Serwis przemyski

Maryja żyje z oczyma zwróconymi na Chrystusa i skarbi sobie każde Jego słowo: "Zachowywała wszystkie te sprawy i rozważała je w swoim sercu" (Łk 2, 19; por. 2, 51). Wspomnienia o Jezusie, wyryte w Jej duszy, towarzyszyły Jej w każdej okoliczności, sprawiając, że powracała myślą do różnych chwil swego życia obok Syna. To te wspomnienia stanowiły niejako "różaniec", który Ona sama nieustannie odmawiała w dniach swego ziemskiego życia.
I również teraz, wśród radosnych śpiewów niebieskiego Jeruzalem, motywy, dla których składa Bogu dzięki i oddaje Mu chwałę, pozostają te same. To one stanowią inspirację dla Jej macierzyńskiej troski o Kościół pielgrzymujący, w którym nadal, jako głosicielka Ewangelii, rozwija wątek swego "opowiadania". Maryja stale przypomina wiernym "tajemnice" swego Syna, pragnąc, by je kontemplowano, i by dzięki temu mogły wydać z siebie całą swą zbawczą moc. Odmawiając Różaniec, wspólnota chrześcijańska wnika w spojrzenie Maryi i żyje jej wspomnieniami.
Jan Paweł II
(List Apostolski "Rosarium Virginis Mariae", nr 11)

20 grudnia. W świetlicy Komendy Miejskiej Policji w Krośnie odbyło się świąteczne spotkanie policjantów i pracowników cywilnych oraz funkcjonariuszy pracujących w komisariatach i rewirach dzielnicowych. Liturgii opłatkowego spotkania, w którym uczestniczyło ponad 150 osób, przewodniczył ks. prał. Kazimierz Kaczor, duszpasterz policji. Oprawę muzyczną prowadził Chór Mieszany z Zespołu Szkół Muzycznych w Krośnie pod batutą Renaty Zajdel.

10 stycznia. W Lesku, Jarosławiu, Krośnie, Łańcucie, Przemyślu i Sanoku odbył się drugi etap III Regionalnej Olimpiady Wiedzy o Wielkich Polakach - Błogosławiony Ks. Jan Balicki (dla gimnazjalistów). Do archidiecezjalnego finału, który odbędzie się 28 lutego 2003 r. w Wyższym Seminarium Duchownym w Przemyślu, zakwalifikowali się laureaci trzech pierwszych miejsc w poszczególnych rejonach: z archiprezbiteratu bieszczadzkiego - Joanna Sidorska (Gimnazjum w Mchawie), Anna Woźna (Gimnazjum w Lesku), Przemysław Hus (Gimnazjum w Ustrzykach Dolnych); z archiprezbiteratu jarosławskiego - Monika Potoczna (Gimnazjum w Makowisku), Żaneta Bereza (Gimnazjum w Szówsku), Inga Koralewicz (Gimnazjum Sióstr Niepokalanek w Jarosławiu); z archiprezbiteratu krośnieńskiego - Joanna Kuta (Katolickie Gimnazjum w Krośnie), Karol Janocha (Katolickie Gimnazjum w Krośnie), Paweł Such (Gimnazjum w Krościenku Wyżnem); z archiprezbiteratu łańcuckiego - Dorota Pękala (Gimnazjum nr 1 w Łańcucie), Paulina Jagusztyn (Gimnazjum nr 1 w Łańcucie) i Karolina Jakucka (Gimnazjum w Giedlarowej), Anna Warchoł (Gimnazjum w Woli Zarczyckiej); z archiprezbiteratu przemyskiego - Jacek Bram (Gimnazjum nr 1 w Przemyślu), Joanna Szybiak (Gimnazjum w Dubiecku), Monika Zwierkowska (Gimnazjum w Stubnie); z archiprezbiteratu sanockiego - Mariusz Wójcik (Gimnazjum nr 4 w Sanoku), Katarzyna Gbur (Gimnazjum w Brzozowie), Paulina Piotrowska (Gimnazjum w Pobiednie). Organizatorami Olimpiady są Wydział Nauki Katolickiej Kurii Metropolitalnej w Przemyślu oraz Michalicki Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych w Miejscu Piastowym. Szczegółowe informacje na temat Olimpiady oraz najciekawsze katalogi katolickie znajdują się na stronie internetowej: www. olimpiada. otd.pl

12 stycznia. W Bursie Szkolnej dla Młodzieży Żeńskiej przy ul. Chopina 1 w Przemyślu, prowadzonej przez Zgromadzenie Sług Jezusa, odbyło się spotkanie opłatkowe dla mieszkanek Bursy oraz ich rodziców. Opłatek rozpoczęła Msza św., którą w kaplicy internatu sprawował ks. Paweł Pelc, wikariusz katedralny. Bursa Szkolna prowadzi działalność dydaktyczno-wychowawczą od 1 września 1992 r. i zapewnia mieszkania dla 73 osób.

12 stycznia. Arcybiskup Józef Michalik gościł w Domu Rekolekcyjnym "Nadzieja" w Dubiecku, gdzie celebrował Eucharystię i wygłosił okolicznościową homilię na zakończenie Zjazdu Prezesów Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży Archidiecezji Przemyskiej. Po zakończonej Mszy św. Ksiądz Arcybiskup dzielił się z KSM-owiczami opłatkiem.

12 stycznia. Kręgi Domowego Kościoła Ruchu Światło-Życie rejonu jarosławskiego obchodziły 20-lecie pracy formacyjnej. Z tej okazji bp Stefan Moskwa, w asyście księży moderatorów Jana Jagustyna z Pawłosiowa i Zbigniewa Szewczyka z kolegiaty, sprawował uroczystą Mszę św. w kościele Ojców Reformatów. Po zakończonej Eucharystii był czas dzielenia się opłatkiem i wspólnego kolędowania.

12 stycznia w sali parafialnego Centrum Kultury aktorzy Teatru Oratoryjnego istniejącego przy parafii św. Józefa w Przemyślu dwukrotnie przedstawili Jasełka Salezjańskie.

16 stycznia. W kościele Chrystusa Króla w Jarosławiu odbył się koncert kolęd w wykonaniu zespołu smyczkowego, chóru i orkiestry z Państwowej Szkoły Muzycznej w Jarosławiu.

Oprac. ks. Tadeusz Biały

Z życia Seminarium Duchownego

14 stycznia. Rektor Seminarium ks. Marian Rojek wziął udział w uroczystościach liturgicznych ku czci św. Bazylego Wielkiego, jakie odbyły się w klasztorze Zakonu Ojców Bazylianów. Uroczystej Mszy św. przewodniczył metropolita przemysko-warszawski obrządku greckokatolickiego abp Jan Martyniak.

16-17 stycznia. Alumni Damian Napieracz i Krzysztof Szybiak z roku III wzięli udział w Ogólnopolskim Sympozjum Mariologiczno-Maryjnym pt.: Światło Tajemnic Różańcowych w nauczaniu Jana Pawła II, które odbyło się w Klasztorze Jasnogórskim w Częstochowie.

18 stycznia. Gościem wspólnoty seminaryjnej był metropolita przemyski abp Józef Michalik. Wygłosił on konferencję na temat tożsamości kapłańskiej i warunków relacji kapłana do Boga i ludzi. Konferencja rozpoczęła miesięczny dzień skupienia

19 stycznia. Alumni przeżywali swój dzień skupienia. Wprowadzenia do modlitwy o warunkach kapłańskiej przyjaźni z Chrystusem prowadził ojciec duchowny ks. Kazimierz Gadzała.

19 stycznia. Z okazji liturgicznego wspomnienia bł. bp. Józefa Sebastiana Pelczara, wspólnota seminaryjna wzięła udział w uroczystej Mszy św., która została odprawiona w archikatedrze przemyskiej pod przewodnictwem bp. Adama Szala. Okolicznościową homilię wygłosił ojciec duchowny ks. Stanisław Jamrozek.

Oprac. ks. Kazimierz Gadzała

Wyższe Seminarium Duchowne
ul. Zamkowa 5
37-700 Przemyśl

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Drodzy Bracia i Siostry! W Rzymie na Awentynie znajduje się opactwo benedyktyńskie św. Anzelma. Jako siedziba Instytutu Studiów Wyższych oraz opactwa prymasa benedyktynów skonfederowanych, stanowi ono miejsce, które łączy w sobie modlitwę, naukę i zarządzanie, czyli te trzy płaszczyzny aktywności, które cechują życie Świętego, któremu opactwo jest dedykowane: Anzelmowi z Aosty, którego 900. rocznica śmierci przypada w tym roku. Liczne inicjatywy, podjęte zwłaszcza przez diecezję Aosty z okazji tej rocznicy, ukazały zainteresowanie, które nadal budzi ten średniowieczny myśliciel. Jest on znany również jako Anzelm z Bec i Anzelm z Canterbury, ponieważ związany był w tymi miastami. Kim jest ta osobistość, z którą trzy miejsca, oddalone od siebie i znajdujące się w trzech różnych krajach - we Włoszech, we Francji i w Anglii - czują się szczególnie związane? To mnich o intensywnym życiu duchowym, znakomity wychowawca młodzieży, teolog o niezwykłych zdolnościach spekulatywnych, mądry zarządca i niezłomny obrońca „libertas Ecclesiae” - wolności Kościoła. Anzelm jest jedną z wybitnych osobowości średniowiecza, potrafił połączyć wszystkie te przymioty dzięki głębokiemu doświadczeniu mistycznemu, które zawsze kierowało jego myślą i działalnością. Św. Anzelm urodził się w 1033 r. (lub na początku 1034 r.) w Aoście jako pierworodny syn znamienitej rodziny. Jego ojciec był człowiekiem szorstkim, oddającym się rozkoszom życia i trwoniącym swój majątek; matka zaś to kobieta szlachetnych obyczajów i głębokiej pobożności (por. Eadmero, „Vita s. Anselmi”, PL 159, col. 49). To matka zajęła się wczesną humanistyczną i religijną formacją syna, którego następnie powierzyła benedyktynom z przeoratu w Aoście. Anzelm, który jako dziecko - jak opowiada jego biograf - wyobrażał sobie, że dobry Bóg zamieszkuje wysokie, ośnieżone szczyty Alp, miał pewnej nocy sen, że wysłano go do tego wspaniałego królestwa samego Boga, który długo i serdecznie z nim rozmawiał, po czym poczęstował go „śnieżnobiałym chlebem” (tamże, col. 51). Sen ten pozostawił w nim przekonanie, że został powołany do wypełnienia szczytnej misji. Gdy miał piętnaście lat, poprosił o przyjęcie do Zakonu Benedyktynów, ojciec jednak całą swoją władzą sprzeciwił się temu i nie ustąpił nawet wtedy, gdy ciężko chory syn, czując, że koniec jest bliski, błagał o zakonny habit jako ostatnią pociechę. Anzelm powrócił do zdrowia, a potem, po przedwczesnej śmierci matki, przeżywał czas moralnego zagubienia: zaniedbał naukę i porwany ziemską namiętnością, stał się głuchy na napomnienia Boga. Porzucił dom i zaczął włóczęgę po Francji w poszukiwaniu nowych przeżyć. Trzy lata później, gdy dotarł do Normandii, udał się do opactwa Benedyktynów w Bec, przyciągnięty sławą Lanfranka z Pawii, przeora klasztoru. Było to dla niego spotkanie opatrznościowe i decydujące o dalszym jego życiu. Anzelm z zapałem podjął studia pod kierunkiem Lanfranka i w krótkim czasie stał się nie tylko ulubionym uczniem, ale również powiernikiem mistrza. Zapłonęło w nim na nowo jego powołanie zakonne i - po starannym rozważeniu - w wieku 27 lat wstąpił do zakonu i przyjął święcenia kapłańskie. Asceza i studium otworzyły przed nim nowe horyzonty, pozwalając mu odkryć na nowo, i to w znacznie większym stopniu, tę zażyłość z Bogiem, jaką miał jeszcze jako dziecko. Gdy w 1063 r. Lanfrank został opatem w Caen, Anzelm, po trzech zaledwie latach życia monastycznego, mianowany został przeorem klasztoru w Bec i mistrzem klauzurowej szkoły, wykazując się zdolnościami wychowawczymi. Nie lubił metod autorytarnych, porównywał młodych ludzi do małych roślin, które rosną lepiej, kiedy nie są zamknięte w pomieszczeniach, i pozostawiał im „zdrową” swobodę. Był bardzo wymagający wobec samego siebie i wobec innych, gdy chodziło o przestrzeganie wymogów życia monastycznego, lecz zamiast narzucać dyscyplinę, stosował perswazję. Po śmierci opata Erluina, założyciela opactwa w Bec, w lutym 1079 r. Anzelm wybrany został jednogłośnie na jego następcę. Tymczasem wielu mnichów wezwano do Canterbury, by zanieść braciom zza kanału La Manche odnowę, jaka dokonywała się na kontynencie. To dzieło spotkało się z dobrym przyjęciem do tego stopnia, że Lanfrank z Pawii, opat Caen, został nowym arcybiskupem Canterbury i poprosił Anzelma o pozostanie z nim na jakiś czas, aby uczyć mnichów i pomóc mu w trudnej sytuacji, w jakiej znalazła się jego wspólnota kościelna po najeździe Normanów. Pobyt Anzelma okazał się bardzo owocny, zaskarbił on sobie sympatię i szacunek tak, iż po śmierci Lanfranka wybrano go na jego następcę na stolicy arcybiskupiej w Canterbury. Sakrę biskupią przyjął uroczyście w grudniu 1093 r. Anzelm przystąpił od razu energicznie do walki o wolność Kościoła, odważnie domagając się niezależności władzy duchowej od władzy doczesnej. Bronił Kościoła przed bezprawną ingerencją władz politycznych, przede wszystkim królów Wilhelma Rudego i Henryka I, zachętę i poparcie znajdując u papieża, któremu okazywał zawsze śmiałe i serdeczne oddanie. Wierność tę przypłacił w 1103 r. nawet goryczą wygnania ze swej stolicy w Canterbury. Dopiero w 1106 r., gdy król Henryk I wyrzekł się roszczeń udzielania kościelnej inwestytury oraz ściągania podatków kościelnych i konfiskaty mienia Kościoła, Anzelm mógł powrócić do Anglii, radośnie witany przez duchowieństwo i lud. Tak szczęśliwie zakończyła się walka, jaką stoczył orężem wytrwałości, dumy i dobroci. Ten Święty Arcybiskup, który budził wokół siebie podziw, gdziekolwiek się udał, ostatnie lata swego życia poświęcił przede wszystkim moralnej formacji duchowieństwa i intelektualnym badaniom zagadnień teologicznych. Zmarł 21 kwietnia 1109 r., słuchając słów Ewangelii czytanej tego dnia podczas Mszy św.: „Wyście wytrwali przy Mnie w moich przeciwnościach. Dlatego i Ja przekazuję wam królestwo, jak Mnie przekazał je mój Ojciec: abyście w królestwie moim jedli i pili przy moim stole” (Łk 22, 28-30). W ten sposób spełnił się sen o tej tajemniczej uczcie, który w dzieciństwie miał na samym początku swej drogi duchowej. Jezus, który zaprosił go, by siadł przy Jego stole, przyjął św. Anzelma po śmierci do wiecznego królestwa Ojca. „Błagam Cię, Boże, obym mógł Cię poznać, obym Cię kochał, bym mógł się Tobą radować. A jeżeli nie mogę w całej pełni w tym życiu, niech przynajmniej stale postępuję naprzód, aż nadejdzie to w pełni” („Proslogion”, rozdz. 14). Modlitwa ta pozwala zrozumieć mistyczną duszę tego wielkiego Świętego okresu średniowiecza, twórcy teologii scholastycznej, któremu tradycja chrześcijańska przyznała tytuł „Doctor Magnificus”, ponieważ żywił gorące pragnienie zgłębiania tajemnic Bożych, z pełną świadomością jednak, że droga poszukiwania Boga nigdy się nie kończy, przynajmniej na tej ziemi. Jasność i logiczny rygoryzm jego myśli zawsze miały na celu „wzniesienie duszy do kontemplacji Boga” (tamże, „Proemium”). Stwierdził on wyraźnie, że ten, kto chce uprawiać teologię, nie może liczyć jedynie na swą inteligencję, ale musi pielęgnować jednocześnie głębokie przeżywanie wiary. Działalność teologa, według św. Anzelma, rozwija się więc w trzech etapach: wiara - bezinteresowny dar od Boga, który należy przyjąć z pokorą; doświadczenie - które polega na wcieleniu słowa Bożego we własnym codziennym życiu; wreszcie prawdziwe poznanie - które nigdy nie jest owocem ascetycznego rozumowania, lecz kontemplatywną intuicją. Jak najbardziej aktualne pozostają także dziś w tej materii, dla zdrowych badań teologicznych i dla każdego, kto chciałby zgłębić prawdę wiary, jego słynne słowa: „Nie próbuję, Panie, przeniknąć Twojej głębi, gdyż w żadnym razie nie przyrównuję do niej mego intelektu; pragnę jednak, przynajmniej do pewnego stopnia, zrozumieć Twoją prawdę, w którą wierzy i którą kocha moje serce. Nie staram się bowiem zrozumieć, abym uwierzył, ale wierzę, bym zrozumiał” (tamże, 1). Drodzy Bracia i Siostry, miłość do prawdy i nieustanne pragnienie Boga, które naznaczyły całe życie św. Anzelma, niech będą dla każdego chrześcijanina bodźcem do niezmordowanego poszukiwania coraz głębszej jedności z Chrystusem - Drogą, Prawdą i Życiem. Oprócz tego gorliwość, pełen odwagi zapał, który wyróżniał jego pasterską działalność i który przysporzył mu czasem niezrozumienia, goryczy, a nawet wygnania, niech będzie zachętą dla pasterzy, osób konsekrowanych i wszystkich wiernych, by kochać Kościół Chrystusowy, modlić się, pracować i cierpieć dla niego, nie porzucając go nigdy ani nie zdradzając. Niechaj wyjedna nam tę łaskę Dziewica Matka Boża, do której św. Anzelm żywił czułe i synowskie nabożeństwo. „Maryjo, Ciebie serce moje chce miłować - pisze św. Anzelm - Ciebie język mój pragnie żarliwie sławić”.