wrocław, który także powinien cechować się właściwymi obyczajami i walką o sprawiedliwość oraz dobro, ponieważ taki był dwór św. Jadwigi Śląskiej, mądrej patronki naszej archidiecezji.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem