Reklama

Aspekty

Zobaczyć światło

Peregrynacja obrazu Jezusa Miłosiernego w naszej diecezji rozpoczeła się w kwietniu 2011 r. Zakończy się w październiku przyszłego roku. Hasło, pod którym odbywa się nawiedzenie obrazu, brzmi: „Ożywmy modlitwę w rodzinie”. Peregrynacja ma przyczynić się do ożywienia modlitwy oraz kultu Miłosierdzia Bożego w rodzinach i parafiach

Niedziela zielonogórsko-gorzowska 46/2014, str. 6

[ TEMATY ]

obraz

miłosierdzie

Karolina Dziaduszek

Ks. Mariusz Dudka, dyrektor Wydziału Duszpasterstwa Rodzin, dyrektor Diecezjalnego Studium nad Małżeństwem i Rodziną im. bp. Wilhelma Pluty oraz diecezjalny duszpasterz rodzin

Obraz Jezusa Miłosiernego swoją wędrówkę zainaugurował w sanktuarium Miłosierdzia Bożego w Świebodzinie. Owocem peregrynacji, towarzyszących jej rekolekcji, a także odpowiedzią na trwający obecnie w Kościele katolickim Rok Wiary pod hasłem: „Nawróćcie się i wierzcie w Ewangelię” powinno być zakładanie w rodzinach i parafiach tzw. Domowych Ognisk Miłosierdzia Bożego.

Czym są Domowe Ogniska Miłosierdzia Bożego?

– Peregrynacja obrazu Jezusa Miłosiernego czy jakakolwiek peregrynacja ma nieść pewnego rodzaju impuls, stać się pewnego rodzaju wydarzeniem i zaowocować pewną rzeczywistością życia parafialnego – mówi ks. Mariusz Dudka. – Ma jeszcze bardziej przypomnieć o modlitwie Koronką do Bożego Miłosierdzia i zaprosić do tego, aby powstawały poszczególne grupy modlitewne, tzw. ogniska. Te natomiast winny skupiać ludzi świeckich, którzy gromadzą się w ramach poszczególnych rodzin, małżeństw, aby omadlać Koronką do Bożego Miłosierdzia, jakby trochę na zasadzie modlitwy wstawienniczej, poszczególne doświadczenia parafii – dodaje.

Jak stać się Domowym Ogniskiem Miłosierdzia Bożego?

Każdy, kto chce, aby Domowe Ognisko Miłosierdzia Bożego zapłonęło w jego rodzinie, powinien złożyć specjalną deklarację wstąpienia do wspólnoty Apostolstwa Miłosierdzia Bożego w swojej parafii. Rodzina „od tej pory raz w tygodniu, jeśli to możliwe w Godzinie Miłosierdzia, przed obrazem Jezusa Miłosiernego powinna spotykać się na modlitwie o nawrócenie, o rozwój kultu Bożego Miłosierdzia w Polsce i na całym świecie, o przebaczenie grzechów i pojednanie w rodzinach” – czytamy w deklaracji.

Reklama

Nie tylko rodziny

Do tworzenia Domowych Ognisk Miłosierdzia Bożego zaproszone są również indywidualne osoby. Wystarczy, że do wspólnej modlitwy zaproszą sąsiadów, przyjaciół czy znajomych. Spotkanie powinno rozpocząć się od pozdrowienia, tj. znaku krzyża św. i krótkiego wprowadzenia. Następnie grupa powinna wysłuchać fragmentu z Pisma Świętego, zrobić rachunek sumienia, odmówić Koronkę lub odprawić nabożeństwo Drogi Krzyżowej, odczytać fragment z „Dzienniczka” św. s. Faustyny Kowalskiej oraz zawierzyć się Miłosierdziu Bożemu.

Oddolna inicjatywa

Ks. Dudka zwraca uwagę, że liczy tutaj też trochę na taką inicjatywę oddolną. – Kiedy mam swoich przyjaciół, znajomych, rodzinę, sąsiadów i spotykamy się, odwiedzamy się przy różnego rodzaju okazjach, to być może jest to pewnego rodzaju sposobność, żeby właśnie w tych naturalnych środowiskach obudzić świadomość tego, że jesteśmy ludźmi wierzącymi i możemy w tym środowisku rozpocząć od Koronki do Bożego Miłosierdzia.

Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Świebodzinie

Miejscem centralnym formacji duchowej Domowych Ognisk Miłosierdza Bożego, ale też i wszystkich ludzi, którzy modlą się Koronką do Bożego Miłosierdzia, ustanowiono sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Świebodzinie. Jest to szczególne miejsce, które jednoczyć ma ludzi tworzących istniejące już domowe ogniska, a także tych, którzy taką inicjatywę dopiero podjeli bądź podejmują. Stąd pomysł, aby w październiku 2015 r., w tygodniu Miłosierdzia Bożego, w drugą sobotę miesiąca, zorganizować pierwszy zjazd Domowych Ognisk Miłosierdzia Bożego.

Reklama

Zobaczyć światło

– Mamy Rok Duszpasterski pod hasłem: „Nawróćcie się i wierzcie w Ewangelię”. Może jest jakaś grupa ludzi, która np. widzi trudną sytuację, ludzi oddalających się od Kościoła, niemodlących się, którzy mocno powinni być „włożeni” w doświadczenie Miłosierdzia Bożego. Żeby tak było, to może trzeba rozpalić ognisko, żeby ludzie w ciemnościach zobaczyli jakieś światło. Być może jest to inicjatywa dla grupy, która codziennie będzię się modlić o nawrócenie grzeszników, aby nawracali się i wierzyli w Ewangelię – podkreśla ks. Mariusz.

2014-11-13 10:41

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Poznań: nawiedzenie Obrazu Jasnogórskiego zawieszone

2020-03-13 15:25

[ TEMATY ]

obraz

obraz

WOJCIECH DUDKIEWICZ

Nawiedzenie Obrazu Matki Bożej Częstochowskiej w archidiecezji poznańskiej zostało zawieszone do odwołania w związku z epidemią koronawirusa. Decyzję w tej sprawie podjął abp Stanisław Gądecki.

Peregrynacja wizerunku jasnogórskiego trwa we wszystkich parafiach archidiecezji poznańskiej od 18 maja 2019 r. i gromadzi na każdej uroczystości rzesze wiernych.

„Dziś obraz zostaje przewieziony do klasztoru sióstr klarysek w Pniewach. Siostry będą otaczać modlitwą także osoby chore i prosić Boga o zatrzymanie tej groźnej epidemii” – mówi KAI ks. Maciej Szczepaniak. Rzecznik archidiecezji poznańskiej wyjaśnia, że do parafii, w których nawiedzenie zostaje obecnie odwołane, obraz przybędzie w terminie późniejszym. W porozumieniu z archidiecezją gnieźnieńską podjęto już decyzję o przesunięciu terminu przekazania obrazu, który peregrynuje po wszystkich polskich diecezjach.

CZYTAJ DALEJ

Niedziela Palmowa w tradycji Kościoła

Szósta niedziela Wielkiego Postu nazywana jest Niedzielą Palmową, inaczej Niedzielą Męki Pańskiej. Rozpoczyna ona najważniejszy i najbardziej uroczysty okres w roku liturgicznym - Wielki Tydzień.

Początki obchodów

Liturgia Kościoła wspomina tego dnia uroczysty wjazd Pana Jezusa do Jerozolimy, o którym mówią wszyscy czterej Ewangeliści. Uroczyste Msze św. rozpoczynają się od obrzędu poświęcenia palm i procesji do kościoła. Zwyczaj święcenia palm pojawił się ok. VII w. na terenach dzisiejszej Francji. Z kolei procesja wzięła swój początek z Ziemi Świętej. To właśnie Kościół w Jerozolimie starał się bardzo dokładnie powtarzać wydarzenia z życia Pana Jezusa. W IV w. istniała już procesja z Betanii do Jerozolimy, co poświadcza Egeria (chrześcijańska pątniczka pochodzenia galijskiego lub hiszpańskiego). Autorka tekstu znanego jako Itinerarium Egeriae lub Peregrinatio Aetheriae ad loca sancta. Według jej wspomnień w Niedzielę Palmową patriarcha otoczony tłumem ludzi wsiadał na osiołka i wjeżdżał na nim do Świętego Miasta, zaś zgromadzeni wierni, witając go z radością, ścielili przed nim swoje płaszcze i palmy. Następnie wszyscy udawali się do bazyliki Zmartwychwstania (Anastasis), gdzie sprawowano uroczystą liturgię. Procesja ta rozpowszechniła się w całym Kościele. W Rzymie szósta niedziela Przygotowania Paschalnego początkowo była obchodzona wyłącznie jako Niedziela Męki Pańskiej, podczas której uroczyście śpiewano Pasję. Dopiero w IX w. do liturgii rzymskiej wszedł jerozolimski zwyczaj urządzenia procesji upamiętniającej wjazd Pana Jezusa do Jeruzalem. Z czasem jednak obie te tradycje połączyły się, dając liturgii Niedzieli Palmowej podwójny charakter (wjazd i pasja). Jednak w różnych Kościołach lokalnych procesje te przybierały rozmaite formy, np. biskup szedł pieszo lub jechał na oślęciu, niesiono ozdobiony palmami krzyż, księgę Ewangelii, a nawet i Najświętszy Sakrament. Pierwszą udokumentowaną wzmiankę o procesji w Niedzielę Palmową przekazuje nam Teodulf z Orleanu (+ 821). Niektóre przekazy podają też, że tego dnia biskupom przysługiwało prawo uwalniania więźniów.

Polskie zwyczaje

Dzisiaj odnowiona liturgia zaleca, aby wierni w Niedzielę Męki Pańskiej zgromadzili się przed kościołem, gdzie powinno odbyć się poświęcenie palm, odczytanie perykopy ewangelicznej o wjeździe Pana Jezusa do Jerozolimy i uroczysta procesja do kościoła. Podczas każdej Mszy św., zgodnie z wielowiekową tradycją, czyta się opis Męki Pańskiej (według relacji Mateusza, Marka lub Łukasza - Ewangelię św. Jana odczytuje się w Wielki Piątek). Obecnie kapłan w Niedzielę Palmową nie przywdziewa szat pokutnych, fioletowych, jak to było w zwyczaju dawniej, ale czerwone. Procesja zaś ma charakter triumfalny. Chrystus wkracza do świętego miasta jako Król i Pan. W Polsce istniał kiedyś zwyczaj, iż kapłan idący na czele procesji wychodził przed kościół i trzykrotnie pukał do zamkniętych drzwi kościoła, wtedy drzwi się otwierały i kapłan z wiernymi wchodził do wnętrza kościoła, aby odprawić uroczystą liturgię. Miało to symbolizować, iż Męka Zbawiciela na krzyżu otwarła nam bramy nieba. Inne źródła przekazują, że celebrans uderzał poświęconą palmą leżący na ziemi w kościele krzyż, po czym unosił go do góry i śpiewał: „Witaj, krzyżu, nadziejo nasza!”.

W polskiej tradycji ludowej Niedzielę Palmową nazywano również Kwietną bądź Wierzbną. W tym dniu święcono palmy, które w tradycji chrześcijańskiej symbolizują odradzające się życie. Wykonywanie palm wielkanocnych ma bogatą tradycję. Tradycyjne palmy wielkanocne przygotowuje się z gałązek wierzby, która w symbolice Kościoła jest znakiem zmartwychwstania i nieśmiertelności duszy. Obok wierzby używano także gałązek malin i porzeczek. Ścinano je w Środę Popielcową i przechowywano w naczyniu z wodą, aby puściły pąki na Niedzielę Palmową. W trzpień palmy wplatano również bukszpan, barwinek, borówkę i cis. Tradycja wykonywania palm szczególnie zachowała się na Kurpiach oraz na Podkarpaciu, gdzie corocznie odbywają się konkursy na najdłuższą i najpiękniejszą palmę.

W zależności od regionu, palmy różnią się wyglądem i techniką wykonania. Palma góralska wykonana jest z pęku witek wierzbowych, wiklinowych lub leszczynowych. Zakończona jest czubem z bazi, jedliny, bibułkowych kolorowych kwiatów i wstążek. Palma kurpiowska powstaje z pnia ściętego drzewka (jodły lub świerka) oplecionego widłakiem, wrzosem, borówką, zdobionego kwiatami z bibuły i wstążkami. Czub drzewa pozostawia się zielony. Palemka wileńska jest obecnie najczęściej świeconą palmą wielkanocną. Jest niewielkich rozmiarów, upleciona z suszonych kwiatów, mchów i traw.

Z palmami wielkanocnymi wiąże się wiele ludowych zwyczajów i wierzeń: poświęcona palma chroni ludzi, zwierzęta, domy. Od dawna istniał także zwyczaj połykania bazi, które to zapobiegają bólom gardła i głowy. Wierzono, że sproszkowane kotki dodawane do naparów z ziół mają moc uzdrawiającą, bazie z poświęconej palmy zmieszane z ziarnem siewnym podłożone pod pierwszą zaoraną skibę zapewnią urodzaj, krzyżyki z palmowych gałązek zatknięte w ziemię bronią pola przed gradobiciem i burzami, poświęcone palmy wystawiane podczas burzy w oknie chronią dom przed piorunem. Poświęconą palmą należy pokropić rodzinę, co zabezpieczy ją przed chorobami i głodem, uderzenie dzieci witką z palmy zapewnia zdrowie, wysoka palma przyniesie jej twórcy długie i szczęśliwe życie, piękna palma sprawi, że dzieci będą dorodne. Poświęconą palmę zatykano za świętymi obrazami, gdzie pozostawała do następnego roku. Palmy wielkanocnej nie można było wyrzucić. Najczęściej była ona palona, popiół zaś z tych palm wykorzystywano w następnym roku w obrzędzie Środy Popielcowej. Znany też był zwyczaj „palmowania”, który polegał na uderzaniu się palmami. Tu jednak tradycja była różna w różnych częściach Polski. W niektórych regionach zwyczaj ten jest związany dopiero z poniedziałkiem wielkanocnym. W większości regionów jest to jednak zwyczaj Niedzieli Palmowej, gdzie „palmowaniu” towarzyszyły słowa: Palma bije nie zabije - wielki dzień za tydzień, malowane jajko zjem, za sześć noc - Wielkanoc.

Dzisiaj, choć wiele dawnych obyczajów odeszło już w zapomnienie - tworzą się nowe. W wielu kościołach można nadal podziwiać kilkumetrowe plamy. Dzieci w szkołach, schole i grupy parafialne prześcigają się w przygotowaniu najładniejszych palm. Często pracom tym towarzyszą konkursy lub konkretne intencje.

CZYTAJ DALEJ

W szkole pilnują nas nauczyciele, a teraz…

2020-03-31 19:13

[ TEMATY ]

Tarnów

Danuta Bochenek

- Dla wielu z nas „kwarantanna” stała się motywacją do powtarzania materiału, do samodzielnej nauki – mówi "Niedzieli" Julia Kukla, ucz. I LO im. króla Kazimierza Wielkiego w Bochni, tegoroczna maturzystka, która podobnie jak tysiące jej koleżanek i kolegów z całej Polski przygotowuje się do matury w domu.

Maria Fortuna-Sudor: Julka, na kilka tygodni przed wystawieniem tegorocznym maturzystom końcowych ocen, zostaliście odesłani do domu? Jak oceniasz tę decyzję?

Julia Kukla: Gdy dowiedzieliśmy się o zamknięciu szkół we Włoszech, byliśmy pewni, że w Polsce stanie się to samo. Większość z nas jest przekonana, że był to właściwy krok, aby zatrzymać rozprzestrzenianie się wirusa. Może nawet podjęty zbyt późno. Nie chodzi o nas samych - śmiertelność osób w naszym wieku jest niewielka - martwimy się szczególnie o naszych dziadków i rodziców. Dlatego tak wiele młodych osób szybko przyłączyło się do internetowej akcji #zostanwdomu.

Koleżanka z mojej klasy ma chłopaka Włocha. W czasie projektów organizowanych przez szkołę zaprzyjaźniliśmy się z wieloma obcokrajowcami (Grecy, Ukraińcy, Niemcy). Rozmawialiśmy z tymi osobami o postępie pandemii i ich odczuciach. Można powiedzieć, że od początku mieliśmy wiarygodne informacje o sytuacji za granicą kraju. Byliśmy świadomi zagrożenia.

Czy w czasie nauki w domu macie wsparcie swych nauczycieli, wychowawców?

Kiedy została ogłoszona decyzja ministra edukacji, nauczyciele obiecali nam szybki kontakt przez e -dziennik. Od początku uświadamiano nam, że nie jest to czas wolny i powinniśmy go wykorzystać na powtórki. Już 12 marca dostaliśmy pierwsze wiadomości. Z matematyki mieliśmy rozwiązać arkusze maturalne, z historii umówiliśmy się na samodzielne przerabianie jednej lekcji z podręcznika, każdego dnia. Z języków obcych zostaliśmy poproszeni o napisanie pracy i rozwiązywanie konkretnych zadań. Nasza polonistka przypomniała nam o powtarzaniu materiału, obiecując, że postara się, jak najszybciej przygotować do wirtualnych lekcji. Zorganizowaliśmy się sami, utworzyliśmy grupę, rozpisaliśmy plan, na Discordzie (aplikacja, na której można prowadzić grupowe rozmowy) zaczęliśmy powtarzać epoki literackie.

O naszej pracy opowiedzieliśmy nauczycielom i tak ponownie zaczęły się lekcje. Każdego dnia rano, przez cały tydzień, nasz nauczyciel historii poświęcał dwie godziny na rozwiązywanie z nami zadań maturalnych. Po południu wspólnie powtarzaliśmy przerobione w szkole tematy, a wieczorem lekcje polskiego prowadziła pani profesor. W kolejnych dniach dostawaliśmy wskazówki od następnych nauczycieli. Dołączali oni wiele ciekawych linków np. do filmów na YouTube i przypominali nam o zbliżającej się maturze. Równocześnie grono pedagogiczne zapewniało nas, że jeśli potrzebujemy pomocy (z nauką lub obecną sytuacją) możemy w każdej chwili się z nimi skontaktować.

Co w tej nietypowej sytuacji jest szczególnie trudne?

Na tak szybką zmianę nie byliśmy gotowi. Dezorientacja, niedowierzanie i najgorsza w tym wszystkim niepewność. Nie wiemy, czy wrócimy do szkoły i kiedy napiszemy egzaminy maturalne, które teraz dla większości z nas są naprawdę ważne. Początek był ciężki, wszystko musieliśmy inaczej zorganizować. Teraz już wiemy, jak mniej więcej ma wyglądać praca w kolejnych dniach.

Problemów jest jednak dużo. Niektórzy z nas mają słabszy dostęp do Internetu. W wielu rodzinach jest jeden komputer na kilka osób, a lekcje trwają przecież równocześnie. Dużo osób zostało w domu z młodszym rodzeństwem, ponieważ nie wszyscy rodzice mogą pójść na zwolnienie. Sama jestem w takiej sytuacji. Zajmuję się trzyletnim bratem i nie wyobrażam sobie obecnie uczestniczenia we wszystkich lekcjach zgodnie z podziałem godzin. Czasem ciężko też samemu się zmotywować, rodzice proszą o pomoc w wielu sprawach. Szkołę zawsze uważaliśmy za miejsce do nauki, w domu łatwo się rozproszyć. Ale najgorsze są myśli, które pojawiają się po mimo zapełnionego dnia. Wszyscy przejmujemy się tym, co dzieje się teraz w naszym społeczeństwie. Masa informacji, ilość potwierdzonych zarażeń, liczba zgonów. Martwimy się o naszych bliskich, tęsknimy za przyjaciółmi i nie wiemy, jak teraz będzie wyglądać przyszłość. To wszystko ma ogromny wpływ na naszą psychikę.

A są w tym wszystkim jakieś plusy?

Dla wielu z nas „kwarantanna” stała się motywacją do powtarzania materiału, do samodzielnej nauki. Czas spędzony w szkole niejednokrotnie uważaliśmy za zmarnowany. W domu możemy robić wszystko we własnym tempie. Skupiamy się głównie na przedmiotach, które będziemy zdawać. Nie musimy poświęcać teraz czasu na dojazdy czy choćby poranny makijaż (uśmiech). Większość z nas może się spokojnie wyspać, a to pomaga w koncentracji i nauce. Wymaga to jednak od nas wiele wysiłku. W szkole pilnują nas nauczyciele, teraz nasze przygotowanie do matury zależy głównie od nas.

CZYTAJ DALEJ
E-wydanie
Czytaj Niedzielę z domu

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję