Sobota, 4 października. Wspomnienie św. Franciszka z Asyżu.

• Ba 4, 5-12.27-29 • Ps 69 • Łk 10, 17-24

Wróciło siedemdziesięciu dwóch z radością, mówiąc: «Panie, przez wzgląd na Twoje imię, nawet złe duchy nam się poddają». Wtedy rzekł do nich: «Widziałem szatana, spadającego z nieba jak błyskawica. Oto dałem wam władzę stąpania po wężach i skorpionach, i po całej potędze przeciwnika, a nic wam nie zaszkodzi. Jednak nie z tego się cieszcie, że duchy się wam poddają, lecz cieszcie się, że wasze imiona zapisane są w niebie». W tej właśnie chwili Jezus rozradował się w Duchu Świętym i rzekł: «Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądry mi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom. Tak, Ojcze, gdyż takie było Twoje upodobanie. Ojciec mój przekazał Mi wszystko. Nikt też nie wie, kim jest Syn, tylko Ojciec; ani kim jest Ojciec, tylko Syn i ten, komu Syn zechce objawić». Potem zwrócił się do samych uczniów i rzekł: «Szczęśliwe oczy, które widzą to, co wy widzicie. Bo powiadam wam: Wielu proroków i królów pragnęło ujrzeć to, co wy widzicie, a nie ujrzeli, i usłyszeć, co słyszycie, a nie usłyszeli»

Często cieszymy się z małych rzeczy i wydaje się, że jest to słuszna zasada, ponieważ życie składa się z wielu małych sukcesów. Jednak w wypadku misji, którą zakończyli uczniowie, radość z sukcesów drugoplanowych jest niewłaściwa, ponieważ odwraca uwagę od istoty, a jest nią zdobycie królestwa niebieskiego. Nic nie może zastąpić radości z życia wiecznego, nawet spektakularne wyrzucanie złych duchów. Stać się dzieckiem Boga to największa nagroda i na niej ma się skupiać każdy wierzący. Ta prawda wybrzmiewa w modlitwie Jezusa, który docenia tych, którzy to dostrzegli. Następnie zwraca się do uczniów, aby ich upewnić, że nie ma większego wyróżnienia, jak dostrzec dzieła Boga pośród tego świata.

Ł.T.

ROZWAŻANIA NA ROK 2026 JUŻ DO KUPIENIA W NASZEJ KSIĘGARNI!: "Żyć Ewangelią 2026".