Reklama

Animatorzy Ewangelizacji w akcji

2015-04-09 11:30

Anna Sroka
Edycja sandomierska 15/2015, str. 4-5

Ks. Adam Stachowicz

W dniach 26-29 marca odbyła się w Chwałowicach Oaza Rekolekcyjna Animatorów Ewangelizacji (ORAE). Było to szkolenie dla członków Ruchu Światło-Życie poświęcone tematyce ewangelizacji. Wzięło w nim udział blisko 30 osób. Wydarzenie zostało przygotowane przez Diakonię Ewangelizacji diecezji sandomierskiej. Każdy dzień był wypełniony konferencjami, które mówiły o tym, w jaki sposób wyjść do drugiego człowieka i rozmawiać z nim o Bogu. S. Iwona Oraniec, odpowiedzialna za wspólnotę oazową w diecezji, mówi: – Był to dla mnie doskonały czas refleksji nad własnym życiem duchowym i zaangażowaniem ewangelizacyjnym, ale też miejscem doświadczenia daru wspólnoty. Mogłam spojrzeć całościowo na kwestię ewangelizacji i zweryfikować na nowo swoje nawyki, postawy i zaangażowanie w tym dziele. Doświadczyłam też wiele dobra i ciepła od członków Ruchu oraz uświadomiłam sobie, że najważniejsze w głoszeniu Ewangelii jest to, by człowiek, do którego idziemy, doświadczył w naszej posłudze tego, że jest kochany.

Podstawą każdej ewangelizacji jest modlitwa, dlatego w czasie rekolekcji uczestnicy korzystali z różnych jej form – modlitwy śpiewem, gestem, modlitwy „Ojcze nasz”. Była także możliwość rozważania Słowa Bożego i dzielenia się Nim, adoracji Jezusa w Najświętszym Sakramencie, włączania się w modlitwę Kościoła poprzez Jutrznię i Nieszpory. W Godzinie Miłosierdzia uczestnicy szkolenia polecali Jezusowi rekolekcje w Chwałowicach i wszystkich ludzi, których tam spotykają.

W czasie ORAE odbywały się także rekolekcje ewangelizacyjne, które prowadził zespół ewangelizacyjny. Diakonia Ewangelizacji prowadziła spotkania dla dzieci i młodzieży w kościele, szkole i domu kultury. Każdego dnia uczestnicy szkolenia spotykali się z parafianami na Mszy św. Była to okazja do wspólnej modlitwy, przekazania treści przez pantomimę oraz podzielenia się świadectwem. Animatorka Marta Kilarska mówi: – Po raz pierwszy w tak dużym gronie podzieliłam się z innymi doświadczeniem obecności Jezusa Chrystusa w moim życiu. To ważne dla mnie, ponieważ do tej pory mówienie świadectwa publicznie było dla mnie bardzo trudne. Teraz wiem, że z pomocą Ducha Świętego można to wszystko pokonać i zyskać ogromną radość z dzielenia się tym, czym Bóg mnie obdarza.

Reklama

Zwieńczeniem rekolekcji było niedzielne wyjście ewangelizacyjne do mieszkańców i rozmowa z nimi na temat wiary oraz trwania we wspólnocie oazowej. Animator Adrian Pieniążek, który przeżywał rekolekcje ze swoją żoną Agnieszką, należący do Domowego Kościoła, podkreśla: – Byłem bardzo podbudowany postawą innych podczas niedzielnej ewangelizacji. Ich odwaga i bezpośrednie rozmowy o Jezusie zdumiewały mnie. Kiedy byłem młodszy rozmawianie o Jezusie przychodziło mi dużo łatwiej. Wierzę, że moje ograniczenia wypełni Jego moc, bo wiem jak ważne jest głoszenie Jego słowa. Kolejnym pięknym doświadczeniem było przeżywanie rekolekcji u boku żony. Nie chcemy być małżeństwem, które jest zamknięte w swoim ciepłym domku, nie chcemy zatrzymywać Jezusa tylko dla siebie.

Przez te cztery dni uczestnicy Oazy Rekolekcyjnej doświadczali wielkiej życzliwości i gościnności ze strony osób, które przyjęły ich do swoich domów.

* * *

Świadectwo

To było cudowne wydarzenie. Podarowaliśmy Jezusowi swój czas, wyhamowaliśmy gorączkę przedświątecznego zagonienia. Otrzymaliśmy w zamian ogromne łaski. Czuliśmy jak Jezus nas dotyka swoją Miłością, jak oczyszcza w nas to, co potrzebuje uzdrowienia. Łaską był pomysł na połączenie ORAE z rekolekcjami ewangelizacyjnymi. Bardzo szybko doświadczyliśmy prawdy: „Kto daje, dwa razy więcej otrzymuje”. Oddaliśmy Jezusowi siebie do dyspozycji według Jego zamysłu, zapragnęliśmy, aby działał w nas i przez nas, a otrzymaliśmy kolejne dary Ducha Świętego, które pomagają nam odkrywać przestrzenie naszego życia rządzone przez grzech.

Nie da się słowami wyrazić radości, którą w naszych sercach sprawiła młodzież oraz dar współpracy z nimi. Jesteśmy pełni podziwu dla ich dynamizmu w przekazie wiary, dla ich świadectwa. Gotowość młodzieży do służby Jezusowi była dla nas wyzwaniem i zadaniem. Ważnym doświadczeniem było dla nas potwierdzenie prawdy, że ” Nowa Ewangelizacja”, to nic innego jak nowe metody w przekazie tej samej prawdy: „Bóg kocha nas Miłością bezwarunkową, a w Jezusie jest nasze wyzwolenie z niewoli grzechu i nasze zbawienie”. Sukces tej prawdy w słowach z Apokalipsy: „Oto stoję u drzwi i kołaczę”. Słowa księdza prowadzącego, że trzeba odważnie wchodzić w to, co nowe, odważnie rozwalać stare schematy myślowe, bo oto teraz wszystko staje się nowe w Chrystusie stało się dla nas przyczyną wołania w sercu: „Panie dobrze, że tu jesteśmy”. Pokój w naszych sercach zagościł w czasie ewangelizacji w terenie. Poczuliśmy się tak blisko Jezusa, który posłał Apostołów, aby głosili Dobrą Nowinę. Zawsze czuliśmy wewnętrzną potrzebę włączenia się w dzieło ewangelizacji. Po tych rekolekcjach to nie jest już tylko pragnienie, jesteśmy gotowi służyć w Diakonii Ewangelizacji tak, jak chce tego Jezus. Bo za św. Pawłem mówimy: „Nie możemy nie mówić o tym, czego dokonuje w nas Pan”.

Wiesława i Mirosław Bąkowie

Tagi:
Ruch Światło‑Życie

Reklama

Misje nie robią się same

2019-10-06 11:59

Agnieszka Bugała

Krzysztof Wowk/Wowk Digital

Papież Franciszek  ogłosił październik 2019 r. Nadzwyczajnym Miesiącem Misyjnym. Okazją do tego jest setna rocznica opublikowania przez Benedykta XV Listu apostolskiego Maximum illud. Dokumentem tym pragnął rozbudzić w całym Kościele świadomość obowiązku misyjnego.

Misje nie robią się same i nawet. Prawdopodobieństwo, ze ktokolwiek z nas wyjedzie na misje do Afryki, lub innego kraju jest niewielkie, ale pomagać misjom można z każdego zakątka świata. Jak? Modlitwą.

W odpowiedzi na ten apel Diecezjalna Diakonia Misyjna Ruchu Światło-Życie Archidiecezji Wrocławskiej zaprasza dziś (6 października) o godz. 17.00 do kościoła p.w. św. Bonifacego we Wrocławiu na wspólną modlitwę różańcową.

W planie spotkania jest zmiana tajemnic różańca świętego, wysłuchanie świadectwa z misji, wspólna modlitwa różańcowa za poszczególne kraje i kontynenty, zawierzenie dzieł misyjnych Niepokalanej i - na zakończenie - błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Franciszek: Każdy z nas jest misją na tym świecie

2019-10-20 10:44

tłum. o. Stanisław Tasiemski (KAI) / Watykan

Każdy z nas ma misję, każdy z nas jest misją na tym świecie - podkreślił Franciszek podczas Mszy św. w watykańskiej Bazylice św. Piotra. Z okazji Światowego Dnia Misyjnego papież zachęcił: "Jesteśmy tutaj, aby świadczyć, błogosławić, pocieszać, podnosić, przekazywać piękno Jezusa. Odwagi! Idź z miłością do wszystkich, ponieważ twoje życie jest cenną misją: nie jest ciężarem, który trzeba znosić, lecz darem do zaoferowania. Odwagi, nie lękaj się: idźmy ku wszystkim!"

Grzegorz Gałązka

Publikujemy tekst papieskiej homilii.

Z czytań mszalnych chciałbym podjąć trzy słowa: rzeczownik, czasownik i zaimek. Rzeczownik to góra: mówi o niej Izajasz, wygłaszając proroctwo o górze Pańskiej, wyniesionej ponad wzgórzami, do której popłyną wszystkie narody (por. Iz 2,2). Góra powraca w Ewangelii, ponieważ Jezus po swoim zmartwychwstaniu wskazuje uczniom jako miejsce spotkania górę w Galilei, tej właśnie Galilei zamieszkałej przez wiele różnych ludów, „Galilei pogan” (por. Mt 4, 15). Krótko mówiąc, wydaje się, że góra jest miejscem, w którym Bóg lubi wyznaczać spotkanie całej ludzkości. Jest to miejsce spotkania z nami, jak ukazuje Biblia od Synaju do Karmelu, po Jezusa, który głosił Błogosławieństwa na górze, przemienił się na Górze Tabor, oddał swe życie na Golgocie i wstąpił do nieba z Góry Oliwnej. Góra, będąca miejscem wielkich spotkań Boga z człowiekiem, jest także miejscem, w którym Jezus spędzał wiele godzin na modlitwie (por. Mk 6, 46), aby zjednoczyć ziemię i Niebo, nas, Jego braci z Ojcem.

Co nam mówi góra? Że jesteśmy wezwani, by zbliżyć się do Boga i do innych ludzi: do Boga Najwyższego, w milczeniu, w modlitwie, nabierając dystansu do gadulstwa i plotek, które niszczą środowisko. Ale także do innych, których można zobaczyć z góry w innej perspektywie, perspektywie Boga, który wzywa wszystkie narody: z góry inni są postrzegani jako całość i odkrywamy, że harmonia piękna dana jest tylko przez całość. Góra przypomina nam, że bracia i siostry nie powinni być dobierani, lecz ogarnięci spojrzeniem, a przede wszystkim życiem. Góra łączy Boga i braci w jednym uścisku, w uścisku modlitwy. Góra prowadzi nas do tego, co w górze, daleko od wielu rzeczy materialnych, które przemijają. Zaprasza nas do odkrycia na nowo tego, co zasadnicze, tego co trwa: mianowicie Boga i braci. Misja zaczyna się na górze: tam odkrywamy to, co się liczy. W centrum tego miesiąca misyjnego zadajmy sobie pytanie: co jest dla mnie ważne w życiu? Jakie są szczyty, ku którym zmierzam?

Pewien czasownik towarzyszy rzeczownikowi góra: wchodzić. Izajasz zachęca nas: „Chodźcie, wstąpmy na Górę Pańską” (2,3). Nie urodziliśmy się, by pozostać na ziemi, zadowalać się rzeczami płaskimi, urodziliśmy się, aby osiągnąć wyżyny, żeby spotkać Boga i braci. Ale w tym celu musimy podejść w górę: trzeba opuścić horyzontalne życie, walczyć z siłą grawitacji egoizmu, dokonać wyjścia z własnego „ja”. Jednakże podejście wymaga trudu, chociaż jest to jedyny sposób, aby zobaczyć wszystko lepiej, gdy na przykład idziemy w góry i jedynie na szczycie widać najpiękniejszy widok i rozumiemy, że można go zdobyć jedynie idąc tą ścieżką, która zawsze prowadzi pod górę.

I tak jak w górach nie da się wejść, będąc obciążonymi rzeczami, podobnie i w życiu trzeba pozbyć się tego, co zbędne. To także tajemnica misji: aby wyruszyć, trzeba zostawić, aby głosić, trzeba wyrzeczeń. Wiarygodne przepowiadanie nie polega na pięknych słowach, ale na dobrym życiu: życiu służby, które potrafi wyrzec się wielu rzeczy materialnych, pomniejszających serce, czyniących obojętnymi i zamykających w sobie; życiu oderwanym od bezużyteczności, pomniejszających serce i znajdującym czas dla Boga i dla innych ludzi. Możemy zadać sobie pytanie: jak przebiega moja wspinaczka? Czy potrafię wyrzec się ciężkiego i bezużytecznego balastu doczesności, aby wyjść na górę Pana?

O ile góra przypomina nam, to co się liczy, a mianowicie Bóg i bracia, a słowo wejść - jak tam się dostać, to trzecie słowo brzmi dzisiaj jako najmocniejsze. Jest to zaimek wszyscy, który dominuje w czytaniach: „wszystkie narody”, powiedział Izajasz (2,2); „wszystkie narody”, powtórzyliśmy w psalmie responsoryjnym; Bóg pragnie „by wszyscy ludzie zostali zbawieni”, pisze Paweł (1 Tm 2,4); „Idźcie i nauczajcie wszystkie narody” - domaga się Jezus w Ewangelii (Mt 28,19). Pan zawzięcie powtarza słowo wszystko. Wie, że uparcie powtarzamy „moje” i „nasze”: moje rzeczy, nasi ludzie, nasza wspólnota ... i niestrudzenie powtarza „wszyscy”. Wszyscy, ponieważ nikt nie jest wykluczony z Jego serca, z Jego zbawienia. Wszyscy, aby nasze serce wykroczyło poza ludzkie ograniczenia, poza partykularyzmy oparte na samolubstwie, które nie podobają się Bogu. Wszyscy, ponieważ każdy jest cennym skarbem, a sensem życia jest przekazywanie tego skarbu innym. Oto misja: wejść na górę i modlić się za wszystkich oraz zejść z góry, aby być darem dla wszystkich.

Wejść i zejść: zatem chrześcijanin jest zawsze w ruchu, wychodzi. Istotnie w Ewangelii Jezus nakazuje: idźcie. Codziennie mijamy wielu ludzi, ale - możemy zadać sobie pytanie - czy spotkamy się z ludźmi, których napotykamy? Czy swoim czynimy zaproszenie Jezusa, czy zajmujemy się naszymi sprawami? Wszyscy oczekują czegoś od innych, ale chrześcijanin idzie ku innym. Świadek Jezusa nigdy nie jest dłużnikiem uznania innych, ale czuje się zobowiązany do miłości wobec tych, którzy nie znają Pana. Świadek Jezusa wychodzi na spotkanie wszystkich, nie tylko swoich, w swojej małej grupce. Jezus mówi również do ciebie: „Idź, nie przegap okazji, do dawania świadectwa!”. Bracie, siostro, Pan oczekuje od ciebie świadectwa, którego nikt nie może dać zamiast ciebie. „Niech Bóg da, abyś umiał rozpoznać, jakie jest to słowo, to orędzie Jezusa, które Bóg chce powiedzieć światu poprzez twoje życie [...] aby w ten sposób twoja cenna misja nie została utracona” (adhort. ap. Gaudete et exsultate, 24 ).

Jakie polecenia daje nam Pan, by pójść do wszystkich? Jedno, bardzo proste: pozyskujcie uczniów. Ale zwróćmy uwagę: Jego uczniów, a nie naszych. Kościół dobrze przepowiada tylko wtedy, gdy żyje jako uczeń. A uczeń podąża za Mistrzem każdego dnia i dzieli się z innymi radością bycia uczniem. Nie podbijając, nakładając obowiązki, czyniąc prozelitów, ale świadcząc, stawiając się na tym samym poziomie, będąc uczniami wraz z uczniami, ofiarowując z miłością tę miłość, którą otrzymaliśmy. Oto misja: obdarzyć czystym powietrzem, wysokogórskim tych ludzi, którzy żyją zanurzeni w zanieczyszczeniu świata; przynieść na ziemię pokój, który napełnia nas radością za każdym razem, gdy spotykamy Jezusa na górze, na modlitwie; ukazanie życiem, a nawet słowami, że Bóg miłuje wszystkich i nigdy nikim się nie nudzi.

Drodzy bracia i siostry, każdy z nas ma misję, każdy z nas „jest misją na tym świecie” (por. adhort. ap. Evangelii gaudium, 273). Jesteśmy tutaj, aby świadczyć, błogosławić, pocieszać, podnosić, przekazywać piękno Jezusa. Odwagi! On tak wiele od ciebie oczekuje! Pan odczuwa pewien niepokój wobec tych, którzy jeszcze nie wiedzą, że są dziećmi miłowanymi przez Ojca, braćmi, za których oddał swoje życie i dał Ducha Świętego. Czy chcesz ukoić niepokój Jezusa? Idź z miłością do wszystkich, ponieważ twoje życie jest cenną misją: nie jest ciężarem, który trzeba znosić, lecz darem do zaoferowania. Odwagi, nie lękaj się: idźmy ku wszystkim!

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Bp Mazur: Sercem misji Kościoła jest modlitwa

2019-10-20 19:45

mag / Warszawa (KAI)

Współczesny świat potrzebuje świadków Chrystusa - podkreślił bp Jerzy Mazur zachęcając do gorliwej modlitwy za misje. Ona, jak zaznaczył - jest „Sercem misji Kościoła”. Bez niej misjonarz jest niczym ciało bez duszy, czy okręt bez sternika i kompasu. W Światowy Dzień Misyjny Przewodniczący Komisji KEP ds. Misji celebrował Mszę św. w stołecznej bazylice Świętego Krzyża.

Werbiści

W homilii bp Mazur przypomniał, że każdy ochrzczony jest zobowiązany do dzielenia się wiarą z innymi. Nawiązując do papieskiego orędzia na Nadzwyczajny Miesiąc Misyjny podkreślił, że chrześcijanin jest jednocześnie uczniem Jezusa i misjonarzem. - Od nas zależy, czy Chrystus będzie głoszony wśród tych, którzy Go jeszcze nie znają, a jest ich ponad 5 mld. na świecie – powiedział duchowny.

Podkreślił, że w Bożych oczach każdy człowiek jest ważny, ponieważ „jest przez Pana miłowany”. – Ten kto tego doświadczył wyrusza w drogę ponieważ jest pobudzony, by wyjść ze swoich ograniczeń, jest pociągnięty i sam pociąga innych dając siebie, nawiązując relacje rodzące życie – mówił bp Mazur.

Zaznaczył, że prawdziwy misjonarz wpatrzony jest w Chrystusa, który uczy nas posłuszeństwa woli Boga. – Jezus zawsze miał świadomość, że został posłany przez Ojca i Jego misją jest wypełnić powierzone Mu zadanie poprzez głoszenie Dobrej Nowiny potwierdzanej cudami oraz śmierć na Krzyżu i Zmartwychwstanie.

Bp Mazur podkreślił, że sercem misji Kościoła jest modlitwa. – To nie jest jakiś wzlot do Boga, czy dodatek do naszego bycia i działania, ale postawa życiowa wyrażająca naszą wiarę. To także styl życia i gwarancja przynoszenia owoców. Bez niej, nie uda nam się wypełnić otrzymanej od Pana misji, nie uda się wzrastać w świętości oraz pomagać innym na tej drodze – przekonywał duchowny. Dodał, że modlitwa pozwala także trwać członkom Kościoła w prawdziwej jedności.

Przywołując postać Mojżesza powiedział, że by ludzie mogli poznać Chrystusa potrzeba rąk nieustannie wzniesionych do nieba. - Świadomość tego miała zarówno św. Teresa od Dzieciatka Jezusa, jak i Sługa Boża Paulina Jaricot, która tworząc Żywy Różaniec stworzyła światowy system wspierania misji – zwrócił uwagę bp Mazur.

Zachęcał do modlitwy za całe dzieło misyjne Kościoła, by „Duch Święty wzbudził nową wiosnę misyjną dla wszystkich ochrzczonych”. – Dzisiejszy świat bardziej słucha świadków niż nauczycieli – podkreślił.

- Nie ustawajcie w modlitwie. Wspierajcie misjonarzy i misjonarki, zwłaszcza poprzez modlitwę różańcową, o którą prosiła Maryja podczas objawień w Gietrzwałdzie. Przypominała, że silą Kościoła jest gorliwa modlitwa w jego intencji i za tych, którzy w nim posługują – powiedział Przewodniczący Komisji KEP ds. Misji.

Zwrócił również uwagę na potrzebę wsparcia materialnego działalności misyjnej Kościoła.

Zebrana podczas Światowego Dnia Misyjnego w świątyniach na całym świecie taca, zgodnie z decyzją Ojca Świętego powinna być przekazana na Fundusz Solidarności z którego Kongregacja Ewangelizacji Narodów wspiera ubogie Kościoły na terytoriach misyjnych.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem