Reklama

Niezapomniany czas łaski

2015-04-23 11:06

Kamil Krasowski
Edycja zielonogórsko-gorzowska 17/2015, str. 4-5

Karolina Krasowska
Dr Arkadiusz Cincio, kierownik Działu Winiarskiego Muzeum Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze

29 kwietnia mija 70 lat od wyzwolenia hitlerowskiego obozu koncentracyjnego Dachau pod Monachium, obozu, który był miejscem kaźni wielu duchownych, szczególnie polskich. Jednak oprócz duchowieństwa z Polski w obozie byli uwięzieni kapłani z Niemiec, Francji, Czech i Austrii. Wśród nich ks. Alban zu Löwenstein-Wertheim-Freudenberg, który swoje wspomnienia z pobytu w Dachau określił jako niezapomniany czas łaski

Z postacią ks. Albana po raz pierwszy zetknąłem się jakiś czas temu za sprawą mojego znajomego, dr. Arkadiusza Cincio, kierownika Działu Winiarskiego Muzeum Ziemi Lubuskiej w Zielonej Górze. Dr Cincio bowiem od kilku miesięcy utrzymuje korespondencyjny kontakt z o. Hansem Bauerem, duchownym ze Zgromadzenia Misjonarzy Serca Jezusowego z Freilassing w Niemczech. O. Bauer w jednym z listów zwrócił się do dr. Cincio z prośbą o ustalenie miejsca, w którym ks. Alban został ochrzczony i wychowywał się. Sądził pierwotnie, iż jest to Drzonów (niem. Schlesisch Drehnow), wieś w województwie lubuskim, w gminie Świdnica, położona na terenie naszej diecezji. Jednak dr Cincio szybko ustalił, że chodzi o Drzeniów, wieś należącą do gminy Cybinka, w powiecie słubickim. Postać ks. Albana zainteresowała mnie z kilku powodów. Po pierwsze, urodził się, żył i wychowywał się w naszym regionie, w dawnym Drzeniowie. Po drugie, wywodził się z niemieckiego rodu książęcego, stanowiącego boczną linię rodu Wittelsbachów, jednej z najstarszych dynastii niemieckich. Po trzecie, jako przedstawiciel ewangelickiej części rodu, z nieustalonych dotąd przyczyn, przeszedł konwersję na katolicyzm. Po czwarte wreszcie, jako katolicki kapłan został uwięziony w niemieckim obozie koncentracyjnym Dachau, a czas więzienia określił jako czas łaski. Wspomnienia, które spisał, pokazują, z jak brutalną rzeczywistością musiał się zetknąć. Nie stracił jednak wiary i zarówno w dobrych, jak i złych chwilach potrafił dostrzec źródło łaski Bożej. Dzięki uprzejmości dr. Cincio mogę zaprezentować na łamach naszych „Aspektów” przetłumaczone przez niego obszerne fragmenty wspomnień ks. Albana.

Drzeniów, Monachium, Maria Kirchental

Książę Alban zu Löwenstein-Wertheim-Freudenberg urodził się14 sierpnia 1892 r. w Drzeniowie jako drugi syn księcia Wilhelma zu Löwenstein-Wertheim-Freudenberg (1863 –1915) i jego małżonki Luizy (1859 – 1927). Rodzina Löwensteinów sprzedała majątek w Drzeniowie w 1910 r. Podczas pierwszej wojny światowej młody Alban służył jako oficer. Gdy poczuł powołanie kapłańskie i zakonne, wstąpił do Zakonu Franciszkanów i 29 czerwca 1924 r. w Monachium otrzymał święcenia kapłańskie. Wkrótce po tym, jak w 1933 r. Hitler doszedł do władzy i mimo podpisania konkordatu z Watykanem rozpoczął prześladowania Kościoła katolickiego w Niemczech, ks. Alban zu Löwenstein stał się obiektem zainteresowania gestapo. Bawarska prowincja zakonna umożliwiła mu jednak przeniesienie do sąsiedniej archidiecezji w Salzburgu, gdzie od 1941 r. pełnił służbę u Misjonarzy Serca Jezusowego w Maria Kirchental.

Kazanie o Aniołach Stróżach

Sanktuarium Maria Kirchental było dla zwolenników nazizmu w regionie niczym cierń w oku. Niewygodny stał się także ks. zu Löwenstein, który był znany jako niezastraszony kaznodzieja. Jedno z jego kazań o Aniołach Stróżach wygłoszone w Wildschönau w Tyrolu, które samo w sobie nie mogło być powodem oskarżenia, stanowiło okazję do aresztowania go w listopadzie 1943 r. i okrutnego maltretowania przez gestapo. „Został mi postawiony zarzut – wspominał – że w jednym z kazań (wygłoszonym w Auffach-Wildschönau w Tyrolu 22 sierpnia) użyłem niewłaściwych słów. Chodziło im o kazanie o Aniołach Stróżach, w którym sumienie określiłem najlepszym Aniołem Stróżem. Wyjaśniłem to w ten sposób. Należy głos sumienia uznawać za głos Boga. Wypowiedziałem też następujące zgubne zdanie: «A człowiek, który nawet nie ma dwóch metrów, zaprzecza autorytetowi Boga w swoim życiu i w ten sposób nie uznaje głosu Boga w swoim sumieniu; nie słucha Go, autorytetowi Boga nie jest posłuszny». To było moje przewinienie! Gestapo było przekonane, że miałem (jakoby) mieć na myśli Hitlera. Nie zgadzałem się z tą opinią, ponieważ naprawdę nie myślałem (wygłaszając to kazanie) o Hitlerze, lecz uświadomiłem sobie to dopiero przy pierwszym przesłuchaniu. Przez ponad godzinę dyskutowałem w ten sposób z panem Weissenbacherem – jednak bez skutku”.

Reklama

Dachau

Bez wyroku sądowego ks. Alban został przez SS wzięty do aresztu prewencyjnego i w grudniu 1943 r. przewieziony do obozu koncentracyjnego w Dachau niedaleko Monachium. „Około północy dotarliśmy wreszcie. Padał na wpółzamrożony śnieg przy dosyć silnym wietrze. Mogę sobie jeszcze przypomnieć, że jeden oficer SS (wyraźnie pod wpływem alkoholu) uderzył w brzuch jednego z więźniów w ten sposób, że ten upadł na ziemię. «Piękny początek» – pomyślałem”. Tuż po przyjeździe, jak i podczas samego pobytu w obozie ks. Alban spotkał się z niebywałą agresją oraz szykanami ze strony hitlerowskich oprawców. Jednak, jak wspominał, ten czas był dla niego pierwszą godziną wielkiej łaski. W pourazowej gorączce nad budynkiem wejściowym stojącym przy wjeździe do obozu dostrzegł słowa św. Pawła z Listu do Filipian: „Zapomnij o tym, co za tobą, lecz wytężaj siły ku temu, co przed tobą” (por. Flp 3, 13). „Wiem jednak – wspominał – że rozmyślałem nad siłą tych słów, szczególnie nad pierwszą częścią, ponieważ druga była dla mnie oczywista – śmierć, Chrystus, wieczność. W końcu wezwano mnie do łaźni. To, co tam się wydarzyło, było tak okropne i paskudne, że milczę o tym. Jednak i to wytrzymaliśmy”. Ostatecznie trafił do bloku nr 26 dla księży, który określił mianem raju, gdzie skończyły się wszelkie świństwa i okropieństwa. „Moją największą pociechą i wsparciem była od tej pory Komunia św., którą ciągle miałem przy sobie w swoim «tabernakulum» – był to po prostu futerał na okulary. Ponieważ nie zapisałem się dobrze u «panów opiekunów», trafiłem jeszcze do bunkra stojącego (…). Trzy dni! Na rewirze (w bloku nr 9) powiedziałem jednemu polskiemu duchownemu, że mam przy sobie ciągle św. Eucharystię i mogę mu udzielić Komunii św. Ten dobry człowiek był tak szczęśliwy, że w swym polskim zwyczaju rzucił mi się (z wdzięczności) na szyję. Doniesiono o tym naszym opiekunom”.

Kaplica – skarb

Ks. zu Löwenstein był jednym z ok. 2800 katolickich duchownych więzionych w Dachau, którzy byli umieszczani w obozie od późnej jesieni 1940 r. Jego największą pociechą była kaplica dla księży – małe ustępstwo na rzecz głównie niemieckojęzycznych kapłanów. Zadaniem ks. Albana była pomoc dla zakrystiana bloku księży, pochodzącego z górnej Austrii o. Heinricha Steinera. Ks. Alban szczególnie troszczył się o utrzymanie czystości w kaplicy. „Pamiętam jeszcze dobrze, z jaką radością modliłem się modlitwą «Te Deum» (Ciebie, Boga, wysławiamy), gdy ponownie mogłem uklęknąć przed naszym tabernakulum. Teraz przebywałem już ciągle w naszej blokowej kaplicy. Ojciec Święty z niemieckimi biskupami i księżmi z Dachau wywalczyli tę kaplicę od Hitlera i Himmlera z wielkim trudem na wiosnę 1943 r. lub na jesieni 1942 r. (w rzeczywistości w styczniu 1941 r. – przyp. A.C.). To był nasz skarb. Sprzątałem ją (…), to była moja praca, ale także moja cała radość. Czego tam dokonałem, to wie jedynie Bóg”. I dalej: „W naszej kaplicy można było zapomnieć, że jest się w Dachau. Wielu tak mówiło. I jak wiele piękna otrzymaliśmy. Łaska, łaska i jeszcze raz łaska. Świętowaliśmy tutaj niezapomniane święta. Przeżyliśmy tu niezapomniane (chwile) i wiele się nauczyliśmy”. Ks. Alban wytrwał w obozie aż do jego wyzwolenia 29 kwietnia 1945 r. Swoje sprawozdanie z trwających w latach 1943-45 prześladowań przesłał do swoich współbraci w Kirchental. Powrócił tam w maju 1945 r. i służył dalej jako kapłan. W 1961 r. przeszedł na emeryturę. Jako pomocniczy duchowny w dalszym ciągu był aktywny, także w Hinterhiersee, gdzie w 1963 r. doznał ciężkiego zawału serca. Zmarł w Salzburgu 6 marca 1964 r. Został pochowany w arkadowej krypcie nr 48 cmentarza św. Piotra w Salzburgu. Z okazji 50-lecia śmierci ks. Albana w kaplicy w kościele pielgrzymkowym w Maria Kirchental wmurowano tablicę pamiątkową, która jest znakiem uroczystego wspomnienia jego i jego współtowarzyszy.

Rocznica i pielgrzymka

29 kwietnia przypada 70. rocznica wyzwolenia obozu przez wojska amerykańskie. Z tej okazji odbędzie się ogólnopolska pielgrzymka do Dachau, gdzie na terenie byłego obozu koncentracyjnego odbędą się uroczystości pod przewodnictwem przewodniczących Episkopatów Polski i Niemiec, w których wezmą udział biskupi, księża i świeccy. Do Dachau pojadą również księża z naszej diecezji.

Tagi:
rocznica

Dla każdego znajdzie się miejsce

2019-11-13 11:47

Maria Fortuna-Sudor
Edycja małopolska 46/2019, str. 1

Bożena Sztajner/Niedziela

„Nieśmiertelny Królu Wieków, Panie Jezu Chryste, nasz Boże i Zbawicielu! W Roku Jubileuszowym 1050-lecia Chrztu Polski, w roku Nadzwyczajnego Jubileuszu Miłosierdzia, oto my, Polacy, stajemy przed Tobą [wraz ze swymi władzami duchownymi i świeckimi], by uznać Twoje Panowanie, poddać się Twemu Prawu, zawierzyć i poświęcić Tobie naszą Ojczyznę i cały Naród...”. Trzy lata temu, w przeddzień uroczystości Chrystusa Króla Wszechświata, w sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach został dokonany Jubileuszowy Akt Przyjęcia Chrystusa za Króla i Pana.

W nawiązaniu do tych wydarzeń 23 i 24 listopada br. w łagiewnickim sanktuarium odbędą się obchody kolejnej rocznicy tamtych uroczystości. Szczegółowy program sobotniego sympozjum znajduje się na stronie internetowej sanktuarium w Łagiewnikach. A w uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata, o godz. 10.00 zostanie odprawione nabożeństwo do Ducha Świętego (w kościele klasztornym ZSMBM), o godz. 10.30 – Ekspiacyjna Droga Krzyżowa do bazyliki, gdzie w samo południe rozpocznie się Eucharystia, w trakcie której nastąpi odnowienie Jubileuszowego Aktu Przyjęcia Jezusa Chrystusa za Króla i Pana.

W rozmowie z „Niedzielą” bp Stanisław Jamrozek (delegat Konferencji Episkopatu Polski do spraw Ruchów Intronizacyjnych) wyjaśnia, czym dla wiernych jest przyjęcie Chrystusa za Króla i Pana: – To wezwanie do każdego z nas, abyśmy pamiętali o Bożych przykazaniach, o Bożym prawie, bo jeśli zabraknie odniesienia do tego, co Pan Bóg mówi, to bardzo łatwo o dyktaturę relatywizmu. I dlatego to oparcie na Bożym prawie jest dla nas tak ważne i to przesłanie z uroczystego przyjęcia Chrystusa za Króla i Pana jest dla mnie takim wezwaniem, żeby we wszystkim polegać na Bogu.

W czasie konferencji prasowej, zapowiadającej wydarzenie, hierarcha zaprosił do udziału w uroczystościach wiernych Kościoła, a w sposób szczególny stowarzyszenia, gromadzące się wokół Chrystusa Króla, oraz parafie, które są pod tym wezwaniem. Przekonywał: – Dla każdego znajdzie się miejsce! Jestem przekonany, że wszyscy wyjdziemy z krakowskich Łagiewnik przepełnieni Duchem Świętym, który pomoże głosić Jezusa w naszej codzienności.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Dlaczego nie lubią księży?

2019-11-05 12:48

Piotr Grzybowski
Niedziela Ogólnopolska 45/2019, str. 7

Krytyka Kościoła i jego pasterzy nie jest już chwilowym uniesieniem, emocją, lecz precyzyjnie zaplanowanym działaniem

Ks. Paweł Kłys

Obojętny, negatywny lub czasem nawet wrogi stosunek części społeczeństwa do duchowieństwa katolickiego staje się coraz bardziej powszechny. Znamienne przy tym, że jedynie katolickiego – w większości to Kościół katolicki podlega narastającej krytyce. Krytyce, która przeradza się ostatnio w jawną walkę.

Rozpoczęta przez zadeklarowanych ateistów – rozszerza się, obejmuje swym zasięgiem coraz szersze środowiska. Krytyka Kościoła i jego pasterzy nie jest już chwilowym uniesieniem, emocją, lecz precyzyjnie zaplanowanym działaniem wielu przywódców, grup, organizacji czy środowisk. Zostaje wpisana w programy wyborcze. Staje się podstawą budowy wizerunku czy manifestów politycznych i światopoglądowych. A wszystko jest wsparte siłą środków masowej komunikacji.

Działanie to zawsze ma swój precyzyjny scenariusz. Rozpoczyna się od wybrania celu. Stają się nim z reguły księża, którzy stanowią rdzeń Kościoła. Powszechnie uznani i szanowani. Za tym idzie krytyka ich nauczania. Pokrętne interpretacje – czy wręcz manipulacja – kazań i wystąpień. Często mianem „skandalu” określa się ich słowa płynące wprost z Ewangelii. Linczowi medialnemu poddaje się organizowanie pielgrzymek, które gromadzą setki tysięcy wiernych. Wszystko to, aby ośmieszyć, poniżyć i upokorzyć.

Dlaczego tak się dzieje? Co zachodzi w umysłach ludzi, którzy decydują się podjąć walkę z Kościołem? O co chodzi w ich działaniu? Dokąd się skierują w swych dalszych planach?

W większości przypadków motorem zła, które ich nakręca, jest olbrzymia chęć władzy – chęć rządzenia, panowania, kierowania, niezależnie od tego, co pod tymi pojęciami sami rozumieją.

Podnoszą bunt przeciw księżom, czując fizyczny strach przed ich wielką wiarą. Przed nauką, którą głoszą w imieniu Jezusa Chrystusa. Czują wyraźnie, że ci, którzy nie chcą władzy nad „rzędem dusz”, otrzymali ją i mają. Boją się ich wpływu na szerokie rzesze. Wiedzą bowiem, że to za ich przykładem gromadzi się coraz więcej młodych ludzi, którzy na kolanach oddają cześć Stwórcy. Boją się, że ta młodzież pójdzie za nimi, a nie za pseudowartościami ofiarowywanymi w wielu popularnych mediach. Boją się ponadto, że takie myślenie będzie się upowszechniać. Że rozścieli się po kraju i sprawi, iż ludzie staną się lepsi, uczciwsi. Że będą dalej jak przez wieki czcić Boga, a Jego naukę stosować w rodzinach, w miejscach pracy, w życiu społecznym.

Boją się w końcu, że kiedyś i ich żony, synowie i córki uznają, iż wartości przez nich głoszone są puste i niewarte zainteresowania. Że to, co oni z takim trudem budowali, co ciułaczym wysiłkiem zgromadzili, uznają za bezwartościowe, a w konsekwencji nie będą ich za te dokonania cenili. Boją się, że resztki ich pseudoautorytetu legną w gruzach. Że będą musieli oddać coś ze swego stanu posiadania, wycofać się ze swoich miałkich tez, które były napędem ich życia. Boją się w końcu, że będą musieli zostać tymi, których jedynie czasami udają. Ludźmi Chrystusowymi – chrześcijanami.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Włochy: antykoncepcja hormonalna może prowadzić do samobójstwa

2019-11-20 09:13

Krzysztof Bronk/vaticannews.va / Rzym (KAI)

Za rezygnację z przekazywania życia i stosowanie antykoncepcji trzeba niekiedy zapłacić wysoką cenę. Świadectwem tego jest rozporządzenie wydane przez Włoską Agencję Leków (Aifa). Odtąd na wszystkich antykoncepcyjnych środkach hormonalnych musi widnieć ostrzeżenie, że ich zażywanie może prowadzić do depresji lub skłonności samobójczych.

dalaprod/Fotolia.com

Jak podaje agencja ANSA, o nowym rozporządzeniu poinformowani zostali zarówno producenci środków antykoncepcyjnych, jak i lekarze. Włoska Agencja Leków uzasadnia swą decyzję badaniami i oceną zagrożenia wśród pacjentek stosujących hormonalną antykoncepcję w Europie.

Depresja już wcześniej była zaliczana do niepożądanych skutków ubocznych środków hormonalnych. Teraz mówi się wprost o skłonnościach samobójczych. Pacjentki, które zauważą, że stosowanie pigułki powoduje u nich zmianę nastroju, powinny się skontaktować z lekarzem – czytamy w nocie Włoskiej Agencji Leków.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem