W poniedziałek 20 października rano, w San Severino Marche zmarł kardynał Edoardo Menichelli, arcybiskup senior Ancony-Osimo. Miał 86 lat. Należał do grona pierwszych włoskich kardynałów mianowanych przez papieża Franciszka — otrzymał kapelusz kardynalski podczas konsystorza 14 lutego 2015 roku.

Dzieciństwo na wsi i studia w seminarium

Urodził się w miejscowości Serripola di San Severino Marche (prowincja Macerata) 14 października 1939 roku. Pierwszym wzorem ludzkim i kapłańskim był dla niego proboszcz z czasów dzieciństwa, zapamiętany zwłaszcza za to, że przyjął pod swój dach rodzinę lekarza i partyzanta Mosè Di Segni – jego żonę oraz dwoje dzieci, Elio i Fridę (trzeci syn, późniejszy naczelny rabin Rzymu Riccardo Di Segni, nie był jeszcze wtedy urodzony).

Wśród dzieci bawiących się wówczas z małymi Di Segni był także Edoardo Menichelli. Po latach wspominał tamten epizod, kiedy w 2011 roku, podczas nadania rodzinie Di Segni honorowego obywatelstwa San Severino spotkał się z dawnymi przyjaciółmi z dzieciństwa.

Po ukończeniu nauki w seminarium niższym w San Severino Marche przeniósł się do Rzymu, gdzie na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim uzyskał licencjat z teologii pastoralnej. Święcenia kapłańskie przyjął 3 lipca 1965 roku. Przez trzy lata był wikariuszem parafii św. Józefa w San Severino Marche, a równocześnie nauczał religii w szkołach państwowych.

Posługa w Rzymie

W 1968 roku został powołany do pracy w Rzymie, gdzie spędził 26 lat. Do 1991 roku pracował jako urzędnik w Najwyższym Trybunale Sygnatury Apostolskiej, a następnie w Kongregacji Kościołów Wschodnich jako referent sekretariatu. Pełnił również funkcję sekretarza osobistego prefekta tej dykasterii, kardynała Achille Silvestriniego.

Pasterz w Chieti-Vasto, a następnie w Ankonie-Osimo

10 czerwca 1994 roku św. Jan Paweł II mianował go arcybiskupem Chieti-Vasto, w miejsce przechodzącego na emeryturę Antonio Valentiniego. Święcenia biskupie przyjął 9 lipca w Rzymie z rąk kardynała Silvestriniego, wybierając za motto słowa: Sub lumine Matris („W świetle Matki”). W czasie swojej posługi w Abruzji koncentrował się na ożywieniu duszpasterstwa, nie zaniedbując jednocześnie kwestii organizacyjnych i ekonomicznych archidiecezji.

Dziesięć lat później, 8 stycznia 2004 roku, został przeniesiony na stolicę metropolitalną Ankona-Osimo, zastępując arcybiskupa Franco Festorazziego. 11 września 2011 roku gościł papieża Benedykta XVI podczas jego wizyty duszpasterskiej w Ankonie, gdzie Ojciec Święty przewodniczył Mszy kończącej XXV Kongres Eucharystyczny Włoch. Wizyta ta zapisała się też w pamięci wspólnym obiadem Benedykta XVI z robotnikami i ubogimi wspieranymi przez Caritas.

Z racji szczególnego zaangażowania w duszpasterstwo rodzin papież Franciszek powołał go na członka III Nadzwyczajnego Zgromadzenia Synodu Biskupów o rodzinie (październik 2014) oraz XIV Zwyczajnego Zgromadzenia Generalnego w 2015 roku.

Kardynał z nominacji papieża Franciszka

Od 14 lipca 2017 roku był arcybiskupem seniorem Ancony-Osimo. Papież Franciszek wyniósł go do godności kardynalskiej podczas konsystorza w 2015 roku, drugiego w swoim pontyfikacie, nadając mu tytuł kościoła Najświętszych Serc Jezusa i Maryi w Tor Fiorenza.