Przyznał, że początkowo nota miała nosić tytuł „My dwoje”, aby wskazać „decyzję o należeniu do siebie nawzajem, ich dwojgu w sposób wolny połączonych wobec świata”. Prefekt Dykasterii zauważył, że o ile Kodeks Prawa Kanonicznego stwierdza, iż „istotnymi właściwościami małżeństwa są jedność i nierozerwalność”, to nota skupia się „jedynie na jedności” jako „wspólnocie życia, przyjaźni małżeńskiej, wzajemnej pomocy, całkowitym dzieleniu się ze sobą”. „Miłość małżeńska to głęboka więź emocjonalna, zakorzeniona w woli, która wybiera innego jako jedność z samym sobą” - stwierdził argentyński purpurat.

Zaznaczył, że dokument na razie jest dostępny jedynie w wersji włoskiej, a tłumacze obecnie pracują nad przekładami na inne języki.

Jednocześnie kard. Fernández podkreślił, że nota nie wnosi żadnych zmian do encykliki św. Pawła VI „Humanae vitae” [o zasadach moralnych w dziedzinie przekazywania życia ludzkiego - KAI].

Odpowiadając na pytania dziennikarzy, hierarcha wskazał, że dokument Dykasterii chce dać motywację dla monogamii, nie zajmuje się natomiast poligamią ani poliamorią. Zaznaczył, że kwestię poligamii, będącej problemem w Afryce, rozpatruje obecnie Sympozjum Konferencji Biskupich Afryki i Madagaskaru (SECAM). Przyznał jednak, że „w niektórych wioskach, gdy katechista zostawia pozostałe żony, to grozi im głód i śmierć”, dlatego potrzebne jest tu „działanie krok po kroku i roztropność”.

Pytany o pary jednopłciowe, potwierdził raz jeszcze, że „małżeństwo istnieje tylko między mężczyzną i kobietą”. I choć „inne związki mogą mieć wartość”, to „nie odpowiadają naturze małżeństwa”.

Z kolei prof. Giuseppina De Simone, teolożka z Papieskiego Wydziału Teologicznego Południowych Włoch, zaznaczyła, że kluczem do noty jest słowo „pochwała”. Dokument dokonuje przeglądu Pisma Świętego, nauczania Kościoła, refleksji teologicznej, ale również literatury i poezji, „aby wyrazić to, co niewyrażalne”. Monogamia została opisana jako „piękno bycia jednym ciałem, nas dwojga, aby kochać świat”. Nie chodzi o idealny i nieosiągalny model, ale o „dar, który trzeba rozpoznać i przyjąć”.

Zaznaczyła, że „wychowanie do monogamii stanowi nie przymus moralny, ale wprowadzenie w wielkość miłości, która wykracza poza to, co natychmiastowe”. Podkreśliła, że pierwszym znaczeniem miłości małżeńskiej jest „wzajemna przynależność”, która nie staje się posiadaniem, gdyż „prawdziwa miłość zna sakralny wymiar” drugiej osoby. Dlatego „monogamia jest nie archaizmem, lecz proroctwem”, zdolnym do ukazania jak ludzka miłość, przeżywana w swej pełni, antycypuje misterium samego Boga i może być „miłością, którą można żyć i śpiewać życiem, śpiewać radośnie”.