Reklama

O braciach, którzy ocalili rodzinę

2014-11-06 10:34

Agnieszka Konik-Korn
Edycja małopolska 45/2014, str. 7-8

Archiwum Anny Ryś
Po śmierci rodziców starsi bracia zaopiekowali się młodszym rodzeństwem. Na zdjęciu – cała szóstka jeszcze z mamą

Pewnego popołudnia do naszej redakcji zadzwonił telefon. W słuchawce odezwał się męski głos, który w kilku zdaniach wyjaśnił cel swojego telefonu, wykonanego aż z Ameryki.

– W Stanach mieszkamy już z żoną ponad 22 lata – wyznał p. Stanisław Konik. – Bardzo tęsknimy za naszą Ojczyzną. Naszym oknem na Polskę są gazety, dużo czytamy – opowiadał mój rozmówca. – I to z prasy dowiadujemy się tego, co dzieje się z polskimi rodzinami, jak się je niszczy, rozdziela bez powodu. To skłoniło mnie, by do was zadzwonić i dać świadectwo o postawie moich braci, którzy uratowali naszą rodzinę od rozdzielenia. Kiedy zmarli nasi rodzice, byliśmy jeszcze dziećmi. Janek, nasz najstarszy brat, wziął nas pod swoją opiekę i pokierował nami tak, że każdy z nas zdobył wykształcenie, mimo iż byliśmy sierotami. Drugi z braci, Zbyszek, bardzo nam pomagał i towarzyszył nam w pracach w gospodarstwie po śmierci rodziców. Najlepiej opowie wam o tym moja siostra, która do dziś mieszka w domu, w którym się wychowaliśmy.

Skontaktowaliśmy się więc z p. Anną Ryś i w pewne sobotnie przedpołudnie dotarliśmy do Jasienicy k. Myślenic.

Reklama

Rodzinna tragedia

– Było nas w domu sześcioro – zaczyna opowiadanie p. Anna. – Najstarszy – Janek, potem Zbyszek, ja, Staszek, Rysiek i Romek. Kiedy w 1961 r. w niejasnych okolicznościach zginął nasz ojciec, Janek był na I roku studiów na Akademii Rolniczej w Krakowie, Zbyszek miał 16 lat, ja miałam 9, a młodsi bracia – odpowiednio – 7, 5 i 3 latka. Nagła i niespodziewana śmierć ojca sprawiła, że nasze życie legło w gruzach. To wydarzenie spowodowało również dramatyczną utratę zdrowia naszej mamy, już wcześniej chorującej na serce. Wszystkie okoliczności związane z pogrzebem przeminęły bardzo szybko, a potem... Potem zaczęło się życie – mówi łamiącym się głosem p. Anna.

– Mama nigdy nie doszła do siebie. Jej słabe serce często odmawiało posłuszeństwa. Rodzice, oprócz naszej szóstki, mieli jeszcze troje dzieci, które zmarły wcześniej, w wieku kilku lat. Śmierć ojca ukrzyżowała serce naszej mamy, osłabione już wcześniejszymi tragediami. W cztery lata po śmierci taty mama trafiła do szpitala z zakrzepami. Lekarze, dla ratowania jej życia, zadecydowali, by amputować jej nogę.

Pani Anna opowiada dalej: – Mama w szpitalu przebywała rok. Potem wróciła do domu, jednak z powodu bardzo złego stanu zdrowia nie mogła nic robić. Już wtedy, gdy przebywała w szpitalu, nasz najstarszy brat opiekował się nami, jak tylko mógł. Doglądał nas, odwiedzał mamę, pomagał też w czasie, gdy wróciła do domu. Mama przez pół roku nie mogła się poruszać, dopiero po tym czasie udało się zorganizować protezę, która jednak nie zdała egzaminu. Postanowiono, że ja, jako jedyna dziewczyna, zostanę z mamą w domu – przecież ona sama nie była w stanie zrobić sobie nawet herbaty! Miałam wtedy 13 lat. Skończyłam szkołę podstawową i odtąd musiałam przejąć wszystkie domowe obowiązki – gotowanie, pranie, dojenie krowy. Mama nauczyła mnie, jak piecze się chleb, ciasto, jak się robi makaron. Chłopcy nie mieli wyjścia – co ugotowałam, to musieli zjeść. Taki to był trud codzienności – mówi p. Anna z zadumą. – Mama była świadoma, że umiera. Zamartwiała się często, co z nami będzie, z czego się utrzymamy. Nie chcieliśmy tego słuchać, bo przerażała nas myśl, że mamy może zabraknąć. Jej stan zdrowia był jednak fatalny. – Umierała mi mama raz w dzień, raz w nocy. Do dziś nie umiem pozbyć się tego lęku... – p. Anna nie kryje łez.

Osieroceni

W czerwcowy ciepły wieczór 1969 r. chłopcy kończyli kolację. Mama robiła najmłodszemu Romusiowi rękawiczki na szydełku. Nic nie zwiastowało tragedii, która miała się wydarzyć. – Mama miała kolejny atak, zemdlała – opowiada p. Anna. – Do szpitala zabrała ją karetka. Rankiem następnego dnia Janek przyjechał do Jasienicy ze smutną wiadomością...

– Wszyscy płakaliśmy – wspomina p. Anna. – Nie potrafiliśmy odnaleźć się w tej sytuacji. Przez szok, który przeżywaliśmy po śmierci mamy, dni i godziny między jej śmiercią a pogrzebem nie zapisały się w naszej pamięci. Pozostaliśmy nie tylko bez rodziców, ale i bez środków do życia...

Będę waszym ojcem

Po pogrzebie z Wadowic przyjechał Janek, który był już wtedy żonaty i powiedział prosto i zdecydowanie, że losu już nie zmienimy i że musimy żyć dalej – opowiada moja rozmówczyni. – On zachował mocną postawę. Był pewien, że musimy pozostać razem i zapewnił nas, że odtąd on będzie naszym ojcem. I tak rzeczywiście się stało – mówi p. Anna.

Wkrótce bowiem Janek złożył do sądu dokumenty o przyznanie mu pełnej opieki nad braćmi i siostrą, aż do ich pełnoletniości. Dzięki temu w niedługim czasie najstarszy brat został prawnym opiekunem młodszego rodzeństwa. Żona i teściowie Janka rozumieli tę sytuację i zawsze wspierali jego rodzinę, często przesyłając paczki z ubraniami i innymi potrzebnymi rzeczami.

– Janek wiedział, że musi nami pokierować w taki sposób, byśmy byli w stanie się utrzymać, a jednocześnie byśmy nie stracili możliwości rozwoju i nauki – opowiada p. Anna. – Był taki moment, kiedy miałam 17 lat, gdy bardzo chciałam wstąpić do zakonu. Pojechałam do Krakowa, do sióstr bernardynek, lecz tam, po rozmowie z matką przełożoną zrozumiałam, że moim powołaniem jest służba Bogu, ale w rodzinie, przy braciach. Miała rację. Żeby temu sprostać, podjęłam naukę w Technikum Rolniczym w Czernichowie. Po rodzicach zostało gospodarstwo, którym trzeba się było zaopiekować. Janek wraz z naszym starszym bratem, Zbyszkiem, pomógł nam zasadzić niskopienne jabłonie, potem truskawki i porzeczki, którymi musieliśmy wszyscy się zajmować, by móc zarobić na nasze utrzymanie. Kiedy przyjeżdżał do nas w niedzielę, zadawał nam zadania na cały tydzień, a w następną niedzielę sprawdzał, czy wszystko wykonaliśmy tak, jak trzeba – czy truskawki były wyplewione, czy owoce zebrane na czas. Zbyszek, który z własną rodziną mieszkał blisko nas, w Sułkowicach, pokazywał nam w jaki sposób pracować i sam pomagał w gospodarstwie. Wiedział, że jeśli coś zaniedbamy, sami na tym stracimy, a nie można było do tego dopuścić.

Podziękowanie dla braci

– Janek zajął się także wykształceniem młodszych braci, wiedział, co da im jaśniejszą przyszłość – mówi p. Ryś. – Kiedy Staszek, Rysiu i Romek dorastali, Janek brał ich po kolei pod swoje skrzydła do Wadowic i zapewnił im edukację – moi bracia ukończyli szkoły z bardzo dobrymi wynikami, zdobyli wykształcenie. Dzięki postawie Janka mieli fach w ręku, a z efektów tej ciężkiej pracy korzystają do dziś. Wszyscy też założyliśmy rodziny. Cały czas zresztą wspieramy się nawzajem, spotykamy się często, trzymamy się razem – mówi p. Anna.



Historia, którą poznaliśmy dzięki naszym Czytelnikom, jest świadectwem tego, że rodzina, która trzyma się razem, przetrwa nawet najstraszniejsze życiowe burze.

– Opowiedzieliśmy ją także po to – podkreśla p. Anna – by w imieniu całego rodzeństwa gorąco podziękować naszym braciom, Jankowi i Zbyszkowi, za ocalenie naszej rodziny od rozdzielenia!

Tagi:
świadectwo

Reklama

Piękne świadectwo wiary trenera Liverpoolu

2019-06-02 14:01

Zespół wPolityce.pl

Do tej pory niemiecki trener Liverpoolu Jurgen Klopp nie miał szczęścia do finałów. Jednak sobotni mecz zmienił wszystko. Liverpool FC wygrał Ligę Mistrzów. W Madrycie pokonał Tottenham Hotspur Londyn 2:0. Klopp ma nie tylko niewiarygodny wręcz talent w budowie drużyny i wydobywania ze swoich piłkarzy największych cnót. On, jak sam mówił w pierwszym wywiadzie po objęciu dowodzenia nad Liverpoolem, zmienia niedowiarków w wierzących.

Дмитрий Голубович / pl.wikipedia.org

Jednak sukces w piłce nożnej nie jest najważniejszą rzeczą w jego życiu i już po zaledwie dwóch tygodniach jako nowy menedżer Liverpoolu Klopp wykazał gotowość do otwartej rozmowy o swojej wierze w wywiadzie dla BT Sports:

- Jestem chrześcijaninem, muszę to powiedzieć, i wierzę w Boga.

To właśnie hasło „we have to change from doubters to believers” jest swoistym podsumowaniem pracy, jaką w Liverpoolu wykonał Klopp. Po przegranym meczu z Barceloną trener powiedział do swoich piłkarzy w szatni: - Chłopcy, chłopcy, chłopcy! Nie jesteśmy najlepszą drużyną na świecie. Teraz zdajecie sobie z tego sprawę. Może oni są? Kto się tym przejmuje! Ciągle możemy pokonać najlepszą drużynę na świecie. Gramy dalej! - mówił, a zawodnicy zapewne musieli być w niezłym szoku, a nawet pomyśleć, że ich trener oszalał. Jednak te słowa zmotywowały piłkarzy Liverpoolu i drużyna tydzień później zwyciężyła na Anfield 4:0.

Skąd trener Klopp czerpie swój optymizm i energię? Kilka lat temu dziennikarz „Kickera” zapytał Kloppa o to, kto jego zdaniem jest najważniejszą osobą w historii.

- Jezus Chrystus - odpowiedział bez wahania niemiecki szkoleniowiec.

Pytany niedawno o tę sytuację, wspominał, że nie miał problemu z tym pytaniem, bo jest bardzo proste.

- Jezus przyszedł na świat i miał jasny cel, choć nie był to spacerek w parku. To nie jest tak, że pojawił się i powiedział: Okej, na początku muszę wszystkim udowodnić, że naprawdę istnieję, bo to nie jest w stu procentach pewne - przynajmniej nie dla wszystkich ludzi - wyjaśniał Klopp.

- On przyszedł i wziął na siebie wszystkie nasze grzechy, i pozwolił się przybić z nimi do krzyża - podkreślił trener.

- Dla mnie jako dla chrześcijanina to jasne, że to najważniejszy moment dziejów, który wszystko zmienił. Długo zajęło nim Dobra Nowina rozprzestrzeniła się po świecie, a po drodze popełniono pewne błędy, ale dla mnie dziś, gdy myślę o Jezusie, to była największa rzecz, jaką można było osiągnąć. Nie ma takiej możliwości, żebyśmy zrobili coś takiego jak On, ale i nie ma potrzeby, bo On już to zrobił za nas. To wielki, wielki komfort - powiedział Klopp, a wielu komentatorów określiło te słowa jako „najkrótsze rekolekcje świata z Jürgenem Kloppem”.

Zdaje się, że dla drużyny Liverpoolu, której mottem są słowa „Nigdy nie będziesz szedł sam”, niemiecki trener jest po prostu przeznaczeniem.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Fala nienawiści wobec chrześcijan po próbie zamordowania księdza. Ordo Iuris zawiadamia prokuraturę

2019-06-19 14:49

Fotolia.com

Po brutalnym ataku na księdza we Wrocławiu, w Internecie pojawiło się wiele komentarzy pochwalających to przestępstwo i nawołujących do nienawiści ze względu na wyznanie. Nie spotkały się one z żadną reakcją administracji stron, na których zostały zamieszczone, m.in. portali „Gazety Wyborczej” i „Gazety Wrocławskiej” oraz Facebooka i Twittera. Instytut Ordo Iuris zawiadomił w tej sprawie Prokuraturę Okręgową we Wrocławiu.

Ks. dr Ireneusz Bakalarczyk został ugodzony nożem rano 10 czerwca w drodze na Mszę w kościele na wrocławskim Piasku. Po tym wydarzeniu na portalach internetowych „Gazety Wyborczej” i „Gazety Wrocławskiej”, a także na Facebooku i Twitterze pojawiły się komentarze naruszające prawo, w tym pochwalające popełnioną zbrodnię, co stanowi przestępstwo z art. 255 § 3 Kodeksu karnego. Mowa m.in. o agresywnych komentarzach takich jak: „szkoda ze ten klecha nie zdechl”, „jak padnie to pójdzie do bozi, więc i społeczeństwo wygrywa i koleś w sukience”, „klecha, tłusty pasożyt dostał kosą” oraz „Dobry s... to martwy s…” (pisownia oryginalna).

Pojawiły się również inne komentarze nawołujące do nienawiści ze względu na wyznawaną religię katolicką, co wyczerpuje znamiona przestępstwa z art. 256 K.k. We wpisach znieważano także chrześcijan. Stanowi to przestępstwo z art. 257 k.k. Ponadto komentujący dopuszczali się wielokrotnej obrazy uczuć religijnych zakazanej w świetle art. 196 k.k. Istotne jest, że łamiące prawo wpisy pojawiły się na portalach, gdzie istnieje nadzór ze strony administratora.

Komentarze pochwalające czyny zabronione i nawołujące do nich nie wpisują się w zakres wypowiedzi chronionych wolnością wyrażania poglądów. W ramach europejskiego systemu praw człowieka, art. 10 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz orzekający na jego podstawie Europejski Trybunał Praw Człowieka przyznają zakres ochrony wolności wypowiedzi, który nie może naruszać godności osoby ludzkiej oraz innych gwarantowanych w prawie międzynarodowych wolności, w tym wolności sumienia i wyznania. W podobny sposób granice wolności wyrażania poglądów określił również polski Trybunał Konstytucyjny, m.in. w wyroku z 6 października 2015 r.

„Komentarze po ataku na księdza to przykłady przestępstw z nienawiści wobec chrześcijan. W ostatnim czasie w Polsce odnotowaliśmy wiele tego typu przypadków, a liczba zgłoszeń od osób pokrzywdzonych do Instytutu systematycznie wzrasta. Jesteśmy przekonani, że zdecydowana reakcja prokuratury oraz Policji pozwoli ustalić i ukarać sprawców tych niedopuszczalnych wpisów umieszczonych w Internecie z nienawiści” – skomentował adw. dr Bartosz Lewandowski, Dyrektor Centrum Interwencji Procesowej Ordo Iuris.

„Należy z całą stanowczością wyciągnąć konsekwencje wobec osób łamiących prawo poprzez pochwalanie przestępstw i nawoływanie do nich. Tolerowanie i akceptacja wypowiedzi jednoznacznie nawołujących do nienawiści i pochwalających przestępstwa buduje atmosferę przyzwolenia dla aktów przemocy” – zaznaczył dr Tymoteusz Zych, Wiceprezes Ordo Iuris.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Nowa publikacja Towarzystwa Naukowego KUL

2019-06-19 20:00

Łukasz Krzysztofka

W Sekretariacie Konferencji Episkopatu Polski zaprezentowano książkę „Konkordaty Polskie. Historia i teraźniejszość”, pod redakcją ks. prof. Józefa Krukowskiego.

Łukasz Krzysztofka

Publikacja poświęcona jest kwestiom regulacji stosunków między państwem polskim a Kościołem katolickim przy użyciu konkordatu, czyli dwustronnej umowy pomiędzy Stolicą Apostolską a najwyższymi organami władzy państwa, która rodzi skutki prawne dla obu stron. Jej głównym celem jest całościowe ujęcie problematyki w aspekcie historycznym i współczesnym. Książka jest nowością na rynku wydawniczym.

- Napawa mnie ogromną radością fakt, że prezentacja tej wyjątkowej książki odbywa się w roku jubileuszu stulecia nawiązania stosunków dyplomatycznych między Polską a Watykanem oraz bliskości zakończonego niedawno świętowania setnej rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości – powiedział bp Artur Miziński, sekretarz generalny Konferencji Episkopatu Polski.

Publikacja składa się z rozdziału wstępnego, wyjaśniającego pojęcie i rodzaje konkordatów – i dwóch części odpowiadających informacjom zawartym w tytule: historia i teraźniejszość.

W spotkaniu, które prowadził ks. dr Jarosław Mrówczyński, zastępca sekretarza generalnego KEP, uczestniczyli także ks. prof. Józef Krukowski z KUL, redaktor książki ks. prof. Wojciech Góralski z UKSW, współautor publikacji oraz ks. prof. Augustyn Eckmann, prezes Towarzystwa Naukowego Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II.

Ks. prof. Góralski wyjaśnił czemu ma służyć konkordat. – Ta instytucja służy ułożeniu poprawnych, a czasem przyjaznych wręcz wzajemnych relacji między Stolicą Apostolską a konkretnym państwem – mówił kanonista. Ks. prof. Góralski naświetlił kwestie genezy i historii konkordatów. Zwrócił też uwagę na podział konkordatów na całościowe i parcjalne, czyli poświęcone tylko pewnym obszarom. – Zawierane są także konkordaty częściowe pod nazwą „Protokół z przeprowadzonych rozmów”, „Konwencja”, m.in. „Protokół do układu Stolicy Apostolskiej z Republiką Austrii” z 1972 r. – podkreślił wykładowca UKSW.

O historii i teraźniejszości konkordatów opowiedział ks. prof. Józef Krukowski. Pierwsza część książki zawiera analizę regulacji stosunków między państwem polskim a Stolicą Apostolską od Mieszka I do czasów współczesnych. Rozdział pierwszy zatytułowany „Dagome iudex prototypem konkordatu”, autorstwa ks. dr. hab. Krzysztofa Burczaka, zawiera analizę dokumentu wskazującego na fakt nawiązania stosunków ze Stolica Apostolską. Na mocy tego dokumentu Mieszko I powierzył całe swoje państwo pod opiekę Stolicy Apostolskiej, wskazując zarazem kierunek jego dalszego rozwoju we wspólnocie chrześcijańskich państw Europy. Rozdział drugi – „Konkordaty nienazwane i nazwane w Polsce przedrozbiorowej” – autorstwa prof. Wacława Uruszczuka zawiera pierwsze całościowe opracowanie wielu umów zawartych między państwem polskim a Kościołem Katolickim od X wieku do drugiej połowy XVIII wieku – okresu rozbiorów. Tylko jedna, zawarta w XVIII wieku, umowa była konkordatem w ścisłym tego słowa znaczeniu. Na zaliczenie do konkordatów wcześniejszych umów wskazuje zatwierdzenie ich przez papieży w formie bulli. Rozdział trzeci zawiera opracowanie „Konkordatu polskiego z 1925 r.” autorstwa ks. prof. Wojciecha Góralskiego. Przedmiotem analizy jest konkordat zawarty przez państwo polskie po odzyskaniu niepodległości.

Jest to konkordat w ścisłym tego słowa znaczeniu, regulujący całokształt stosunków między państwem a kościołem. Autor omówił w nim genezę zawarcia tego konkordatu oraz przeprowadził systematyzację zawartych w nich norm z uwzględnieniem gwarancji, jakie uzyskał Kościół katolicki ze strony państwa oraz państwo ze strony Kościoła. Autorem czwartego rozdziału – „Porozumienia między przedstawicielami Episkopatu Polski i Rządu komunistycznego z 1950 i 1956 r.” – jest ks. prof. Józef Krukowski. Przedmiotem analizy są umowy zawarte, po zerwaniu w 1945 r. konkordatu, pomiędzy przedstawicielami Episkopatu Polski a Rządem komunistycznym. Przy braku stosunków dyplomatycznych ze Stolicą Apostolską Episkopat Polski podejmował próby zawarcia „modus vivendi” z Rządem komunistycznym w celu uzyskania gwarancji pełnienia przez Kościół swojej misji. Porozumienia te nie były konkordatami, jednak Stolica Apostolska nigdy ich nie zanegowała. Druga część zawiera wyjaśnienie genezy i obszerny komentarz norm zawartych w obowiązującym Konkordacie.

W opracowaniu genezy Konkordatu zostały uwzględnione informacje zawarte w monografii abpa Józefa Kowalczyka, nuncjusza apostolskiego w Polsce i przewodniczącego delegacji Stolicy Apostolskiej, która z upoważnienia papieża Jana Pawła II wynegocjowała Konkordat. Konkordat ten jako umowa międzynarodowa ratyfikowana za zgodą parlamentu, wyrażona w formie ustawy, jednocześnie stanowi integralny element dwóch systemów prawa: systemu prawa III Rzeczypospolitej i systemu prawa kanonicznego Kościoła katolickiego. W zakończeniu autor stawia tezę, że zawarcie tego Konkordatu oznacza zerwanie z modelem wrogiej separacji – narzuconym przez reżim komunistyczny – i realizację modelu państwa świeckiego, opartego na zasadzie przyjaznego rozdziału i współdziałania między państwem a Kościołem dla dobra wspólnego.

Wydawcą książki jest Towarzystwo Naukowe KUL, które powstało w 1934 r. z inicjatywy ks. Antoniego Szymańskiego. Obecnie liczy ponad 700 członków czynnych, korespondentów i współpracowników ze wszystkich ośrodków naukowych w Polsce.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem