Dlatego chrześcijańskie wartości regilijno-moralne zakorzeniły się głęboko w polskim obyczaju i pobożności, np. Boże Narodzenie, kolędy, Wielki Post, kult Maryjny itd. Również język polski zawdzięcza dożo ludziom Kościoła - warto przypomnieć Mikołaja Reja („Postylla”), Jana Kochanowskiego („Psalmy”), księdza Jakuba Wujka (Przekład Biblii - ubogacił nową mowę ojczystą systemem biblijnym). Znamy w naszych dziejach mesjanizm romantyków polskich, np. „Rota” Marii Konopnickiej („Tak mi dopomóż Bóg”), A. Feliński „Boże coś Polskę” również wyrósł z chrześcijańskiego ducha. Charakterystycznym znakiem polskiej kultury jest duch tolerancji religijnej. Znamieniem Rzeczypospolitej Trojga Narodów było umiłowanie wolności – mam na myśli wolność jednostki, narodu, otwarcie na wartości płynące z zewnątrz, krytycyzm w ocenie siebie itd.Kultura jest duszą narodu. To ona decyduje o jego tożsamości. Św. Jan Paweł II pięknie to wypowiedział w siedzibie UNESCO w Paryżu 22 czerwca 1980 roku, mówiąc o tym, że „naród istnieje z kultury i dla kultury”. Papież powiedział: „Jestem synem narodu, który przetrzymał najstraszniejsze doświadczenia dziejów, ale pozostał przy życiu i pozostał sobą. Zachował własną tożsamość i zachował pośród rozbiorów i okupacji własną suwerenność jako naród - nie w oparciu o jakiekolwiek inne środki fizycznej potęgi, ale tylko w oparciu o własna kulturę, która okazała się w tym wypadku potęgą większą od tamtych potęg...”. Kościół jest mecenasem kultury - głosząc koncepcję człowieka chrześcijanina na miarę myśli Bożej, wspierając go w pełni w dążeniu do człowieczeństwa. W katechezie Kościół uczy jak korzystać w z dóbr kultury poprzez kazania czy konferencje. Ponadto Kościół dokonuje ewangelizacji środowisk twórczych urządzając rekolekcje, inspirując twórczość literacką czy artystyczną. Równocześnie Kościół ewangelizuje przez kulturę zapraszając twórców z różnych dziedzin, organizując konkursy, wykłady czy tygodnie kultury. Zakłada też czytelnie, biblioteki parafialne, popiera prasę i czytelnictwo katolickie. Wychowuje wiernych przez estetykę kościołów – architektura, piękno wnętrz, dekoracje, piękno liturgii, śpiewy, recytacje itd.

Człowiek posłuszny nakazowi Stwórcy tworzy kulturę materialną, cywilizacyjną, duchową i obyczajową. A jako istota społeczna tworzy kulturę życia społecznego – rodzina, prawo czy ustrój państwowy. Twórcą kultury jest oczywiście człowiek i to on jest głównym jej odbiorcą. Kultura i religia są w rzeczywistości bliskie sobie, jednak różne w swojej istocie, bo kultura dotyczy wewnętrznych wartości człowieka i skutków jego działania - także w wymiarze społecznym, religia natomiast ogarnia całość więzi łączących człowieka z Bogiem. Dlatego kultura potrzebuje religii, aby jej przejawy miały wartość nie tylko ziemską i czasową, lecz również wieczną. Jednocześnie religia, której celem jest zbawienie człowieka potrzebuje kultury. Dla dobra obu rzeczywistości powinny one stanowić jedność, jednak kultura nigdy nie zastąpi religii. Chrześcijanin jest to człowiek obdarzony łaską wiary, którego zadaniem jest budowanie lepszego świata. Taki człowiek ma obowiązek tworzyć kulturę prawdy, dobra moralnego, prawości, szlachetności i piękna w oparciu o wartości chrześcijańskie.