Reklama

25. ROCZNICA ŚMIERCI

Pozostały owoce Jego świętej służby

2015-03-31 12:51

Lidia Dudkiewicz
Niedziela Ogólnopolska 14/2015, str. 24-27

Archiwum parafii we Mstowie
Śp. ks. kan. Stanisław Borecki (1939-90)

Parafia Mstów – 13 km od Częstochowy – w żałobie. Zmarł jej proboszcz – ks. kan. Stanisław Borecki. Miał zaledwie 51 lat. Z 28 lat swojego wzorowego kapłaństwa 12 spędził we Mstowie. Aby poznać jego posługę w Kościele i jego człowieczeństwo, trzeba przede wszystkim udać się do Mstowa

Myśli sięgają najpierw okresu wcześniejszego, gdy ks. Stanisław Borecki był wikarym w parafii pw. św. Zygmunta w Częstochowie. Właśnie tam miałam łaskę formować się pod wpływem tego wyjątkowego Kapłana. Ks. Stanisław ze starej parafii pw. św. Zygmunta, przy pełnej akceptacji zacnego, mądrego ks. prał. Władysława Gołąba, uczynił parafię młodości.

Przez śpiew do Boga

Wtedy, a także wcześniej, na poprzednich stacjach swojej służby (Praszka, Jawor, Miedźno, Sosnowiec, Wieluń), potrafił doskonale korzystać z jednoczącej mocy śpiewu religijnego. Do organizowanych w parafii chórków przyciągał głównie młodzież – i tę wzorową, i tę trudniejszą, przekorną. W otoczeniu ks. Stanisława ciągle rozbrzmiewał śpiew, który stanowił narzędzie jego pracy dla nieba. Śpiew był modlitwą, śpiew jednoczył, przyciągał nawet wątpiących. Z ks. Stanisławem śpiewano w kościele, w sali katechetycznej, na wakacjach, gdy obowiązkowo każdego roku wyjeżdżał z młodzieżą w góry. Kochał góry. Wyjazdy były organizowane na wzór oaz. Ich atmosfery nie można zapomnieć. Nawet po latach wraca się pamięcią do tych miejsc wspólnej modlitwy, śpiewu, pracy i zwykłej ludzkiej radości. Dla wielu osób dzięki ks. Stanisławowi były to lata szczęśliwej młodości, ale też lata dobrych wyborów życiowych.

Budził powołania

Ks. Stanisław, jako proboszcz we Mstowie od 1978 r., zawsze pamiętał o swojej poprzedniej rodzinie parafialnej. Gdy gościł nas we Mstowie, wspominaliśmy wspólne częstochowskie lata, posługując się określeniami, które na stałe przylgnęły do różnych, teraz już dorosłych, poważnych ludzi. A byli wśród nas: „Stoper” (to obecnie dr hab. Krzysztof Stopka – profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego), „Docent”, dwaj „Kasownicy” i wiele innych, serdecznie wspominanych osób. Oczywiście, ks. Stanisław był „Szefem”. Tak pozostało do końca.

Reklama

Koniecznie należy wspomnieć wzorowe, błyskotliwe katechezy, „mocne” kazania ks. Stanisława. Praca we wszystkich tych formach musiała być wykonywana z perfekcją. Ksiądz był silnym człowiekiem, stawiał wysokie wymagania najpierw sobie, a potem parafianom. Ktoś nazwał to radykalizmem ewangelicznym – w tym przypadku to bardzo trafne określenie. A owoce są widoczne: dobre małżeństwa, które związał stułą jeszcze w parafii św. Zygmunta, dobre, liczne powołania kapłańskie. Do seminariów i klasztorów poszli chłopcy, ale swoje powołania odkryły też dziewczęta. Ci młodzi ludzie byli zawsze blisko ks. Stanisława. Z nim spędzali długie wieczory, byli najbliżej ołtarza podczas Mszy św., wydawało się, że najgłośniej śpiewali, mieli też przywilej prawie po koleżeńsku, z uznaniem, poklepywać swojego „Szefa” po ramieniu. Dojrzewali w jego blasku, przy nim uczyli się czynić wszystko na chwałę Boga i ku pożytkowi bliźnich. Okazało się, że miał dobrą rękę do powołań.

Boży perfekcjonista

A sam ks. Stanisław chciał robić wszystko najlepiej. Chórek, którego był duchowym ojcem, pod okiem profesjonalisty – pana Jana Bożka – przygotowywał się do corocznych koncertów kolęd, wziął też udział w Sacrosongu. A był to naprawdę dobry poziom.

W 1978 r. rozpoczął się kolejny rozdział w służbie Bożej ks. Stanisława. Został skierowany do mstowskiej parafii pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Ten przystojny, elegancki mężczyzna, z mocnym barytonem, z zamiłowaniami intelektualnymi, z poczuciem humoru, do tej pory spędzający wiele czasu na lekturze, rozmowach ze studentami i inteligencją pracującą – nagle znalazł się na wiejskiej parafii. A było tam bardzo dużo do zrobienia. W dodatku w parafii rezydował obłożnie chory ówczesny proboszcz, który wymagał stałej opieki. Ks. Stanisław przyjął ten obowiązek na siebie i osobiście pielęgnował chorego kapłana, jak najlepszy syn, w chwilach ciężkich niedomagań nosił go na rękach. Jednocześnie ratował niszczejący zabytkowy kościół parafialny we Mstowie i rozbudowywał plebanię. Sam na początku mieszkał kątem w prowizorycznym mieszkaniu, ale od razu podbił serca parafian – oczywiście, przede wszystkim młodych. Użył sprawdzonego narzędzia: śpiewu. Najpierw zapraszał do pomocy młodzież częstochowską. Uczestniczyliśmy w Liturgii we mstowskiej świątyni i demonstrowaliśmy, jak powinno się śpiewać w kościele. Mstowiacy tak o tym mówili: „To było zaskoczenie. Młodzież tłoczyła się w prezbiterium, pełno jej było przy ołtarzu. Obrazek w tym kościele do tej pory nieznany”. Bardzo szybko stanęła przy ołtarzu, obok częstochowskiej, mstowska młodzież śpiewająca. Nawet pan Jan przyjeżdżał z Częstochowy, aby uczyć śpiewu, tak jak uczył częstochowską młodzież. Wkrótce zaczął działać następny chórek. A w efekcie powstał duży chór, złożony z dzieci, młodzieży i dorosłych. Oczywiście, we Mstowie też były na Boże Narodzenie wieczory kolęd, które zaszczycał swą obecnością Biskup Częstochowski.

Pan na włościach

Ks. Stanisław od pierwszego dnia swojego pobytu we Mstowie niezmordowanie działał, pełen entuzjazmu. Ten „Pan na włościach”, jak żartobliwie nazywali go młodzi ludzie, ciężko pracował, robił dosłownie wszystko. Pierwszy wstawał, ostatni udawał się na spoczynek – wspominają wikariusze. Dokąd mu siły pozwalały, odprawiał pierwszą poranną Mszę św., palił w kotłowni, oporządzał gospodarstwo. Był nie tylko gorliwym, mądrym kapłanem i duszpasterzem, uwielbianym i kochanym przez parafian, ale też doskonałym gospodarzem. Pierwszy w kościele, pierwszy w sali katechetycznej, ale też pierwszy na budowie czy w polu. Prawdę powiedział bp Stanisław Nowak, że ręce ks. Boreckiego były szorstkie od pracy. Prowadził przy parafii gospodarstwo z inwentarzem po to, aby wyżywić pielgrzymów, którzy przez prawie pół roku (od maja do września) w drodze na Jasną Górę zatrzymują się na ostatni nocleg we Mstowie. Domy i serca mstowiaków – otwarte. Gościnna plebania – otwarta. Bywało, że na mstowskiej plebanii trzeba było przygotować 300 i więcej obiadów dziennie.

A panowała tam prawdziwie rodzinna atmosfera. Ks. Stanisław i jego wikariusze w swoich pokojach na piętrze tylko spali. Cały dzień wszyscy byli do dyspozycji wiernych. Plebania tętniła życiem – mstowscy gospodarze chętnie pomagający Księdzu, młodzież przychodząca nie tylko do kościoła, na chór czy lekcje religii, ale również po to, aby pobyć na plebanii. Tam poznawali inny kształt życia – tam uczyli się Boga, Ojczyzny, człowieka. Często przyjeżdżali do Mstowa także księża z innych parafii.

Wzajemna wierność

Teraz, gdy ks. Stanisława nie ma już wśród żywych, plebania w dalszym ciągu jest pełna ludzi jak kościół podczas Liturgii. Wydaje się, że proboszcz jest obecny, że zaraz przyjdzie z podwórza czy z sali katechetycznej. Każde miejsce jest pełne tego silnego, zdecydowanego, wymagającego, a jednocześnie radosnego męża Bożego, który w każdej chwili swojego życia cieszył się łaską kapłaństwa. Żył cudowną przemianą parafian, tak gorliwie garnących się do Kościoła. Dali temu wyraz, gdy w dniu pogrzebu bardzo licznie przyjęli Komunię św. – trzeba było ją rozdzielać nawet wokół kościoła.

Proboszcz też został im wierny do końca. W ostatnich miesiącach życia, po dwóch zawałach, przeżywał prawdziwy lęk Ogrójca. Wtedy wyraził swą wolę, aby po śmierci spocząć na mstowskim cmentarzu. Tak bardzo kochał swoją matkę, rodzeństwo i całą rodzinę, tak bardzo kochał rodzinne Starokrzepice. Pragnął jednak w dalszym ciągu należeć przede wszystkim do Kościoła, dlatego spoczął w mogile we Mstowie, blisko swoich parafian, wśród których pełnił świętą służbę. Tak aktywnie, tak szybko żył, aby prowadzić ich do Boga...

Odszedł w pędzie działania

Życie kapłańskie ks. kan. Stanisława Boreckiego to nie tylko parafia Mstów, nie tylko obsługa wybudowanych przez niego kościołów i kaplic (ostatnio w pobliskim Koninie). Ze względu na ogromne walory duchowe, intelektualne i zdolności organizacyjne był pomocnikiem biskupów częstochowskich jako dziekan Regionu Częstochowskiego II, pracował też jako sekretarz Rady Kapłańskiej. Gdy bp Stanisław Nowak, bp Miłosław Kołodziejczyk, kapłani (w liczbie ok. 200), mstowiacy i wierni z innych parafii, w których pracował wcześniej ks. Stanisław, pochylili się nad jego trumną i odprowadzali go 10 kwietnia 1990 r. na wieczny spoczynek, nie tylko modlili się za spokój duszy Zmarłego, ale także dziękowali. Były to chwile ogromnej wdzięczności za dzieła, których zdążył dokonać w swoim krótkim życiu. Tak szybko żył, tak szybko umarł, w pędzie działania. Tak bardzo kochał życie. Tyle jeszcze miał planów, tyle prac rozpoczął. Widocznie, mając świadomość śmiertelnego zagrożenia, bardzo się spieszył. Niezmordowany w pełnieniu dobra. A natrudził się i nacierpiał na tej ziemi... Zostawił parafię rozmodloną, rozśpiewaną. Niejedna wielkomiejska parafia może pozazdrościć tego duszpasterskiego rozmachu. Zostawił Kościołowi młode powołania z mstowskiej parafii (aż siedem!). Umiał porywać dla Boga.

Wzór dla kapłanów

Wiele słów, które zostały tutaj utrwalone, wypowiedział w mowie pogrzebowej bp Stanisław Nowak, który przeżywa przedwczesną śmierć ks. kan. Stanisława Boreckiego jako osobistą żałobę i żałobę całej diecezji częstochowskiej, a zarazem żałobę Kościoła powszechnego. Ksiądz Biskup powiedział, że zmarły Kapłan ze Mstowa może być dla całej ojczyzny wzorem gorliwego, utrudzonego człowieka pracy. Umarł w czasie, gdy takich wyrazistych wzorów tak bardzo potrzeba, gdy Polska dźwiga się ze słabości.

Tyle jeszcze należałoby napisać... Iluż księży prosiło o wyrażenie ich bólu z powodu utraty Kolegi Kapłana, który wprowadzał ich na drogi gorliwej pracy duszpasterskiej. Może Zmarły nie wiedział, że jego katechezy i porywające kazania były wzorem szczególnie dla młodych księży.

Cierpią wierni, którzy utracili swojego przewodnika duchowego. Cierpi matka ks. Stanisława, która już drugiego syna odprowadziła do grobu. Cierpią siostry i bracia z rodzinami. Łączymy się w tym bólu. Pozostały owoce jego ziemskiej, świętej służby. W nich jest obecny, po nich go poznajemy.

Świadectwo

Głębokie świadectwo o zmarłym Proboszczu przekazał kleryk jezuickiego seminarium Zbigniew Szymczyk, prowadzony przez ks. Stanisława do progów seminarium. Jest to świadectwo o ewangelicznym radykalizmie kapłana kochającego cały Kościół. A konkretnie wyraziło się to w umiłowaniu parafii. „Był o nas zazdrosny w Pawłowym stylu i w taki sam sposób przywiązany do miejsca posłania, któremu poświęcił całe swoje siły i zdolności, bo do końca chciał wypełnić wolę Bożą. Obumierające ziarno rodzi życie. Ziarno spełnia się w wyniszczeniu siebie dla nowego życia. Taka jest dynamika życia człowieka, tak też wygląda dynamika kapłańskiego powołania. Teraz nasz ks. Stanisław kazałby zwrócić wzrok na nowe życie w Panu”.

Tagi:
wspomnienia ksiądz kapłan

Reklama

Ksiądz-strażak wyniósł relikwie korony cierniowej z płonącej katedry

2019-04-17 08:21

baz/RMF FM

Jean-Marc Fournier, kapelan paryskiej straży pożarnej został okrzyknięty bohaterem. To dzięki niemu zostały uratowane relikwie korony cierniowej oraz Najświętszy Sakrament.

Corriere Della Sera

Korona cierniowa została sprowadzona do Paryża w 1233 roku przez Ludwika IX. Korona zawiera elementy pochodzące z tej, którą rzymscy żołnierze osadzili na głowie Jezusa Chrystusa przed ukrzyżowaniem.

SCREEN

Bohaterem, który uratował tę bezcenną relikwię jest ksiądz - strażak. Udało mu się także uratować Najświętszy Sakrament. To się nazywa świadectwo wiary!

- Ojciec Fournier to prawdziwy bohater - mówią o nim koledzy. Nie okazał strachu, wszedł prosto do płonącej katedry po relikwie. Jako strażak każdego dnia balansuje na krawędzi życia i śmierci, w ogóle się nie boi - powiedział jeden ze strażaków Sky News.

- 50-letni Jean-Marc Fournier zaczął swoją posługę jako ksiądz w Niemczech. Potem przeniósł się do regionu Pays-de-la-Loire w zachodniej Francji. Od 2004 roku przez kilka lat był kapelanem francuskich żołnierzy w Afganistanie. - informuje RMF FM.


ZDJĘCIA Z WNĘTRZA KATEDRY Zobacz
CZYTAJ DALEJ

Reklama

Bł. ks. Michał Sopoćko
Wierzę, że on do mnie mówi

2019-04-10 10:24

Z aktorem Maciejem Małysą rozmawia Maria Fortuna-Sudor
Niedziela Ogólnopolska 15/2019, str. 20-21

Mogę powiedzieć, że błogosławiony, którego zagrałem, w pewnym sensie stanął na mojej drodze życia i od tego czasu go poznaję – mówi „Niedzieli” Maciej Małysa aktor filmowy i teatralny – odtwórca roli bł. ks. Michała Sopoćki w filmie „Miłość i Miłosierdzie”

Kadr z filmu „Miłość i Miłosierdzie”
Maciej Małys, Janusz Chabior i Kamila Kamińska – odtwórcy postaci ks. Michała Sopoćki, malarza Eugeniusza Kazimirowskiego i s. Faustyny Kowalskiej

MARIA FORTUNA-SUDOR: – Proszę powiedzieć, w jaki sposób został Pan zaangażowany do roli ks. Sopoćki w filmie „Miłość i Miłosierdzie”?

MACIEJ MAŁYSA: – Mojego bohatera miał zagrać inny aktor, ale z jakiegoś powodu zrezygnował. Okazało się, że trzeba dosyć szybko znaleźć odtwórcę ks. Sopoćki. To zadanie otrzymała moja koleżanka, która zastanawiała się, kogo do tej roli polecić. Przyznała, że szukała aktora, jak to nazwała, z wnętrzem. I jakoś tak się stało, że pomyślała o mnie. Późnym wieczorem napisała na messengerze, że ma dla mnie propozycję. Oddzwoniłem. Gdy przeczytałem scenariusz, stwierdziłem, że jestem zainteresowany rolą. Pojechałem na spotkanie z reżyserem. To był dzień imienin Michała – a więc i ks. Sopoćki, i reżysera Michała Kondrata. A na dodatek w tym dniu mijała 10. rocznica ogłoszenia spowiednika s. Faustyny błogosławionym...

– Znał Pan wcześniej historię jego życia?

– Na początku wiedziałem, że był spowiednikiem s. Faustyny. Zresztą odnoszę wrażenie, że większość osób wie na temat ks. Sopoćki niewiele. Znają św. Faustynę, św. Jana Pawła II, ale o bł. ks. Michale Sopoćce wiedzą mniej. Tymczasem to postać niesamowita. Dużo tracimy, nie znając jego życia, w które zostało wpisanych wiele niezwykłych, wręcz cudownych wydarzeń...

– Z Pana słów i gestów łatwo odczytać, że teraz może Pan długo i barwnie mówić o swym bohaterze. Jak się Pan przygotowywał do zagrania tej roli?

– Gdy już wiedziałem, że zagram spowiednika s. Faustyny, to kupiłem „Dziennik” ks. Michała Sopoćki. Zresztą nadal do niego wracam. Tam są takie myśli, których nie sposób przeczytać na raz. Sięgnąłem także po „Dzienniczek” św. Faustyny. Oczywiście, wcześniej o nim wiedziałem, ale znałem tylko fragmenty, zwłaszcza te zasłyszane przy różnych okazjach. W „Dzienniczku” odszukałem wszystkie zapiski odnoszące się do ks. Sopoćki. Poznałem, co pisała o nim św. Faustyna i co mówił jej na temat spowiednika Pan Jezus. Czytałem to wszystko z wypiekami na twarzy. Myślałem: – To o mnie! (śmiech). Wracałem do tych fragmentów i krok po kroku poznawałem niezwykłego człowieka. I powoli budowałem rolę. Pomogły także rozmowy z reżyserem, ale też z moim bratem, dla którego bł. ks. Sopoćko jest osobą bliską. Dziś mogę powiedzieć, że błogosławiony, którego zagrałem, w pewnym sensie stanął na mojej drodze życia i od tego czasu go poznaję.

– Jaki obraz człowieka, kapłana wyłania się z „Dziennika” ks. Sopoćki?

– To poważny kapłan – chociaż osoba pracująca przy filmie przekonywała mnie, że był człowiekiem pogodnym, radosnym. Z moich spostrzeżeń wynika, że miał dystans do siebie, że dużo od siebie wymagał. Przykładem mogą być uwagi zapisane, gdy skończył 79 lat i stwierdził: „...drżę na myśl, że mogę stanąć przed sądem Bożym z pustymi rękami...”. A przecież tyle zrobił! Proszę zobaczyć, jaka pokora. My z reguły jesteśmy surowi, ale dla innych, a sobie raczej pobłażamy. U niego było na odwrót – siebie widział w bardzo krytycznym świetle. Poza tym, aby zrealizować zamierzenie, nie ustawał w działaniu. Był niezwykle pracowity. Z notatek wynika, że bardzo mu zależało na ludziach. W tym, co robił, był bardzo uczciwy. Nigdy nie stwarzał wokół siebie jakiejś otoczki niezwykłości, jakiegoś szczególnego powołania. Wiemy np., że s. Faustyna pisała „Dzienniczek” na polecenie ks. Sopoćki. Już po jej śmierci ks. Michał przyznał, że polecił jej robić notatki, ponieważ był bardzo zajęty i nie zawsze miał czas, aby jej słuchać. Łatwiej mu było w wolnej chwili czytać to, co napisała. Ale ks. Sopoćko nigdy nie przypisał sobie szczególnej roli w powstaniu „Dzienniczka”. Warto przypomnieć, że wiedział, iż kult nie od razu zostanie wprowadzony, ale konsekwentnie realizował powierzone mu dzieło. Nie zrażał się przeciwnościami. Miał świadomość, że im jest trudniej, tym bardziej jego misja ma sens. Myślę, że mieć zaprzyjaźnionego takiego świętego – to supersprawa. Zresztą Jan Paweł II mówił, że warto się przyjaźnić ze świętymi, bo to jest przyjaźń na zawsze. Dlatego cieszę się, że się zaprzyjaźniłem z bł. Michałem Sopoćką. Wierzę, że on do mnie mówi.

– Jak?

– Dam przykład. Ks. Sopoćko pyta Faustynę o pewną sprawę i ona zapewnia go, że zapyta o to Pana Jezusa. Ale podczas Eucharystii, którą ks. Sopoćko odprawia, przychodzi odpowiedź. Jednak ks. Michał nie odbiera tego jako słów Jezusa, wraca do tematu w rozmowie z Faustyną, która stwierdza, że przecież Pan Jezus już mu na to pytanie odpowiedział... I stąd refleksja, że my jesteśmy tak blisko Pana Jezusa, przyjmujemy Go w czasie Eucharystii, a wciąż o Nim zapominamy. On jest, a my Go nie widzimy, nie uświadamiamy sobie Jego obecności.

– Uczestniczył Pan w watykańskiej premierze filmu. Jakie wrażenia?

– Była ekscytacja. W Watykanie widziałem film po raz pierwszy. To była wersja angielska z włoskimi napisami. Pokaz zorganizowano w sali kinowej Filmoteki Watykańskiej w Palazzo San Carlo za Spiżową Bramą. Myślałem, że to będzie większa sala, ale siedzący obok mnie dziennikarz wyjaśnił, iż od pewnego czasu premiery odbywają się właśnie w tym miejscu, które jest bardziej kameralne. Zauważyłem tam wizerunek Matki Bożej Częstochowskiej i od razu pomyślałem, że to zapewne ślad po Janie Pawle II. A w premierze uczestniczyli m.in. dostojnicy Kurii Rzymskiej, a także wikariusz generalny Zgromadzenia Księży Marianów Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny Joseph G. Roesch i były arcybiskup Palermo kard. Salvatore De Giorgi, który bardzo starannie przygotował wprowadzenie do filmu – widać było, że włożył w to wystąpienie wiele energii. Niesamowite było to, że watykańska premiera filmu odbyła się w przeddzień 60. rocznicy wprowadzenia przez Stolicę Apostolską zakazu szerzenia kultu Bożego Miłosierdzia według wizji s. Faustyny. Był to więc symboliczny moment, takie domknięcie tematu. W każdym razie dla nas, twórców filmu, ta premiera to wielkie szczęście i radość, że odbyła się właśnie w Watykanie. Bardzo chciałem tam być.

– A reakcje?

– Było dużo emocji. Zapamiętałem m.in. reakcję siedzącego obok mnie dziennikarza, który zaśmiał się głośno, gdy zobaczył, jak malarz reaguje na ciągłe uwagi Faustyny na temat powstającego obrazu. Dla mnie to było potwierdzenie, że film pokazuje w sposób naturalny to, co się wydarzyło, że nie ma w nim patosu, że wyeksponowano w nim ludzką naturę.

– Komu poleciłby Pan prawdziwą historię Miłości i Miłosierdzia?

– Jako pierwsze przychodzą mi do głowy osoby, które tej historii nie znają. Marzeniem by było, żeby ten film stał się przyczynkiem do nawrócenia. By Miłosierdzie „zadziałało” w taki sposób, że po obejrzeniu filmu jego poruszony odbiorca zaczyna na własną rękę szukać kolejnych informacji o Miłosierdziu i jego apostołach. Kolejną grupę mogą stanowić osoby, o których wspominaliśmy na początku rozmowy. To ludzie, którzy wiedzą, że ks. Sopoćko był spowiednikiem Faustyny. Być może po obejrzeniu filmu tacy widzowie zechcą bliżej poznać ks. Michała. Myślę, że na pewno ich ubogaci, jeśli wejdą w duchowość błogosławionego kapłana. Film ukazuje wiele wątków, wydarzeń, faktów, które warto poznać. Przykładem może być historia powstania pierwszego obrazu, jego niezwykłe losy. Ale warto pamiętać, co Pan Jezus powiedział na ten temat Faustynie: „Nie w piękności farby ani pędzla jest wielkość tego obrazu, ale w łasce mojej” (Dz. 313). Myślę, że o tym trzeba pamiętać, kiedy modlimy się przed obrazem Jezusa Miłosiernego czy to w Wilnie, czy w Łagiewnikach, czy w wielu innych zakątkach świata. Upowszechnieniu tej prawdy o Bożej łasce służy ten film.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

USA: ponad 12 tys. skautów było molestowanych seksualnie

2019-04-25 17:05

pb (KAI/repubblica.it) / Nowy Jork

Od 1944 do 2016 r. w Stanach Zjednoczonych ofiarą molestowania seksualnego padło 12 254 skautów. Sprawcami byli ich opiekunowie w ramach działalności organizacji harcerskiej Boy Scouts of America.

pixabay.com

Dane te ujawniła prof. Janet Warren z Uniwersytetu Wirginii, która przez pięć lat miała dostęp do danych z akt dotyczących opiekujących się skautami wolontariuszy, których usunięto z powodu nadużyć seksualnych, jakich się dopuścili.

Po 109 latach działalności Boy Scouts of America, skupiający 2,4 mln chłopców, są zagrożeni likwidacją z powodu konieczności wypłaty milionowych odszkodowań ofiarom.

Część przypadków wykorzystywania seksualnego wypłynęła na światło dzienne w 2012 r., jednak dotychczas nie była znana ani skala zjawiska, ani liczba ofiar.

Również adwokat Jeff Anderson, obrońca części ofiar, opublikował nazwiska 180 wolontariuszy skautingu oskarżonych o pedofilię w stanie Nowy Jork i zaapelował do nieujawnionych jeszcze ofiar o składanie doniesień do prokuratury.

Ze swej strony władze Boy Scouts of America wydały oświadczenie, w którym zawarły słowa przeprosin wobec ofiar i zapewniły, że „nic nie może być ważniejsze od bezpieczeństwa i ochrony dzieci”.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem