Reklama

O braciach, którzy ocalili rodzinę

2014-11-06 10:34

Agnieszka Konik-Korn
Edycja małopolska 45/2014, str. 7-8

Archiwum Anny Ryś
Po śmierci rodziców starsi bracia zaopiekowali się młodszym rodzeństwem. Na zdjęciu – cała szóstka jeszcze z mamą

Pewnego popołudnia do naszej redakcji zadzwonił telefon. W słuchawce odezwał się męski głos, który w kilku zdaniach wyjaśnił cel swojego telefonu, wykonanego aż z Ameryki.

– W Stanach mieszkamy już z żoną ponad 22 lata – wyznał p. Stanisław Konik. – Bardzo tęsknimy za naszą Ojczyzną. Naszym oknem na Polskę są gazety, dużo czytamy – opowiadał mój rozmówca. – I to z prasy dowiadujemy się tego, co dzieje się z polskimi rodzinami, jak się je niszczy, rozdziela bez powodu. To skłoniło mnie, by do was zadzwonić i dać świadectwo o postawie moich braci, którzy uratowali naszą rodzinę od rozdzielenia. Kiedy zmarli nasi rodzice, byliśmy jeszcze dziećmi. Janek, nasz najstarszy brat, wziął nas pod swoją opiekę i pokierował nami tak, że każdy z nas zdobył wykształcenie, mimo iż byliśmy sierotami. Drugi z braci, Zbyszek, bardzo nam pomagał i towarzyszył nam w pracach w gospodarstwie po śmierci rodziców. Najlepiej opowie wam o tym moja siostra, która do dziś mieszka w domu, w którym się wychowaliśmy.

Skontaktowaliśmy się więc z p. Anną Ryś i w pewne sobotnie przedpołudnie dotarliśmy do Jasienicy k. Myślenic.

Reklama

Rodzinna tragedia

– Było nas w domu sześcioro – zaczyna opowiadanie p. Anna. – Najstarszy – Janek, potem Zbyszek, ja, Staszek, Rysiek i Romek. Kiedy w 1961 r. w niejasnych okolicznościach zginął nasz ojciec, Janek był na I roku studiów na Akademii Rolniczej w Krakowie, Zbyszek miał 16 lat, ja miałam 9, a młodsi bracia – odpowiednio – 7, 5 i 3 latka. Nagła i niespodziewana śmierć ojca sprawiła, że nasze życie legło w gruzach. To wydarzenie spowodowało również dramatyczną utratę zdrowia naszej mamy, już wcześniej chorującej na serce. Wszystkie okoliczności związane z pogrzebem przeminęły bardzo szybko, a potem... Potem zaczęło się życie – mówi łamiącym się głosem p. Anna.

– Mama nigdy nie doszła do siebie. Jej słabe serce często odmawiało posłuszeństwa. Rodzice, oprócz naszej szóstki, mieli jeszcze troje dzieci, które zmarły wcześniej, w wieku kilku lat. Śmierć ojca ukrzyżowała serce naszej mamy, osłabione już wcześniejszymi tragediami. W cztery lata po śmierci taty mama trafiła do szpitala z zakrzepami. Lekarze, dla ratowania jej życia, zadecydowali, by amputować jej nogę.

Pani Anna opowiada dalej: – Mama w szpitalu przebywała rok. Potem wróciła do domu, jednak z powodu bardzo złego stanu zdrowia nie mogła nic robić. Już wtedy, gdy przebywała w szpitalu, nasz najstarszy brat opiekował się nami, jak tylko mógł. Doglądał nas, odwiedzał mamę, pomagał też w czasie, gdy wróciła do domu. Mama przez pół roku nie mogła się poruszać, dopiero po tym czasie udało się zorganizować protezę, która jednak nie zdała egzaminu. Postanowiono, że ja, jako jedyna dziewczyna, zostanę z mamą w domu – przecież ona sama nie była w stanie zrobić sobie nawet herbaty! Miałam wtedy 13 lat. Skończyłam szkołę podstawową i odtąd musiałam przejąć wszystkie domowe obowiązki – gotowanie, pranie, dojenie krowy. Mama nauczyła mnie, jak piecze się chleb, ciasto, jak się robi makaron. Chłopcy nie mieli wyjścia – co ugotowałam, to musieli zjeść. Taki to był trud codzienności – mówi p. Anna z zadumą. – Mama była świadoma, że umiera. Zamartwiała się często, co z nami będzie, z czego się utrzymamy. Nie chcieliśmy tego słuchać, bo przerażała nas myśl, że mamy może zabraknąć. Jej stan zdrowia był jednak fatalny. – Umierała mi mama raz w dzień, raz w nocy. Do dziś nie umiem pozbyć się tego lęku... – p. Anna nie kryje łez.

Osieroceni

W czerwcowy ciepły wieczór 1969 r. chłopcy kończyli kolację. Mama robiła najmłodszemu Romusiowi rękawiczki na szydełku. Nic nie zwiastowało tragedii, która miała się wydarzyć. – Mama miała kolejny atak, zemdlała – opowiada p. Anna. – Do szpitala zabrała ją karetka. Rankiem następnego dnia Janek przyjechał do Jasienicy ze smutną wiadomością...

– Wszyscy płakaliśmy – wspomina p. Anna. – Nie potrafiliśmy odnaleźć się w tej sytuacji. Przez szok, który przeżywaliśmy po śmierci mamy, dni i godziny między jej śmiercią a pogrzebem nie zapisały się w naszej pamięci. Pozostaliśmy nie tylko bez rodziców, ale i bez środków do życia...

Będę waszym ojcem

Po pogrzebie z Wadowic przyjechał Janek, który był już wtedy żonaty i powiedział prosto i zdecydowanie, że losu już nie zmienimy i że musimy żyć dalej – opowiada moja rozmówczyni. – On zachował mocną postawę. Był pewien, że musimy pozostać razem i zapewnił nas, że odtąd on będzie naszym ojcem. I tak rzeczywiście się stało – mówi p. Anna.

Wkrótce bowiem Janek złożył do sądu dokumenty o przyznanie mu pełnej opieki nad braćmi i siostrą, aż do ich pełnoletniości. Dzięki temu w niedługim czasie najstarszy brat został prawnym opiekunem młodszego rodzeństwa. Żona i teściowie Janka rozumieli tę sytuację i zawsze wspierali jego rodzinę, często przesyłając paczki z ubraniami i innymi potrzebnymi rzeczami.

– Janek wiedział, że musi nami pokierować w taki sposób, byśmy byli w stanie się utrzymać, a jednocześnie byśmy nie stracili możliwości rozwoju i nauki – opowiada p. Anna. – Był taki moment, kiedy miałam 17 lat, gdy bardzo chciałam wstąpić do zakonu. Pojechałam do Krakowa, do sióstr bernardynek, lecz tam, po rozmowie z matką przełożoną zrozumiałam, że moim powołaniem jest służba Bogu, ale w rodzinie, przy braciach. Miała rację. Żeby temu sprostać, podjęłam naukę w Technikum Rolniczym w Czernichowie. Po rodzicach zostało gospodarstwo, którym trzeba się było zaopiekować. Janek wraz z naszym starszym bratem, Zbyszkiem, pomógł nam zasadzić niskopienne jabłonie, potem truskawki i porzeczki, którymi musieliśmy wszyscy się zajmować, by móc zarobić na nasze utrzymanie. Kiedy przyjeżdżał do nas w niedzielę, zadawał nam zadania na cały tydzień, a w następną niedzielę sprawdzał, czy wszystko wykonaliśmy tak, jak trzeba – czy truskawki były wyplewione, czy owoce zebrane na czas. Zbyszek, który z własną rodziną mieszkał blisko nas, w Sułkowicach, pokazywał nam w jaki sposób pracować i sam pomagał w gospodarstwie. Wiedział, że jeśli coś zaniedbamy, sami na tym stracimy, a nie można było do tego dopuścić.

Podziękowanie dla braci

– Janek zajął się także wykształceniem młodszych braci, wiedział, co da im jaśniejszą przyszłość – mówi p. Ryś. – Kiedy Staszek, Rysiu i Romek dorastali, Janek brał ich po kolei pod swoje skrzydła do Wadowic i zapewnił im edukację – moi bracia ukończyli szkoły z bardzo dobrymi wynikami, zdobyli wykształcenie. Dzięki postawie Janka mieli fach w ręku, a z efektów tej ciężkiej pracy korzystają do dziś. Wszyscy też założyliśmy rodziny. Cały czas zresztą wspieramy się nawzajem, spotykamy się często, trzymamy się razem – mówi p. Anna.



Historia, którą poznaliśmy dzięki naszym Czytelnikom, jest świadectwem tego, że rodzina, która trzyma się razem, przetrwa nawet najstraszniejsze życiowe burze.

– Opowiedzieliśmy ją także po to – podkreśla p. Anna – by w imieniu całego rodzeństwa gorąco podziękować naszym braciom, Jankowi i Zbyszkowi, za ocalenie naszej rodziny od rozdzielenia!

Tagi:
świadectwo

Św. Faustyna – pomost Bożego Miłosierdzia

2019-10-01 13:55

Agata Pieszko
Edycja wrocławska 40/2019, str. 6-7

Z danych organizacji rządowych dotyczących listy imion występujących w rejestrze PESEL na 2019 r. wynika, że imię Faustyna nosi 3319 kobiet. Dla porównania na pierwszym miejscu jest imię Anna z liczbą 1 063 017. Co skłania rodziców, aby nadać córce tak rzadkie imię...?

Archiwum prywatne
Dominika i mała Faustynka przy Jezusie Miłosiernym i św. Faustynie Kowalskiej

Historia Wandy

Wanda jest mamą dziewiątki fantastycznych dzieci. Obok Kingi, Józefa, Małgosi, Anielki, Jadzi, Klary, Władzia i Marysi wychowuje się 3-letnia Faustynka, która poczęła się w Roku Miłosierdzia. Zaraz po świętach Wielkiej Nocy, w tygodniu Bożego Miłosierdzia, rodzina Mokrzyckich wybrała się na pielgrzymkę do Łagiewnik. Niedługo po powrocie Wanda miała wizytę u lekarza, który miał zdradzić płeć ósmego dziecka. Mama wesołej gromadki dzieli się tym, że wraz z mężem wytypowali mnóstwo imion dla chłopców. Wydawało im się także, że wszystkie imiona dla dziewcząt, które obojgu się podobały, zostały już nadane. Radek wcześniej proponował imię Faustyna, ale Wanda oponowała, jednak gdy wróciła do domu z wieścią, że nosi pod sercem kolejną dziewczynkę, on tylko spojrzał i powiedział: Faustyna! – Doczekaliśmy się Faustyny w sierpniu, zaraz po Światowych Dniach Młodzieży. To był czas urlopowo-wyjazdowy i z tego powodu nikt jej na tym świecie nie przywitał – mówi Wanda. Po wyjściu ze szpitala Mokrzyccy otrzymali jednak telefon od Toni, koleżanki, która chciała im złożyć wizytę. Okazało się, że nie przyszła sama – towarzyszyła jej św. Faustyna! – dziwnym zbiegiem okoliczności Tonia przewoziła z Krakowa do Francji relikwie Świętej I stopnia. – Odebraliśmy to jako znak Boży dla naszej rodziny. Nikt w żaden sposób nie przyjął Faustynki, a sama Święta tak serdecznie ją przywitała. Mało tego, zanim św. Faustyna pojechała do Francji, chwilę u nas została i mogliśmy się do niej pomodlić. To było piękne i niecodzienne zjawisko – dzieli się Wanda. Niedługo później, gdy mała Faustyna była chrzczona, sąsiadka, która przejęła się wydarzeniem, stwierdziła, że podaruje rodzinie relikwie Świętej III stopnia. Zajmują one teraz honorowe miejsce przy obrazie Jezusa Miłosiernego, przy którym Mokrzyccy codziennie modlą się Koronką do Bożego Miłosierdzia. Nadal jednak nie rozwikłaliśmy zagadki, dlaczego tak rzadkie imię poruszyło rodziców. – Dojrzałam do niego. Przede wszystkim chcieliśmy w ten sposób uhonorować Rok Miłosierdzia, bo to był piękny czas, w którym działo się wiele dobra, kiedy obserwowaliśmy młodzież opiekującą się swoimi rówieśnikami z całego świata, z którymi modlili się, bawili razem i czynili wzajemnie miłosierdzie. Faustyna ma nam o tym miłosierdziu przypominać – objaśnia Wanda.

Imię zobowiązuje?

Mimo że Faustynka ma 3 lata, jest nieposkromiona, mocno niepokorna, a także świadoma tego, czego pragnie i jak ma to osiągnąć, jednak przy tym także niesamowicie czuła na krzywdę innych i bardzo emocjonalna. Zawsze współczująca, gdy siostry chorują, gotowa, by w każdej chwili wskazać braciom, gdzie są plastry, gdy się poranią – przejęta losem innych tak, jak jej patronka. Obie pochodzą z rodziny wielodzietnej – Helena Kowalska miała dziewięcioro rodzeństwa, natomiast Faustynka ma ośmioro i także od dzieciństwa odznacza się pobożnością. Chętnie klęka w domu do wspólnej modlitwy. – Nasza Faustyna już w swoim wieku wie, że jej patronka pracowała w piekarni i doglądała ogrodu. Ona też lubi wypiekać, a gdy chrupie marchewkę, wspomina swoją patronkę, która zajmowała się ogrodem i pewnie siała takie marchewki – mówi Wanda.

Historia Dominiki

Wanda, mama Faustyny, spotkała na koncercie zespołu wNieboGłosy Dominikę, której niespełna roczna córeczka też nosi to rzadkie imię. Połączyło je doświadczenie Bożego Miłosierdzia, które objawiło się w ich życiu dzięki św. Faustynie Kowalskiej. Dominika i jej obecny mąż mają za sobą trudną historię. Przez wiele lat żyli w niesakramentalnym związku małżeńskim, ponieważ Adrian miał przeszkodę uniemożliwiającą zawarcie sakramentu. – Co roku chodziliśmy w tej intencji na Jasną Górę i w końcu dostaliśmy odpowiedź, że możemy zawrzeć sakrament. Ślub zorganizowaliśmy w bardzo krótkim czasie. Czekaliśmy na to 8 lat! To pozwoliło nam docenić, że tu nie chodzi o piękną suknię, huczne wesele, prezenty i pieniądze, a zaproszenie Boga. Pan Jezus zrobił mi najpiękniejszy prezent, bo 2 kwietnia 2016 r., w dzień moich urodzin zawarliśmy związek małżeński – dzieli się Dominika. Warto dodać, że rok 2016 był Rokiem Bożego Miłosierdzia. Dominika i Adrian wzięli ślub w sobotę, a następnego dnia była właśnie Niedziela Bożego Miłosierdzia. Św. Faustyna opiekowała się ich rodziną od dawna. Dominika i Adrian pielgrzymowali także ze Szczecina do Myśliborza w intencji dzieci poczętych i nienarodzonych. Tamtejsze sanktuarium pojawiało się w widzeniach świętej. Dominika i Adrian dwukrotnie stracili poczęte dziecko. Gdy Dominika była w kolejnej ciąży, wspólnie z mężem gorliwie się modlili. W trakcie jednej z wizyt duszpasterskich, ksiądz, który błogosławił im sakrament, podarował małżeństwu obrazek ze św. Faustyną, a nie ze Świętą Rodziną, jak to zazwyczaj bywa. Kolejnym cudem, w którym Dominika z Adrianem odnaleźli orędownictwo świętej, były rekolekcje z o. Johnem Bashoborą. – Weszliśmy tam bez biletu, co po ludzku było niemożliwe. Ojciec Bashobora pomodlił się nad dzieciątkiem, które już było pod moim sercem. Modlił się o oczyszczenie łona z ducha śmierci. Tam na kiermaszu zobaczyłam też jedną jedyną figurkę św. Faustyny. Ona nie dawała mi spokoju, więc w końcu ją kupiłam. Długo nie znaliśmy płci dziecka, dopiero pod koniec ciąży dowiedzieliśmy się, że to będzie dziewczynka. Czułam, że Pan Jezus już wybrał imię dla tego dziecka i potrzeba było tylko naszej akceptacji – mówi Dominika, która trafiła na porodówkę 5 października, dokładnie we wspomnienie św. Faustyny.

Świętych obcowanie

Co prawda Gabriel, Gloria i Franuś doczekali się siostrzyczki dopiero 20 października, jednak Dominika miała przeczucie, że nie trafiła na oddział położniczy przypadkiem. – Na porodówce leżałam z kobietą, której zabito dziecko w łonie matki. Lekarze uznali, że to będzie najlepsze dla jej zdrowia. Dziecko miało tak silną wolę życia, że przeżyło pierwsza próbę aborcji. W kaplicy szpitalnej na ul. Borowskiej jest obraz św. Faustyny. Modliłam się tam w intencji tej kobiety i jej dziecka. Ona bardzo potrzebowała Bożego Miłosierdzia – dzieli się mama Faustyny. Rodzicom zależało, aby oddać Faustynkę jak najszybciej Panu Bogu w sakramencie chrztu. Dzieciątko zostało ochrzczone właśnie w Święto Bożego Miłosierdzia.

Św. Faustyna zdaje się być cały czas obecna w życiu tych obu rodzin i stanowić pomost dla działań Miłosiernego. Dzięki tym świadectwom chcieliby przekazywać orędzie o wielkim Bożym Miłosierdziu.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Polak strzelił gola głową... z połowy boiska.

2019-10-17 18:41

wPolityce.pl

Byli już tacy piłkarze, który strzelali gole z połowy boiska. Ale nigdy się nie zdarzyło, by głową. Kto tego dokonał? Oczywiście Polak!

youtube Basford United FC
Stefan Galiński

Polski obrońca angielskiego Basford United FC, Stefan Galiński stał się gwiazdą internetu. W spotkaniu przeciwko FC United of Manchester (3:1) strzelił głową gola z połowy boiska.

Obejrzyj film: Gol Roku

Stef, jak nazywają go na Wyspach Brytyjskich, zdobył bramkę w 62. minucie meczu Northern Premier League Premier Division (ósmy poziom). Defensor mocno uderzył piłkę głową, która przelobowała niepewnie interweniującego bramkarza drużyny przeciwnej i wpadła do bramki. Kandydat do gola roku!

25-latek od wielu lat występuje na angielskich boiskach. Grał między innymi w juniorskich ekipach Derby County czy Stoke City.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Ksiądz Jerzy Popiełuszko - globalny święty

2019-10-18 12:21

ar, aw / Warszawa (KAI)

Gdy media całego świata informowały w październiku 1984 r., że w Polsce agenci komunistycznej bezpieki zamordowali katolickiego kapłana, nikt nie przypuszczał, że jest to początek niezwykłego fenomenu - obok św. Jana Pawła II i św. Faustyny Kowalskiej ks. Jerzy Popiełuszko jest polskim świętym globalnym. Do jego grobu spontanicznie pielgrzymowało ponad 23 mln osób, w tym papieże, prezydenci i premierzy, politycy i ludzie kultury oraz zwyczajni ludzie ze wszystkich kontynentów. Relikwie męczennika czczone są w ponad tysiącu kościołach na całym świecie, w krajach tak odległych jak Uganda, Boliwia, Peru. W sobotę 19 października przypada 35. rocznica męczeńskiej śmierci bł. ks. Jerzego Popiełuszki.

Archiwum

Siła słabego

Już pierwszej nocy po odnalezieniu zmasakrowanego ciała ks. Jerzego w konfesjonałach kościoła św. Stanisława Kostki na Żoliborzu zaczęły dziać się prawdziwe cuda - wspominają kapłani, którzy słuchali do świtu spowiedzi. Choć tłumy nie oblegają już świątyni, grób męczennika jest stale nawiedzany. Pod kościół wciąż podjeżdżają autokary z pielgrzymami z Polski i ze świata. - Wśród cudzoziemców przeważają Francuzi, Włosi i Amerykanie, ale niedawno była grupa z Kamerunu - mówi KAI pracownica Muzeum ks. Jerzego Popiełuszki, działającego od dekady w podziemiach świątyni. Co ciekawe, Francuzi pielgrzymowali tu najliczniej jeszcze na długo przed cudownym uzdrowieniem ich rodaka, które otwiera drogę do kanonizacji męczennika.

Milena Kindziuk, autorka biografii ks. Jerzego i jego matki Marianny, twierdzi, że po przekazaniu informacji o cudzie zauważalny jest wzrost liczby pielgrzymów. - Nie są to już kilometrowe kolejki jak kiedyś, gdy sięgały Dworca Gdańskiego, ale codziennie do kościoła i na grób przybywają tu osoby, które chcą modlić się za wstawiennictwem ks. Jerzego. Gdyż ma on opinię bardzo skutecznego orędownika.

Pielgrzymi modlą się przy grobie, wstępują do kościoła, gdzie przechowywane są relikwie męczennika, zwiedzają poświęcone mu muzeum, wypisują intencje modlitewne i podziękowania za otrzymane łaski.

Niezależnie od wieku, pochodzenia społecznego czy narodowości fascynacja świadectwem skromnego księdza, który nawoływał do porzucenia przemocy, do zwyciężania zła dobrem, do stosowania ubogich środków, życia Ewangelią - wciąż trwa.

Spontaniczny kult

W pogrzebie ks. Jerzego, który odbył się 3 listopada 1984 r., wzięło udział od 600 do 800 tys. osób, być może nawet milion. Ten nieprzebrany strumień ludzki trzeba było zorganizować - stopniowo powstawała infrastruktura, która usprawniała przepływ pielgrzymów - służba porządkowa, medyczna, informacyjna. Przy parafii zbudowano Dom Pielgrzyma Amicus, w 20. rocznicę męczeństwa otwarto Muzeum im. ks. Jerzego Popiełuszki, zaś rok po beatyfikacji męczennika, na wiosnę 2011 r., został otwarty Ośrodek Dokumentacji Życia i Kultu Błogosławionego ks. Jerzego Popiełuszki.

Jego życie i dzieło są także tematem kilkunastu monografii, setek artykułów, kilku prac doktorskich. Do masowej wyobraźni, także młodych odbiorców, wszedł dzięki filmowi Rafała Wieczyńskiego "Popiełuszko. Wolność jest w nas" ze znakomitą kreacją Adama Woronowicza. Premiera odbyła się w 2009 r., a obraz miał ogromną widownię - obejrzało go ponad 1,5 mln osób w Polsce oraz kilkaset tysięcy za granicą. Duszpasterz ludzi pracy inspirował nie tylko Polaków - w 2012 r. odbyła się w Watykanie premiera filmu dokumentalnego pt. "Jerzy Popiełuszko: Messenger of the Truth (Orędownik Prawdy)". Scenarzysta i producent obrazu Paul Hensler pracował nad nim ponad dekadę.

Kościół oficjalnie potwierdził intuicję wiernych - ks. Jerzy Popiełuszko został beatyfikowany 6 czerwca 2010 r. w Warszawie jako męczennik za wiarę.

Wyjątkowo skuteczny święty

Beatyfikacja niewątpliwie ożywiła zainteresowanie ks. Jerzym, ale umożliwiła też takie inicjatywy, jak stworzenie portalu modlitewnego w kwietniu 2013 r. Jest on prowadzony przez Misjonarzy ks. Jerzego. Łukasz Urbaniak skomponował "Missa in memoriam Beati Georgii Popieluszko", zaś biskup polowy WP Józef Guzdek ustanowił medal jego imienia rok po wyniesieniu na ołtarze.

Zapytana o fenomen kultu błogosławionego księdza Milena Kindziuk odpowiada, że ludzi przyciąga jego wyjątkowa skuteczność. Czują, że sanktuarium męczennika na Żoliborzu jest miejscem uprzywilejowanym, w którym za wstawiennictwem skromnego kapłana Bóg wysłuchuje ich próśb. Znane są przypadki odzyskanego wzroku, uzdrowień z nowotworów, ale też spowiedzi odbytej po dziesięcioleciach. Jego własna matka Marianna, która miała zaplanowaną operację stawów i przyjechała na grób syna, by prosić go o uzdrowienie, została wysłuchana tak, że do końca życia była w stanie zbierać kartofle.

Dlatego pielgrzymi będą tu nadal przybywać, a kanonizacja tylko wzmocni ich intuicję o ks. Jerzym jako o skutecznym orędowniku - uważa Milena Kindziuk.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem