Reklama

Kawa, łyżki i różańce

2015-02-26 13:20

Katarzyna Jaskólska
Edycja zielonogórsko-gorzowska 9/2015, str. 4-5

Aleksandra Bielecka
Klerycy zachęcają do zainteresowania się misjami

1 marca w kościołach przeprowadzana jest ogólnopolska zbiórka pieniężna do puszek na rzecz dzieła pomocy misjonarzom „Ad Gentes”. Potrzeb w krajach misyjnych jest wiele, więc każda złotówka ma znaczenie. Wiedzą o tym zwłaszcza ci, którzy w pomoc misją angażują się przez cały rok, jak choćby klerycy z Paradyża zrzeszeni w Kole Misyjnym

Koło spotyka się raz w tygodniu i, jak mówi jego lider Maciej Chorążyczewski, skupia się na trzech obszarach działalności: – Pierwszym jest wsparcie modlitewne misji – zwykle spotykamy się w jednej z kaplic i odmawiamy jakąś krótką modlitwę, np. dziesiątkę Różańca. Drugim polem naszego działania jest wsparcie finansowe misji. I to realizujemy na różne sposoby. Jakiś czas temu na przykład w ramach akcji AdoMis składaliśmy się na wsparcie kilku kleryków na Madagaskarze, w Peru. Nasze pieniądze przekazujemy osobom, które są związane z misjami bezpośrednio, więc jesteśmy pewni, że trafiają, gdzie trzeba. Jeżeli chodzi o trzeci obszar naszych działań, to jest to formacja stała. W tym roku doszliśmy do wniosku, że będziemy to robić w formie comiesięcznych spotkań, na których będziemy omawiali różne aspekty misyjne. Planujemy rozmawiać o „Redemptoris missio”, o działalności misyjnej Kościoła powszechnego, o gazetach misyjnych, a wszystko po to, żeby wiedzieć, jak mówić ludziom o misjach, żeby informować, że przestrzenią misji nie jest tylko Afryka, ale również Ameryka Południowa, Azja, Kanada Północna.

Uczą się dzielić

W seminarium działa kilka wspólnot, w których można się formować, więc Koło Misyjne nie jest jedyną możliwością. Co w nim jest takiego, że przyciąga? – Poszerzamy tu swoją wiedzę o misjach. A każdy ksiądz powinien mieć taką wiedzę; mamy zresztą na wykładach taki przedmiot jak misjologia. Uczymy się tu dzielenia. Między innymi dzielenia się modlitwą. Bycie w tym kole uczy regularnej modlitwy, bo jednak spotykamy się co tydzień. Ja modlę się w tych intencjach również w wakacje, chociaż wtedy grupa spotkań nie ma – tłumaczy Wojciech Lisiewicz. – Uczymy się również regularnej pomocy finansowej. Współcześnie dużym problemem jest przywiązanie do pieniędzy, a jednym ze sposobów walki z tym jest takie samoopodatkowanie się. Od każdej kwoty, którą otrzymujemy, możemy odprowadzać jakiś procent. Cele, na które mogą pójść te pieniądze, są różne, a my akurat wybieramy misje.

Marcin Krzyżanowski dodaje: – W ramach bycia w kole przygotowujemy się też do przyszłej pracy duszpasterskiej w parafii – tam będziemy mogli zakładać koła misyjne, zachęcać do odpowiedzialności za misje, mówić ludziom, że to są ważne sprawy.

Reklama

Sklepik misyjny

Póki co w ramach promocji misji i zbierania funduszy klerycy prowadzą sklepik misyjny. Jego asortyment stale się zmienia, aktualnie na stanie znajdują się np. drewniane łyżki, malowane kartki czy różańce (wszystko to ręczna robota!). – Nasz sklepik promujemy szczególnie podczas dni otwartej bramy, przy okazji odpustu albo kiedy spodziewamy się wizyty jakiejś większej grupy pielgrzymów. Ale jeśli ktoś przyjedzie tak po prostu w ciągu roku, również może się do nas zgłosić, a my udostępnimy nasz sklepik – wyjaśnia Maciej Chorążyczewski. – Nasze „towary” pochodzą z różnych źródeł. Część kupujemy, część dostajemy od s. Anuncjaty, która pracuje w Kamerunie, część od sióstr mieszkających w Pniewach, a część robimy sami. Był taki czas, kiedy robiliśmy ikony. To była praktycznie praca od podstaw – cięliśmy deski, opalaliśmy je, malowaliśmy i wreszcie naklejaliśmy obrazek, w tym wypadku była to reprodukcja ikony Jezus z przyjacielem. Robiliśmy też różańce, do których przymocowane były hebanowe krzyżyki, które otrzymaliśmy z misji. Różańce zresztą robimy do tej pory, różnymi metodami.

W sklepiku w tej chwili dostępne są dwa rodzaje różańców – plecione i z koralików. – Różańców nie robimy sami od podstaw, kupujemy hurtowo elementy. Trzeba się pilnować przy tej pracy, żeby liczba paciorków się zgadzała – mówi Marcin Krzyżanowski. Do historii przeszedł już różaniec z sześcioma dziesiątkami. W takim wypadku można oczywiście spruć i naprawić, ale bywa, że takie dzieło zostawia się na pamiątkę.

Z ciekawszych rzeczy – sklepik rozprowadzał kiedyś nawet kawę misyjną, która miała całkiem spore wzięcie.

Żeby coś zostało

Nie tylko modlitwa, składki i formacja – coś tez trzeba zostawić dla następców. Sebastian Pytlik właśnie próbuje reaktywować kronikę Koła Misyjnego. – Z materiałów, które się zachowały, wynika, że Koło Misyjne w seminarium istnieje od 1994 r., a taką przynajmniej datą jest opatrzony pierwszy wpis w starej kronice. Była to lista osób zaangażowanych w działalność koła, opiekunem był ks. Zygmunt Zapaśnik – opowiada. – Z tamtej kroniki wynika, że koło zajmowało się podobnymi akcjami jak my teraz. Notowano najciekawsze wydarzenia, np. w 2006 r. z klerykami spotkał się bp Krzysztof Białasik, misjonarz, który niedługo po przyjęciu sakry biskupiej odwiedził swoje dawne seminarium. Te stare wpisy zostaną przeniesione do nowej kroniki, żeby nic nie przepadło.

Konkretne doświadczenie

Działalność w kole już zaczyna powoli owocować. – Kiedy spotkaliśmy się z o. Lucą Bovio, sekretarzem krajowym Papieskiej Rady Misyjnej, mówił nam o apostolstwie chorych. I to bardzo się nam przydało podczas praktyk w szpitalu czy hospicjum. Chorzy chętnie słuchali o tym, że mogą ofiarować swoje cierpienia w intencji misji. Wielu z nich modli się już w różnych potrzebach Kościoła i niektórzy po naszych rozmowach zdecydowali, że będą modlić się też za misjonarzy – mówi Maciej Chorążyczewski.

Niektórzy zetknęli się z działalnością na rzecz misji dopiero w seminarium, ale są i tacy, którzy przyszli tu z konkretnymi doświadczeniami. – Katecheta w mojej szkole prowadził akcję adopcji dziecka na odległość. Chętni co miesiąc wpłacali po złotówce, to przez cały rok szkolny wynosiło w sumie 10 zł od osoby. To nas zbytnio nie obciążało, a jednak uczyło dzielenia się tym, co mamy – opowiada Sebastian Pytlik. – Później podobna inicjatywa zrodziła się w parafialnym KSM, wspieraliśmy wtedy jednego chłopca. Dostawaliśmy stamtąd listy i zdjęcia, więc był między nami kontakt, ta pomoc była konkretna, nie w ciemno. Tamtejsze dzieci nie mają wygórowanych potrzeb. To głównie przybory szkolne, zeszyty, podręczniki.

To obowiązek

Złośliwi mogliby zapytać, po co angażować się w działania na drugim końcu świata, skoro u nas mamy wystarczająco dużo potrzebujących. – Wszystkim nie pomożemy. Potrzeby są i potrzeby będą – mówi Wojciech Lisiewicz – ale ludzie w takiej chociażby Afryce nie mają zbyt wielkiej pomocy. W Polsce jest dużo organizacji państwowych i kościelnych, które zajmują się działalnością charytatywną, więc tu, na miejscu, jakąś pomoc udaje się zwykle zorganizować. W krajach misyjnych jest trudniej. Dlatego myślę, że pomoc im to nasz obowiązek.

Tagi:
misje seminarium

Reklama

Hiszpania: osadzony szwagier króla został wolontariuszem u orionistów

2019-09-19 15:14

mz (KAI/EM/EP/REL) / Madryt

Iñaki Urdangarin, osadzony od 2018 r. za malwersacje szwagier króla Hiszpanii Filipa VI, wyszedł w czwartek rano z więzienia Brieva, w prowincji Ávila, aby rozpocząć swoją współpracę z ośrodkiem dla niepełnosprawnych. Instytucję, prowadzoną przez księży orionistów, Urdangarin będzie odwiedzał dwa razy w tygodniu, pracując tam jako wolontariusz przez 8 godzin.

ferobanjo/pixabay.com

Zgodnie z opublikowaną we wtorek decyzją sądu Kastylii i Leonu Iñaki Urdangarin będzie pracował jako wolontariusz na rzecz innych, a także w celu swojej “socjalizacji wynikającej z osamotnienia”. Mąż siostry króla Filipa VI ma pomagać niepełnosprawnym w Domu Księdza Orione w Pozuelo de Alarcón w codziennych zajęciach, takich jak spacer, ćwiczenia czy pływanie.

51-letni Urdangarin trafił do więzienia Brieva w czerwcu 2018 r. po skazaniu go przez sąd na blisko sześć lat więzienia, m.in. za nielegalne zainkasowanie 6 mln euro przeznaczonych na inwestycje publiczne. Podczas śledztwa potwierdzono, że w latach 2004-2006 Urdangarin firmował swoim nazwiskiem przestępczą działalność organizacji non profit, Instytutu Noos, powołanego do propagowania sportu i kultury fizycznej. Większość środków trafiała jednak na inne cele, m.in. prywatne konta w rajach podatkowych.

Iñaki Urdangarin jest byłym kapitanem reprezentacji Hiszpanii w piłce ręcznej. Z ekipą tą zdobył dwukrotnie, w 1996 r i 2000 r., brązowy medal na letnich igrzyskach olimpijskich.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Cenzura prewencyjna w Empiku. Wycofanie „Gazety Polskiej” ze sprzedaży narusza Konstytucję

2019-09-20 11:59

Notatka prasowa

Decyzja władz Empiku o wycofaniu ze sprzedaży jednego z wydań „Gazety Polskiej” narusza konstytucyjną wolność prasy. Stanowi także dyskryminację części społeczeństwa ze względu na poglądy. Do czasopisma dołączona była naklejka sprzeciwiająca się ideologii ruchu LGBT. Praktyka kierownictwa sieci sklepów może prowadzić do sytuacji, w której każdy konserwatywny tytuł będzie bezprawnie cenzurowany przez sprzedawcę.

pl.wikipedia.org

Działanie Empiku stanowi swego rodzaju cenzurę prewencyjną, a więc kontrolę treści prasowych przed ich publikacją oraz godzi w zapisaną w art. 14 Konstytucji zasadę wolności prasy. Cenzura prewencyjna środków społecznego przekazu jest na gruncie ustawy zasadniczej wyraźnie zabroniona (art. 54 ust. 2). Kontrola jeszcze nieopublikowanych treści jakiej dopuścił się Empik, narusza także wolność posiadania i wyrażania poglądów, której istotnym elementem jest możliwość pozyskiwania i rozpowszechniania informacji. Bez zagwarantowania prawnego tej wolności i faktycznej jej realizacji kształtowanie własnych poglądów jest niemożliwe. Decyzja władz sieci sklepów stanowi też przykład dyskryminacji licznej grupy obywateli ze względu na wyznawane poglądy.

Działania Empiku wymierzone były przede wszystkim w dodatek do „Gazety Polskiej” – naklejkę, której nadano treść i znaczenie odbiegające od właściwej jej interpretacji. Arbitralnie uznano, że dystrybucja nalepki godzi w tzw. antydyskryminacyjną politykę przedsiębiorstwa, podczas gdy uniemożliwienie posługiwania się naklejką czytelnikom magazynu, stanowi naruszenie ich wolności słowa, w tym wolności wyrażania poglądów krytycznych wobec postulatów politycznych czy społecznych. W konsekwencji dochodzi do dyskryminacji tych osób, które poprzez posługiwanie się naklejką chciały wziąć udział w debacie społecznej dotyczącej istotnych i aktualnych tematów.

Ponadto, firma dostarczająca prasę do Empiku, przed publikacją jednego z następnych numerów „Gazety Polskiej” domagała się od wydawcy czasopisma przedstawienia wizualizacji naklejki, która miała być dołączona do tego wydania. Nalepka przedstawiała wizerunek Matki Boskiej Częstochowskiej. Nie ma informacji o tym, czy inne tytuły były w podobny sposób kontrolowane.

„Działanie Empiku stanowi ingerencję w treści publikowane w prasie. Empik jest jednym z głównych sprzedawców prasy w Polsce, dlatego jego arbitralne decyzje o odmowie sprzedaży konkretnego wydania gazety, przekładają się na dotkliwe straty finansowe wydawcy. Takie działanie może wywołać tzw. efekt mrożący polegający na zniechęceniu wydawców do publikowania określonych treści w przyszłości” – skomentował Łukasz Bernaciński z Centrum Analiz Ordo Iuris.

Instytut Ordo Iuris analizuje możliwość podjęcia działań w związku z nagannymi praktykami Empiku m.in. na gruncie prawa prasowego oraz ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

USA: biskupi krytykują nauczanie o. Jamesa Martina SJ

2019-09-20 13:59

rk (KAI/LifeSiteNews.com) / Filadelfia/Springfield

Biskup diecezji Springfield w stanie Illinois Thomas Paprocki przyłączył się do krytyki pod adresem amerykańskiego jezuity, o. Jamesa Martina SJ, który twierdzi, że otwarcie parafii na środowiska LGBT – lesbijki, gejów, biseksualistów i osób transpłciowych – wpłynie dobrze na katolickie wspólnoty. Przed dwuznacznością niektórych poglądów popularnego jezuity i brakiem uprawnień do tego, by duchowny ten wypowiadał się w imieniu Kościoła, ostrzegł wcześniej arcybiskup Filadelfii Charles Chaput OFMCap.

youtube.com

Bezpośrednim powodem reakcji amerykańskich hierarchów było wystąpienie o. Martina 17 września br. na Uniwersytecie św. Józefa w Filadelfii, w którym nawiązał do tez zawartych w swej książce „Building A Bridge”. Od dawna jezuita wskazuje na środowisko LGBT jako te, które jest w stanie „ubogacić” Kościół i wiarę wyznawców. Wielu wskazuje go jako mentora ruchu „katolików LGBT”.

Abp Chaput w specjalnym oświadczeniu ostrzegł diecezjan przed nauczaniem o. Martina, który, jak zauważył, zachęca katolików doświadczających pociągu seksualnego do przedstawicieli tej samej płci, by utożsamiali się z takimi określeniami jak „geje” czy „lesbijki”. Tymczasem jak, wskazał metropolita Filadelfii, sprzeciwia się to „jasnemu ewangelicznemu nauczaniu, że naszą tożsamość odnajdujemy w Jezusie Chrystusie”. Przypomniał, że wynika z faktu, że „zostaliśmy stworzeni na obraz i podobieństwo Boga i wezwani do bycia synami i córkami Boga”.

Do krytyki o. Martina przyłączył się bp Thomas Paprocki. Przyznał, że jezuita z jednej strony słusznie wyraża prawdę o tym, że Bóg kocha wszystkich ludzi, jednak z drugiej strony „albo zachęca, lub nie koryguje zachowania, które oddziela osobę od właśnie tej miłości”. Biskup diecezji Springfield nazwał poglądy zakonnika „skandalicznymi”, gdyż „prowadzą ludzi do przekonania, że szkodliwe zachowanie nie jest grzeszne”.

„Publiczne przesłanie o. Martina stwarza zamęt wśród wiernych i burzy jedność Kościoła, propagując fałszywe poczucie, że niemoralne zachowanie seksualne jest akceptowane w świetle prawa Bożego. Bóg naprawdę kocha ludzi odczuwających pociąg seksualny do osób tej samej płci i są oni mile widzialni w Kościele. Ale jednocześnie misją Kościoła w stosunku do tych braci i sióstr, tak jak wobec innych wiernych, jest: kierować, zachęcać i wspierać każdego z nas w chrześcijańskiej walce o cnotę, uświęcenie i czystość” – oświadczył bp Paprocki, odsyłając na koniec do słów z Ewangelii św. Łukasza: „Jeśli brat twój zawini, upomnij go; i jeśli żałuje, przebacz mu!” (Łk 17, 3).

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem